Απόσπασμα από το βιβλίο Dear Sister: Letters from Survivors of Sexual Violence (AK Press, 2014). Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας (Εικόνα Marissa Talbot)

 

Αγαπημένη αδελφή μου

 

Σε πιστεύω.

Γνώριζα τον άντρα που μου επιτέθηκε. Βγαίναμε κάποτε αποκλειστικά μαζί κάποια στιγμή και τον θεωρούσα ακόμη και στενό φίλο. Την επόμενη μέρα που συνέβη, με πήρε τηλέφωνο για να μου πει πως ήθελε να έρθει στο διαμέρισμά μου για «να μιλήσουμε για αυτό που συνέβη».

Του είπα όχι.

Ήρθε όμως έτσι και αλλιώς.

Ήμουν όρθια στη κουζίνα πλένοντας τα πιάτα, ενώ εκείνος καθόταν στα αριστερά στο τραπέζι, προσπαθώντας να με κάνει να τον κοιτάξω, να δώσω σημασία στα λόγια του, να κάτσω κάτω και να μιλήσω μαζί του «σαν λογικός ενήλικας».

Το τραπέζι ήταν λευκό. Η συγκάτοικος μου και εγώ χρησιμοποιούσαμε σπάνια το τραπέζι εκτός από το να αφήνουμε πράγματα όταν μπαίναμε από τη πόρτα. Εκείνη τη στιγμή όμως ήταν άδειο, εκτός από εκείνον που καθόταν εκεί, προσπαθώντας νευρικά να με κάνει κάτσω για μια «πραγματική κουβέντα».

«Επιτέλους», είπε όταν αρνήθηκα να κάτσω, «γίνεσαι τελείως παράλογη με ότι συνέβη».

Δεν μου έρχονταν κάποιο σαρκαστικό σχόλιο ακόμη. Ήταν πολύ νωρίς ακόμη. Είπα απλά, «Δεν είμαι παράλογη. Θέλω μόνο να φύγεις».

«ξέρεις πως δε μπορώ να φύγω μέχρι να έχουμε καταλάβει και οι δυο τι συνέβη. Δεν ξέρω γιατί φέρεσαι έτσι».

Ένιωθα δυσπιστία την ίδια στιγμή που ήμουν και πληγωμένη. Στεκόμουν εκεί, με τα χέρια μέχρι τους αγκώνες μέσα στις σαπουνάδες στο νεροχύτη, ανήμπορη να κάνω οτιδήποτε πέρα από το να πλύνω τα πιάτα.

Αυτός ήταν ο άντρας που αγαπούσα στο πρώτο έτος. Και ήταν και ο ίδιος άντρας που, την προηγούμενη νύχτα, με ρώτησε με την ίδια φωνή, «Το έχουμε ξανακάνει, γιατί είναι αλλιώς τώρα; Νόμιζα πως σου άρεσε άγριο».

Δεν φοβήθηκα ποτέ πριν το βάρος ή τη δύναμη του, δεν μου δόθηκε ποτέ λόγος να τον φοβάμαι. Παραπατούσε μεθυσμένος το προηγούμενο βράδυ και είχα πει η ίδια στον εαυτό μου, «Τουλάχιστον γίνεται επιθετικός όταν μεθάει». Τον εμπιστευόμουν.

Με είχαν προειδοποιήσει για αγνώστους. Μου είχαν πει να περπατάω σε ομάδες και να έχω ένα φίλο κοντά μου πάντοτε. Δεν πίστευα ποτέ πως αυτός, που πάντοτε με προστάτευε στο παρελθόν, θα κατέληγε να είναι το ίδιο το άτομο από το οποίο χρειαζόμουν προστασία.

Ήμουν σε άρνηση. Δεν μπορούσε να ήταν… αυτό. Η λέξη «βιασμός» ήταν πολύ. Έπαιζα εκείνη τη νύχτα στο μυαλό μου ξανά και ξανά καθώς προσπαθούσα να βρω πως θα μπορούσα να το αποτρέψω, και να πείσω τον εαυτό μου πως υπερέβαλλα.

Προσπαθούσε ακόμη να με πείσει πως έκανα λάθος, και ήμουν εξοργισμένη μαζί του, για ποιο λόγο πίστευε πως ήξερε τις ίδιες μου τις σκέψεις καλύτερα από εμένα; Νάτος εδώ, παρακαλώντας για «μια ευκαιρία να ακουστεί». Νάτος εδώ, ξανά, ούτε εικοσιτέσσερις ώρες αργότερα, ανεπιθύμητος ακόμη, να επιβάλει τον εαυτό του πάνω μου ξανά. Δεν θυμόταν το προηγούμενο βράδυ είπε, αλλά πως πρέπει να παρεξήγησα την κατάσταση γιατί δεν ήταν τέτοιος τύπος. Μου είπε πως ήμουν υπερβολική και δραματική και προφανώς πολύ συναισθηματικά φορτισμένη για να ξέρω για ποιο πράγμα τον κατηγορούσα και…

… ήθελα να ουρλιάξω.

Ήθελα να τον πληγώσω όπως με πλήγωσε. Ήθελα να καταλάβει. Ήθελα να θυμάται. Εκείνη τη στιγμή όμως, με τους αγκώνες στα σαπουνόνερα του νεροχύτη, τίποτα από όλα αυτά δε συνέβη.

Είπε το ποίημα του. Επέμενε ακόμη να κάτσω απέναντι του γιατί εμφανώς δεν έπαιρνα τη κουβέντα στα σοβαρά ενώ έκανα άλλα πράγματα. Έκατσε εκεί και πήρε αυτό που ήθελε από εμένα. Ξανά.

Αργότερα, όταν επιτέλους έφυγε, πήρα τηλέφωνο τον τότε φίλο μου και του είπα – με αναφιλητά – τι είχε συμβεί. Είπε, «Αυτό είναι όλο; Δεν ακούγεται τόσο κακό, θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερο. Είσαι σίγουρη πως δεν το παίρνεις πολύ προσωπικά; Μπορεί να μεγαλοποιείς τα πράγματα, δε νομίζεις;»

Δεν ήξερα τι να πω. Ούτε εγώ ήθελα να πιστέψω πως ήταν τόσο άσχημα.

Ήταν όμως.

Αδελφή μου, δεν σου τα λέω αυτά για να κερδίσω τη συμπάθεια σου ή να σου πω «Ξέρω πως αισθάνεσαι». Στο λέω για γιατί ήθελα – χρειαζόμουν – να με πιστέψουν, αλλά δε με πίστεψαν.

Σε πιστεύω. Και πιστεύω πως ήταν τόσο άσχημα όσο εσύ λες πως ήταν. Δε ξέρω τι σου συνέβη σε εσένα, αλλά σε πιστεύω.

 

Viannah

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s