Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The Observer. Ο Edward Siddons είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

Η Maha ήταν τελειόφοιτη σε μια αστυνομική σχολή στη Μπάσρα, στο νοτιοανατολικό Ιράκ όταν χάθηκε το κινητό της. Ήταν καλοκαίρι του 2011. Μόλις στα 17 ήταν νευρική για το πως θα το έλεγε στους γονείς της, αν και δεν ανησυχούσε ιδιαίτερα. Μόνο όταν την κάλεσαν στο γραφείο του διευθυντή, τρεις μέρες αργότερα, κατάλαβε πως βρισκόταν σε κίνδυνο.

Περίπου μια δεκάδα λευκών φύλλων χαρτιού ήταν προσεκτικά τακτοποιημένα στο γραφείο του διευθυντή. Ένα μετά το άλλο, τα γύρισε και αποκάλυψε πως είχαν εκτυπώσεις προσωπικών φωτογραφιών που είχαν παρθεί από το τηλέφωνο της Maha. Σε κάποιες ήταν γυμνή, φωλιάζοντας στην αγκαλιά ενός άντρα, το πρόσωπο του οποίου δεν φαίνονταν στη φωτογραφία. Σε άλλες φοράει μακιγιάζ που είχε πάρει από το συρτάρι της μητέρας της. Η γυναικεία σεξουαλικότητα παραμένει αυστηρά ελεγχόμενη σε μεγάλο μέρος του Ιράκ, αλλά το πρόβλημα της Maha ήταν πολύ πιο πολύπλοκο: η Maha μια τρανς γυναίκα ήταν ακόμη άνδρας στα μάτια της οικογένειας της και του κράτους.

Ο νόμος στο Ιράκ ανατρέχει στις θρησκευτικές γραφές για θέματα που δεν καλύπτονται από τον ποινικό κώδικα, όπως είναι η ομοφυλοφιλία. Οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις μπορεί να οδηγήσουν σε φυλάκιση ή σε θανατική καταδίκη. Η Maha, της οποίας το επίθετο δεν αποκαλύπτεται για να μην αποκαλυφθεί η ταυτότητα της, αποβλήθηκε από τη σχολή και οδηγήθηκε σε κελί απομόνωσης, περιμένοντας τη δίκη της. Ένα ιατρικό έγγραφο που υποβλήθηκε αργότερα στο δικαστήριο την ανέφερε ως μια ανωμαλία «τρίτου φύλου».

Όταν της ορίστηκε εγγύηση, δυο άνδρες συγγενείς την πήραν από το δικαστήριο στη Βαγδάτη και την οδήγησαν π;iσω στο σπίτι της οικογένειας της στη Μπάσρα. «Τότε ήταν που τα πράγματα πήραν πραγματικά άσχημη τροπή», μου είπε στην Αθήνα όταν συναντηθήκαμε πρώτη φορά. Την είχαν κλείσει σε ένα εξωτερικό κτίσμα όπυ την είχαν περιορίσει και αργότερα την βασάνισαν. «Δεν μου έδιναν φαγητό, ούτε νερό», είπε, μιλώντας γρήγορα με σύντομε προτάσεις. Το σώμα της είναι ακόμη καλυμμένο με ουλές. Κάτω από πυκνά μαύρα μαλλιά, ένα σημάδι στον αριστερό της ώμο δείχνει που την κάρφωσαν με ένα μαχαίρι οι συγγενείς της. Ανοιχτόχρωμοι κύκλοι στο αριστερό της πόδι, δείχνουν που ένα καρφί είχε καρφωθεί στη κνήμη της. Μια ουλή από πυροβολισμό είναι ακόμη ορατή στο δεξιό γοφό της. Όταν συναντηθήκαμε, φορούσε ένα αμάνικο μπλουζάκι, μια κοντή τζιν φούστα και αθλητικά παπούτσια. Έδειχνε ανυποχώρητη, περήφανα ανθεκτική. Η φωνή της ήταν ζεστή και θεατρική. «Ήθελαν το όνομα του άντρα που συναντιόμουν», είπε για τον επί πενταετία φίλο της. Αρνήθηκε, ανησυχώντας πως η οικογένεια της θα τον σκότωνε.

Μετά από τέσσερις μέρες βασανιστηρίων, η αδελφή της Maha έκλεψε το κλειδί του κτίσματος και βρήκε τη Maha δεμένη και τραυματισμένη. Η μνήμη της Maha από εκείνη τη νύχτα είναι ασαφής. Θυμάται πως ζητούσε το κινητό της αδελφής της, πήρε τηλέφωνο το φίλο της όσο η αδελφή της μάζευε τα χαρτιά της Maha από το δωμάτιο της, και πως λίγο αργότερα την βοήθησαν να βρεθεί σε ένα αυτοκίνητο. Η επόμενη καθαρή της μνήμη ήρθε μερικές μέρες αργότερα, στο Ερμπίλ, μια κουρδική πόλη στο βόρειο Ιράκ, όπου δέχτηκε στοιχειώδη ιατρική φροντίδα, ενώ ο φίλος της βρήκε ένα λαθρέμπορο που υποσχέθηκε να την μεταφέρει στη Τουρκία.

Στη διάρκεια των επόμενων έξι χρόνων η Maha πηγαινοέρχονταν μεταξύ Τουρκίας, Ιορδανίας και Αιγύπτου, ενώ έκανε μετάβαση χρησιμοποιώντας Androcur, που έβρισκε στη μαύρη αγορά, ένα κατασταλτικό της τεστοστερόνης. Όταν η αστυνομία της Τουρκίας της παρέδωσε εντολή απέλασης, διέφυγε στην Ελλάδα, φτάνοντας στην Αθήνα τον περασμένο Ιούνιο. Ο φίλος της παρέμεινε παγιδευμένος στο Ιράκ. Η Maha κράτησε υπό έλεγχο το ανεπίλυτο τραύμα της με φαρμακευτική αγωγή. Η κάλυψη βασικών αναγκών φαγητού και στέγης δεν την βοήθησαν ιδιαίτερα.

Τότε ήρθε ένα σκηνή σωτηρίας. Μια μέρα ένας Σύρος γκέι φίλος που είχε συναντήσει στη Κωνσταντινούπολη την παρότρυνε να μπει στη LGBTQI Refugees Welcome, την μόνη προσφυγική queer κολλεκτίβα στην Αθήνα. Είναι μια ανεπίσημη οργάνωση που προσφέρει ασφαλή χώρο για LGBT πρόσφυγες. Η Maha άρχισε να συμμετάσχει στις συναντήσεις της ομάδας όπου άλλα μέλη μοιράζονταν τις οδυνηρές τους εμπειρίες.

Η Yassmine, μια τρανς γυναίκα από το Μαρόκο, είχε ξεφύγει από ένα όχλο ανδρών που απειλούσαν να τη λιντσάρουν σε ένα στρατόπεδο στη Λέσβο. Ο Lawrence ένας Σύρος γκέι άνδρας, θυμόνταν μια βίαιη επίθεση που δέχτηκε από τρεις άνδρες πηγαίνοντας στη τουαλέτα ένα βράδυ, σε κατάλυμα που του είχε προσφερθεί από μια ΜΚΟ στην Αθήνα. Ένας Σύρος γκέι άνδρας που ζήτησε να τον λέμε Ahmad, είπε για τη στιγμή που τον πέταξε σχεδόν στη θάλασσα ένας Τούρκος λαθρέμπορος όταν υποψιάστηκε την σεξουαλικότητα του, στο ταξίδι από τη Τουρκία.

Η Maha σύντομα άρχισε να βλέπει την ομάδα σαν οικογένεια. «Ήταν πολύ καλύτερα από ότι είχα φανταστεί, είπε. «Μου πρόσφεραν ηθική υποστήριξη. Με βοήθησαν να μιλήσω για πράγματα για τα οποία δεν είχα μιλήσει ποτέ πριν». Τα μέλη πρόσφεραν αλληλεγγύη, όχι ελεημοσύνη. Την βοήθησαν να μη χαθεί στη διαδικασία του ασύλου. Σιγά σιγά άρχισε να αναπτύσσει μακροχρόνιες σχέσεις και άρχισε να συνέρχεται. Όταν επιπλοκές στην υγεία της, την οδήγησαν σε μάχη για τη ζωή της, στα τέλη της περασμένη χρονιάς, μέλη της ομάδας παρέμεναν στο πλάι του κρεβατιού της μέχρι να αναρρώσει.

Είδα πρώτη φορά την ομάδα εν δράση πέρυσι σε μια από τις εβδομαδιαίες συνελεύσεις της σε μια κατάληψη σε ένα στενό της Αθήνας. Η συνάντηση άνοιξε με μια ερώτηση: «Αν μπορούσε να διαλέξεις οποιαδήποτε σημείο για να κάνεις σεξ, που θα ήταν;». καθώς η φράση μεταφράζονταν στα Αραβικά, τα μέλη άρχισαν να κρυφογελάνε. Το εύρος των απαντήσεων ξεκινούσε από το ρομαντικό και έφτανε στο εφιαλτικά δύσκολο. Η απάντηση του Ahmad έλεγε για μια πισίνα, τυλιγμένος γύρω από τη μέση ενός Άραβα μποντιμπίλντερ. Ένα άλλο μέλος ήθελε ένα περιστρεφόμενο κρεββάτι. Η Maha, παρά τα έξι χρόνια χώρια και τα 1500 χιλιόμετρα που είχε ταξιδέψει, διάλεξε τη κρεβατοκάμαρα της, με το φίλο της, πίσω στη Μπάσρα.

Η άσκηση ήταν ανάλαφρη, αλλά ο σκοπός της ήταν πολύ σοβαρός: για τους ανθρώπους που έπρεπε να κρύβουν τη σεξουαλικότητα τους ή να καταπιέσουν την ταυτότητα του φύλου τους, το να κυλιούνται στις ιδιομορφίες και τις παραξενιές της queer επιθυμίας είναι απελευθερωτικό. «Αυτές οι συναντήσεις προσφέρουν ένα χώρο στο οποίο ξέρεις πως δεν θα κριθείς ποτέ», είπε ο Lawrence, που δρα ως μεταφραστής της ομάδας. Ήταν ένα περιβάλλον που δεν ήταν διαθέσιμο στις χώρες και τις καθημερινές ζωές πολλών μελών.

Η LGBTQI Refugees Welcome δημιουργήθηκε το 2016 από τη Suma Abdelsamie, μια τρανς γυναίκα από τη Σαουδική Αραβία, που είχε διαφύγει στην Αθήνα από τη Τουρκία στον απόηχο μιας σειράς τρανσφοβικών φόνων στη Κωνσταντινούπολης. Όταν η Abdelsamie έφτασε στην Αθήνα, σοκαρίστηκε από το μέγεθος της ένδειας. «Ήξερα ανθρώπους που ήταν άστεγοι, ανθρώπους που δεν μπορούσαν να αγοράσουν ψωμί», μου είπε στο τηλέφωνο από τη Σουηδία, που αναζητά νόμιμη διαμονή. Το δράμα όμως των LGBTQ προσφύγων ήταν δίχως προηγούμενο. «Οι περισσότεροι μετανάστες αφήνουν τις χώρες τους σε ομάδες στη διάρκεια πολέμων και φυσικών καταστροφών», είπε. «Εμείς όμως φεύγουμε μόνοι μας. Μας έχουν απορρίψει οι οικογένειες μας, οι κοινωνίες μας και οι αρχές που υποτίθεται θα μας προστάτευαν» Χάνουμε τα πάντα», είπε. Το είδε να συμβαίνει. Μια μέρα είπε την ιστορία ενός αγοριού που ήξερε πως είχε βασανιστεί και δολοφονηθεί στη Κωνσταντινούπολη. Η φωνή της έσπασε και και για λίγο λύθηκε σε δάκρυα’

Σύντομα η Abdelsamie, με τη βοήθεια του τότε φίλου της και δυο Σύρων γκέι που είχε συναντήσει στη Κωνσταντινούπολη, άρχισε να οργανώνει ανοιχτές εκδηλώσεις για άλλους LGBTQ πρόσφυγες στο διαμέρισμα της. Μαγείρευε, πρόσφερε συμβουλές και πρόσφερε ένα προσωρινό καταφύγιο. «Ήταν ένας ασφαλής χώρος», είπε, ένα μέρος για να χτιστούν σχέσεις, για να λάβουν συναισθηματική υποστήριξη.

Καθώς αυτές οι ανεπίσημες συναντήσεις μεγάλωναν, η φήμη της ομάδας έφτασε την ντόπια ελληνίδα ακτιβίστρια, τη Σοφία, μέσω μιας λίστας ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που διατηρεί η Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας. Η Σοφία, της οποίας το επίθετο παραμένει μυστικό6 με παράκλησή της, είχε ενταχθεί σε κινήματα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες το καλοκαίρι του 2015, και πήγε στις συναντήσεις της Abdelsamie για «ακούσει και για να μάθει». Είχε ακούσει ιστορίες για παρενόχληση στο δρόμο, για misgendering στη διάρκεια συνεντεύξεων ασύλου και διάχυτη ομοφοβία από τους τους Έλληνες αστυνομικούς και ακόμη και ΜΚΟ και κατάλαβε πόση λίγη προσοχή το ελληνικό κίνημα αλληλεγγύης είχε δώσει σε θέματα ταυτότητας του φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού.

Η Σοφία και η Abdelasamie έγιναν γρήγορα φίλες. Άρχισαν να μιλάνε επί μακρόν, να μοιράζονται αναλογίες, γνώμες και αστεία, συχνά καταλήγοντας σε γέλια στη μέση μια συζήτησης. Μαζί πήγαν στο Pride της Κρήτης τον Ιούλιο του 2016, το πρώτο Ελληνικό αυτοοργανωμένο και περήφανα ριζοσπαστικό Pride. Ένα μήνα αργότερα, όταν η δημοφιλία της ομάδας έβαλε μεγάλη πίεση στην Abdelsamie και τους συινδρυτές της, η Σοφία υποσχέθηκε να βοηθήσει να διευκολύνει τις συναντήσεις, να μαζέψει πόρους και να προωθεί την ομάδα. Οι συναντήσεις άρχισαν να γίνονται εβδομαδιαίες. Καθώς οι αριθμοί αυξάνονταν, ο χώρος συνάντησης μεταφέρθηκε σε δεκτικές προς LGBTQ άτομα καταλήψεις και χώρους ΜΚΟ. Έθεσαν ως προτεραιότητα τη συγκέντρωση πόρων για να καλύψουν τα κόστη που απαιτούνταν για ταξιδιωτικά έγγραφα, ιδιαίτερα προσωρινές άδειες παραμονής δίχως τις οποίες οι πρόσφυγες μπορούσαν να τεθούν υπό κράτηση ανά πάσα στιγμή, μια δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση για τους LGBTQ πρόσφυγες. Στη συνέχεια οι συζητήσεις της ομάδες στράφηκαν στο κενό του ιατρικού συστήματος για τις νέες αφίξεις, που συχνά άφηνε ανθρώπους με χρόνια προβλήματα όπως HIV δίχως φάρμακα που σώζουν τη ζωή τους. με πάρτι και συλλογικές κουζίνες τους βοήθησαν να αγοράσουν αντιρετροϊκά σε μεγάλες ποσότητες.

Τις πρώτες μέρες, η ομάδα βασίζονταν για την προσέλκυση νέων μελών με το να μεταφέρεται στόμα με στόμα. Παλιά δίκτυα που είχαν δημιουργηθεί στις χώρες προέλευσης μεταμοσχεύθηκαν στην Αθήνα. Αργότερα, μια ομάδα στο Facebook δημιουργήθηκε για να προσελκύσει που δεν ήταν σε επαφή με κάποιο τακτικό μέλος. Περισσότεροι άνθρωποι ήρθαν, αντικαθιστώντας άλλα μέλη που είχαν εγκαταλείψει την Αθήνα με την ελπίδα ασύλου σε χώρες που είχαν φίλους, ή που πίστευαν πως θα ήταν πιο ασφαλείς. Στα δύο χρόνια της, η ομάδα πρόσφερε μια δεύτερη οικογένεια σε περισσότερα από εκατό μέλη της πιο ευάλωτης δημογραφικής ομάδας της προσφυγικής κρίσης. Οι ηγετικές φιγούρες της ομάδας εργάζονταν πάντοτε σκληρά για να εξασφαλίσουν πως δεν θα λειτουργούσε σαν μια φιλανθρωπική οργάνωση. «Οι ΜΚΟ θα σου προσφέρουν υπηρεσίες, αλλά δε θα σου προσφέρουν δύναμη», είπε ο Lawrence. Κάθε μέλος με το οποίο μίλησα είχε συναντήσει αντι-LGBTQ προκατάληψη στις υπηρεσίες των ΜΚΟ, και ένιωσα θυμό πως οι φιλανθρωπικές τους αντιμετωπίζουν σαν εξαρτώμενους δίχως αντίληψη. «Αυτή είναι η κεντρική διαφορά μεταξύ της ομάδας μας και όλων των άλλων ανθρωπιστικές οργανώσεις. Οι άνθρωποι για αυτές είναι μόνο νούμερα», πρόσθεσε.

Η συνάντηση που παρακολούθησα είχε οργανωθεί από τη Σοφία και το Lawrence και είχε περίπου 15 άτομα. Κάποιοι ήταν σε σχέσεις που είχαν αρχίσει στις εβδομαδιαίες συναντήσεις. Κάποιοι ήταν φίλοι στις χώρες τους, και τώρα είχαν ξαναβρεθεί μετά από ξεχωριστά ταξίδια. Κάποιοι είχαν γίνει φίλοι στις μέσω της ομάδας, και ήταν πιο συχνό που έρχονταν πιο κοντά εξαιτίας των σκαμπανεβασμάτων των ραντεβού ως πρόσφυγες παρά εξαιτίας του κοινού τους τραύματος. «Ακριβώς επειδή είμαι πρόσφυγας, δεν σημαίνει πως δεν κάνω σεξ, γλύκα» ψέλλισε η Yassmine, ντυμένη άψογα, η αυτοδιορισμένη Oprah της ομάδας, πίνοντας σφηνάκια τσίπουρο το επόμενο βράδυ.

Στο πρόγραμμα της συνάντησης εκείνη τη μέρα ήταν η διαδικασία ασύλου και οι άλλες υπηρεσίες διαθέσιμες στους πρόσφυγες. Δυο νομικοί σύμβουλοι και δυο κοινωνικοί λειτουργοί ΜΚΟ που είχαν έρθει να προσφέρουν συμβουλές, αλλά όταν μια από αυτές, μια μεσήλικη Βρετανίδα, ισχυρίστηκε πως οι αποκλειστικά LGBTQ τάξεις αγγλικών δεν ήταν απαραίτητες επειδή το κοινωνικό τους κέντρο ήταν ήδη «ασφαλές μέρος», το δωμάτιο αγρίεψε

Ο Lawrence συνοφρυώθηκε και το πρόσωπο του βάρυνε με απέχθεια. Σύνδεσμος τη ομάδας για την ικανότητα του να μεταφράζει σε Αγγλικά και Αραβικά, είναι συνήθως υπομονετικός και καλόβολος. Αντέδρασε με την αναφορά μιας σειράς από ομοφοβικά και τρανσφοβικά περιστατικά που είχε αντιμετωπίσει η ομάδα στο κέντρο που εργάζονταν η γυναίκα, από προσβλητικά σχόλια που έγιναν από άλλους παρευρισκόμενους ως ένα μεταφραστή που επίτηδες μετέφραζε λάθος τα αιτήματα ενός LGBTQ πρόσφυγα για να τον εμποδίσει από το να πάρει βοήθεια. Η γυναίκα γρήγορα βρέθηκε σε αμηχανία. Κανείς από τους παρόντες δεν παραφέρθηκε ξανά.

Ενώ τα νομικά ζητήματα και η πρόσβαση σε υπηρεσίες είναι αναγκαία κακά, οι ανθρώπινοι δεσμοί είναι το γιατί επιστρέφουν τα μέλη. «Είναι εκπληκτικό να συναντώ ανθρώπους σαν εσένα, είπε η Yassmine, που είχε αποβληθεί από το σχολείο, χτυπηθεί από την οικογένεια της και δεχτεί επίθεση στο δρόμο επειδή ήταν τρανς που ζούσε στο Μαρόκο. «Μοιράζεσαι τόσα πολλά που δεν μπορείς να στηρίξεις στη χώρα σου. Νιώθω πως γεννήθηκα ξανά».

Η παρουσία στις συναντήσεις όμως δεν είναι δίχως κινδύνους. Πολλά μέλη δεν έχουν αποκαλυφθεί στις οικογένειες τους, και τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα με το WhatsApp. Ένας Σύρος γκέι άνδρας, που ονομάσαμε Adnan, εντοπίστηκε σε μια συλλογική κουζίνα την άνοιξη του 2016 από ένα ξάδερφο του, που όπως εκείνος, είχε φύγει από τη Συρία όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος το 2011. Ο ξάδερφος το είπε στους γονείς του Adnan, που είχαν μείνει στη Συρία, και οι επαφές σχεδόν διακόπηκαν. «Έπρεπε να πω ψέματα», είπε ο Adnan. «Τους είπα πως ήμουν μάγειρας μόνο, βοηθούσα ένα φίλο». Το να έχει βάλει εκατοντάδες χιλιόμετρα ανάμεσα από εκείνον και τους γονείς του δεν σήμαινε ακόμα απόδραση από τη «ντουλάπα».

Αυτό το Σεπτέμβριο συμπληρώνονται δυο χρόνια ύπαρξης της ομάδας, και η αλλαγή φτάνει. Μετά από πάλη με την οικονομική αστάθεια, έχει αποκτήσει αναγνώριση ως επίσημη νομική οντότητα, που ίσως επιτρέψει τη χρηματοδότηση. Τώρα η ομάδα θα έχει δυο σκέλη: μια νομική ομάδα που θα προσφέρει πληροφορίες LGBTQ για να αναδείξει τη κατάσταση των ανθρώπων και η ομάδα όπως είναι τώρα θα συνεχίσει, αλλά σε πιο κοινωνική οδό.

Από το περασμένο καλοκαίρι, όταν συναντήθηκα για πρώτη φορά με την ομάδα, πολλά έχουν αλλάξει. Η Maha έχει απομακρυνθεί από τις εβδομαδιαίες συναντήσεις και έχει αρχίσει σιγά σιγά να φτιάχνει τη ζωή της ξανά (δυο εγκεφαλικά στα τέλη του 2016 παραλίγο να τη σκοτώσουν). Η σχέση με το φίλο της στη Μπάσρα έληξε αργότερα, αν και οι φιλίες που έκανε στην ομάδα παραμένουν. Ο Lawrence βρήκε αμειβόμενη εργασία ως μεταφραστής. Λίγο καιρό πριν έφτιαξε τη δική του εταιρεία εκτύπωσης t shirt, την Gender Panic, αλλά τώρα ελπίζει να δουλέψει στο θέατρο. Η Suma συνεχίζει τη δράση της ως ακτιβίστρια στη Σουηδία για την πανευρωπαϊκή μεταρρύθμιση των κανόνων μετανάστευσης. Και η ομάδα αυτή άλλαξε το όνομα της σε Emantes.

«Ήμαστε πολύ παραπάνω από ανθρώπους που έκαναν το ταξίδι μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας», είπε ο Lawrence. «Είμαστε φοιτητές, είμαστε γιατροί, είμαστε αδερφοί, είμαστε αδερφές, είμαστε ακτιβιστές. Δεν ήμαστε ποτέ απλά νούμερα φακέλων».

Για κάθε μέλος όμως, η ομάδα παραμένει μια δεύτερη οικογένεια, που δεν δεσμεύεται από τη βιολογία αλλά έχει δεθεί από το νήμα του τραύματος, της αντοχής και της αντίστασης στη μέση γεωπολιτικής καταστροφής. «Η οικογένεια δεν προστατεύει απλά, σου δίνει υπόσταση» , είπε η Σοφία. Σου δίνει το υπόβαθρο, ώστε από κάποιο σημείο να έρχεται η αυθυπαρξία. Αυτό είναι που τους αφαιρέθηκε. Και είναι κάτι που παίρνουν πίσω».

*συμπληρωματικό ρεπορτάζ Lawrence Alatrash

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s