Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Truthout (2012.08.02 http://www.truth-out.org/opinion/item/10660-in-hiroshimas-shadow). Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

6 Αυγούστου, η επέτειος της ρίψης της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα πρέπει να είναι μια ημέρα σοβαρού στοχασμού, όχι μόνο στα φριχτά γεγονότα εκείνης της ημέρας του 1945 αλλά και σε αυτό που αποκάλυψε: οι άνθρωποι στην με αποφασιστικότητα αναζήτηση τους για επέκταση των δυνατοτήτων τους για καταστροφή, επιτέλους βρήκαν ένα τρόπο για να πλησιάσουν το ύστατο όριο.

Φέτος οι τελετές της 6ης Αυγούστου έχουν ιδιαίτερη σημασία. Θα λάβουν χώρα λίγο πριν την 50η επέτειο της πιο «επικίνδυνης στιγμής στην ανθρώπινη ιστορία», όπως είπε ο ιστορικός και σύμβουλος του John F. Κένεντι ο Arthur M. Schlesinger Jr, αναφερόμενος στην κρίση των πυραύλων της Κούβας.

Ο Graham Allison  στο τελευταίο τεύχος του Foreign Affairs γράφει πως ο Κένεντι «διέταξε σειρά ενεργειών που γνώριζε πως όχι μόνο θα μεγάλωναν το κίνδυνο συμβατικού πολέμου αλλά και πυρηνικού», κατά ένα ποσοστό 50 τις εκατό όπως πίστευε, μια εκτίμηση που ο Allison θεωρεί ρεαλιστική. Ο Κένεντι κήρυξε πυρηνική ετοιμότητα υψηλού επιπέδου που εξουσιοδοτούσε «αεροσκάφος του NATO με Τούρκους πιλότους… (ή άλλους)… να απογειωθεί να πετάξει πάνω από τη Μόσχα και να ρίξει μια βόμβα».

Κανένας δεν εξεπλάγη περισσότερο από την ανακάλυψη των πυραύλων στην Κούβα παρά οι ίδιοι που ήταν υπεύθυνοι για τους αντίστοιχους πυραύλους που οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν αναπτύξει μυστικά στην Οκινάβα έξι μήνες νωρίτερα, στραμμένους σίγουρα προς την Κίνα, μια περίοδο αυξημένων εντάσεων στη περιοχή. Ο Κένεντι πήρε τον ΓΓ Νικίτα Χρουτσώφ «στο χείλος του πυρηνικού πολέμου και κοίταξε κάτω και δεν είχε το κουράγιο για να το κάνει» αναφέρει ο στρατηγός David Burchinal, τότε υψηλόβαθμο στέλεχος στο επιτελείο του Πενταγώνου. Κανένας δε μπορεί να ελπίζει πως θα υπάρχει τέτοια σύνεση πάντοτε. Ο Χρουτσώφ αποδέχτηκε το σχέδιο του Κένεντι επιλύοντας τη κρίση ένα βήμα πριν το πόλεμο. Το τολμηρότερο κομμάτι του σχεδίου γράφει ο Allison ήταν ένα «μυστικό δέλεαρ που υποσχόταν την απόσυρση των αμερικάνικων πυραύλων από την Τουρκία έξι μήνες μετά την επίλυση της κρίσης». Οι απαρχαιωμένοι αυτοί πύραυλοι αντικαταστάθηκαν από τα πιο φονικά και άτρωτα υποβρύχια Polaris.

Εν ολίγοις, ακόμη και με τίμημα πόλεμο απροσδιόριστης καταστροφής, θεωρήθηκε απαραίτητο να ενισχυθεί η αρχή πως οι Ηνωμένες Πολιτείες έχει το μονομερές δικαίωμα να αναπτύξει πυρηνικούς πυραύλους παντού, σημαδεύοντας κάποιοι την Κίνα και κάποιοι στα σύνορα της Ρωσίας, η οποία ως τότε δεν είχε τοποθετήσει πυραύλους έξω από την ΕΣΣΔ. Αιτιολογήσεις φυσικά και ειπώθηκαν αλλά δεν πιστεύω πως αντέχουν σε ανάλυση. Μια επιπλέον αρχή είναι πως η Κούβα δεν είχε δικαίωμα να έχει πυραυλική άμυνα απέναντι σε αυτό που έμοιαζε επικείμενη αμερικάνικη εισβολή. Το τρομοκρατικό σχέδιο του Κένεντι, η Επιχείρηση Moongoose, προέβλεπε για «επανάσταση και πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος» τον Οκτώβρη του 1962, το μήνα της πυραυλικής κρίσης, αναγνωρίζοντας έτσι πως «η τελική επιτυχία θα απαιτήσει την αποφασιστική επέμβαση των δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών». Οι τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον της Κούβας υποβιβάζονται συνήθως από τους Αμερικάνους σχολιαστές ως ανούσιες ανοησίες της CIA. Τα θύματα όμως βλέπουν τα πράγματα μάλλον διαφορετικά. Μπορούμε να ακούσουμε τις φωνές τους στο βιβλίο του Keith Bolender «Φωνές από την άλλη πλευρά: Μια προφορική Ιστορία της Τρομοκρατίας Εναντίον της Κούβας».

Τα γεγονότα του Οκτώβρη του 1962 αναγνωρίζονται γενικά ως η καλύτερη στιγμή του Κένεντι. Ο Allison τους παρουσιάζει σαν «οδηγό στο πως να αποκλιμακώσει συγκρούσεις, να διαχειριστεί σχέσεις μεγάλων δυνάμεων και να πάρει σωστές αποφάσεις γενικά στην εξωτερική πολιτική», ειδικά σήμερα με τη σύγκρουση με το Ιράν και τη Κίνα.

Το 1962 βρεθήκαμε επικίνδυνα κοντά στην καταστροφή και από τότε δεν έχουν λείψει οι επικίνδυνες στιγμές. Το 1973 τις τελευταίες μέρες του Αραβοϊσραηλινού πολέμου ο Χένρι Κίσσινγκερ κήρυξε πυρηνική ετοιμότητα υψηλού επιπέδου. Η Ινδία και το Πακιστάν βρέθηκαν κοντά σε πυρηνικό πόλεμο. Έχουν υπάρξει αμέτρητες στιγμές που η ανθρώπινη παρέμβαση απέτρεψε πυρηνικές επιθέσεις στιγμές πριν εξαπολυθούν λόγω εσφαλμένων αναφορών αυτοματοποιημένων συστημάτων. Είναι πολλά να σκεφτεί κανείς στις 8 Αυγούστου.

Ο Allison συντάσσεται με αυτούς που πιστεύουν πως το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είναι η πιο σοβαρή κρίση σήμερα, «μια πιο πολύπλοκη πρόκληση για τους Αμερικάνους νομοθέτες από ότι η πυραυλική κρίση στη Κούβα» λόγω της απειλής βομβαρδισμού του Ισραήλ. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν είναι στα σκαριά, περιλαμβάνοντας δολοφονίες επιστημόνων και οικονομικές πιέσεις που έχουν φτάσει το επίπεδο «ακήρυχτου πολέμου», κατά τη γνώμη του ειδικού γύρω από το Ιράν Gary Sick.

Πηγή περηφάνειας είναι ο περίπλοκος κυβερνοπόλεμος εναντίον του Ιράν. Το Πεντάγωνο θεωρεί το κυβερνοπόλεμο ως «πράξη πολέμου» που επιτρέπει στο στόχο «να απαντήσει χρησιμοποιώντας παραδοσιακή στρατιωτική δύναμη» γράφει η Wall Street Journal. Με την συνηθισμένη εξαίρεση στο κανόνα: όταν ο επιτιθέμενος είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες ή κάποιος σύμμαχος.

Η ιρανική απειλή πρόσφατα σκιαγραφήθηκε από το στρατηγό Giora Eiland, έναν από τους κορυφαίους στρατιωτικούς αναλυτές του Ισραήλ, γνωστό ως «έναν από τους πιο αποτελεσματικούς και ευφυείς στοχαστές έχει παράξει ο ισραηλινός στρατός». Από τις απειλές που ανέλυσε η πιο πιθανή είναι πως «κάθε αντιπαράθεση στα σύνορα του Ισραήλ θα γίνει υπό την αιγίδα της πυρηνικής ομπρέλας του Ιράν». Το Ισραήλ εξαιτίας αυτού μπορεί να εμποδιστεί να καταφύγει στα όπλα, ο Eiland συμφωνεί με το Πεντάγωνο και τους αμερικάνικες υπηρεσίες πληροφοριών, που επίσης θεωρούν την αποτροπή στρατιωτικής επέμβασης ως τη μεγαλύτερη απειλή που εκπροσωπεί το Ιράν.

Η τωρινή κλιμάκωση του «ακήρυχτου πολέμου» κατά του Ιράν αυξάνει την πιθανότητα ενός τυχαίου πολέμου μεγάλης κλίμακας. Μερικοί από τους κινδύνους φάνηκαν το περασμένο μήνα όταν ένα σκάφος των Ηνωμένων Πολιτειών, μέρος της μεγάλης δύναμης στο Κόλπο, άνοιξε πυρ σε ένα μικρό αλιευτικό σκοτώνοντας έναν Ινδό μέλος του πληρώματος και τραυματίζοντας άλλους τρεις1. Δεν θα χρειαστεί πολλά για να ξεκινήσει ένας μεγάλος πόλεμος.

Ένας λογικός τρόπος για την αποφυγή τόσο τρομερών συνεπειών είναι η επιδίωξη «του στόχου να δημιουργηθεί στη Μέση Ανατολή μιας ζώνης ελεύθερης από όπλα μαζικής καταστροφής καθώς και οι πύραυλοι για την χρήση τους και ο στόχος της παγκόσμιας απαγόρευσης των χημικών όπλων» όπως γράφει το ψήφισμα 687 του Συμβουλίου Ασφαλείας τον Απρίλιο του 19912, το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο επικαλέστηκαν 12 χρόνια αργότερα για να νομιμοποιήσουν έστω και με σαθρό τρόπο την εισβολή τους στο Ιράκ.

Ο στόχος είναι Αραβοϊρανικός σκοπός από το 1974, που συχνά επαναστηρίζεται και ως σήμερα έχει σχεδόν ομόφωνη παγκόσμια αποδοχή, τουλάχιστον επίσημα. Ένα διεθνές συνέδριο για να προτείνει τρόπους που μια τέτοια συνθήκη θα γραφεί είναι προγραμματισμένο για τον επόμενο Δεκέμβριο. Είναι απίθανη κάποια πρόοδος αν δεν υπάρξει μαζική δημόσια υποστήριξη στη Δύση. Μια αποτυχία να αδράξουμε την ευκαιρία, για ακόμη μια φορά θα μεγάλωνε τη σκιά που έπεσε στο κόσμο εκείνη την μοιραία 6η Αυγούστου.

 

 

 

Δειτε: Barefoot Gen (Hadashi no Gen) trailer: https://youtu.be/KjLYP_X80GA

 

 

  1. http://www.nytimes.com/2012/07/17/world/middleeast/united-states-navy-ship-fires-on-boat-off-coast-of-united-arab-emirates.html
  2. Με το ψήφισμα αυτό έληγε ο Πόλεμος του Κόλπου το 1991, περισσότερα εδώ: https://en.wikipedia.org/wiki/United_Nations_Security_Council_Resolution_687
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s