Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Feminism In India. Η Tanya Jha είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο Jamia Millia Islamia στο Νέο Δελχί.  Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

Προειδοποίηση περιεχομένου: Σεξουαλική βία, βιασμός

 

Η κανονικοποίηση της κουλτούρας του βιασμού έχει φτάσει σε ένα επίπεδο όπου η σεξουαλική επίθεση έχει πλέον μετατραπεί σε εμπορεύσιμο προϊόν με χιλιάδες καταναλωτές που το ανταλλάσσουν για να αποκτήσουν χρηματικά οφέλη ή για να ικανοποιήσουν τις ηδονοβλεπτικές τους επιθυμίες. Το εξοργιστικό είναι, πως όλα αυτά συμβαίνουν κάτω από τη μύτη τοπικών διοικητικών υπηρεσιών παρά την εκτεταμένη κάλυψη από τα μέσα πάνω στο θέμα και τις επακόλουθες συστάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου.

Η κάλυψη περιορίστηκε κυρίως σε συγκεκριμένες περιοχές του Ουτάρ Πραντές, αλλά από τη στιγμή που τα βίντεο κυκλοφορούν σε διάφορες περιοχές της χώρας μέσα από διαφορετικές εφαρμογές άμεσων μηνυμάτων, πρέπει να αντιμετωπιστεί ως γενικευμένο ζήτημα. Σύμφωνα με μια έκθεση του Aljazeera, τα βίντεο μπορούν να αγοραστούν εύκολα από τοπικά καταστήματα, με προσιτό κόστος, χρησιμοποιώντας κωδικοποιημένες φράσεις όπως «τοπικές ταινίες».

Οι τιμές συνήθως είναι μεταξύ 20 έως 200 Rs (ΣτΜ: ινδικές ρουπίες περίπου 0,25 έως 2,5€). Μόλις πραγματοποιηθεί η πληρωμή, τα επιλεγμένα βίντεο μεταφέρονται στο κινητό τηλέφωνο του πελάτη μέσα σε δευτερόλεπτα. Και ενώ τα πρόσωπα των δραστών στα βίντεο είναι αλλοιωμένα, οι εικόνες των θυμάτων παραμένουν όπως είναι.

Οι έμποροι συχνά κλέβουν βίντεο βιασμών από τις συσκευές των βιαστών όταν αυτοί πηγαίνουν τις συσκευές τους σε καταστήματα κινητής τηλεφωνίας για να τα επισκευάσουν. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως είπαν κάτοικοι από ένα χωριό στο Μιρούτ, οι ίδιοι οι δράστες βιντεοσκοπούν πραγματικά περιστατικά σεξουαλικής βίας και τα πουλάνε στους έμπορους για να κερδίσουν χρήματα.

«Τα φτιάχνουν για να εκβιάσουν το θύμα έτσι ώστε να μην υποβάλει καταγγελία στην αστυνομία», λέει ένας τοπικός έμπορος στην επαρχία Σαρανπούρ του Ουτάρ Πραντές. Η μυστική ανταλλαγή αυτών των βίντεο δεν πραγματοποιείται στην ανοιχτή αγορά και οι έμποροι βεβαιώνονται πως οι μη ντόπιοι συνεχίζουν να αγνοούν την βιομηχανία αυτή. Για το λόγο αυτό, αυτά τα καταστήματα βρίσκονται σε απομακρυσμένα χωριά, μακριά από μεγάλες αγορές.

Επίσης, για να ξεχωρίσουν τα βίντεο βιασμών από άλλο πορνογραφικό υλικό, χρησιμοποιούν συνθηματικά, παρόμοια με μυστικές χειραψίες έτσι ώστε να ξέρουν πως ο πελάτης αναζητά βίντεο βιασμών ανάμεσα στα διαθέσιμα πορνογραφικά βίντεο. Το ληφθέν υλικό στη συνέχεια διακινείται μέσα από διάφορες ομάδες του Whatsapp και άλλες εφαρμογές άμεσων μηνυμάτων.

Εμπόριο που επιμένει, λόγω έλλειψης νομικής δράσης

Λαμβάνοντας υπόψιν την εκτεταμένη κομπίνα με τα βίντεο βιασμών, πολλ(ές)οί ακτιβιστ(ρι)ές και μέσα έχουν θέσει το ζήτημα στις αρχές που τις αφορά. Ωστόσο, αντί να κοιτάνε να βρουν τρόπους επίλυσης του ζητήματος, οι αρχές αυτόματα μπήκαν στο παιχνίδι της μετάθεσης ευθυνών, που τελικά δεν έφερε κανένα χειροπιαστό αποτέλεσμα.

Ο αστυνομικός υποδιευθυντής της Γενικής Ασφάλειας Jitendra Kumar Shahi ζήτησε δείγματα βίντεο δίχως καν να αντιλαμβάνεται ότι είναι παράνομη η διακίνηση αυτών των βίντεο. Αναφερόμενος στο θέμα των ύποπτων καταστημάτων, είπε: «Έχουμε στείλει αξιωματούχους μας σε διαφορετικά αστυνομικά τμήματα για να δουν το ζήτημα αλλά δεν ήμασταν σε θέση να βρούμε κάποιο βίντεο βιασμών».

Από την άλλη, ο Sanjeev Balyan, μέλος του κοινοβουλίου από το BJP, κατηγόρησε τη περιφερειακή κυβέρνηση του Ουτάρ Πραντές πως δεν κατόρθωσε να μειώσει τη βία εναντίον των γυναικών. Μεταξύ μαζών στο Twitter και μεταθέσεις ευθυνών πάνω στο ζήτημα, η βιομηχανία άνθισε δίχως κάποια ενόχληση.

Η Sunitha Krishnan (ιδρύτρια της οργάνωσης Prajwala) ξεκίνησε μια εκστρατεία στο Twitter με το hashtag, #ShameTheRapist όταν εντόπισε ένα τέτοιο βίντεο βιασμού στο WhatsApp. Η εκστρατεία στόχευε στην αποκάλυψη του προσώπου των βιαστών που πραγματοποιούσαν τέτοιες απεχθείς πράξεις και προχώρησε ένα βήμα παραπέρα βιντεοσκοπώντας τες για να τις πουλήσει σε κάποιο τοπικό κατάστημα.

Ωστόσο, αναγκάστηκε να την ακυρώσει αργότερα, υπολογίζοντας το κίνδυνο μεγαλύτερης κυκλοφορίας των βίντεο βιασμών. Λαμβάνοντας υπόψιν ένα αίτημα που υποβλήθηκε από την Krishnan, το Ανώτερο Δικαστήριο της Ινδίας δημιούργησε μια επιτροπή με μέλη που προέρχονταν από την εργοδοσία διάφορων ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης για να βρουν νομικές και τεχνολογικές λύσεις στο υπάρχον πρόβλημα. Ωστόσο, καμιά εφικτή δράση δεν έχει γίνει ως τώρα για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.

Σύμφωνα με την έρευνα του Al Jazeera, το εμπόριο υπάρχει ακόμη στα δυτικά τμήματα του Ουτάρ Πραντές, κάτω από τη μύτη των ανίκανων τοπικών αρχών. Επιπλέον, καμιά δράση που βασίζεται στη τεχνολογία δεν έχει ληφθεί από τις εταιρείες τηλεπικοινωνιών για να κατέβει τέτοιου είδους περιεχόμενο από διάφορα διαδικτυακά κανάλια.

Αν και υπάρχουν νόμοι για το διαδίκτυο (όπως ο Νόμος για την Τεχνολογία Πληροφορικής του 2000 και ο Νόμος για την Άσεμνη Απεικόνιση των Γυναικών του 1986) που απαγορεύουν την ανταλλαγή αμφίβολων περιεχομένων στις διαδικτιακές πλατφόρμες, το κατέβασμα βίντεο βιασμών δεν είναι τόσο δύσκολη δουλειά. Έτσι, πολλοί ακτιβιστ(ρι)ές και δικηγόροι ζητούν για ένα ξεχωριστό νόμο για να θέσει φραγμό τόσο στη βιντεοσκόπηση βιασμών και την εμπορία βίντεο βιασμών.

Στέρηση της συναίνεσης σε πολλαπλά επίπεδα

Ένα θύμα βιασμού είναι αντικείμενο κακομεταχείρισης και εξουσιασμού σε πολλές περιπτώσεις αφότου κακοποιηθεί σεξουαλικά από τους δράστες. Το επίπεδο του εξουσιασμού αυξάνεται καθώς εισέρχεται στα κανάλια απονομής δικαιοσύνης. Η συναίνεση της υποβαθμίζεται αρχικά όταν μετατρέπεται σε αντικείμενο σεξουαλικής ικανοποίησης από τους δράστες.

Αργότερα, αντιμετωπίζει νομική υποτίμηση όταν η έρευνα χειραγωγείται από τις τοπικές αρχές για να εξυπηρετήσει τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Ο δημόσιος διάλογος στο ζήτημα κυριαρχείται πλήρως από τις διοικητικές αρχές παρά από τη καταγγέλλουσα.

Αντιδρώντας στη συνεχιζόμενη βιομηχανία των βίντεο βιασμών, η Lalitha Kumaramangalam (Μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τις Γυναίκες) μιλά για το θέμα, εμπλέκοντας θύματα στη παρούσα περίπτωση, έτσι ώστε η αστυνομία να μη χρησιμοποιήσει την έλλειψη καταγγελιών για να αγνοήσει και υποβαθμίσει το ζήτημα. Αναφέρει: «Αν κάποιος θέσει το ζήτημα, η τοπική αστυνομία ίσως και να προσπαθήσει να πάρει κάποια μέτρα. Και λέω ίσως – έχοντας πλήρη συνείδηση ποια λέξη χρησιμοποιώ».

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε εδώ πως κάποιος δε μπορεί να παραβλέψει το τραύμα των θυμάτων. Συχνά είναι αντικείμενα κακομεταχείρισης και η εικόνα τους παραποιείται από αρχές και μέσα αντίστοιχα, τα οποία δεν δίνουν την απαιτούμενη προσοχή στα πραγματικά ζητήματα και δεν αφήνουν ούτε πέτρα άθικτη στην περαιτέρω διαστρέβλωση της εικόνας τους [των θυμάτων].

Ωστόσο, με συγκεκριμένες νομικές και τεχνικές μεταρρυθμίσεις, τα θύματα μπορούν να βοηθηθούν να είναι ανοικτές γύρω από το θέμα της πώλησης βίντεο βιασμών, καθώς αυτή η βρώμικη βιομηχανία επιταχύνει τη διαδικασία της στέρησης της συναίνεσης. Ενώ ο βιασμός ο ίδιος είναι μια μη συναινετική πράξη, το ανέβασμα βίντεο βιασμών και η χρήση τους για τη δημιουργία κέρδους στερεί ακόμη περισσότερο τα δικαιώματα των θυμάτων στο σώμα τους.

Το βιβλίο των Αμερικάνων ακαδημαϊκών James F. Hodgson και Debra S. Kelley, Sexual Violence: Policies, practices and Challenges in the US, μιλά για τους νόμους γύρω από το βιασμό, τη κοινή αντίληψη και αντίδραση της κοινότητας. Επίσης προσφέρει μια εκτεταμένη μελέτη της διαδικασίας του πως η εμπορευματοποίηση της σεξουαλικής επίθεσης εμφανίζεται μέσω τριών επιπέδων εξουσιασμού, δηλαδή – με την κατασκευή του σώματος, με την άρνηση του σώματος και με τη γυναίκα ως μη σώμα.

Αν και η ανάλυση τους βασίζεται σε περιπτώσεις βιασμού στις ΗΠΑ και το Καναδά, τα παραπάνω επίπεδα εξουσιασμού μπορούν να μπουν στο παρόν πλαίσιο επίσης. Όλα αυτά συνεισφέρουν εξίσου στο πως η εξαναγκασμένη σεξουαλική επαφή μετατρέπεται σε οπτική ευχαρίστηση για τους άνδρες μέσα από τη πώληση βίντεο βιασμών που δεν λαμβάνουν υπόψιν την συναίνεση των θυμάτων.

Ακόμη ένα πεδίο που οι γυναίκες στερούνται το αυτεξούσιο και την αυτενέργεια πάνω στη ταυτότητα και την ύπαρξή τους, είναι η διαδικτυακή παρενόχληση με τη μορφή απειλών βιασμού, παρακολούθησης και παραποίησης της εικόνας τους. Το γεγονός πως γυναίκες (που θυματοποιούνται ε αυτά τα βίντεο βιασμών) είναι απρόθυμες να μιλήσουν εναντίον των δραστών που βάζουν προς πώληση τα βίντεο των βιασμών τους, αποκαλύπτει μια αντίληψη ενσωματωμένου σοβινισμού και επίδειξη ανδρικής κυριαρχίας που προσπαθεί να περιορίσει την ελευθερία έκφρασης του θύματος μέσα από τη δυσφήμιση της ταυτότητας του..

Ανακτώντας το αφήγημα: νομική, τεχνική και ιατρική υποστήριξη

Λαμβάνοντας υπόψιν την μεγάλη διεισδυτικότητα του διαδικτύου και την εύκολη προσβασιμότητα, χρειαζόμαστε ένα βιώσιμο μηχανισμό προστασίας η οποία αφαιρεί άμεσα τα βίντεο βιασμών  τόσο από τα διαδικτυακά κανάλια (μη ανιχνεύσιμες διαδικτυακές σφαίρες) και προσβάσιμες ιστοσελίδες έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην είναι σε θέση να ανεβάσουν τέτοια βίντεο σε διάφορες διαδικτυακές σφαίρες. Για παράδειγμα, ένας δημοφιλής πορνογραφικός ιστότοπος – το xHamster αφαίρεσε όλο το περιεχόμενο με λέξεις κλειδιά που συνδέονταν με βιασμό ή επίθεση και επίσης συμβούλευσε όσους τις αναζητούσαν να αναζητήσουν ψυχολογική βοήθεια.

Ένας παρόμοιος μηχανισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αφαιρέσει βίντεο πραγματικών βιασμών, ιδιαίτερα σε ιστοσελίδες που είναι κυρίως προσβάσιμες σε Ινδούς. Αν και η κεντρική κυβέρνηση αποφάσισε να λάβει αυστηρά μέτρα για τη καταστολή των βίντεο βιασμών και παιδικής πορνογραφίας με τη συζήτηση για τη δημιουργία κρυπτογραφημένων σελίδων και ξεχωριστών γραμμών για την δημιουργία πιο προσιτών μέσων για την καταγγελία τέτοιων περιπτώσεων, δεν έχει εμφανιστεί κανένας τέτοιος μηχανισμός από τότε.

Για να ενθαρρύνουμε τα θύματα να αποκαλύψουν τις ταυτότητες των δραστών δίχως φόβο, χρειαζόμαστε ένα στιβαρό σύστημα ιατρικής στήριξης που να φροντίζει τόσο τη φυσική όσο και τη ψυχική υγεία των θυμάτων έτσι ώστε να αναρρώσουν και να αποκαλύψουν τη ταυτότητα των δραστών. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε εδώ πως η τεχνική, νομική και ιατρική υποστήριξη, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πρέπει να προσπαθήσουν να παραδώσουν τα ηνία της αφήγησης στα θύματα που σε γενικές γραμμές παραμερίζονται από τον ευρύτερο νομικό και πολιτικό διάλογο.

Ωστόσο, η παρούσα εικόνα αποκαλύπτει μια διαφορετική ιστορία. Ενώ ο ακτιβισμός υποβαθμίζεται με ελάχιστη υποστήριξη (τόσο εντός όσο και εκτός διαδικτυακών μέσων), οι νομικές και διοικητικές διαδικασίες είναι γενικά μονόπλευρες προς όφελος των ανδρών, παραβλέποντας έτσι τη συναίνεση και τις προτάσεις των θυμάτων για τη διαδικασία. Το θανάσιμο δίκτυο ενσωματωμένης πατριαρχίας, κουλτούρας βιασμού, βιομηχανίας των βίντεο βιασμού και ελλαττωματικά πολιτικά συστήματα μπορεί να καταστραφεί όταν τα θύματα των βιασμών έχουν τα ίδια λόγο στη διαδικασία επανίδρυσης της δικαιοσύνης.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s