Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο blog των εκδόσεων AK Press, Revolution By The Book. Ο Shane Burley είναι συγγραφέας, κινηματογραφιστής και ακτιβιστής του αντιφασιστικού κινήματος από το Πόρτλαντ. Έχει γράψει το βιβλίο Fascism Today: What It Is and How to End It (AK Press, 2017). Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

 

Ο λευκός σοβινισμός περιέχει από φυσικού του τη βία. Δεν μπορεί να υπάρξει δίχως αυτήν. Η υπόθεση, από μόνη της, είναι βυθισμένη στις πιο επεκτατικές και κρυφές μορφές βίας. Ακόμα και η προοδευτική αμερικάνικη κοινότητα, που δεν μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό της ως μια χειραφετημένη κοινότητα δίχως επαναστατική αλλαγή, αναγνωρίζει τη βαθιά βία που οδήγησε στην ίδρυσή της και που κινητοποιεί τις μικρές απόπειρες για κοινωνική πρόοδο. Ενώ ο εθνικισμός βλέπει τη βία του παρελθόντος, από τη σκλαβιά ως την αποικιοκρατία και τις φυλετικές διακρίσεις, ως μεθόδους εξευτελισμού του ηττημένου: η βία είναι φυσιολογική στις φυλετικές σχέσεις. Αυτή η νοοτροπία του «ο νικητής τα παίρνει όλα» συνδυασμένη με την πεποίθηση περί της κατωτερότητας του άλλου, είναι που επιτρέπει την γενοκτονία των αυτόχθονων λαών και τη συνεχιζόμενη φυλετική βία εναντίον των ανθρώπων που κατάγονται από την Αφρική ως φυσιολογική και λογική αντίδραση των λευκών, μια ιδεολογία που έχει τη βία στο επίκεντρό της. Δεν αποτελεί έκπληξη όταν η βία αυτή μεταμορφώνεται από έμμεση στο άμεση.

Το 1979, το μαοϊκό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα (CWP, αρχικά ονομάζονταν Οργανισμός Εργατικής Σκοπιάς), διοργάνωσε ένα συλλαλητήριο στο Γκρίνσμπορο της Βόρειας Καρολίνας, όπου δραστηριοποιούνταν σε μια κυρίως μαύρη κοινότητα εργατών κλωστοϋφαντουργίας. Το σύνθημά τους «Θάνατος στη Klan» έδειχνε ένα κάποιο βαθμό μαχητικότητας μετά από δεκαετίες τρομοκρατίας της KKK. Στη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του 1960, η αναγεννημένη Ku Klux Klan προέβη σε ένα είδος παραστρατιωτικού πολέμου εναντίον της κοινωνικής ενσωμάτωσης στο Νότο, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων λιντσαρίσματα, βομβιστικές επιθέσεις και δολοφονίες. Μέχρι που μπήκε η δεκαετία του 1970 είχαν πάψει να αποτελούν σημαντική τρομοκρατική οργάνωση, έπειτα από μια μήνυση που διέλυσε την United Klans of America, και συνέχισαν να δρουν μέσω της οργάνωσης βιτρίνας που ο David Duke έστησε για το λόγο αυτό.

Στο Γρίνσμπορο όμως πολλά στελέχη της ΚΚΚ από τους Knights of the KKK της Βόρεια Καρολίνας και το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ενώθηκαν για να σχηματίσουν το Ενωμένο Ρατσιστικό Μέτωπο. Όταν πήγαν να επιτεθούν στο CWP στις 3 Νοεμβρίου, μαζί τους ήταν ο πληροφοριοδότης του FBI, Ed Dawson, που δρούσε ως ηγέτης στο κίνημα. Μπροστά στα ειδησεογραφικά συνεργεία, οι λευκοί σοβινιστές άρχισαν να πυροβολούν τους διαδηλωτές, σκοτώνοντας πέντε ακτιβιστές που είχαν κατέβει στο συλλαλητήριο του CWP και έναν δικό τους. όπως αποκαλύφθηκε αργότερα από κάποια έγγραφα, οι αστυνομικές αρχές γνώριζαν από πριν τι θα γινόταν, ως αποτέλεσμα της εισχώρησης σε ακραίες οργανώσεις.

Η σφαγή του Γκρίνσμπορο (Greensboro Massacre) έχει πάρει μια ιδιαίτερη θέση στην ιστορία της βίας της ΚΚΚ επειδή, σε μεγάλο βαθμό, ήταν η τελευταία οργανωμένη επίδειξη της παραστρατιωτικής δύναμης της και η συνενοχή του κράτους ήταν εμφανής, ακόμα και στους απέξω. Αυτό δεν ήταν η αρχή ή το τέλος της λευκής σοβινιστικής βίας, περισσότερο μια δημόσια αναλαμπή στη μνήμη μας, και στη δεκαετία του 1980 η οργάνωση Το Τάγμα (The Order) με σχέσεις με τα Άρια Έθνη (Aryan Nations), άφησε πίσω ένα μονοπάτι αίματος, ληστειών και δολοφονιών σε ολόκληρη της χώρα, αφήνοντας μας με ένα ενθύμιο της επαναστατικής δυνατότητας των ιδεολογιών. Η μοχθηρότητα της ιδεολογίας τους αυξήθηκε επίσης. Η Χριστιανική Ταυτότητα (Christian Identity) χρησιμοποίησε μια χυδαία ερμηνεία της Βίβλου που δήλωνε πως οι Ευρωπαίοι ήταν οι «χαμένες φυλές του Ισραήλ», οι Εβραίοι ήταν σύμμαχοι του Διαβόλου, και οι φυλετικές μειονότητες δεν διέθεταν την ανθρωπιά και τις ψυχές των λευκών. Αυτό οδήγησε σε μερικές από τις πιο ακραίες πράξεις βίας στη δεκαετία του 1990, και οργανώσεις σκίνχεντ μετέφεραν τις μάχες του δρόμου σε αστικές περιοχές καθώς δημιούργησαν ένα περιβάλλον συνεχιζόμενων επιθέσεων στο δρόμο.

Όταν η Εναλλακτική Δεξιά (Alt Right) πρωτοπαρουσιάστηκε το 2015 (υπήρχε για πολλά χρόνια πριν), οι άνθρωποι αμέσως έδειξαν εύλογα, πως ήταν ιδεολογικά ίδιοι με τους συντρόφους τους στη Βόρεια Καρολίνα, με τη διαφορά των καλοσιδερομένων κουστουμιών, βιβλία ψευδοφιλοσοφίας, και μια μεγαλοαστική αλαζονεία. Η μέθοδος αυτή, δεν ήταν όμως ούτε κατά διάνοια κάτι καινούριο. Όταν ο David Duke ηγήθηκε της μεγαλύτερης ομάδας της ΚΚΚ στα 1970, ξεφορτώθηκε σε μεγάλο βαθμό τις ανόητες ρόμπες και ασχολήθηκε με φλέγοντα ζητήματα όπως η μετανάστευση και η προνοιακή στήριξη μειονοτήτων. Αργότερα όταν έφυγε από την ΚΚΚ για να δημιουργήσει την Εθνική Ένωση για την Πρόοδο των Λευκών (National Association for the Advancement of White People) κατά στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, έχτισε μια βάση στήριξης που θα οδηγούσε σε καταστροφικές καμπές στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές αυτής του 1990. Περίπου την ίδια εποχή που ο David Duke έκανε θόρυβο γύρω από το όνομά του, ο Jarod Taylor, ένας πρώην συντάκτης του PC Magazine και με πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Γέηλ, ξεκίνησε το περιοδικό American Renaissance, ένα «φυλετικά ρεαλιστικό έντυπο και μια σειρά από συνέδρια αφιερωμένα στην αναζωογόνηση των ακαδημαϊκής απόχρωσης επιχειρημάτων για την κατωτερότητα των μη λευκών και την αιώνια ανάγκη για ένα ‘έθνος που συνειδητά θα αποτελούνταν από μια Ευρωπαϊκή, Λευκή πλειοψηφία’». Ένωσε άτομα όπως ο συντάκτης του Forbes και στη συνέχεια αντιμεταναστευτικός εξτρεμιστής Peter Brimlow και ο Kevin MacDonald, του οποίου το έργο καθόρισε τον αντισημιτισμό του 21ου αιώνα, ισχυριζόμενος πως ο Ιουδαϊσμός είναι μια «ομαδική εξελικτική στρατηγική» για να ηττηθούν οι μη Εβραίους στον ανταγωνισμό για πόρους.

Ξανά αυτό δεν ήταν κάτι καινούριο. Άτομα όπως ο Francis Parker Yockey είχε πάρει τον γερμανικό Ιδεαλισμό και την Συντηρητική Επαναστατική  φιλοσοφία και την ένωσε με στοιχεία της αριστεράς για να δοκιμάσει αυτό που θα λέγαμε μια έξυπνη και εξευγενισμένη, εκδοχή του λευκού εθνικισμού. Οργανισμοί όπως το Pioneer Fund, ένα φασιστικό ίδρυμα ευγονικής που χρηματοδοτούσε την έρευνα «φυλετικής επιστήμης» που χρησιμοποιήθηκε σε βιβλία όπως το Bell Curve, υπήρχαν από τα 1930, χρησιμοποιώντας χρήματα από το κατεστημένο για να οδηγήσει την επιστήμη στην επικύρωση των πιο φρικιαστικών ιδεών. Το Συμβούλιο των Συντηρητικών Πολιτών (Council of Conservative Citizens), μια νεο-συνομοσπονδιακή οργάνωση που ιδρύθηκε στα 1980 ως τρόπος ενεργοποίησης των μελών των Συμβουλίων Πολιτών υπέρ του φυλετικού διαχωρισμού της δεκαετίας του 1960, άρχισε να οργανώνει σειρά συνεδρίων με πλήθος δημόσιων αξιωματούχων, ανάμεσα τους ο Mike Huckabee και ο Trent Lott. Την ίδια περίοδο, ισχυρίζονταν πως η κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού ήταν «ενάντια στην θεϊκή τάξη» και δημόσια επευφημούσαν την δουλεία και τον προπολεμικό Νότο.

Όλοι αυτές οι οργανώσεις εμφανίζονταν με κουστούμι και γραβάτα, και η Alt-Right ήταν απλά η τελευταία ενσάρκωση τους, χτισμένο για ένα Βόρειο κοινό των κοινωνικών δικτύων και σε εκείνους που ήταν μπολιασμένοι με το παλαιοσυντηρητισμό, τις απόψεις της Τρίτης Θέσης και της Ευρωπαϊκής Νέας Δεξιάς. Το επιχείρημα που προσπαθεί να αρθρώσει η Alt Right είναι πως παρουσία της έχει να κάνει με ιδέες, όχι με τη βία, και έτσι η αντίδραση της αριστεράς είναι στη καλύτερη περίπτωση υπερβολική: προετοιμάζονται να απαντήσουν στη βία όταν το μόνο που έχουν είναι αντιδημοφιλείς απόψεις. Το ίδιο είχε ειπωθεί για τις προγονικές τους οργανώσεις, απλά φώναζαν για να ακουστούν οι φωνές τους σε αυτό το άδικο σύστημα πολιτικής ορθότητας.

Το πρόβλημα, όμως, πως η βία παραμένει στα λόγια μόνο για λίγο πριν ξεφύγει. Το Συμβούλιο των Συντηρητικών Πολιτικών, που είναι γνωστό για τις σχέσεις του με συμμορίες λευκών εθνικιστών με συνδέσμους με νεοναζί και ΚΚΚ, αναφέρθηκε ως η έμπνευση πίσω από το μακελειό σε εκκλησία Τσάρλεστον το 2016 με δράστη τον Dylan Roof. Η ΚΚΚ την εποχή του David Duke κατηγορήθηκε για δεκάδες πράξεις βίας, και τα μέλη της δημιούργησαν οργανώσεις όπως η White Aryan Resistance, που μηνύθηκε μέχρι διαλύσεως όταν συνεργάτες της δολοφόνησαν ένα Αιθίοπα μετανάστη στο Πόρτλαντ του Όρεγκον στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Η οργάνωση American Renaissance, ως σημείο αναφοράς του λευκού σοβινιστικού κινήματος στις ΗΠΑ είδε να περνούν τις πύλες του ένα πλήθος από τις πιο βίαιες πλευρές του φυλετικού κινήματος, ανάμεσά τους και τα μέλη της Aryan Nations που αναζητούσαν σπίτι, αφού έχασαν τις εγκαταστάσεις του όταν αρκετά από τα μέλη τους επιτέθηκαν σε μια μαύρη οικογένεια που περνούσε έξω από αυτές. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να διακρίνεις τη βία που βρίσκετε πίσω από τις οργανώσεις βιτρίνα, το μόνο που χρειάζεται είναι μια ματιά στα μέλη τους, στο τι κάνουν και τι θέλουν.

Η ίδια η Alt Right βυθίστηκε στη βία από τα πρώτα της βήματα, αν και ήταν δύσκολο να αναφερθεί στο δημόσιο λόγο λόγω της ασαφούς και μπερδεμένης φύσης της. Επιθέσεις εμπνευσμένες από την Alt Right, όπως η δολοφονία τον Μάρτιο του 2017 ενός άστεγου άνδρα στη Νέα Υόρκη από τον James Jackson. Είχε ριζοσπαστικοποιηθεί διαδικτυακά από την Alt Right, ερχόμενος σε επαφή και με υλικό του Richard Spencer, τον ιδρυτή του κινήματος. Ο Jeremy Christian πήρε το θυμό που καλλιέργησε στην οργάνωση της Alt Right, Patriot Prayer, και δολοφόνησε δύο ανθρώπους σε μια ισλαμοφοβική επίθεση σε ένα τραίνο στο Πόρτλαντ. Υπάρχουν και άλλες καθώς περισσότερες ειδήσεις βγαίνουν, επιθέσεις που σχετίζονται με το δίκτυο της λεγόμενης Ανδρόσφαιρας (Manosphere) ή με τα μέλη της Atomwaffen Division, την ναζιστικής σατανιστικής εμπνεύσεως επιθετική φυλετική οργάνωση.

Αυτό που η ηγεσία της Alt Right, όπως ο Spencer, θα πει είναι πως αυτά αποτελούν τα βίαια άκρα της οργάνωσης τους και πως ποτέ δεν θα ενέκριναν τέτοιου τύπου βία. Αυτό είναι πιθανώς αλήθεια αλλά παρόλα αυτά είναι εντελώς εκτός θέματος. Στο σύνολο των πολυάριθμων γενιών της ΚΚΚ, φτάνοντας στις δράσεις οπισθοφυλακής στηρίζοντας την χαμένη Συνομοσπονδία στα 1860 ως την μαζική της ανάπτυξη κατά τη Δεύτερη Περίοδο της ΚΚΚ στα 1920 ως τις μέρες με την βίαιη United Klans of America, η αυτόκλητη βία συνήθως ακολουθούσε ένα μοτίβο που έπαιρνε αποστάσεις από τις επίσημες δράσεις των οργανώσεων αυτών. Αν και η οργάνωση ήταν υπεύθυνη για τους φόνους της, σπάνια ήταν «εγκεκριμένοι από την οργάνωση» με αυστηρά τυπικούς όρους, με τον ίδιο τρόπο που η φυλετικές διακρίσεις χρειάζονταν εξωδικαστική βία για να επιβάλουν τους ηπιότερους κώδικες που νομοθετούσε η πολιτεία. Η βίαιη ρητορική, οι επαναστατικοί στόχοι, και ο θρησκόληπτος τόνος έχει ένα τρόπο καθαγιασμού της βίας, και αυτές οι «φαινομενικά τυχαίες» πράξεις βίας είναι μια απόλυτη αναγκαιότητα για αυτές τις οργανώσεις. Αν αναγκάζονταν να παραδεχτούν ποιοι και τι είναι, η δημόσια αντίδραση θα ανάγκαζε το κράτος να υποχωρήσει και να τους στοχεύσει, και κάποιες φορές στο παρελθόν το έκαναν όντως. Μετά από μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων, όπου μια από αυτές σκότωσε τέσσερα μικρά κορίτσια στο Μπέρμινγχαμ της Αλαμπάμα, το FBI άρχισε να εστιάζει στη βία της οργάνωσης στο Νότο. Αυτό, όπως τονίζει ο Mathew Lyons, δεν έγινε από αλτρουϊσμό αλλά λόγω του ανταγωνισμού της προς το κράτος.

Αν και οι αξιωματούχοι του FBI μοιράζονταν μια κοινή ρατσιστική ιδεολογία με την ΚΚΚ, έβλεπαν την οργάνωση ως απειλή επειδή ασκούσε οργανωμένη βία δίχως εξουσιοδότηση από το κράτος. Επίσης κοιτούσαν αφ’ υψηλού τα περισσότερα μέλη της ΚΚΚ ως φτωχούς, αγράμματους χωριάτες (ένα στερεότυπο που υπήρχε και ανάμεσα στους προοδευτικούς τότε και σήμερα). Αντίθετα, το FBI δεν είχε κανένα πρόβλημα με το εξίσου ρατσιστικό αλλά πιο εκλεπτυσμένο Συμβούλιο Πολιτών. Η υπηρεσία επίσης δεν έκανε τίποτα για να εμποδίσει την βαρβαρότητα της τοπικής αστυνομίας ή τα ανεπίσημα (μη ΚΚΚ) δίκτυα επιφυλακής που επέβαλαν την λευκή υπεροχή σε πολλές αγροτικές περιοχές του Νότου.

Αυτό συνέβη αφού πρώτα η φύση της βίας μετατράπηκε από εννοούμενη, όπου τα μέλη ενθαρρύνονταν σιωπηλά να προβούν σε ατομικές πράξεις βίας, στην βία που προέρχονταν από ρητές εντολές του ιερατείου της οργάνωσης. Όπως η αρχική μήνυση του Morris Dees που τελικά αφαίρεσε από την United Klans of America τα 7 εκατομμύρια δολάρια της ΚΚΚ που διέθετε, η ρητορική και οι προθέσεις τους ήταν ξεκάθαρες από την αρχή. Η βία στην οποία βασίζονται αυτές οι οργανώσεις, τροφοδοτείτε πάντοτε με λεπτότητα, σπάνια εφαρμόζεται στη πράξη εκτός και αν θέλουν να καταστρέψουν τη φανερή πτέρυγα του και να στραφούν σε ένα κόσμο καθαρής ένοπλης πάλης. Αυτό κάνει τη βία τους πιο επίμονη, περισσότερο παρούσα, έτοιμη πάντοτε να εμφανιστεί και να πάρει ζωές.

Αυτό προκαλεί το ερώτημα λοιπόν, είναι το Σάρλοτσβιλ, η πιο δημόσια και εντυπωσιακή πράξη βίας από την Alt Right, το Μακελειό του Γκρίνσμπορο της εποχής μας; Αν υπάρχουν κάποια κοινά, ανάμεσα τους και η σταθερή παρακμή της Alt Right καθώς οι κοινότητες στις οποίες προσπαθούν να ενσωματωθούν μπορούν να δουν τους σκοπούς τους με καθαρότητα, δεν υπάρχει σχέση στη βαρβαρότητα. Υπήρξε μια συνειδητή απόφαση να επιτεθούν στο CWP με κτηνώδη, και δημόσια, ισχύ, και αυτό προήλθε από τους οργανωτές όχι απλά τους ακραίους. Ενώ το Σάρλοτσβιλ ήταν το υψηλότερο σημείο που έφτασε στη δημόσια σκηνή η Alt Right ως ένα (υποσχόμενο) μαζικό κίνημα, δεν λέει τίποτα για την δυναμική βίας που έχει.

Τι είναι αυτό που χρειάζονται τα λευκά σοβινιστικά κινήματα για να μετακινηθούν από δημόσιες πράξεις οργάνωσης της κοινότητας σε ξεκάθαρες πράξεις τρομοκρατίας, ή Προπαγάνδα της Πράξης; Η ιστορία μας δείχνει πως είναι η αποτυχία και η απελπισία, η ανικανότητα να δουν πέρα από τους οργανωτικούς τους σκοπούς με τυπικό τρόπο και αντίθετα στρέφονται σε πράξεις αυθόρμητης βίας. Η οργάνωση The Order, η επίθεση του Timothy McVeigh το 1995 στο ομοσπονδιακό κτίριο στην Οκλαχόμα, και μια σειρά από ένοπλες επιθέσεις σκίνχεντ τα τελευταία είκοσι χρόνια το δείχνει αυτό, δείχνοντας πως το αίσθημα της ανικανότητας είναι ο καλύτερος δείκτης πως εκούσιες πράξεις μαζικών βίαιων δολοφονιών είναι μια πιθανότητα.

Μετά το Μακελειό στο Γκρίνσμπορο, πολλοί από τους λευκούς σοβινιστές που ενεπλάκησαν μετατράπηκαν σε διασημότητες του κινήματος. Ο Harold Convington συνέχισε βοηθόντας στην ίδρυση της βίαιης νεοναζιστικής οργάνωσης Combat 18 στο Ηνωμένο Βασίλειο, που συχνά πρόσφερε υπηρεσίες ασφάλειας στο Βρετανικό Εθνικιστικό Κόμμα (BNP), και στη δημιουργία της Northwest Imperative για καλέσει τους ομοϊδεάτες του να μετακομίσουν στις Βορειοδυτικές περιοχές στην ακτή του Ειρηνικού. Ο Frazier Glenn Miller, ακόμα ένας από τους οργανωτές της επίθεσης και οργανωτής του λευκού σοβινιστικού κινήματος, εγκατέλειψε το στόχο του για τη δημιουργία ενός Εθνκράτους δίχως Εβραίους και αποφάσισε να ολοκληρώσει την αποστολή του δολοφονώντας ένα δεκατετράχρονο αγόρι και το παππού του που έφευγαν από ένα εβραϊκό κοινοτικό κέντρο στο Ώκλαντ του Κάνσας. Τα χρόνια που αφιέρωσε στο σκοπό του δεν έφεραν καμία αλλαγή προς το όφελός του και έτσι, όπως πολλοί άλλοι πριν από αυτόν, γέμισε ένα όπλο και αποφάσισε να σκοτώσει μερικούς ανθρώπους στο ταξίδι του προς την λήθη.

Η απελπισία αυτή έχει μετατραπεί σε μεθοδολογία από το 1980 καθώς η αστυνομική καταστολή και οργάνωση του αντιφασιστικού κινήματος δεν άφησε χώρο για ιδιαίτερες επιτυχίες των επαναστατικών σκοπών του λευκού σοβινιστικού κινήματος. Ο πρώην οργανωτής της ΚΚΚ και της Aryan Nations, Louis Beam στο άρθρο του «Ακέφαλη Αντίσταση», που προτιμούσε αυτόνομες βίαιες επιθέσεις από επίσημες οργανώσεις καθώς αυτό μηδένιζε το κίνδυνο της παρείσφρησης και εσωτερικών εντάσεων. Η αντίληψη αυτή έχει υιοθετηθεί από οργανώσεις σε όλο το κόσμο, και αυτή η βία «Μοναχικών Λύκων» έχει διαρκή επίδραση στο να δίνει σκοπό στα άκρα ενός κινήματος όπου αισθάνονται αναποτελεσματικοί. Η αιτιολόγηση των αυθόρμητων πράξεων ακραίας βίας υπάρχει μέσα της, είτε ατομικής είτε μερικών εξτρεμιστών σε αποστολή.

Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει την επίθεση του Alex James Fields Jr στο Σάρλοτσβιλ πέρσι που προκάλεσε το τραυματισμό δεκάδων και το θάνατο της ακτιβίστριας Heather Heyer, αλλά αυτή η πράξη συνέβη στη διάρκεια μιας κορυφαίας στιγμής του κινήματος της Alt Right. Τι είδους βία συμβαίνει στο ταξίδι τους προς το πάτο; Η δυναμική για βία σε αυτό το «κουστουμαρισμένο» κίνημα υπάρχει, η απελπισία τους είναι βέβαιη, και η βία της ιδεολογίας τους είναι έμφυτη. Αυτό μπορεί να σημαίνει πως υπάρχει και άλλη στο δρόμο, αλλά η ακέφαλη φύση της σημαίνει πως η βία που η Alt Right καλλιεργεί μπορεί να έρθει από κάθε πλευρά.

Η ανάκτηση της πραγματικότητας της λευκής σοβινιστικής βίας, τόσο ιστορικά όσο και μελλοντικά, είναι η ανάκτηση της κεντρικής σημασίας της λευκής ταυτότητας: την βία πάνω στον «άλλο». Η φύση της αλλαγής χαρακτήρα μεταξύ της Alt Right και των νεοναζί είναι της μορφής μικρών φιλοσοφικών μετατοπίσεων και «εμπορικής» ονομασίας, ο υποκείμενος σκοπός και το πρωταρχικό μήνυμα διατηρεί ένα καίριο συστατικό του επαναστατικού ξεσηκωμού, της μυθικής μάχης για την «επιβίωση της φυλής», και την αυξανόμενη ανάγκη για εξουσία. Ο Richard Spencer, από τη πλευρά του, έχει μετατοπίσει τη ρητορική του από την απλή διατήρηση της «ταυτότητας» στην ανάγκη ανάληψης, άσκησης, εξουσίας με κυριαρχικό τρόπο. Αυτό δεν είναι «αληθινή πολιτική», αλλά μια αναγνώριση ότι μεγάλο μέρος της ταυτοτικής γλώσσας που πέρασα από το κίνημα της ευρωπαϊκής ταυτότητας είναι ανειλικρινές: αυτό που θέλει από το Εθνοκράτος του είναι μια Μεγάλη Λευκή Αυτοκρατορία. Και γιατί να μην το πει; Το ιδεαλιστικό όραμα τους είναι τέτοιο που αρνείται να παραιτηθεί, που θα βγάλει τους αντιπάλους από τη μέση όπως πρέπει, και που βλέπουν πως ο μόνος λόγος να αρνηθούν τη βία είναι η οπτική τους.

Για το αντιφασιστικό κίνημα, αυτό πρέπει να είναι μια επαναφορά στη πραγματικότητα αυτού του οποίου υπάρχει απέναντι. Δεν είναι απλά ένα επιχείρημα ή μια πολιτική δύναμη, αλλά κάτι ικανό, πρόθυμο και αναπόφευκτα στηριζόμενο σε πιθανή βία. Η εκπληκτική ανάπτυξη της Alt Right είχε μια συνέπεια που δεν είχε προβλεφθεί τόσο, πως η βίαιη ρητορική και ο χυδαίος φυλετισμός τους θα μόλυνε τις συντηρητικές κοινότητες που προσπάθησαν να προσεταιριστούν. Η βία τους επεκτάθηκε στους ανεξάρτητους τραμπικούς, των οποίων ο θυμός έχει γίνει εκρηκτικός.

Το άκρο του λευκού σοβινιστικού κινήματος είναι ουσιαστικό κομμάτι του, και είναι από εκεί που η πορεία προς τη πραγματική φυσική βία ξεκινά. Δεν θα «εγκρίνουν» ποτέ τη βία αυτή με την κυριολεκτική σημασία, αλλά δεν χρειάζεται να το κάνουν, το μήνυμα τους έχει ακουστεί δυνατά και καθαρά. Αυτό δημιουργεί ένα διαρκές δίλημμα για τις κοινότητες που μπαίνουν στο στόχαστρο του, τόσο σε ενεργά σημεία σύγκρουσης όσο και στη καθημερινή ζωή. Η δυνατότητα μεγαλώνει μόνο δίχως αντίσταση να την πνίξει, αλλά η συνειδητή αντίσταση και δεσμοί της κοινότητας είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να αποτρέψει τη καταιγίδα. Πρέπει να παλέψουμε με την πραγματικότητα πως η βία τους είναι γενοκτονική και διαρκής, και πως δεν θα εξανεμιστεί από μόνη της.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Shane Burley: Εξαιτίας της βίας τους

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s