Κείμενο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Verso Books. Η Molly Smith (ψευδώνυμο) και η Juno Mac είναι σεξεργάτριες και ακτιβίστριες me με τις οργανώσεις Sex Worker Open University και Sex Worker Advocacy and Resistance Movement. Το κείμενο είναι μικρό απόσπασμα από το βιβλίο τους Revolting Prostitutes: The Fight for Sex Workers’ Rights (Verso Books, 2018). Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

Οι σεξεργάτριες είναι οι πρώτες φεμινίστριες. Στη μεσαιωνική Ευρώπη, οι εργαζόμενες στους οίκους ανοχής δημιούργησαν συντεχνίες και κάποιες φορές οργάνωναν απεργίες ή διαδήλωναν στους δρόμους, διαμαρτυρόμενες σε αντίδραση στη καταστολή, στο κλείσιμο των χώρων εργασίας τους ή τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας. Οι ιερόδουλες του δέκατου πέμπτου αιώνα που βρισκόταν ενώπιον δικαστηρίων απαντούσαν στις ηθικολογίες των κατηγόρων τους πως οι δραστηριότητες τους δεν ήταν αμαρτία αλλά εργασία. Το 1917 διακόσιες ιερόδουλες διαδήλωσαν στο Σαν Φρανσίσκο – σε αυτό που ονομάζεται «η πρώτη Διαδήλωση των Γυναικών» – για να απαιτήσουν το τερματισμό των σφραγισμάτων των οίκων ανοχής. Μια ομιλήτρια στη διαδήλωση είπε «σχεδόν κάθε μια από αυτές τις γυναίκες είναι μητέρα ή έχει κάποιον που εξαρτάται από αυτήν. Οδηγούνται σε αυτή τη ζωή από τις οικονομικές συνθήκες. Δεν κάνετε κανένα καλό με το να μας επιτίθεστε. Γιατί δεν επιτίθεστε σε αυτές τις συνθήκες;».

Το να φροντίζει ο ένας τον άλλο είναι πολιτική δράση. Το δέκατο ένατο αιώνα, οι σεξεργάτριες στη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία δημιούργησαν κοινότητες αμοιβαίας βοήθειας, στις οποίες μοιράζονταν το εισόδημα και τη φροντίδα των παιδιών. Ένας παρατηρητής εκείνη την εποχή έγραφε «η βασική αρχή εδώ είναι η κοινή μοίρα… Σε ώρα ανάγκης η μια οικογένεια βοηθά την άλλη ή περισσότερες βοηθούν μια… ότι βγάζει η κάθε ομάδα μπαίνει σε κοινό ταμείο και από αυτό στηρίζεται η κοινότητα». Οι σεξεργάτριες στο Ναϊρόμπι την αποικιοκρατική περίοδο δημιούργησαν οικονομικούς δεσμούς μεταξύ τους, πληρώνοντας η μια τα πρόστιμα της άλλης ή αφήνοντας τα περιουσιακά τους στοιχεία σε κάποια όταν πέθαινε κάποια. Αν και κατά κύριο λόγο αόρατος στους απέξω, ο διαμοιρασμός των πόρων – συμπεριλαμβανομένων χρημάτων, χώρων και ακόμη και πελατών – επιβιώνει σαν μια σημαντική μορφή ακτιβισμού των σεξεργατριών σήμερα, με τις εργάτριες να συνεισφέρουν συχνά συλλογικά για να αποτρέψουν μια έξωση, η να καλύψουν επείγουσες στεγαστικές ανάγκες. Αυτός ο τύπος κοινοτικού διαμοιρασμού πόρων είναι συχνά το μόνο δίχτυ ασφαλείας ή πόρος που έχουν τα άτομα αν πέσουν θύματα ληστείας στη δουλειά ή μια επίθεση σημαίνει πως πρέπει να μείνουν εκτός εργασίας για να αναρρώσουν.

Στη δεκαετία του 1950, οι σεξεργάτριες ήταν κομμάτι της εξέγερσης των Μάο Μάο που οδήγησε στην απελευθέρωση της Κένυας από την Βρετανική αποικιοκρατία, και στη δεκαετία του 1960 και του 1970 το κίνημα για την LGBTQ χειραφέτηση ξεκίνησε από τις συγκρούσεις στα Compton’s Cafeteria και Stonewall Inn. Το 1974 οι σεξεργάτριες στην Αιθιοπία εντάχθηκαν στη νεοσύστατη Συνομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων της Αιθιοπίας, και συμμετείχαν σε απεργιακές κινητοποιήσεις που βοήθησαν να πέσει η κυβέρνηση. Μέσα στην Ευρώπη, το σύγχρονο κίνημα ουσιαστικά ξεκίνησε το 1975, όταν σεξεργάτριες στη Γαλλία κατέλαβαν εκκλησίες για να διαμαρτυρηθούν για την ποινικοποίηση, τη φτώχια και την αστυνομική βία. Αυτό ενέπνευσε παρόμοιου τύπου οργάνωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο, και η ECP (English Collective of Prostitutes) κατέλαβε εκκλησίες στο Κινγκς Κρος του Λονδίνου το 1980. Πιο πρόσφατα, σεξεργάτριες δραστηριοποιήθηκαν έντονα στις διαδηλώσεις κατά του εξευγενισμού (gentrification) της περιοχής γύρω από το πάρκο Γκεζί στη Κωνσταντινούπολη.

Στα 1970 και 1980 το κίνημα για τα δικαιώματα των σεξεργατριών στο Ηνωμένο Βασίλειο άρρηκτα συνδεδεμένο με την εκστρατεία «την έμμισθη οικιακή εργασία». Αυτό έκανε εφικτό οι μαρξίστριες φεμινίστριες να προσδιορίσουν την αξία της γυναικείας απλήρωτης αναπαραγωγικής και οικιακής εργασίας και να απαιτήσουν τη ριζική αναδιοργάνωση της κοινωνίας με τέτοιο τρόπο ώστε να βάζει αξία σε αυτό που θεωρεί γυναικείες δουλειές. Την ίδια περίπου εποχή η WDL (Wages Due Lesbians) συνέδεσε την οικιακή εργασία, τη σεξουαλικότητα και τη σεξεργασία σε ένα κείμενο συμπαράστασης κατά μιας επιχείρησης αρετής και καταστολής το 1977: «όποτε μια γυναίκα πετυχαίνει να κέρδισε κάποιους από τους μισθούς που μας χρωστάνε, είναι δύναμη για όλες μας και απόδειξη πως οι γυναικείες υπηρεσίες δεν είναι δεδομένες».

Το 2001, εικοσιπέντε χιλιάδες σεξεργάτριες συγκεντρώθηκαν στη Καλκούτα για να φωνάξουν τις απαιτήσεις τους. Τα πλακάτ τους έγραφαν: «Θέλουμε ψωμί. Επίσης θέλουμε τριαντάφυλλα».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s