Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα No Border Camp in Brussels. Ο Raoul Vaneigem είναι συγγραφέας και μαζί με τον Guy Debord ήταν οι βασικοί θεωρητικοί της Καστασιακής Διεθνούς. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

 

Υπήρξε μια εποχή που ο αναρχικός Albert Libertad, έχοντας το προαίσθημα για την καφκική γραφειοκρατία και τη δικτατορία των εγγράφων, κάλεσε τους πολίτες να κάψουν τις ταυτότητες τους και να γίνουν άνθρωποι ξανά, αρνούμενοι να μετατραπούν σε ένα νούμερο, καταχωρημένο προσεκτικά των στατιστικών του κρατικού αποθέματος σκλάβων.

Οι υπάρξεις μας σήμερα είναι τόσο γεμάτες από αριθμούς που ορίζουν τις τραπεζικές πληρωμές, μισθούς, κοινωνική ασφάλιση, επιδόματα ανεργίας και συντάξεις που η ζωή δίχως χαρτιά μοιάζει το ίδιο αδύνατη και μη πρακτική, όπως και η πρόταση του Libertad για το τερματισμό αυτής του ταπεινωτικού και περιοριστικού χαρακτηρισμού του κοινωνικού κοπαδιού.

Έτσι ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια διπλή και παράδοξη ύπαρξη: από τη μια, όλοι – ανεξάρτητα από την εθνικότητα, κοινωνικό στάτους και χαρακτήρα του/της – έχει το δικαίωμα να έχει πρόσβαση σε αυτή τη γραφειοκρατική ζούγκλα που έχει καταντήσει η κοινωνία μας, από την άλλη είναι απαράδεκτο ότι η μοίρα των ανθρώπων είναι τόσο κατακτημένη από μια γιγαντιαία αριθμομηχανή, της οποίας ο απάνθρωπος χαρακτήρας είναι ασύμβατος με το δικαίωμα σε μια ελεύθερη και όμορφη ζωή.

Αν προσθέσουμε σε αυτό μια διαδικασία κρατικής κατάρρευσης λόγω οικονομικών δυνάμεων. Κράτη που απειλούνται με τη σειρά τους από μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κατάρρευση. Τα κράτη έχουν χάσει το προνόμιο – που με αλαζονεία διεκδίκησαν – να φροντίσουν τα δημόσια αγαθά. Χθες ακόμη, πήραν τα χρήματα από τους πολίτες με σκληρούς φόρους αλλά σε αντάλλαγμα φρόντιζαν για τις δημόσιες υπηρεσίες – εκπαίδευση, περίθαλψη, ταχυδρομεία, μετακινήσεις, επιδόματα ανεργίας, συντάξεις. Τι έχει απογίνει αυτό; Τα κράτη έχουν γίνει υπηρέτες τραπεζών και πολυεθνικών επιχειρήσεων. Οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις αυτές όμως, είναι αντιμέτωπες με το φιάσκο του παράλογου χρήματος, ενός κυκεώνα δισεκατομμυρίων επενδυμένων σε χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία, όπου το χρήμα χάνεται, αντί να χρησιμεύει στην πρόοδο των πρωτογενών βιομηχανιών και άλλων τομέων με κοινωνική αξία. Δισεκατομμύρια δημιουργούν μια φούσκα, καταδικασμένη να εκραγεί και να προκαλέσει μια μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση.

Είμαστε το θήραμα των διαχειριστών της χρεοκοπίας, που ανυπομονούν να αρπάξουν τα τελευταία βραχυπρόθεσμα κέρδη τους με την υπερεκμετάλλευση των πολιτών, των ίδιων πολιτών που μια παρανοϊκή πολιτική λιτότητας τους καλεί να θυσιαστούν, για να γεμίσουν το απύθμενο χάσμα του ελλείματος, που δημιουργήθηκε από την χρηματοπιστωτική κατάχρηση. Όχι μόνο πλέον το κράτος αδυνατεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του όπως αυτές υπάρχουν στο παλιό κοινωνικό συμβόλαιο, το κράτος κόβει ακόμη και το προϋπολογισμό των δημόσιων αγαθών. Θάβοντας όλα όσα εγγυόνταν, αν όχι μια πραγματική ζωή, τουλάχιστον την επιβίωση. Και ο λόγος που δίνεται για αυτό, είναι η μεγάλη απάτη που λέγεται δημόσιο χρέος. Το κράτος έχει υπαναχωρήσει στη μόνη λειτουργία που του υπενθυμίζει το λόγο ύπαρξης του: την αστυνομική καταστολή. Η μόνη προστασία του κράτους είναι η διάδοση φόβου και απελπισίας. Το κράτος το επιτυγχάνει αυτό με σχετική ευκολία με το να διαδίδει μια αποκαλυπτική κοσμοθεωρία. Διαδίδει τη φήμη πως το αύριο θα είναι χειρότερο από το σήμερα. Σοφία, σύμφωνα με αυτή τη κοσμοθεωρία, είναι η κατανάλωση, δαπάνες πριν τη χρεωκοπία, κερδοσκοπώντας με ότι μπορεί να δημιουργήσει κέρδος, ακόμα και η καταστροφή της ίδιας της ύπαρξης του και του ίδιου του πλανήτη, για να κάνει αυτή την απάτη να διαρκέσει για πάντα. Η μάχη για την στήριξη των μεταναστών δίχως χαρτιά πρέπει να πάρει υπόψη αυτό το πλαίσιο, με πολλούς τρόπους.

α) Το κράτος στρέφει την προσοχή από το πια δημόσια αγαθά αποσπώνται, το κράτος εγκαθιστά φόβο και απογοήτευση, και παίζει με αυτά, για να εκπληρώσει το ρόλο του ως αστυνομικό κράτος. Και όπως πάντα συμβαίνει σε τέτοιες συνθήκες, χρησιμοποιεί την παλιά τακτική της δημιουργίας ενόχων. για τους τρομαγμένους πολίτες από την άνοδο της ανεργίας, τη πτώση της αγοραστικής δύναμης, την αύξηση της επισφάλειας, κατονομάζει κάποιες «επικίνδυνες» ομάδες, που χρησιμεύουν για την ανακατεύθυνση του θυμού και της επιθετικότητας, που διαφορετικά θα κατευθύνονταν εναντίον των διεφθαρμένων εκμεταλλευτών που μας κυβερνούν. Όλα είναι κατάλληλα για τη διατήρηση του παραπετάσματος που κρύβει τα πραγματικά προβλήματα… Ενώ οι Βαλλόνοι και οι Φλαμανδοί στο Βέλγιο είναι και οι δύο θύματα της κακοδιαχείρισης του κράτους στα όρια ενός οικονομικού χάσματος, υπάρχει ένας εγκληματικός εθνικισμός που προσπαθεί να στρέψει την μια ομάδα εναντίον της άλλης. Μια εναλλασσόμενη ξενοφοβία που στοχεύει στην ταυτοποίηση κάθε ατόμου αραβικής καταγωγής ως ισλαμιστή τρομοκράτη, μετατρέπεται σε αντισημιτισμό, βασισμένο στην αντίθεση των αντιπαλεστινιακών πολιτικών της Ισραηλινής κυβέρνησης, δουλεύει εναντίον των ανέργων εργατών και των μεταναστών δίχως χαρτιά, δεν διστάζει να αντιγράψει τους ναζί στο τρόπο που περιφρονεί και αντιμετωπίζει τους τσιγγάνους (Ρομά και άλλους νομάδες). Πρέπει να πάρουμε υπόψη, πως το διεφθαρμένο κράτος κάνει τα πάντα για να υπονομεύσει τη πραγματική αλληλεγγύη μεταξύ των μη-εχόντων που έχουν χτυπηθεί από την επισφάλεια, και εκείνων που απολαμβάνουν ένα ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης αλλά που θα χάσουν αυτή την ασφάλεια, αν δεν αποδεχτούν τη μοίρα που τους περιμένει. Αυτή είναι η αλληλεγγύη που πρέπει να επαναφέρουμε, και είναι αυτή η αλληλεγγύη που στην οποία κάνουμε απεύθυνση όταν υπερασπιζόμαστε μετανάστες δίχως χαρτιά, ανέργους, αλλά και εργάτες που αντιστέκονται στην εκμετάλλευσή τους, οργανισμούς που προετοιμάζουν την αυτοδιάθεση και την κατάργηση του χρήματος, κινήματα που αγωνίζονται κατά των περικοπών στις δημόσιες μετακινήσεις, στην εκπαίδευση, στη περίθαλψη, στις ταχυδρομικές υπηρεσίες, στις πρωτογενείς βιομηχανίες και στη γεωργία. Θα πολεμήσουμε για να υπερασπιστούμε την ποίηση της ζωής ενάντια στους νόμους του κέρδους που την υποβαθμίζουν.

β) Απάντηση στις κατασταλτικές πολιτικές μιας διεφθαρμένης κυβέρνησης, δεν σημαίνει να χρησιμοποιείς την ίδια βία εναντίον του κράτους, η απάντηση πηγαίνει πέρα από τις εξευτελιστικές τους προσταγές, απαιτεί πολιτική ανυπακοή… Πώς; Με την προσπάθεια επαναφοράς μιας ποιότητας ζωής που το κράτος έχει καταστρέψει υπό την πίεση των μαφιόζων τραπεζιτών. Είμαστε όλοι μας αυτοί που ξέμειναν πίσω, θυσιασμένοι για τα αρρωστημένα συμφέροντα ενός παράλογου συστήματος. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το ποντάρουμε πάνω στους εαυτούς μας για να ξεφύγουμε από αυτή τη σφαγή. Υπάρχει, μέσα σε όλες τις γυναίκες και τους άνδρες ένας ποιητικός πλούτος και μια δημιουργικότητα, που είναι ικανός να εγκαταστήσει σε όλους τους τομείς πιο ανθρώπινες συνθήκες. Πολλοί άνθρωποι, εφησυχασμένοι από τη ρουτίνα, εξακολουθούν να το αγνοούν. Συχνά όμως είναι ο μόνος πόρος που έχουν αυτοί οι άνθρωποι, έχοντας ενοχοποιηθεί και περιθωριοποιηθεί από τις πολιτικές διεφθαρμένων πολιτικών.

Αντί να προσπαθούμε να ρίξουμε κάποιον, θα έπρεπε να εξυψώνουμε τις ανθρώπινες και δημιουργικές πτυχές κάποιου. Δεν είναι μεγάλη ντροπή να φοβόμαστε και να κυνηγάμε τους τσιγγάνους, αντί να αναπτύσσουμε τα καλλιτεχνικά και μουσικά τους εφόδια, ώστε κάθε πέρασμα τους να γίνεται μια χαρούμενη γιορτή; Αντί να προσπαθούμε να επανεισάγουμε ανέργους σε μια αγορά εργασίας που είναι αναστατωμένη από το κλείσιμο εταιρειών, γιατί δεν αφήνουμε δομές να αναπτυχθούν εκεί που οι δυνατότητες και η φαντασία του καθενός να αναπτυχθεί πλήρως; Ο αγώνας για τους μετανάστες δίχως χαρτιά συχνά υποβαθμίζεται σε μια απελπισμένη, ακόμη και αυτοκτονική άμυνα. Η επίθεση όμως είναι η καλύτερη άμυνα. Όχι μια επιθετική απάντηση, όπως μια αστυνομική παρέμβαση τηλεκατευθυνόμενη από έναν υπάλληλο που ζητά λιτότητα από εκείνους που καταστρέφει. Μπορεί να είναι μια επίθεση που εγκαθιστά παντού χώρους απελευθερωμένους από κέρδη, αγορά και εμπόριο. Χώρους που το δικαίωμα στη ζωή, στην ευτυχία, στη δημιουργία. Χώροι για την ομορφιά, για τη χαρά απορρίπτουν τη βαρβαρότητα, το εμπόριο και την επιβίωση του πλουσιότερου. Θα πρέπει να γεμίσουμε τα κενά που αφήνει το κράτος, καθώς απομακρύνεται από τα αιτήματα των πολιτών. Είναι καθήκον μας να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας, ξεκινώντας από τώρα, αν δε θέλουμε άλλους φόρους που χρησιμεύουν για το γέμισμα για τα κενά που δημιουργούν τα τραπεζικά λάθη και η κερδοσκοπία στα χρηματιστήρια. Το βασικό μας έργο είναι η επαναφορά της ποίησης σε μια κοινωνία που η όρεξη για κέρδος και εξουσία έχει απομακρύνει κάθε ποίηση. Σε ένα τυφλά επιθετικό κόσμο, ο σχεδιασμός, η αναδημιουργία και η προτεραιότητα στις ανθρώπινες αξίες, όπως η γενναιοδωρία, η δημιουργικότητα, η χαρά, η αυτόνομη ύπαρξη… Το να γίνεις άνθρωπος σημαίνει την άρνηση της σκλαβιάς της εργασίας και τη δύναμη να διακηρύξεις το δικαίωμά σου να είσαι ευτυχισμένος δημιουργώντας τις σωστές συνθήκες για το όφελος όλων.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Raoul Vaneigem: Ούτε σύνορα, Ούτε χαρτιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s