Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του περιοδικού Counterpunch. Ο John Eskow είναι συγγραφέας, σεναριογράφος και μουσικός. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

Περπατούσα ανάμεσά τους από την στιγμή που έκανα τα πρώτα μου βήματα. Με περιβάλλαν στην εργατική Utica της Νέας Υόρκης – μια από τις πρώιμες πρωτεύουσες της αποβιομηχανοποίησης της Αμερικής, τότε στα 1950, όπου «νέγρος» ήταν ένα επίθετο για όλες τις χρήσεις, λευκών προς λευκούς για τα ταλέντα στις μικρές κατηγορίες του μπέιζμπολ και του μπάσκετ – παρά το γεγονός πως δεν είδα ζωντανό μαύρο άνθρωπο μέχρι να γίνω έντεκα χρονών. Ακόμη θυμάμαι πόση έκπληξη μου είχε προξενήσει η θέα του: με κάποιο τρόπο ένα «νεγράκι», περίπου στην ηλικία μου, είχε ξεστρατίσει στην Ιταλική/Ιρλανδέζικη/Πολωνική γειτονιά μας και έτρεχε απεγνωσμένα να ξεφύγει πριν τον πιάσουν και τον ποδοπατήσουν. Εγώ κατέβαινα την οδό Genesee με το φίλο μου Clark Battie στο φορτηγάκι του πατέρα του. Ο γέρος Battie έκοψε ταχύτητα όπως περνούσαμε το τρομοκρατημένο με ορθάνοιχτα μάτια παιδί και γελώντας σιγά είπε: «Κοίτα εκεί Johny. Είδες τι γίνεται όταν δεν έχεις το όπλο σου;»

Στα δεκαοχτώ στάθηκα με την κοπέλα μου την Connie στο πάρκο Boston Common μαζί με άλλους 20000 λευκούς ανθρώπους όπου ο George Wallace1 πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη συγκέντρωση της εκστρατείας του για την προεδρεία.

Τότε το 1993, ως έρευνα για ένα σενάριο, είχα την τερατωδώς ανόητη ιδέα όχι απλά να συναναστραφώ με αυτούς, αλλά να γίνω ένα με αυτούς. Πέρασα τρεις μέρες προσποιούμενος το μέλος της Ku Klux Klan, στον ρατσιστικό υπόκοσμο με εισήγαγε ένα θρυλικό εγκληματίας ναζί που χρησίμευσε σαν «δάσκαλός» μου. Παρουσιάζοντάς με σαν ένα από τους σωματοφύλακες του, με πήρε για ένα Σαββατοκύριακο στην αγροτική Πενσυλβάνια, όπου αντιμαχόμενες φατρίες της KKK συναντήθηκαν με τους American Nazis, την Aryan Brothers και με μέλη των The Posse Comitatus, Michigan Militia και -το αγαπημένο όνομα όλων – The Cross, The Sword and the Covenant of the Lord. Με τα μαλλιά προς τα πίσω κάτω από ένα πορτοκαλί καπέλο των Florida Gators, δηλώνοντας φωναχτά το μίσος μου για τα εβραιοκρατούμενα εθνικά μέσα ενημέρωσης, ήπια την 3 δολαρίων σαμπάνια μαζί τους, κατέβασα τα No-Doz2 τους και κάπνισα τα φτηνά τους τσιγάρα. Η περιπέτεια αυτή, που τελείωσε με ένα σχεδόν θανάσιμο μαχαίρωμα – και με εμένα και το «δάσκαλό» μου να κρατιόμαστε για τρεις ώρες υπό την απειλή όπλων – είναι ιστορία για μια άλλη ώρα. Αυτά που έμαθα όμως εκείνο το χαμένο Σαββατοκύριακο έμεινε μαζί μου για σχεδόν 25 χρόνια και ξαναφούντωσε το περασμένο Σαββατοκύριακο, σαν ένας ρετροϊός που επέστρεψε να με στοιχειώσει.

Πολύ από τους ηγέτες των ναζί που συνάντησα  ήταν πολύ εξυπνότεροι από όσο θέλουμε να πιστεύουμε – προσεκτικοί ερευνητές ιστορίας και τακτικής. Διδάχτηκαν από την αδελφοκτόνα διάσπαση της αριστεράς του 1960, και αυτός ήταν ο λόγος της συνάντησης εκείνο το σαββατοκύριακο: ήταν αποφασισμένοι να ξεπεράσουν τις ασήμαντες σεχταρικές διαφορές τους. Οι απλοί στρατιώτες, φυσικά είναι τελειωμένοι και αποτυχημένοι – έχοντας βιώσει πολύ λίγη αγάπη από τους πατεράδες τους που αναγκάζονται να ζουν εικόνες ανδρισμού που δημιούργησαν μόνοι τους και που συνεχώς προβάλουν συνθήματα – Είμαι φονιάς! Είμαι θύμα! Είμαι υπερασπιστής! Είμαι μάρτυρας! – και δέκτες τόσης απέχθειας από τις γυναίκες που προσπαθούν να ανοσοποιηθούν με το να μισούν τις γυναίκες ως απάντηση. Όταν μιλάνε – και το πρώτο μάθημα που έμαθα για τους φανατικούς ρατσιστές, ταξιδεύοντας μαζί τους για 120 μίλια σε ένα σκουριασμένο στέισιον βάγκον – είναι πως όλοι μιλάνε, δεν μπαίνεις σε μια ρατσιστική ομάδα για να μείνεις σιωπηλός. Και συνεχώς συγκρούονται με τις αντιφάσεις της πρόχειρα ραμμένης κοσμοθεωρίας τους: το Ολοκαύτωμα δεν έγινε ποτέ, αλλά ήταν σπουδαίο. Οι μαύροι είναι πολύ ηλίθιοι για κάνουν τις δουλειές των λευκών, αλλά παίρνουν τις δουλειές των λευκών.

Η κυρίαρχη αίσθηση που παίρνεις – «η σοφία του κόσμου των ναζί», αν προτιμάτε – είναι πως αν και οι μαύροι είναι πιθηκοειδή, τρελαμένα από τη λαγνεία, όπως όλα τα πλάσματα της ζούγκλας είναι σχετικά ακίνδυνοι αν περιοριστούν στο φυσικό τους περιβάλλον. Α, οι Εβραίοι όμως! Αυτά τα κουνούπια με τις κυρτές μύτες που πίνουν το αίμα των εθνικών! (Λένε πως «το καλό γούστο είναι διαχρονικό», αλλά το ίδιο είναι και οι αντισημιτικές γελοιογραφίες – οι εικόνες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο δεν μπορεί να διακριθεί από ότι θα έβλεπες σε μια γερμανική εφημερίδα στα 1930). Οι Εβραίοι είναι σαν τις διαβολικές διάνοιες των κόμικς – κάθε Εβραίος και Λεξ Λούθορ – που ελέχθουν τηλεπαθητικά μαύρους και λευκούς. Οι Εβραίοι εφηύραν το χιπ-χοπ, για παράδειγμα. Εβραίοι έγραφαν ανώνυμα τους στίχους όλων των ράπερ, από τους Public Enemy και τον Tupac Shakur ως τον Kendrick Lamar. Και με την αποπλάνηση των λευκών εφήβων με τους διαβολικούς ρυθμούς του, οι Εβραίοι τους μολύνουν όλους με ακόρεστη δίψα για δια-φυλετικό σεξ. Αυτοί οι υπερ-Εβραίοι υπερνικούν τον ίδιο το χρόνο, οι σημίτες του 2017 εκτελούν ταλμούδικές δολοπλοκίες που υφάνθηκαν τον Μεσαίωνα.

Όλα αυτά αρκούν να κάνουν τον Alan Dershowitz3 να κοκκινίσει.

Όπως αυτές οι άτεχνες ασπρόμαυρες καρικατούρες κουνουπιών-Εβραίων, η Τελική Λύση δεν αλλάζει ποτέ. Κρεμάστε τους από τις κολώνες. Ψεκάστε τους με Zyklon B (ατέρμονες συζητήσεις για την αποτελεσματικότητα διάφορων δηλητηριωδών αερίων είναι συνηθισμένες). Κάντε τους λάμπες. Είναι μια ασταμάτητη επανάληψη μιας κασέτας φυλετικού μίσους και φαντασιώσεων γενοκτονίας. Αυτό είναι το σημείο που ο αμύητος – άσχετα από το πόσο καλά έχει μελετήσει την ρητορική, άσχετα από το πόσο καλά ενισχύει τον εαυτό του έναντί της – χάνει την άμυνά του. Ήμουν ενθουσιώδης κατάσκοπος, αλλά αυτό με έκανε να χάσω το κουράγιο μου. Γιατί το να βιώνεις αυτή την ατέρμονη συζήτηση – και όχι μόνο να την βιώνεις, αλλά και να συμμετέχεις γελώντας σε αυτή – είναι κάτι για το οποίο το νευρικό μου σύστημα μου δεν ήταν προετοιμασμένο. Οι συνάψεις σε κάθε ανθρώπινο όν, με έστω ένα ελάχιστο ίχνος αξιοπρέπειας, είναι προγραμματισμένες να βραχυκυκλώνουν και να κλείνουν. Χρειάζεται να ξεκινάς το μυαλό σου συνέχεια, και στο τέλος είναι κάτι πολύ εξαντλητικό.

Η σκληροπυρηνική κουβέντα περί γενοκτονίας είναι σαν την σκληροπυρηνική πορνογραφία: ο συγγραφέας πρέπει να αυξάνει το στοίχημα, να υπερφορτίζει κάθε επίθετο, να κόβει ανελέητα κάθε λέξη που δεν ερεθίζει τον αναγνώστη. Είναι μια ζοφερή αλλά πραγματική τέχνη αυτό. Μόνο να φανταστώ μπορώ πως χρόνια ανάγνωσης και εκφοράς αυτής της «πορνορατσιστικής» διαλέκτου επιφέρει μόνιμες αλλαγές στον εγκέφαλο.

Πόσοι από αυτούς τους ολοκληρωτικά ψυχοπαθείς κυκλοφορούν ανάμεσά μας; Πιθανώς όχι περισσότεροι από ότι στην Utica των παιδικών μου χρόνων. Αλλά – ο Bill Clinton το κατάφερε αυτό με την NAFTA και την GATT, πετσοκόβοντας όποιες θέσεις εργασίας και κάθε ευκαιρία για αυτοσεβασμό είχαν απομείνει σε κάθε μία από τις πολλές Utica των Ηνωμένων Πολιτειών – αυτό που είναι παράδοξο αυτή τη στιγμή είναι πως ανεξάρτητα του αριθμού των φανατικών ρατσιστών, είναι ότι πια έχουν φανερούς υποστηρικτές τους στο Λευκό Οίκο.

Κάποτε διάβασα μια μαρτυρία για το γκέτο της Βαρσοβίας, στην οποία μια ηλικιωμένη γυναίκα είπε, πως οι Ναζί στην αρχή απήγαγαν Εβραίους τη νύχτα, ξυπνούσες και έβρισκες να λείπουν δυο γείτονες σου. Αλλά μπορούσε να αντέξει έστω με δυσκολία αυτή τη πραγματικότητα, γιατί γινόταν τη νύχτα, όταν όλοι κοιμόντουσαν. Τότε ένα πρωί ξύπνησε για να δει τα σώματα που κρέμονταν από τις κολώνες και η πρώτη της σκέψη ήταν: ω! Θεέ μου, τώρα το κάνουν τη μέρα!

Εγώ δεν είμαι σίγουρος τι είναι χειρότερο.

 

Δείτε το τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ του National Geographic, American Nazis

 

 

  1. https://en.wikipedia.org/wiki/George_Wallace
  2. Διεγερτικά χάπια καφεΐνης
  3. https://en.wikipedia.org/wiki/Alan_Dershowitz

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s