Όταν ξεκίνησε το φεμινιστικό κίνημα ξεκίνησε, τα ζητήματα που προβλήθηκαν ως πιο σημαντικά ήταν εκείνα που συνδέονταν άμεσα με τις εμπειρίες των καλά μορφωμένων λευκών γυναικών (οι περισσότερες από τις οποίες ήταν υλικά προνομιούχες). Από τότε το φεμινιστικό κίνημα που ακολούθησε μετά το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων και της σεξουαλικής απελευθέρωσης, ήταν κατάλληλη στιγμή να έρθουν στο προσκήνιο τα θέματα γύρω από το γυναικείο σώμα. Αντίθετα με την εικόνα που πρόβαλαν στο κόσμο τα μαζικά μέσα, ένα φεμινιστικό κίνημα που ξεκινούσε με το κάψιμο των σουτιέν στα καλλιστεία Μις Αμέρικα και αργότερα με εικόνες γυναικών που ζητούσαν εκτρώσεις, ένα από τα πρώτα ζητήματα που λειτούργησε ως καταλύτης για τη δημιουργία του κινήματος ήταν η σεξουαλικότητα – το ζήτημα ήταν το δικαίωμα των γυναικών να επιλέγουν πότε και με ποιόν θα ήταν σεξουαλικά ενεργές. Η σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικείων σωμάτων ήταν κοινός τόπος  για τα ριζοσπαστικά κινήματα για κοινωνική δικαιοσύνη είτε σοσιαλιστικά, είτε πολιτικών δικαιωμάτων κλπ.

Όταν η αποκαλούμενη σεξουαλική επανάσταση ήταν στην αποκορύφωση της, το ζήτημα του ελεύθερου έρωτα (που συνήθως σήμαινε να κάνει κάποιος όσο σεξ ήθελε και με όποιον επιθυμούσε) έφερε τις γυναίκες αντιμέτωπες με το θέμα της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Πριν μπορέσει να υπάρξει οποιαδήποτε ισότητα των φύλων γύρω από το θέμα του ελεύθερου έρωτα, οι γυναίκες χρειάζονταν πρόσβαση σε ασφαλή, αποτελεσματική αντισύλληψη και έκτρωση. Ενώ ατομικά, λευκές γυναίκες με ταξικά προνόμια, είχαν συχνά πρόσβαση σε αυτές τις δικλείδες ασφαλείας, οι περισσότερες γυναίκες δεν την είχαν. Συχνά κάποιες γυναίκες με ταξικό προνόμιο αισθάνονταν  μεγάλη ντροπή για την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη για να χρησιμοποιήσουν την πιο άμεση πρόσβασή τους στην σωστή ιατρική φροντίδα. Οι γυναίκες των τελών του ’60 και των αρχών των ‘70 που φώναζαν για εκτρώσεις είχαν δει τις τραγωδίες παράνομων εκτρώσεων, τη μιζέρια των εξαναγκαστικών γάμων ως συνέπεια των ανεπιθύμητων εγκυμοσυνών. Πολλές από εμάς ήμασταν τα απρογραμμάτιστα παιδιά ταλαντούχων, δημιουργικών γυναικών των οποίων οι ζωές είχαν αλλάξει από απρογραμμάτιστες και ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, ήμασταν μάρτυρες της πικρίας τους, του θυμού τους, της απογοήτευσης τους από το κλήρο τους στη ζωή. Και ήμασταν ξεκάθαρες πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει καμιά γνήσια σεξουαλική απελευθέρωση για τις γυναίκες και τους άνδρες δίχως καλύτερα, ασφαλέστερα αντισυλληπτικά – δίχως το δικαίωμα σε μια ασφαλή, νόμιμη έκτρωση.

Κοιτώντας προς τα πίσω είναι ξεκάθαρο πως η επικέντρωση στην έκτρωση αντί στα αναπαραγωγικά δικαιώματα συνολικά, έδειχνε τις ταξικές τάσεις των γυναικών που ήταν στη πρώτη γραμμή του κινήματος. Ενώ το ζήτημα της έκτρωση ήταν και παραμένει σημαντικό για όλες τις γυναίκες, υπήρχαν άλλα αναπαραγωγικά ζητήματα που ήταν εξίσου ζωτικής σημασίας που απαιτούσαν προσοχή και μπορεί εξυπηρετούσαν στην κινητοποίηση των μαζών. Τα ζητήματα αυτά που εκτείνονταν από τη βασική σεξουαλική εκπαίδευση, την φροντίδα στη διάρκεια της κύησης, την προληπτική μέριμνα που θα βοηθούσε τις γυναίκες να κατανοήσουν πως λειτουργούσαν τα σώματά τους, την εξαναγκαστική στείρωση, αχρείαστες καισαρικές και/ή υστερεκτομές, και οι ιατρικές περιπλοκές που προκύπτουν μετά από αυτές. Από όλα αυτά τα ζητήματα οι λευκές γυναίκες ως άτομα ταυτίζονταν με την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Και τόνισαν το ζήτημα της έκτρωσης. Δεν ήταν βέβαια η μόνη ομάδα που χρειάζονταν πρόσβαση σε ασφαλή, νόμιμη έκτρωση.  Ώπως ήδη έχει επισημανθεί, ήταν πολύ πιο πιθανό να έχουν τα μέσα να κάνουν έκτρωση σε σχέση με φτωχές γυναίκες και γυναίκες της εργατικής τάξης. Το δικαίωμα να κάνεις έκτρωση δεν ήταν ζήτημα μόνο για λευκές γυναίκες· απλά δεν ήταν το μόνο ή το πιο σημαντικό αναπαραγωγικό ζήτημα για τις μάζες των Αμερικανίδων γυναικών.

Η ανάπτυξη αποτελεσματικών αν και όχι απόλυτα ασφαλών αντισυλληπτικών χαπιών (δημιουργημένα από άνδρες επιστήμονες, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν ήταν αντισεξιστές) πραγματικά άνοιξαν το δρόμο για την γυναικεία σεξουαλική απελευθέρωση περισσότερο από ότι το δικαίωμα στην έκτρωση. Γυναίκες όπως και εγώ που ήμασταν στα τελευταία χρόνια της εφηβείας μας όταν χάπι έγινε αρχικά ευρέως προσιτό λυτρωθήκαμε από το φόβο και τη ντροπή ανεπιθύμητων εγκυμοσυνών. Η σίγουρη αντισύλληψη απελευθέρωσε πολλές γυναίκες όπως εγώ που ήταν υπέρ της επιλογής αλλά όχι απαραίτητα υπέρ των εκτρώσεων για τους εαυτούς μας από το να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα προσωπικά. Ενώ εγώ δεν είχα ποτέ μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη στην κορύφωση της σεξουαλικής απελευθέρωσης, πολλές από τις όμοιες μου είδαν την έκτρωση ως καλύτερη επιλογή από την συνειδητή, προσεκτική χρήση αντισυλληπτικών χαπιών. Και συχνά χρησιμοποιούσαν την έκτρωση ως μέθοδο αντισύλληψης. Χρησιμοποιώντας το χάπι μια γυναίκα έρχονταν άμεσα αντιμέτωπη με την επιλογή της να είναι σεξουαλικά ενεργή. Γυναίκες που ήταν πιο συνειδητοποιημένες σε σχέση με την αντισύλληψη συχνά θεωρούνταν σεξουαλικά ασύδοτες από τους άνδρες. Ήταν ευκολότερο για κάποιες γυναίκες να αφήσουν απλά τα πράγματα να συμβούν σεξουαλικά και έπειτα να φροντίσουν το «πρόβλημα» αργότερα με έκτρωση. Ξέρουμε πλέον πως επαναλαμβανόμενες εκτρώσεις ή η παρατεταμένη χρήση αντισυλληπτικών χαπιών με υψηλά επίπεδα οιστρογόνων δεν είναι δίχως κινδύνους. Παρόλα αυτά οι γυναίκες ήταν πρόθυμες να αναλάβουν το ρίσκο για να έχουν σεξουαλική ελευθερία – να έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν.

Το ζήτημα της έκτρωσης τράβηξε τη προσοχή των μαζικών μέσων επειδή πραγματικά αμφισβητούσε την φονταμενταλιστική σκέψη του Χριστιανισμού. Αμφισβητούσε άμεσα την αντίληψη πως ο λόγος ύπαρξης μιας γυναίκας ήταν να κάνει παιδιά. Τράβηξε την προσοχή της κοινωνίας στο γυναικείο σώμα όπως κανένα άλλο ζήτημα δεν μπορούσε. Ήταν άμεση αμφισβήτηση προς την εκκλησία. Αργότερα όλα τα άλλα αναπαραγωγικά ζητήματα που οι φεμινστ(ρι)ες διανοούμεν(ες)οι προσπαθούσαν να προβάλουν συχνά αγνοούνταν από τα μαζικά μέσα. Τα μακροπρόθεσμα ιατρικά προβλήματα από τις καισαρικές και τις υστερεκτομές δεν ήταν ζουμερά ζητήματα για τα μαζικά μέσα· ζητήματα που ουσιαστικά απαιτούσαν να στραφεί η προσοχή σε ένα καπιταλιστικό πατριαρχικό ανδροκρατούμενο ιατρικό σύστημα που έλεγχε τα γυναικεία σώματα και έκανε με αυτά ότι ήθελε. Το να εστιάσουν στην έμφυλη αδικία σε αυτά τα πεδία θα ήταν πολύ ριζοσπαστικό για τα μαζικά μέσα  που παραμένουν βαθιά συντηρητικά και κατά κύριο λόγο αντιφεμινιστικά.

Καμιά φεμινίστρια ακτιβίστρια των τελώ των ’60 και αρχών των ΄70 δεν φαντάζονταν πως θα έπρεπε να δώσει μάχες για τα γυναικεία αναπαραγωγικά δικαιώματα στα ’90. Μόλις το φεμινιστικό κίνημα δημιούργησε την πολιτιστική επανάσταση που έκανε αποδεκτή την χρήση των σχετικά ασφαλών αντισυλληπτικών και το δικαίωμα σε μια ασφαλή, νόμιμη έκτρωση δυνατή, οι γυναίκες υπέθεσαν πως αυτά τα δικαιώματα δεν θα αμφισβητούνταν ποτέ ξανά. Ο θάνατος ενός οργανωμένου, ριζοσπαστικού φεμινιστικού μαζικού πολιτικού κινήματος σε συνδυασμό με αντιφεμινιστική αντίδραση από ένα οργανωμένο δεξιό πολιτικό μέτωπο που βασίζεται σε φονταμενταλιστικές ερμηνείες της θρησκείας έβαλε την έκτρωση ξανά στην πολιτική ατζέντα. Το δικαίωμα των γυναικών να επιλέγουν τώρα αμφισβητείται.

Δυστυχώς η πλατφόρμα κατά των εκτρώσεων έχει στραφεί άγρια κατά των κρατικά επιχορηγούμενων, οικονομικών, και, όταν υπάρχει ανάγκη, δωρεάν εκτρώσεων. Ως συνέπεια γυναίκες όλων των φυλών που έχουν ταξικά προνόμια συνεχίζουν να έχουν πρόσβαση στην ασφαλή έκτρωση – συνεχίζουν να έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν – ενώ υλικά μη-προνομιούχες γυναίκες υποφέρουν. Μάζες φτωχών γυναικών και γυναικών της εργατικής τάξης χάνουν την πρόσβαση στην έκτρωση όταν δεν υπάρχει κρατική επιχορήγηση διαθέσιμη για την μέριμνα των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων. Γυναίκες με ταξικά προνόμια δεν αισθάνονται απειλή όταν οι εκτρώσεις μπορούν να πραγματοποιηθούν  όταν κάποια έχει αρκετά χρήματα επειδή μπορούν ακόμη να τις κάνουν. Αλλά πλήθη γυναικών δεν έχουν ταξική δύναμη. Περισσότερες γυναίκες από ποτέ εντάσσονται στις γραμμές των φτωχών και των απελπισμένων. Δίχως το δικαίωμα σε ασφαλή, οικονομική και ελεύθερη έκτρωση χάνουν κάθε έλεγχο στο σώμα τους. αν επιστρέψουμε σε ένα κόσμο όπου οι εκτρώσεις είναι προσβάσιμες μόνο σε εκείνες τις γυναίκες που έχουν πολλά χρήματα κινδυνεύουμε να επιστρέψουμε σε πολιτικές που σκοπό έχουν την ποινικοποίηση των εκτρώσεων. Γυναίκες όλων των τάξεων πρέπει να συνεχίσουν για να κάνουν τις εκτρώσεις ασφαλείς, νόμιμες και προσβάσιμες.

Το δικαίωμα των γυναικών να επιλέξουν  αν θα κάνουν ή όχι έκτρωση είναι η μια μόνο πτυχή της αναπαραγωγικής ελευθερίας. Ανάλογα με την ηλικία της γυναίκας και τις συνθήκες της ζωής η πτυχή των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων που έχει τη μεγαλύτερη σημασία θα αλλάξει. Μια σεξουαλικά ενεργή γυναίκα στα 20 ή τα 30 της που θεωρεί τα αντισυλληπτικά μη ασφαλή μπορεί κάποια στιγμή να αντιμετωπίσει μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και το δικαίωμα να κάνει μια νόμιμη, ασφαλή, οικονομική έκτρωση μπορεί να είναι το αναπαραγωγικό ζήτημα με τη μεγαλύτερη σημασία. Όταν όμως είναι στην εμμηνόπαυση και οι γιατροί την πιέζουν να κάνει υστερεκτομή μπορεί να είναι το πιο σημαντικό ζήτημα αναπαραγωγικών δικαιωμάτων.

Καθώς αναζητούμε τον τρόπο για την αναζωπύρωση της φλόγας ενός μαζικού φεμινιστικού κινήματος, τα αναπαραγωγικά δικαιώματα θα παραμείνουν κεντρικό φεμινιστικό ζήτημα. Αν οι γυναίκες δεν έχουν το δικαίωμα να επιλέξουμε τι θα συμβεί στα σώματά μας ρισκάρουμε την παραχώρηση των δικαιωμάτων σε όλες τις άλλες πτυχές της ζωής μας. Στο ανανεωμένο φεμινιστικό κίνημα το συνολικό ζήτημα των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων θα έχει την πρωτοκαθεδρία σε σχέση με όλα τα άλλα ζητήματα. Αυτό δε σημαίνει πως η πάλη για νόμιμη, ασφαλή και προσβάσιμη έκτρωση δε θα παραμείνει κεντρικό, απλά δε θα είναι το μόνο ζήτημα που θα είναι κεντρικό. Αν η σεξουαλική εκπαίδευση, η προληπτική ιατρική φροντίδα, και η εύκολη πρόσβαση στα αντισυλληπτικά προσφέρεται σε κάθε γυναίκα, λιγότερες από εμάς θα έχουν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Ως συνέπεια  η ανάγκη για εκτρώσεις θα ελαττωθεί.

Χάνοντας έδαφος στο ζήτημα ασφαλούς, νόμιμης και οικονομικής έκτρωσης σημαίνει πως οι γυναίκες χάνουν έδαφος σε όλα τα αναπαραγωγικά δικαιώματα. Το κίνημα κατά της ελεύθερης επιλογής είναι κατά βάση αντιφεμινιστικό. Ενώ είναι πιθανό για τις γυναίκες να επιλέξουν να μη κάνουν ποτέ έκτρωση, η αποδοχή της φεμινιστικής πολιτικής σημαίνει πως ακόμη είναι υπέρ της επιλογής. Πως στηρίζουν το δικαίωμα των γυναικών όταν έχουν ανάγκη έκτρωσης να επιλέξουν αν θα την κάνουν ή όχι. οι νέες γυναίκες που πάντοτε είχαν πρόσβαση σε αποτελεσματική αντισύλληψη – που δεν είδαν ποτέ τις τραγωδίες που προκλήθηκαν από παράνομες εκτρώσεις – δεν έχουν εμπειρία από πρώτο χέρι της αδυναμίας και της έκθεσης στην εκμετάλλευση που θα είναι πάντοτε το αποτέλεσμα αν οι γυναίκες δεν έχουν αναπαραγωγικά δικαιώματα.

Ο συνεχής διάλογος για το ευρύτερο φάσμα των θεμάτων που μπαίνουν κάτω από την ομπρέλα των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων είναι απαραίτητος αν πρόκειται οι γυναίκες όλων των ηλικιών και οι άνδρες σύμμαχοι μας στον αγώνα να καταλάβουν γιατί αυτά τα δικαιώματα είναι σημαντικά. Η κατανόηση αυτή είναι η βάση της αφοσίωσης μας στη διατήρηση των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων ως πραγματικότητα για όλες τις γυναίκες. Η φεμινιστική εστίαση στα αναπαραγωγικά δικαιώματα είναι απαραίτητη για να προστατέψουμε και να διατηρήσουμε την ελευθερία μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s