Απόσπασμα από άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Wear Your Voice. Η Shanon Lee είναι ακτιβίστρια, άρθρα της έχουν δημοσιευτεί μεταξύ άλλων στην The Washington Post, στο Redbook κ.α., και κάνει ομιλίες ενημέρωσης εκ μέρους της οργάνωσης RAINN (Rape, Abuse and Incest National Network) Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. (φωτογραφία Matteo Silvestri)

  

Προειδοποίηση περιεχομένου: βιασμός, έμφυλη βία 

 

Με κάποιο τρόπο ήμουν πίσω σε εκείνο το γνωστό μέρος. Λίγες στιγμές αφού ξύπνησα μούσκεμα στο ιδρώτα, κάθομαι ακίνητη στο κρεββάτι – περιμένοντας να σταματήσει να χτυπά γρήγορα η καρδιά μου και να αρχίσω να αισθάνομαι ξανά το σώμα μου. Ήμουν ασφαλής. Πέρασαν είκοσι χρόνια από τον βιασμό μου, αλλά το μετατραυματικό μου στρες με κάνει να αισθάνομαι σαν να συνέβη πριν λίγο.

Οι εφιάλτες μου είναι συχνοί, κάθε όνειρο είναι το ίδιο: ο πρώην μου με βρήκε και είναι έτοιμος να με σκοτώσει. Περπατάω νωχελικά κατά μήκος της παραλίας, ανυποψίαστη πως είναι μόλις ένα βήμα πίσω μου. Δε βλέπω ποτέ το πρόσωπο του, ακούω μόνο τη φωνή του να λέει το όνομα μου, λίγες στιγμές πριν με πυροβολήσει με το όπλο του.

Πριν μέρες είχα κατηγορήσει το φίλο μου πως με είχε πιάσει από τους αστράγαλους καθώς κοιμόμουν. Εκείνο το πρωί, ξύπνησα και τον είδα να στέκεται στην άκρη του κρεββατιού μας και ούρλιαξα. Έλεγε απλώς αντίο πριν πάει στη δουλειά. Ανακαλούσα τις μνήμες από το πρωινό που βίωσα την επίθεση.

Οι ουλές στο σώμα μου καθώς με έσερνε στο πάτωμα, τραβώντας με από τους αστραγάλους, καθώς πάλευα να ξεφύγω, χάθηκαν από το δέρμα μου, αλλά όχι από τη μνήμη μου. Έχουν περάσει σχεδόν δυο δεκαετίες από όταν βιάστηκα και ξυλοκοπήθηκα, υπό την απειλή μαχαιριού. Ξεκίνησα νέα ζωή, ξαναπαντρεύτηκα, έγινα μητέρα και τώρα υποστηρίζω άλλα θύματα βιασμού. Δεν έχω όμως ανοσία στις συνέπειες του τραύματος μετά από σεξουαλική επίθεση. Οι εφιάλτες μου πάνε και έρχονται και ακόμη δίνω μάχη με το πανικό, τη παράνοια και την αϋπνία.

Τις μέρες που τα συμπτώματα μου χειροτερεύουν, μένω στο σπίτι και μακριά από ανθρώπους. Τον περισσότερο καιρό έχω μάθει να διαχειρίζομαι τις φοβίες μου, να τις δέχομαι ως ιδιορρυθμίες που ίσως δε θα ξεφορτωθώ ποτέ.

Υπολογίζεται πως 24.4 εκατομμύρια Αμερικάνοι έχουν Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD). Το PTSD είναι ψυχιατρική διαταραχή που μπορεί να προκληθεί βιώνοντας ή βλέποντας ένα τραυματικό γεγονός. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν αϋπνία, νευρικότητα, παράνοια, αυτοκτονικό ιδεασμό, αυτοτραυματισμούς και ξεσπάσματα ακραίας βίας. Επιπλέον, όσοι υποφέρουν από PTSD συχνά αναπτύσσουν κατάθλιψη, άγχος και κατάχρηση ουσιών.

Ο Ιούνιος είναι μήνας ενημέρωσης για το PTSD και πολλοί αγνοούν πως αφορά όλους όσους έχουν επιβιώσει από τραυματικές εμπειρίες, όχι μόνο τους βετεράνους πολέμου. Οι γυναίκες έχουν διπλάσιες πιθανότητες1 να αναπτύξουν PTSD και το πιο συχνό τραύμα που βιώνουν οι γυναίκες είναι η σεξουαλική επίθεση ή η παιδική σεξουαλική κακοποίηση, και ο βιασμός είναι από τους υψηλότερους παράγοντες κινδύνου2 για ανάπτυξη PTSD.

Οι μαύρες γυναίκες αν και επηρεάζονται δυσανάλογα περισσότερο από την σεξουαλική κακοποίηση και την ενδοοικογενειακή βία, είναι λιγότερο πιθανό3 να αναζητήσουμε φροντίδα ψυχικής υγείας λόγω πολιτισμικών και οικονομικών φραγμών. Άλλοι αποτρεπτικοί παράγοντες περιλαμβάνουν την καχυποψία προς τις αρχές και ένα σύστημα ψυχικής υγείας φτιαγμένο για λευκούς.

Υπάρχουν ελάχιστα προγράμματα αγωγής και δίκτυα υποστήριξης για γυναίκες μειονοτήτων με PTSD. Εκείνες που είναι τυχερές να εξεταστούν για PTSD στο πανεπιστήμιο, μια κλινική τραύματος ή νοσοκομείο, μπορεί να μην έχουν τα χρήματα ή την ασφάλιση για να λάβουν ιατρική γνωμάτευση και να αρχίσουν θεραπεία.

Απουσία σεξουαλικού τραύματος, οι μαύρες γυναίκες εξακολουθούν να βιώνουν διακρίσεις λόγω του φύλου και της φυλής τους (misogynoir), βάζοντάς τες σε υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης προβλήματα ψυχικής υγείας σε σχέση με της λευκές όμοιές τους.

Όχι μόνο συνδέεται ο ρατσισμός με ψυχολογικά ζητήματα4, αναμεσά τους κατάθλιψη, άγχος, διατροφικές διαταραχές και κατάχρηση ουσιών – αλλά έρευνα5 δείχνει σχέση μεταξύ σεξισμού και PTSD.

Μαζί με μια γενικευμένη έλλειψη ενημέρωσης γύρω από το PTSD που οδηγεί σε καθυστερημένη διάγνωση και αντιμετώπιση, οι μαύροι είναι λιγότερο πιθανό να λάβουν την καλύτερη δυνατή θεραπεία6 σε σχέση με τους λευκούς. Όμως επειδή οι μαύρες γυναίκες  βιώνουν τα πλέον εξουθενωτικά συμπτώματα σε υψηλότερη συχνότητα, είναι κρίσιμο να βρεθεί ο κατάλληλος πάροχος φροντίδας ψυχικής υγείας.

 

 

 

  1. http://www.ptsdunited.org/ptsd-statistics-2/
  2. https://www.ptsd.va.gov/professional/treatment/women/women-trauma-ptsd.asp
  3. http://www.doj.state.or.us/victims/pdf/women_of_color_network_facts_domestic_violence_2006.pdf
  4. https://www.psychologytoday.com/blog/culturally-speaking/201509/the-link-between-racism-and-ptsd
  5. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/labs/articles/16957176/
  6. https://www.ncbi.nih.gov/pmc/articles/PMC3928067/#!po=13.8889

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Shanon Lee: 20 χρόνια από το βιασμό μου παλεύω ακόμη με το μετατραυματικό στρες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s