Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην αναρχική εφημερίδα  Le Révolté, στις 13 και 27 Νοεμβρίου 1880, αποτελεί την εισήγηση του Cafiero στο συνέδριο της Ομοσπονδίας της Γιούρα το 1880, όπου ο αναρχικός κομμουνισμός υιοθετήθηκε ως το κεντρικό δόγμα της. Το κείμενο βρίσκεται στην ανθολογία αναρχικών κειμένων No Gods, No Masters (AK Press, 1998). Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

Σε ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι από την Κεντρική περιοχή, ένας ομιλητής, που ξεχώρισε για την εχθρικότητα του προς τους αναρχικούς, είπε: «Ο κομμουνισμός και η αναρχία είναι εντελώς αταίριαστα».

Ένας άλλος ομιλητής που επίσης μίλησε κατά των αναρχικών, αν και λιγότερο επιθετικά, διαμαρτυρήθηκε, μιλώντας για την οικονομική ισότητα: «Πως μπορεί να παραβιάζεται η ελευθερία, αν υπάρχει η ισότητα;»

Λοιπόν, πιστεύω πως και οι δυο ομιλητές έκαναν λάθος.

Είναι απόλυτα εφικτό να υπάρχει οικονομική ισότητα, δίχως την παραμικρή ελευθερία. Συγκεκριμένες θρησκευτικές κοινότητες είναι ζωντανό παράδειγμα αυτού, επειδή η πιο απόλυτη ισότητα υπάρχει δίπλα από το δεσποτισμό. Πλήρης ισότητα, δηλαδή πως ο αρχηγός ντύνεται με τα ίδια ρούχα και τρώει στο ίδιο τραπέζι μαζί με τους άλλους, και μόνο το δικαίωμα του να διατάζει τον ξεχωρίζει από τους άλλους. Και οι οπαδοί του «Λαϊκού κράτους»; Αν δεν αντιμετώπιζαν κάθε είδους εμπόδια, είμαι σίγουρος πως τελικά θα πετύχαιναν την τέλεια ισότητα, αλλά την ίδια στιγμή και το τέλειο δεσποτισμό, επειδή, ας μη το ξεχνάμε, ο δεσποτισμός του σημερινού Κράτους θα ενισχύονταν από τον οικονομικό δεσποτισμό όλου του κεφαλαίου που θα περάσει από στα χέρια του Κράτους, και όλο αυτό θα πολλαπλασιαστεί από τον συγκεντρωτισμό που είναι απαραίτητος σε αυτό το νέο Κράτος. Και αυτός είναι ο λόγος γιατί εμείς, οι αναρχικοί, οι φίλοι της ελευθερίας, θα το πολεμήσουμε ως τέλους.

Έτσι, αντίθετα με ότι έχει ειπωθεί, έχουμε ένα καλό λόγο να φοβόμαστε για την ελευθερία, ακόμη και αν υπάρχει η ισότητα, αν και δεν μπορεί να υπάρχει φόβος για την ισότητα εκεί που υπάρχει η αληθινή ελευθερία, δηλαδή, η αναρχία.

Τέλος, η αναρχία και ο κομμουνισμός, αντί να είναι ασύμβατα, θα διαμαρτύρονται αν δεν βρίσκονται μαζί, επειδή αυτοί οι δύο όροι, συνώνυμα της ελευθερίας και της ισότητας, είναι οι δυο απαραίτητοι και αδιαίρετοι όροι για την επανάσταση.

Το επαναστατικό μας ιδεώδες είναι πολύ απλό, όπως μπορεί να ειδωθεί: όπως και αυτό των προκατόχων μας, αποτελείται από δύο όρους: ελευθερία και ισότητα. Εκτός από μια μικρή εξαίρεση.

Έχοντας μάθει από τις απάτες που οι αντιδραστικοί κάθε τύπου και κάθε εποχής έχουν κάνει με την ελευθερία και την ισότητα, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί να τοποθετήσουμε δίπλα από αυτούς τους όρους μια έκφραση της απόλυτης αξίας τους. αυτά τα δύο πολύτιμα νομίσματα έχουν πλαστογραφηθεί τόσο συχνά που πρέπει να γνωρίζουμε και να προσδιορίσουμε την ακριβή τους αξία.

Έτσι, δίπλα από τους δύο αυτούς όρους: ελευθερία και ισότητα, ας βάλουμε δυο ισοδύναμα των οποίων η καθαρή σημασία δεν αφήνει περιθώρια για ασάφειες, και ας πούμε: «Θέλουμε ελευθερία, δηλαδή αναρχία, και ισότητα, δηλαδή κομμουνισμό».

Η αναρχία σήμερα, είναι η επίθεση, ο πόλεμος εναντίον κάθε εξουσίας, κάθε δύναμης, κάθε Κράτους. Στις μελλοντικές κοινωνίες, η αναρχία θα είναι η άμυνα, η πρόληψη ενάντια στην επανίδρυση κάθε εξουσίας, κάθε δύναμης, κάθε Κράτους. Πλήρη και απόλυτη ελευθέρια για το άτομο που, ελεύθερα και καθοδηγούμενο μόνο από τις ανάγκες του μόνο, τις προτιμήσεις του και τις συμπάθειες του, συνδέεται μαζί με άλλα άτομα σε ομάδα ή οργάνωση, ελευθερία για την ανάπτυξη οργανώσεων που συνδέονται με άλλες μέσα στην κομμούνα ή τη γειτονιά, ελευθερία για την ανάπτυξη κομμούνων που συνενώνονται μέσα στη περιοχή και ούτω καθ’ εξής, οι περιοχές μέσα στο έθνος, το έθνος μέσα στο ανθρώπινο είδος.

Ο κομμουνισμός, το θέμα που μας απασχολεί κυρίως σήμερα, είναι το δεύτερο σημείο του επαναστατικού μας ιδεώδους.

Ο κομμουνισμός, για την ώρα, είναι ακόμη επίθεση. Δεν είναι η καταστροφή της εξουσίας αλλά η δέσμευση όλου του πλούτου που υπάρχει στον κόσμο, για λογαριασμό ολόκληρης της ανθρωπότητας. Στην κοινωνία του μέλλοντος, ο κομμουνισμός θα είναι η απόλαυση του όλου του υπάρχοντος πλούτου από όλους τους ανθρώπους, σύμφωνα με την αρχή: ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΕΝΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ, ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ Τις ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ, δηλαδή ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΘΕΝΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΤΟΥ.

Πρέπει να τονιστεί, και αυτό είναι κυρίως απάντηση προς τους αντιπάλους μας, τους αυταρχικούς ή κρατιστές κομμουνιστές, πως η οικειοποίηση και η απόλαυση όλου του υπάρχοντος πλούτου πρέπει, όπως το βλέπουμε, να είναι έργο των ίδιων των ανθρώπων. Οι άνθρωποι, το ανθρώπινο είδος, μη όντας ικανό ατομικά να πάρει και να κρατήσει στα δυο του χέρια το πλούτο, ισχύει πως έχει οδηγήσει κάποιους να συμπεράνουν από αυτό, πως για το λόγο αυτό πρέπει να δημιουργήσουμε μια νέα τάξη ηγετών, αντιπροσώπων και διαχειριστών του κοινού πλούτου. Αυτή όμως είναι μια άποψη που εμείς δεν συμμεριζόμαστε. Δίχως ενδιάμεσους, δίχως αντιπροσώπους που στο τέλος δεν εκπροσωπούν κανένα παρά τον εαυτό τους, κανέναν για να ρυθμίσει την ισότητα, κανένας ρυθμιστής της ελευθερίας πλέον, καμιά νέα κυβέρνηση, κανένα νέο Κράτος, ακόμα και αν ονομάζει τον εαυτό του λαϊκό ή δημοκρατικό, επαναστατικό ή προσωρινό.

Ο κοινός πλούτος είναι διασκορπισμένος σε όλο το πλανήτη, ενώ δικαιωματικά ανήκει από κοινού στο σύνολο της ανθρωπότητας, εκείνοι που είναι κοντά σε αυτό το πλούτο και σε θέση να τον αξιοποιήσουν, θα τον χρησιμοποιήσουν από κοινού. Οι άνθρωποι μιας οποιασδήποτε χώρας θα χρησιμοποιήσουν τη γη, τις μηχανές, τα εργοστάσια, τα σπίτια κλπ, αυτής της χώρας και θα έχουν κοινή χρήση τους. ως τμήμα της ανθρωπότητας, θα εξασκούν εκεί, στη πράξη και άμεσα, τα δικαιώματά τους πάνω σε ένα κομμάτι του πλούτου της ανθρωπότητας. Αν όμως ένας κάτοικος του Πεκίνου επισκεφτεί τη χώρα, θα απολαμβάνει τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους: από κοινού με τους υπόλοιπους, θα πρέπει να απολαμβάνει όλο το πλούτο της χώρας, όπως θα το έκανε στο Πεκίνο.

Έτσι ο ομιλητής που απέρριψε τους αναρχικούς πως ήθελαν να πάρουν την ιδιοκτησία των εταιριών ήταν εκτός πραγματικότητας. Είναι παράδοξο να καταστρέψουμε το Κράτος μόνο για να το αντικαταστήσουμε με ένα πλήθος μικροσκοπικών Κρατών, να σφάξουμε το τέρας με το ένα κεφάλι για να ανοίξουμε το δρόμο για το τέρας με τα χίλια κεφάλια!

Όχι: όπως είπαμε και δε θα πάψουμε ποτέ να επαναλαμβάνουμε: ούτε ενδιάμεσοι, ούτε αυλικοί και ούτε δουλικοί υπηρέτες που καταλήγουν ως οι πραγματικοί αφέντες: θέλουμε όλος ο υπάρχον πλούτος να περάσει απευθείας στους ίδιους τους λαούς, θέλουμε να τον κρατάει με τα στιβαρά του χέρια, και θέλουμε οι ίδιοι οι άνθρωποι να αποφασίζουν για τον καλύτερο τρόπο που θα αξιοποιηθεί, είτε για παραγωγή, είτε για κατανάλωση.

Ναι, ο κομμουνισμός είναι εφικτός. Κάθε άτομο μπορεί να αφεθεί να χρησιμοποιήσει ότι χρειάζεται, μιας και υπάρχουν αρκετά για όλους. Δεν θα υπάρχει λόγος να απαιτείται περισσότερη εργασία από όση το άτομο είναι διατίθεται να προσφέρει, γιατί ακόμη θα υπάρχει επάρκεια προϊόντων για την επόμενη μέρα.

Και χάρη σε αυτή την αφθονία είναι που η εργασία θα χάσει τον βρωμερό χαρακτήρα της σκλαβιάς, αφήνοντάς την μόνο με τις χαρές μιας ηθικής και φυσικής ανάγκης, όπως η ανάγκη για μελέτη και συνύπαρξη με τη φύση.

Αυτά δεν είναι για να ισχυριστούμε πως ο κομμουνισμός είναι δυνατός: μπορούμε να βεβαιώσουμε την αναγκαιότητα του. Όχι μόνο κάποιος μπορεί να είναι κομμουνιστής, αλλά κάποιος πρέπει να είναι κομμουνιστής, αλλιώς κινδυνεύει να αποτύχει το σκοπό της επανάστασης.

Πράγματι, μόλις τα όργανα της εργασίας και οι πρώτες ύλες περάσουν σε κοινή ιδιοκτησία, αν θέλαμε να κρατηθούμε από την ιδιωτική οικειοποίηση των προϊόντων της της εργασίας, θα βρίσκαμε τους εαυτούς μας αναγκασμένους να διατηρήσουμε τα χρήματα, τη ρίζα της μικρότερης ή της μεγαλύτερης συσσώρευσης πλούτου, σύμφωνα με μεγαλύτερα ή μικρότερα μερίδια, ή σωστότερα σύμφωνα με μεγαλύτερη ή μικρότερη πονηριά του ατόμου. Στην περίπτωση αυτή η ισότητα θα εξαφανιζόταν, μιας και οποιοσδήποτε που συγκέντρωσε μεγαλύτερο πλούτο ήδη, εξαιτίας του γεγονότος αυτού και μόνο, θα είχε ανέβη πάνω από το επίπεδο των άλλων. Θα έπαιρνε μόνο ένα βήμα για έναν αντεπαναστάτη να εισαγάγει το δικαίωμα της κληρονομιάς. Και στη πράξη, έχω ακούσει έναν φημισμένο σοσιαλιστή, έναν αυτόκλητο επαναστάτη, που επιχειρηματολογούσε υπέρ της ατομικής ιδιοκτησίας των προϊόντων, τελικά δηλώνει πως δεν βλέπει κάτι κακό με την ανοχή της κοινωνίας στη μεταφορά των προϊόντων αυτών μέσω της κληρονομιάς: σύμφωνα με αυτόν, το θέμα δεν είχε σημασία. Για εκείνους από εμάς που είμαστε καλοί γνώστες που οδήγησε την κοινωνία η συγκέντρωση του πλούτου και η μεταφορά του μέσω της κληρονομιάς, δεν υπάρχει χώρος αμφιβολίας για το θέμα αυτό.

Η ατομική αξίωση πάνω στα προϊόντα όχι μόνο θα επανέφερε την ανισότητα μεταξύ των ανθρώπων: θα αποκαθιστούσε την ανισότητα μεταξύ των διάφορων τύπων εργασίας. Θα παρατηρούσαμε την άμεση επάνοδο της «καθαρής» και της «βρώμικης» εργασίας, της «ανυψωτικές» και της «υποβιβαστικές» εργασίας και οι πρώτες θα γίνονται από τους πλουσιότερους, ενώ οι δεύτερες θα μένουν ως το πεδίο των φτωχότερων. Σε κάθε περίπτωση δεν θα είναι η κλίση και η προσωπική προτίμηση που θα αποφασίζουν πως ο άνθρωπος θα επιδιώξει τη μια δραστηριότητα έναντι της άλλης: θα είναι το συμφέρον, η επιθυμία για μεγαλύτερη αμοιβή που θα αποφασίζει το επάγγελμα. Αυτό θα οδηγήσει σε μια αναγέννηση της απραξίας και της συνέπειας, της επιβράβευσης και της επίπληξης, του καλού και του κακού, του ελαττώματος και της αρετής και κατά συνέπεια της «ανταμοιβής» από τη μια και της «τιμωρίας» από την άλλη, μαζί με το νόμο, το δικαστή, την υποταγή και τη φυλακή.

Υπάρχουν σοσιαλιστές που επιμένουν να μιλάνε για την έννοια της προσωπικής ιδιοκτησίας των προϊόντων της εργασίας, πάνω στη βάση του δίκαιου.

Περίεργη αυταπάτη! Με τη συλλογική εργασία, που επιβάλλει πάνω μας την αναγκαιότητα της μαζικής παραγωγής και την εκτεταμένη μηχανοποίηση, με την συνεχώς αυξανόμενη τάση της σύγχρονης βιομηχανίας να εκμεταλλεύεται την εργασία των προηγούμενων γενιών, πως θα μπορούσαμε να καθορίσουμε αν αυτή η μπουκιά είναι το προϊόν της μιας ή του άλλου; Είναι πρακτικά αδύνατο και οι αντίπαλοί μας το κατανοούν αυτό τόσο καλά και οι ίδιοι που καταλήγουν να λένε: – «Λοιπόν, ας πάρουμε το χρόνο εργασίας ως τη βάση διανομής». Την ίδια στιγμή όμως, και οι ίδιοι αναγνωρίζουν πως αυτό είναι μάλλον άδικο αφού τρείς ώρες εργασίας του Πίτερ αντιστοιχούν σε πέντε ώρες εργασίας του Πώλ.

Υπήρχε μια εποχή που συνηθίζαμε να περιγράφουμε τους εαυτούς μας ως «κολεκτιβιστές», έτσι με τη λέξη αυτή διακρίναμε τους εαυτούς μας από τους ατομιστές και αυταρχικούς κομμουνιστές, αλλά, βασικά, ήμασταν απλά ανιτεξουσιαστές κομμουνιστές, και με το να λέμε τους εαυτούς μας «κολεκτιβιστές», επιδιώκαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το όνομα για να εκφράσουμε την ιδέα μας πως τα πάντα έπρεπε να είναι από κοινού, δίχως καμιά διαφοροποίηση να γίνεται μεταξύ των οργάνων και των υλικών της εργασίας και των προϊόντων της συλλογικής εργασίας.

Μια ωραία ημέρα όμως γίναμε μάρτυρες της ανόδου ενός ακόμη τύπου σοσιαλιστών που, ανασταίνοντας τις στρεβλές μεθόδους του παρελθόντος, άρχισαν να φιλοσοφούν, και να διαφοροποιούνται πάνω στο θέμα αυτό, και στο τέλος να γίνονται αγγελιοφόροι της παρακάτω θέσης:

«Υπάρχουν», λένε, «αξίες χρήσης και αξίες παραγωγής. Οι αξίες χρήσης είναι εκείνες που χρησιμοποιούμε για να ικανοποιήσουμε τις προσωπικές μας ανάγκες: είναι τα σπίτια που ζούμε, οι προμήθειες που καταναλώνουμε, τα ρούχα, τα βιβλία κλπ, ενώ οι αξίες παραγωγής είναι εκείνες που χρησιμοποιούμε για λόγους παραγωγής: το εργαστήριο, το υπόστεγο, ο σταύλος, τα μαγαζιά, τα μηχανήματα και κάθε είδος εργαλείων δουλειάς, η γη, οι πρώτες ύλες κλπ. Οι πρώτες χρησιμεύουν για την ικανοποίηση προσωπικών αναγκών», λένε, «πρέπει να βρίσκονται στα χέρια των ατόμων, ενώ οι δεύτερες, εκείνες που χρησιμεύουν σε όλους μας για την παραγωγή, πρέπει να ανήκουν σε όλους συλλογικά».

Τέτοια ήταν η νέα οικονομική θεωρία που επινόησαν, ή καλυτέρα, αναζωογόνησαν για να φέρουν.

Επιτρέψτε μου όμως να σας ρωτήσω, εσείς που απονέμετε τον χαριτωμένο τίτλο της παραγωγικής αξίας στο κάρβουνο που κινεί τη μηχανή, το λάδι που την λιπαίνει, το λάδι που φωτίζει τις λειτουργίες της, γιατί δεν αποδίδετε αυτή τη περιγραφή στο κρέας και το ψωμί με το οποίο τρέφομαι, το λάδι που βάζω στη σαλάτα μου, το αέριο που φωτίζει τη δουλειά μου, και κάθε τι που χρησιμεύει για την συντήρηση και λειτουργία της πιο τέλειας μηχανής από όλες, το δημιουργό όλων των μηχανών: τον άνθρωπο;

Θα κατατάσσατε ανάμεσα στις παραγωγικές αξίες το λιβάδι και το στάβλο που στεγάζει τα βόδια και τα άλογα και όμως θα εξαιρείτε τα σπίτια και τους κήπους που υπηρετούν το ευγενέστερο όλων των ζώων: τον άνθρωπο;

Ποια είναι η λογική σας σε αυτό;

Επιπλέον, εσείς που μετατρέψατε τους εαυτούς σας σε αποστόλους αυτής της θεωρίας, έχετε απόλυτη συνείδηση πως αυτή η οριοθέτηση δεν υπάρχει στη πραγματικότητα, και πως, αν είναι δύσκολο να την εντοπίσουμε σήμερα, θα εξαφανιστεί εντελώς τη μέρα που όλοι μας θα είμαστε παραγωγή όπως και καταναλωτές.

Έτσι, όπως μπορούμε να δούμε, δεν ήταν πως η θεωρία που μπορεί να έδωσε νέα ώθηση στους υπέρμαχους της ατομικής ιδιοκτησίας των προϊόντων της εργασίας. Η θεωρία αυτή πέτυχε μόνο ένα πράγμα: φανέρωσε το παιχνίδι αυτών των λίγων σοσιαλιστών που επεδίωξαν να μετριάσουν την ορμή της επαναστατικής ιδέας, μας άνοιξε τα μάτια και μας έδειξε την αναγκαιότητα να ονομάσουμε τους εαυτούς μας κομμουνιστές.

Στο τέλος ας αντιμετωπίσουμε τη μια και μόνη σοβαρή ένσταση που οι αντίπαλοί μας έχουν αντιτάξει απέναντι στο κομμουνισμό. Όλοι συμφωνούν πως αναμφισβήτητα κινούμαστε προς το κομμουνισμό, αλλά σημειώνουν πως μιας και ήμαστε απλώς στην αρχή της διαδικασίας, τα προϊόντα είναι σε ανεπαρκές απόθεμα, πρέπει να υπάρχει περιορισμός στο διαμοιρασμό τους, και ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι η ποσότητα εργασίας που κάθε άτομο πραγματοποίησε.

Σε αυτό απαντάμε πως στη κοινωνία που θα έρθει, ακόμη και όταν περιορισμοί μπορεί να απαιτούνται εκ μέρους μας, θα πρέπει να παραμένουμε κομμουνιστές, που σημαίνει οι περιορισμοί θα πρέπει να βασίζονται, όχι στις ανταμοιβές, αλλά πάνω στις ανάγκες.

Πάρτε μια οικογένεια, το μοντέλο του κομμουνισμού σε μικρή κλίμακα, έναν αυταρχικό αντί ελευθεριακού κομμουνισμού. Είναι αλήθεια, αν και στο παράδειγμά μας δεν αλλάζει κάτι.

Μέσα στην οικογένεια, ο πατέρας φέρνει, ας πούμε, 5 λίβρες την ημέρα, ο μεγαλύτερος γιος τρια φράγκα, ο νεότερος γιος δυο λίβρες και ο μικρότερος όλων μια λίβρα την ημέρα. Όλοι φέρνουν τα χρήματα στη μητέρα που κρατά το πορτοφόλι και τους τρέφε όλους. Όλοι συνεισφέρουν διάφορα ποσά, αλλά στο δείπνο, ο καθένας τρώει όσο θέλει με βάση την όρεξή του, δεν υπάρχει περιορισμός. Δύσκολες εποχές όμως φτάνουν, και συνθήκες στενότητας αναγκάζουν την μητέρα να μην αφήνει το μοίρασμα του φαγητού στην επιθυμία και την όρεξη του καθενός. Περιορισμοί στις μερίδες πρέπει να μπουν, και είτε με την παρακίνηση της μητέρας, είτε με την σιωπηρή συμφωνία όλων, οι μερίδες μειώνονται. Δείτε όμως, οι περιορισμοί δεν γίνονται σύμφωνα με ανταμοιβές, γιατί είναι ο μικρότερος γιός και παιδί που θα πάρει τη μεγαλύτερη μερίδα, και το τρυφερότερο κομμάτι θα πάει στην ηλικιωμένη γιαγιά που δεν προσφέρει τίποτα. Ακόμη και στις περιόδους ανάγκης το μοίρασμα με βάση τις ανάγκες ακολουθείται από την οικογένεια. Γιατί θα πρέπει να είναι διαφορετικά για την ανθρώπινη οικογένεια του μέλλοντος;

[…] Δεν μπορεί να είναι κάποιος αναρχικός δίχως να είναι κομμουνιστής. Πράγματι, η παραμικρή υποψία περιορισμού κουβαλάει τους σπόρους του αυταρχισμού. Δεν μπορεί να εκφραστεί δίχως ταυτόχρονα να γεννήσει νόμο, δικαστή και αστυνομία. Πρέπει να είμαστε κομμουνιστές, γιατί οι άνθρωποι, που δεν κατανοούν τους σοφισμούς του κολεκτιβισμού, κατανοούν απόλυτα το κομμουνισμό, όπως ήδη επεσήμαναν οι φίλοι Reclus και Kropotkin. Πρέπει να είμαστε κομμουνιστές, γιατί είμαστε αναρχικοί, επειδή αναρχία και κομμουνισμός είναι οι δυο ουσιώδεις όροι της επανάστασης.

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s