Διαθέσιμο στη σελίδα Anarchy Archives. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

 

Το 1837, ο Adolphe Blanqui (αδελφός του επαναστάτη από τον οποίο οι μπλανκιστές πήραν το όνομά τους) έγραψε το βιβλίο, Η Ιστορία της Πολιτικής Οικονομίας. Παρουσίασε τη σημασία που έχει η οικονομία στην ιστορία της ανθρωπότητας για την διαμόρφωση των πολιτικών φορμών και επίσης για το χτίσιμο των σύγχρονων αντιλήψεων γύρω από το Δίκαιο, την Ηθική και τη Φιλοσοφία. Πριν από εξήντα χρόνια, φιλελεύθεροι και ριζοσπάστες επικέντρωσαν τη σκέψη τους στην πολιτική, και αγνοούσαν εντελώς τις νέες βιομηχανικές συνθήκες που γεννιόνταν μέσα από τα ερείπια του παλαιού καθεστώτος. Από τη πλευρά του Blanqui ήταν απόλυτα θεμιτό, προκειμένου να στραφεί η προσοχή πάνω στην οικονομία και πάνω στο σοσιαλιστικό κίνημα που τότε ξεκινούσε, έπρεπε να το κάνει ώστε να χτιστεί ολόκληρη η ιστορία επάνω στην οικονομία. Μια σχετική μονομέρεια ήταν αναπόφευκτη, ήταν ίσως ακόμη και επιθυμητή, για τους άλλους παράγοντες που ήταν υπό διερεύνηση, που λίγο πολύ είναι γνωστοί, δεν χρειαζόταν να μιλήσει, και όλο το βάρος της επιχειρηματολογίας του επρόκειτο να πέσει πάνω στον έως τώρα άγνωστο παράγοντα.

Οι υπερβολές του ακολουθήθηκαν από τη Γερμανική Σχολή των Σοσιαλδημοκρατών, αγνοώντας όλες τις άλλες πτυχές της ανάπτυξης της κοινωνίας. Με τη σειρά μας, εμείς οι Αναρχικοί, έχουμε δείξει τη μεγάλη σημασία αυτού του άλλου παράγοντα, του Κράτους, και είναι δική μας δουλειά να δείξουμε με σαφήνεια τη σύνδεση του με τη κοινωνία.

Επικεντρώνοντας όμως τη προσοχή μας πάνω στις ιεραρχικές, συγκεντρωτικές, ιακωβίνικες, ανελεύθερες αρχές του κράτους, είμαστε, ίσως, επιρρεπείς στο να παραμελήσουμε την κριτική σε αυτό που ονομάζεται Δικαιοσύνη. Το δοκίμιο αυτό έχει γραφτεί με πρόθεση να τραβήξει τη προσοχή πάνω στη καταγωγή αυτού του θεσμού και να προκαλέσει μια συζήτηση που θα ρίξει φως πάνω σε αυτό το θέμα.

***

Η προσεχτική μελέτη της ανάπτυξης της κοινωνίας, μας δείχνει με βεβαιότητα ότι το Κράτος και η Δικαιοσύνη είναι δύο θεσμοί που όχι μόνο συνυπάρχουν στην κοινωνία κατά τους ιστορικούς χρόνους, αλλά συνδέονται μεταξύ τους με το δεσμό αιτίας και αποτελέσματος. Οποιοσδήποτε αναγνωρίζει την ανάγκη ύπαρξης ξεχωριστών, επιλεγμένων μελών της κοινωνίας για την ειδική αποστολή της απονομής των τιμωριών σε εκείνους που έχουν παραβεί το νόμο, χρειάζεται ένα σώμα που θεσπίζει αυτούς τους νόμους, τους κωδικοποιεί, και καθιερώνει τα πρότυπα των τιμωριών – χρειάζεται ειδικά σχολεία για την δημιουργία και την ερμηνεία των νόμων – χρειάζεται φυλακές, δεσμοφύλακες, αστυνομία, δημίους και στρατούς – χρειάζεται το Κράτος.

Η πρωτόγονη φυλή, πάντα Κομμουνιστική, δεν αναγνωρίζει οποιονδήποτε δικαστή: μέσα στη φυλή η κλοπή, η ανθρωποκτονία, η δολοφονία δεν υπάρχουν. Τα έθιμα αρκούν ώστε για την αποτροπή τους. Στις πολύ σπάνιες, όμως, περιπτώσεις στις οποίες ένα μέλος δεν λάμβανε υπόψη του τους ιερούς κανόνες της φυλής, θα λιθοβολούνταν ή θα καιγόταν από τη φυλή συνολικά. Κάθε μέλος της θα έριχνε τη πέτρα του ή θα έφερνε το ξύλο του, γιατί δεν πρέπει να είναι το ένα ή το άλλο άτομο που θα στείλουν τον ένοχο στο θάνατο, αλλά η φυλή στο σύνολο της.

Όταν ένα μέλος μιας άλλης φυλής τραυματίσει κάποιον, τότε ολόκληρη η φυλή του αδικημένου είναι αρμόδια για την πραγματοποίηση μιας ίσης ζημιάς, και ολόκληρη η φυλή του επιτιθεμένου είναι υπεύθυνη, έτσι ώστε αν προκύψει η ευκαιρία, οποιοδήποτε από τα μέλη της μπορεί να επιλεχτεί από οποιοδήποτε μέλος της αδικημένης φυλής για την ανταπόδοση – σύμφωνα με την αρχή ζωή για ζωή, δόντι για δόντι, και ούτω καθεξής, με τις πληγές να επιστρέφονται ακριβώς όπως προκλήθηκαν, με το κόκκος του καλαμποκιού να είναι το μέτρο κάθε πληγής.

Αυτή είναι η αρχέγονη αντίληψη της δικαιοσύνης.

Αργότερα, στην ζωή του χωριού των πρώτων αιώνων της εποχής μας, η αντίληψη αυτή άλλαξε. Η ιδέα της Εκδίκησης έχει ξεπεραστεί και παραμεριστεί – με πολύ αργό ρυθμό, φυσικά, κυρίως μεταξύ των γεωργικών πληθυσμών, αλλά επιζεί ακόμη μεταξύ των πολεμιστών – και η ιδέα της Αποζημίωσης αναπτύσσεται, αποζημίωση στο αδικημένο άτομο, ή στην οικογένειά του ή στη φυλή του. Καθώς κάνει την εμφάνισή της η πατριαρχική οικογένεια, με τη κατοχή βοοειδών και σκλάβων που αρπάζονται από άλλες φυλές, η Αποζημίωση παίρνει όλο και περισσότερο το χαρακτήρα της Αξιολόγησης της ζημίας που έγινε – η αξία είναι διαφορετική ανάλογα με την τάξη του αδικημένου: τόσο για ένα σκοτωμένο σκλάβο, τόσα για έναν πληγωμένο αγρότη, τόσα για έναν προσβεβλημένο αρχηγό. Οι κλίμακες της αξιολόγησης διαμορφώνουν τους πρώτους βαρβαρικούς κώδικες. Για να καθορίσει το ποσό, η κοινότητα του χωριού συναντιόταν, τα απόλυτα γεγονότα της περίπτωσης εξακριβώνονταν από την έρευνα των ένορκων που επιλέγονταν σε ίσο αριθμό (6 ή 12) και από τις δύο πλευρές ή τις οικογένειές τους. Τα γηραιά μέλη του χωριού ή καλύτερα ακόμα, οι βάρδοι, στων οποίων τη μνήμη φυλάσσεται η παράδοση, ή ίσως εξωτερικοί κριτές προσκεκλημένοι από την κοινότητα, αποφάσιζαν την αποζημίωση (απλή αποκατάσταση για την κλοπή) και πρόστιμο στην κοινότητα ή στους θεούς.

Σταδιακά όμως, κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης διαφορετικών φυλών, πολλές ελεύθερες κοινότητες υποδουλώθηκαν. Στην ίδια περιοχή δίπλα-δίπλα ζουν, κατακτητές και κατακτημένοι. Έρχονται τότε ο ιερέας και ο επίσκοπος, φοβεροί μάγοι, σε λίγο οι ένορκοι, βάρδοι, γηραιοί της φυλής αντικαθίστανται από τους εκπροσώπους του επισκόπου ή του τοπικού Άρχοντα για το καθορισμό της Αποζημίωσης. Το πρόστιμο γίνεται όλο και περισσότερο σημαντικό: η αποζημίωση του αδικημένου όλο και λιγότερο, το μερίδιο της κοινότητας στο πρόστιμο εκμηδενίζεται, και όλο το ποσό πηγαίνει στον αρχηγό. Η Παλαιά Διαθήκη παρέχει στους εκπροσώπους αυτούς το απαραίτητο παραδοσιακό πλαίσιο για την κρίση. Βλέπουμε έτσι πως ο σύγχρονος δικαστής εξελίχθηκε από τους επιλεγμένους ένορκους με τον ίδιο τρόπο που το φεουδαρχικό σύστημα εξελίχθηκε από τη κοινότητα του χωριού. Η ιδέα της Τιμωρίας γεννιέται, και σύντομα απομακρύνει κάθε άλλη αντίληψη, ειδικά υπό τον έλεγχο της εκκλησίας, η οποία παίρνοντας το παράδειγμα από τους βιβλικούς προκατόχους της θέλει να κυβερνήσει με το τρόμο. Το βλάψιμο ενός ιερέα δεν είναι πλέον βλάβη σε ένα άτομο, είναι βλάβη προς τη θεότητα, και καμία τιμωρία δεν είναι αρκετά αυστηρή ώστε να τιμωρήσει ένα τέτοιο έγκλημα. Η σκληρότητα της κρίσης αυξάνεται καθώς περνά ο χρόνος, και η κοσμική εξουσία μιμείται την εκκλησιαστική εξουσία.

Κατά τον 10ο και τον 11ο αιώνα η μεσαιωνική πόλη εμφανίζεται. Από επανάσταση σε επανάσταση, η μια πόλη μετά την άλλη διώχνουν το δικαστή του επισκόπου, του άρχοντα, του δούκα. Οι πόλεις κάνουν τις Συνομοσπονδίες τους. Καταρχάς οι πολίτες ορκίζονται να εγκαταλείψουν όλες τις διεκδικήσεις που βασίζονται στον lex talionis (νόμος της ανταπόδοσης) και αν νέες αντιδικίες προκύψουν, δεν θα απευθυνθούν σε εξωτερικές δυνάμεις, αλλά θα τα ρυθμίσουν όλα μεταξύ τους. Η Συντεχνία, η Συνοικία, η Κοινότητα της Πόλης είναι οι διαφορετικές βαθμίδες αρμοδιότητας. Δικαστές, που επιλέγονται από τα μέλη της συντεχνίας, της γειτονιάς, της συνοικίας ή της πόλης, αποφασίζουν την αποζημίωση που θα αποδοθεί στο αδικημένο μέρος. Σε ιδιαίτερα σημαντικές περιπτώσεις, η συντεχνία, η γειτονιά, η συνοικία ή η πόλη, συγκαλούν γενική συνάντηση που ανακοινώνουν τη ποινή. Εκτός αυτού, η Διαιτησία σε όλα τα στάδια μεταξύ ατόμων, συντεχνιών, κοινοτήτων πόλεων κερδίζει έδαφος.

Αλλά η οργάνωση αυτή διαρκεί μόνο μερικούς αιώνες. Ο χριστιανισμός και η αναγέννηση της μελέτης του ρωμαϊκού νόμου βρίσκουν τη θέση τους στις ιδέες των ανθρώπων συνολικά. Ο ιερέας επαναλαμβάνει διαρκώς τα ίδια για το θυμό και την οργή του Θεού. Το αγαπημένο επιχείρημα – το ίδιο ακόμη και σήμερα – είναι ότι η αιώνια τιμωρία θα επιβληθεί σε όποιον πάει ενάντια στο νόμο της εκκλησίας, ερμηνεύοντας τα λόγια των γραφών σχετικά με εκείνους που κατέχονται από τα κακά πνεύματα, η εκκλησία βλέπει έναν δαίμονα σε κάθε παραβάτη, εφευρίσκει κάθε είδους βασανιστήριο για να βγάλει το δαίμονα από το σώμα, και στη συνέχεια το καίει για να μην υποτροπιάσει. Από την αρχή, ο Ιερέας και ο Άρχοντας ενεργούν από κοινού ο ιερέας είναι συχνά ο ίδιος Άρχοντας, ο Πάπας είναι Βασιλιάς, επομένως το πρόσωπο που έχει παραβεί τον αστικό νόμο σε λίγο αντιμετωπίζεται σα να στράφηκε εναντίον της εκκλησίας. Οι εκκλησιαστικές και αστικές εξουσίες πηγαίνουν χέρι-χέρι, με τις εκκλησιαστικές να προπορεύονται ελάχιστα, οι νόμοι και τα εκλεπτυσμένα βασανιστήριά τους αυξάνονται σε αγριότητα. Ο Πάπας, ανώτατος επόπτης ο ίδιος, συγκεντρώνει γύρω του δικηγόρους, εμπειρογνώμονες στο ρωμαϊκό και φεουδαρχικό δίκαιο. Η κοινή λογική, η γνώση της χρήσης των εθίμων, η μελέτη της ανθρώπινης φύσης, χάνονται όλο και περισσότερο στο παρασκήνιο, καθώς «ενθαρρύνουν» κακά πάθη, πως είναι μια εφεύρεση του διαβόλου. Το «Προηγούμενο» λειτουργεί ως νόμος, και, όσο παλαιότερη μια κρίση είναι, τόσο σημαντικότερη, τόσο πιο αξιοσέβαστη μοιάζει να είναι. Τα «προηγούμενα» έτσι αναζητούνται στην αυτοκρατορική Ρώμη και στους βιβλικούς δικαστές.

Η διαιτησία εξαφανίζεται, με αργό ρυθμό μπροστά από την αυξανόμενη δύναμη του επισκόπου, του άρχοντα, του βασιλιάς, του πάπα. Καθώς η συμμαχία των θρησκευτικών και αστικών εξουσιών γίνεται στενότερη, οι φιλικοί διακανονισμοί των διαφωνιών είναι απαγορευμένοι, η αποζημίωση στο αδικημένο μέρος γίνεται πράγμα του παρελθόντος – η ουσία είναι η εκδίκηση στο όνομα του χριστιανικού Θεού ή του Ρωμαϊκού Κράτους. Ταυτόχρονα, ο άγριος χαρακτήρας των τιμωριών είναι τέτοιος που είναι σχεδόν αδύνατο να διαβαστεί η περιγραφή των δικαστικών σκηνών εκείνης της περιόδου.

Οι θεμελιώδεις ιδέες της δικαιοσύνης, ουσιαστικές σε κάθε κοινωνία, έχουν αλλάξει εντελώς μεταξύ του 11ου και του 16ου αιώνα. Το άρθρο μου Το Κράτος και ο Ιστορικός του Ρόλος, στο οποίο προσπάθησα να εξηγήσω πώς το κράτος πήρε στη κατοχή του τις ελεύθερες πόλεις, είναι επαρκές παράδειγμα για τον τωρινό σκοπό μας για να δείξει πως όταν πραγματοποιήθηκε η εξέλιξη που έφερε τις πόλεις κάτω από την εξουσία του κράτους, οι κοινότητες είχαν ήδη εγκαταλείψει, ακόμη και ως ιδέα, τις αρχές της διαιτησίας και της αποζημίωσης που ήταν η ουσία της λαϊκής δικαιοσύνης  κατά τον 11ο αιώνα. Όταν το κράτος έβαλε στο χέρι του τις πόλεις η παλαιά αντίληψη είχε χαθεί εξ ολοκλήρου. Ο χριστιανισμός και ο ρωμαϊκός νόμος είχαν μετατρέψει ήδη σε Κράτη τις ελεύθερες πόλεις. Το επόμενο βήμα ήταν απλό, το Κράτος θεμελίωσε την κυριαρχία του πάνω στις τώρα υποδουλωμένες πόλεις.

Φυσικά, θα ήταν ενδιαφέρον να μελετηθεί πώς οικονομικές αλλαγές που συνέβησαν κατά τη διάρκεια εκείνου του χρονικού διαστήματος (πέντε αιώνες), πώς το μακρινό εμπόριο, η εξαγωγές, η δημιουργία των τραπεζών και των εμπορικών δανείων, πώς οι πόλεμοι, η αποικιοκρατία, και η καπιταλιστική παραγωγή παίρνουν τη θέση της κοινοτικής παραγωγής, κατανάλωσης και εμπορίου – πως κατά την ίδια περίοδο όλοι αυτοί οι παράγοντες επηρέασαν τις κυρίαρχες αντιλήψεις της εποχής εκείνης και πως βοήθησαν στην αλλαγή της αντίληψης περί Δικαιοσύνης. Μερικές θαυμάσιες έρευνες υπάρχουν εδώ και εκεί και μπορούν να βρεθούν στο έργο των ιστορικών των ελεύθερων πόλεων. Μερικές πρωτότυπες έρευνες επάνω στην επιρροή των χριστιανικών και ρωμαϊκών ιδεών υπάρχουν επίσης (αν και τέτοιες μελέτες είναι δυσκολότερης φύσης και πάντα ετερόδοξες). Θα ήταν όμως λάθος να αναζητηθούν όλα στην οικονομία, θα ήταν ακριβώς το ίδιο είδος λάθους όπως όταν για παράδειγμα μελετώντας βοτανολογία, να πούμε ότι το ποσό θερμότητας που δέχτηκε το φυτό καθόρισε τη ζωή και την ανάπτυξη του, ξεχνώντας την υγρασία, το φως και άλλους σημαντικούς παράγοντες.

***

Αυτή η ιστορική σύνοψη, αν και σύντομη, δείχνει εντούτοις πώς το Κράτος και η εξέλιξη της Εκδίκησης, που ονομάζεται Δικαιοσύνη, είναι συγγενικοί θεσμοί – γεννώντας ο ένας τον άλλο, στηρίζοντας ο ένας τον άλλο, πως ιστορικά είναι ένα.

Μια στιγμή όμως ήρεμης σκέψης αρκεί για να καταλάβει κανείς πώς και οι δυο θεσμοί αλληλεξαρτούνται, πώς και οι δύο έχουν κοινή καταγωγή την ίδια ιδέα: την Εξουσία που φροντίζει την ασφάλεια της κοινωνίας και που επιβάλει την εκδίκηση πάνω σε εκείνους που παραβαίνουν τους θεσπισμένους κανόνες ή νόμους. Εάν αναγνωρίζετε την ύπαρξη των δικαστών, ως ειδικά επιλεγμένα μέλη της κοινωνίας, επιφορτισμένα με την φροντίδα της εφαρμογής των κωδικοποιημένων παραδόσεων, ανεξάρτητα από ποιους επιλέγονται ή εκλέγονται, – έχετε το σπόρο του Κράτος, γύρω από το οποίο οι άλλες οι εξουσίες που μπορούν να υπάρξουν συγκεντρώνονται. Από την άλλη, αν αναγνωρίζετε τη συγκεντρωτική δομή που ονομάζεται Κράτος, μια από τις λειτουργίες της θα είναι η απονομή δικαιοσύνης. Ως εκ τούτου οι δικαστές.

Δεν μπορούμε όμως να έχουμε τους δικαστές που εκλέγονται από το λαό; Ας δούμε που μας οδηγεί. Πρώτα πρέπει να ειπωθεί ότι η ιδέα των νόμων που δημιουργούνται άμεσα από το λαό ποτέ δεν έχει αντιμετωπιστεί σοβαρά, η σύνταξή τους πρέπει πάντα να αφεθεί σε κάποιο περισσότερο διαφωτισμένο άτομο (ήρωας, Uebermensch). Στη συνέχεια, εκτός από το δικαστή και το νομοθέτη, ένα άλλο άτομο είναι απαραίτητο για να εξηγήσει αυτούς τους νόμους, για να ερμηνεύσει παλαιότερους, για να μελετήσει τις συνδέσεις και τις κύριες ιδέες τους: νομικά πανεπιστήμια με προσωπικό καθηγητών και φοιτητών, που λειτουργεί ως βαρίδι στην κοινωνία με όλο το βάρος των κληρονομημένων παραδόσεών τους και την υπερανάλυση του γράμματος του νόμου. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στους βοηθούς που απαιτούνται από το δικαστή: στη μια πλευρά ο χωροφύλακας, η αστυνομία, η πόρνη, ο κατάσκοπος, ο προβοκάτορας, στην άλλη, ο δεσμοφύλακας, ο δήμιος και όλη η συνέχεια της αχρειότητας που τους συνοδεύει απαραίτητα. Τέλος, πρέπει να παρέχετε κάποιο εποπτικό σώμα για να κρατήσετε λειτουργικό όλο αυτό το στρατό υπαλλήλων. Δεν πρέπει να ξεχάσετε να παρέχετε χρήματα για τη συντήρησή τους και ούτω καθεξής. Εν ολίγοις, δεν υπάρχει ούτε μια λειτουργία του Κράτους σήμερα που να μπορεί να καταργηθεί αν θέλουμε να κρατήσουμε το δικαστή – είτε αυτός εκλέχθηκε από το λαό είτε όχι.

Αλλά τι γίνεται με τον Κώδικα; Ο Κώδικας, όλοι οι κώδικες, αντιπροσωπεύει μια συλλογή παραδόσεων, τύπων δανεισμένων από παλαιές αντιλήψεις απολύτως αντίθετες σε όλες τις σοσιαλιστικές ιδέες του σήμερα, απομεινάρια του δουλικού παρελθόντος μας, δουλικό στη δράση, δουλικό στην ομιλία, δουλικό στη σκέψη. Δεν έχει σημασία πως μερικές από τις κύριες ηθικές ιδέες μπορούν να είναι σύμφωνες με τις δικές μας, τη στιγμή που μια τιμωρία θεσπίζεται για τη μη-εκπλήρωση μιας καλής δράσης, δεν έχουμε καμία σχέση με αυτή. Ένας Κώδικας είναι το παρελθόν στερεοτυπημένο και που φράσει την πορεία της ανθρώπινης προόδου.

Κάθε νομική τιμωρία είναι η εκδίκηση, εκδίκηση που γίνεται υποχρεωτική, και πρέπει να αναρωτηθούμε ποια είναι η χρήση της εκδίκησης; Βοηθά να διατηρήσει τα κοινωνικά έθιμα; Αποτρέπει ποτέ τις μικρές μειονότητες των παραβατών των καλών εθίμων από το να το κάνουν; Ποτέ. Αντίθετα, η επιβεβαίωση της εκδίκησης βοηθά απλά την ύπαρξη αντικοινωνικών εθίμων. Σκεφτείτε το μέγεθος της βρώμικης διαστροφής που πέφτει πάνω στην κοινωνία από το θεσμό της αστυνομίας, πολύ πιο επικίνδυνη για την κοινωνία από οποιαδήποτε πράξη που διαπράττεται από εγκληματίες. Σκεφτείτε πως τα «λευκά ψέματα» των δικαστών που προορίζονται για να αποσπάσουν την αλήθεια από τους εγκληματίες. Σκεφτείτε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και θα καταλάβετε γιατί οι Αναρχικοί δεν έχουν κανέναν δισταγμό να δηλώσουν ότι η Τιμωρία είναι χειρότερη από το Έγκλημα. Και ο καθένας που μελετά αυτά τα ερωτήματα και που ψάχνει τη ρίζα τους, θα καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα, και θα προσπαθήσει να βρει μερικά άλλα μέσα προστασίας της κοινωνίας από τους κακούς.

Ο καθένας θα δει πως η διαιτησία, με διαιτητές που επιλέγονται από τα αντίπαλα μέρη θα είναι επαρκής για τη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων για να κατευνάσουν τις εμφανιζόμενες διαφωνίες. Ο καθένας θα αναγνωρίσει ότι η πολιτική της μη παρέμβασης που προτιμάτε σήμερα τόσο πολύ είναι μια κακή επίκτητη συνήθεια, που το κράτος τη βρήκε βολική ώστε να αναλάβει το ίδιο το καθήκον της διατήρησης της τάξης. Η ενεργή παρέμβαση φίλων, γειτόνων, περαστικών θα απέτρεπε ένα μεγάλο μέρος των συγκρούσεων. Ας είναι το καθήκον όλων μας η  βοήθεια προς τον αδύναμο, η διαμεσολάβηση μεταξύ των αντιμαχόμενων ανθρώπων, και η αστυνομία δεν θα χρειάζεται καθόλου.

Ο φοιτητής δεν μπορεί παρά να εντυπωσιαστεί πως για μερικούς αιώνες τώρα έχει υπάρξει μια παράλληλη εξέλιξη: από τη μια πλευρά οι νομικές τιμωρίες και η εκδίκηση είναι όλο και λιγότερο αιματηρές, να μην πω ηπιότερες, τα βασανιστήρια έχουν καταργηθεί, η ποινή του θανάτου έχει περιοριστεί σε λιγότερες περιπτώσεις και σε μερικές χώρες έχει καταργηθεί εντελώς, από την άλλη οι αντικοινωνικές πράξεις έχουν ελαττωθεί. Υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ασφάλεια στη καθημερινή ζωή μας από ότι σε αυτή των πατέρων μας. Πολλοί παράγοντες έχουν βοηθήσει προς το μαλάκωμα των συμπεριφορών, αλλά το μαλάκωμα της τιμωρίας είναι με βεβαιότητα ένας από αυτούς. Δεν πρέπει να συνεχίσουμε στην ίδια γραμμή, ή θα πρέπει να υποθέσουμε ότι μια Σοσιαλιστική ή Κομμουνιστική κοινωνία θα ήταν κατώτερη, από αυτή την άποψη, από ότι μια καπιταλιστική κυβέρνηση;

Μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς δικαστές στην κοινωνία, όπως μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς αφεντικά στην παραγωγή.

 

Συμπεράσματα

 

Η αποκαλούμενη Δικαιοσύνη είναι ένα απομεινάρι από τη προηγούμενη δουλοπαροικία που βασίζεται, για το συμφέρον των προνομιούχων τάξεων, στο Ρωμαϊκό νόμο και στις ιδέες της θείας Εκδίκησης.

Στην ιστορία της κοινωνίας, η οργάνωση της Εκδίκησης με το όνομα της Δικαιοσύνης γειτονεύει με το Κράτος, συνεπάγεται το ένα το άλλο, γεννήθηκαν μαζί, άκμασαν μαζί και είναι καταδικασμένα να παρακμάσουν μαζί.

Προερχόμενη από μια εποχή δουλοπαροικίας, βοηθά να διατηρηθεί η δουλοπαροικία στη σημερινή κοινωνία μέσω της αστυνομίας της, των φυλακών και άλλων, είναι μια ανοιχτή πληγή, βγάζοντας έξω ένα σταθερό ρεύμα του πύου στην κοινωνία, ένα πολύ μεγαλύτερο κακό από αυτό που υποτίθεται πως αντιμάχεται.

Οποιαδήποτε κοινωνία που ιδρύθηκε με καλύτερη οικονομία από τη δική μας θα καταλήξει σίγουρα στο συμπέρασμα ότι είναι παράλογο να διατηρεί οποιοδήποτε σωφρονιστικό όργανο.

Ο τρόπος για το πως θα υπάρχουμε χωρίς αυτή βρίσκεται στην εθελοντική διαιτησία, στη μεγαλύτερη αποτελεσματική αλληλεγγύη, στα ισχυρά εκπαιδευτικά μέσα που θα έχει μια κοινωνία που δεν αφήνει στον αστυνομικό τη φροντίδα της δημόσιας ηθικής της.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Pyotr Kropotkin: Η οργανωμένη εκδίκηση που ονομάζεται «Δικαιοσύνη»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s