Απόσπασμα από το βιβλίο The Beast Reawakens Little, Brown and Co. 1997). Ο Martin A. Lee είναι συγγραφέας και ακτιβιστής.  Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. 

 

Οι Σέρβοι οικοδεσπότες του δεν μπορούσαν να είναι πιο χαρούμενοι όταν ο Edward Limonov, ένας από τους πιο χαρισματικούς ηγέτες του νέου κύματος ρωσικού εθνικισμού, φόρεσε στρατιωτική στολή και εντάχθηκε σε μια ομάδα ελεύθερων σκοπευτών που ήταν κρυμμένη στους λόφους της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Τηλεοπτικές κάμερες κατέγραφαν την χαρούμενη έκφραση καθώς ο εμφανίσιμος Ρώσος ιμπρεσάριος σημάδεψε και πίεσε τη σκανδάλη για μια μεγάλη ριπή πυρών πολυβόλου με κατεύθυνση χαμηλά προς τη πόλη του Σεράγεβου. Ο Limonov λάτρευε να στήνεται για φωτογραφίες με Σέρβους πολιτοφύλακες όταν επισκέφτηκε τη κομματιασμένη Γιουγκοσλαβία λίγο μετά το ξέσπασμα του εμφύλιου πολέμου. Ο ρωσικός τύπος στη συνέχεια έγραψε πως η κυβέρνηση της Βοσνίας τον είχε επικηρύξει με 500000$ – μια ιστορία που ενίσχυσε τη θέση του Limonov ως λαϊκού ήρωα πίσω στη χώρα του.

«Οι Σέρβοι και οι Ρώσοι είναι αδέρφια εξ αίματος», φώναζε ο Limonov. Ήταν ανάμεσα στους περισσότερους από χίλιους εθελοντές από τη Ρωσία που συγκεντρώθηκαν στη Γιουγκοσλαβία σαν σε κάποιο προσκύνημα. Ενωμένοι από εθνικούς δεσμούς, ένα κοινό κυριλλικό αλφάβητο, και την ορθόδοξη χριστιανική πίστη, διακεκριμένες ρωσικές εθνικιστικές αποστολές εμφανίζονταν τακτικά στο Βελιγράδι, όπου τις καλωσόριζαν Σέρβοι επίσημοι. Είχαν πάει όλοι για να πολεμήσουν για τη Σερβία, το παραδοσιακό στρατιωτικό σύμμαχο της Ρωσίας – μια χειρονομία που τους έφερε αντιμέτωπους με τους Γερμανούς νεοναζί μισθοφόρους που τάχθηκαν με τη Κροατία. Καθοδόν προς ένα Σέρβικο θύλακα στη Βοσνία για να ενταχθεί σε ένα τάγμα Τσέτνικ, ο Limonov δέχτηκε τιμές από το Σέρβο πρόεδρο Slobodan Milosevic.

Όπως οι Γερμανοί συνάδελφοι τους, οι Ρώσοι μισθοφόροι που περιόδευαν στα Βαλκάνια, το είδαν ως μια ευκαιρία να εξασκήσουν τις στρατιωτικές τους ικανότητες ως προετοιμασία για μελλοντικές συγκρούσεις πιο κοντά στη πατρίδα τους. Ο Limonov και οι συνάδελφοι του μίλησαν για την υιοθέτηση «σέρβικων τακτικών» (γνωστές και ως εθνοκάθαρση) δε μια προσπάθεια ανάκτησης συγκεκριμένων περιοχών της πρώην ΕΣΣΔ που είχαν μεγάλες συγκεντρώσεις Ρώσων. Οι Ρώσοι μαχητές συμμετείχαν σε αναρίθμητες ένοπλες συγκρούσεις στις γειτονικές πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες, συμπεριλαμβανομένων της Γεωργίας, της Μολδαβίας, του Τατζικιστάν, της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν. Ο Limonov περηφανεύονταν πως μύρισε μπαρούτι σε πέντε διαφορετικές εμπόλεμες ζώνες.

Για το Limonov, ο πόλεμος ήταν η ζωή στο αποκορύφωμα της. Συγγραφέας στο επάγγελμα, δεν έβλεπε κάποια αντίφαση στο κάλεσμά του ως καλλιτέχνη και τη διασκέδαση του ως στρατιώτη. Με τη ταιριαστή περιγραφή ως το «δερματοφορεμένο κακό παιδί» της ρωσικής ακραίας ριζοσπαστικής πολιτικής, ο Limonov είχε περάσει δεκαοχτώ χρόνια στο εξωτερικό ως αντιπολιτευόμενος συγγραφέας – πρώτα στη Νέα Υόρκη, και έπειτα στο Παρίσι. Ανάμεσα στους ήρωες του υπολόγιζε το Ρώσο αναρχικό Michael Bakunin  («την εθνική μας περηφάνια») και το Stalin («Το Μπολσεβίκο Καίσαρα της πατρίδας μας στη καλύτερη περίοδο της»). Ο Limonov επίσης θαύμαζε τους Ιταλούς φουτουριστές που ενέπνευσαν το Mussolini, και αναγνώριζε ως αδελφό πνεύμα τον Yukio Mishima, τον Ιάπωνα υπερεθνικιστή που έκανε χαρακίρι το 1970. «Ο Mishima και εγώ ανήκουμε στο ίδιο πολιτικό στρατόπεδο», εξηγούσε ο Limonov. «Πιστεύει στις παραδόσεις όπως και εγώ».

Ο τρόπος δράσης του Limonov όμως με δυσκολία περιγράφεται ως παραδοσιακός. Ήταν σα να είχε σχεδιάσει την κοντοκουρεμένη εικόνα σταρ του σινεμά με τα γυμνά μπράτσα από τον «Eddie-baby», την αμφισεξουαλική περσόνα που ενσάρκωνε σε μια σειρά από δραματοποιημένες αυτογραφικές περιπέτειες. Με το γοητευτικό του αλήτικο αέρα, ο Limonov γρήγορα ανέπτυξε μια φήμη ως ο Johnny Rotten της σκηνής των Ρώσων εκπατρισμένων. Κάποια στιγμή στη διάρκεια ενός συνεδρίου συγγραφέων, αντέδρασε στον αντιρωσικό λόγο ενός βρετανού συγγραφέα χτυπώντας τον στο κεφάλι με ένα μπουκάλι με ένα μπουκάλι σαμπάνιας. Ο Limonov ευχαριστιόνταν να αυθαδιάζει λογοτεχνικά σε πιο επιφανείς Ρώσους εξόριστους που ενοχλούνταν από το αντισυμβατικό τρόπο γραφής του, που κάποιες φορές έμοιαζε με διασταύρωση μεταξύ του Ernst Jünger και του Henry Miller. Ο Aleksandr Solzhenitsyn απεχθάνονταν το νεαρό Eduard, αποκαλώντας τον «ζωύφιο που γράφει πορνογραφία». Ο Limonov όμως ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στη Ρωσία, όπου τα βιβλία του γίναν μπέστ σέλλερ όταν εκδόθηκαν τελικά στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Ο Limonov είχε συγκεκριμένη διαφωνία με σοβιετικούς αντιφρονούντες όπως ο Andrei Sakharov που εξιδανίκευε τη Δύση δίχως να έχει εμπειρία από πρώτο χέρι του τι ήταν ακριβώς. Αφού έζησε στη Νέα Υόρκη για έξι χρόνια, ο Limonov κατέληξε στο ότι η Αμερικάνικη κοινωνία ήταν κάθε άλλο παρά ένα όνειρο που υλοποιήθηκε. Κορόιδευε τη κοινοτοπία της αμερικάνικης κουλτούρας και απέρριπτε τη δημοκρατία ως μια στολισμένη βιτρίνα μιας ανυπολόγιστης εταιρικής εξουσίας που κυριαρχούσαν στη Δυτική πολιτική σκηνή. Πίστευε πως αντί να είναι πανάκεια για τα προβλήματα της Ρωσίας, αυτό το είδος «δημοκρατίας» το μόνο που θα έκανε ήταν να  χειροτερέψει τα πράγματα. «Είμαστε μια κατεστραμμένη χώρα, μια χώρα που πεθαίνει», είπε ο Limonov. «Μόνο μια εθνική επανάσταση μπορεί να μας σώσει».

Ο Limonov τερμάτισε τη μακροχρόνια εξορία του και επέστρεψε στη Ρωσία, όπου εντάχθηκε στην αναπτυσσόμενη Ερυθρό-Φαιά αντιπολίτευση. Στις 23 Φεβρουαρίου 1992, συμμετείχε σε μια μαχητική πορεία διαμαρτυρίας στη Μόσχα. «Ήταν η πρώτη φορά που είδα τις κόκκινες σημαίες με το σφυροδρέπανο να ανεμίζουν μαζί με τις μαύρες, λευκές και κίτρινες σημαίες της παλιάς Ρωσίας», θυμάται ο Limonov. «Ήταν πανέμορφο, ένας απόλυτα φυσικός συνδυασμός». Η διαδήλωση όμως πήρε βίαιη τροπή, καθώς ο Limonov και άλλοι εξτρεμιστές συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Ένα άτομο πέθανε και δεκάδες τραυματίστηκαν σε αυτό που αποδεικνύονταν να είναι αναγγελία πολύ πιο αιματηρών μαχών τους επόμενους μήνες.

Για να σώσει την γεμάτη προβλήματα πατρίδα του, ο Limonov πρότεινε διάφορες συνταγές – αναζωογόνηση της προ-κομμουνιστικής ρωσικής κουλτούρας, τη δημιουργία μιας πραγματικής σοσιαλιστικής κοινωνίας, και την επέκταση των συνόρων της Ρωσίας για να συμπεριλάβει κοντινές περιοχές στις γειτονικές δημοκρατίες με που οι ρωσικοί πληθυσμοί αποτελούσαν τη πλειοψηφία των κατοίκων τους. «Είναι μια απολύτως άρρωστη κατάσταση», δήλωσε. «Περισσότερο από είκοσι πέντε εκατομμύρια  Ρώσοι ζουν έξω από τη χώρα τους. τουλάχιστον τα νέα εθνικά σύνορα της Ρωσίας πρέπει να ανταποκρίνονται στα σύνορα του ρωσικού λαού. Ο Limonov επίσης πίστευε πως η ρωσική εξωτερική πολιτική έπρεπε να δώσει έμφαση στην επαφή με παλιούς συμμάχους, όπως το Ιράκ και η Κούβα. Επίσης στήριζε το να δοθούν πυρηνικά όπλα στη Σερβία.

Όσο για μια πιθανή μελλοντική Γερμανό-Ρωσική ένωση στο μέλλον, ο Limonov πίστευε πως ήταν «ευσεβής πόθος, δυστυχώς, καθώς θα πρόσφερε πολλά θετικά και στις δύο χώρες». Πίστευε πως οι γερμανικές προτεραιότητες θα συγκρούονταν αναπόφευκτα με τα ρωσικά συμφέροντα στα Βαλκάνια, το Καλινιγκραντ, την Ουκρανία, και σε άλλες περιοχές. Από αυτή την άποψη διέφερε από τον Aleksandr Barkashov, που ήταν πιο αισιόδοξος γύρω από τη προσέγγιση με τους Γερμανούς. Αν και θεωρούσαν ο ένας τον άλλο συντρόφους στον ίδιο αγώνα, ο Limonov πίστευε πως ο φετιχισμός του Barkashov μςε τους ναζί ήταν αντιπαραγωγικός. «Η σβάστικα δεν είχε ελπίδα στη χώρα μας», ανέφερε ο Limonov. «Χάσαμε τόσους πολλούς ανθρώπους στο πόλεμο με τη Γερμανία που έχουμε αποκτήσει ανοσία απέναντί της».

Σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μια μοναδική θέση για τον ίδιο στο Ερυθρό-Φαιό τοπίο, ο Limonov δημιούργησε το Εθνικό Μπολσεβίκικο Μέτωπο (NBF). Το μέτωπο ήταν ένα αμάλγαμά από καμιά δεκαριά ομάδες από κυρίως νέους ανθρώπους που μοιράζονταν τις αντιλήψεις του Eddie-baby πως υπερβολικές νεοναζιστικές εκφράσεις δεν θα τους πήγαιναν μακριά στη Ρωσία. Ο Εθνικό-Μπολσεβικισμός θεωρήθηκε πιο οικείος για τις μάζες. Όταν δυο μέλη του συνελήφθησαν για τη κατοχή χειροβομβίδων (Ο Limonov ισχυρίζεται πως ήταν σκευωρία), το NBF προχώρησε σε μια κίνηση εντυπωσιασμού καλώντας σε μποϊκοτάρισμα των Δυτικών προϊόντων. «Θέλουμε να φύγουν οι Αμερικάνοι από τη Ρωσία. Μπορούν να πάρουν τα McDonald και τη Coca Cola μαζί τους», διακήρυξε ο Limonov. Η οργάνωση του σε πολιτικές συγκεντρώσεις φώναζε συνθήματα όπως «Ναι στο ρούβλι, όχι στο δολάριο!» και «Γιάνκηδες στα σπίτια σας!».

Αν και τα συνθήματα ήταν κοινότοπα, ο Limonov επέμενε πως ο Εθνικό-Μπολσεβικισμός ήταν το πιο αβανγκάρντ πολιτικό κίνημα στο κόσμο. Στη πραγματικότητα όμως δεν ήταν με κανένα τρόπο ένα καινούριο φαινόμενο. Ο Εθνικό-Μπολσεβικισμός είχε μια μακρά και περίπλοκη ιστορία, που έφτανε πίσω στη δεκαετία του 1920. Με προμάχους συγγραφείς όπως οι Ernst Niekisch και ο Ernst Jünger, ήταν ένας από τους πολλούς μη ναζιστικούς φασισμούς που φιλτράρονταν από το συντηρητικό γερμανικό επαναστατικό μίγμα, πριν πάρει την εξουσία ο Hitler. Ενώ ο ανατολικός προσανατολισμός πολλών συντηρητικών επαναστατών διανοούμενων ήταν κυρίως ζήτημα εξωτερικής πολιτικής, ο Ernst Niekisch εντόπισε μερικά πλεονεκτήματα στο Κομμουνισμό, εφόσον έπαιρνε μια εθνική μορφή. Ο Niekisch όμως, ο βασικός κύριος υποστηρικτής του Εθνικό-Μπολσεβικισμού στη Γερμανία δεν υπήρξε ποτέ μέλος του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ήταν, ωστόσο, ενθουσιώδης για τους Μπολσεβίκους επαναστάτες στη Ρωσία. Ριζοσπάστης αντικαπιταλιστής, ο Niekisch πίστευε πως η Σοβιετική Ρωσία ήταν το μόνο αποτελεσματικό αντίβαρο στις Βερσαλλίες και την «εκφυλισμένη Δύση». Μιλώντας ποιητικά, έλεγε: «Εκεί που το γερμανικό αίμα αναμιγνύεται με του Σλάβου, εκεί είναι που το πραγματικό έθνος βρίσκεται…. Στην ανατολή, από γερμανοσλαβικές ρίζες, η Πρωσία αναρριχήθηκε στο μεγαλείο». Σε μεγάλο βαθμό ο γερμανικός Εθνικό-Μπολσεβικισμός παρέμεινε μια διανοουμενίστική παραξενιά – αντίθετα στη Ρωσία, όπου εκδηλώθηκε ως μια σημαντική πολιτική τάση τόσο στη κυβερνώσα ελίτ όσο και συγκεκριμένους αντιπολιτευόμενους κύκλους.

Οι ρίζες του Εθνικό-Μπολσεβικισμού στην ΕΣΣΔ μπορούν να εντοπιστούν στην ταραχώδη περίοδο που ακολούθησε την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ώστε να σταθεροποιήσει το νέο καθεστώς και να κερδίσει τον εμφύλιο πόλεμο εναντίον των «Λευκών», ο Vladimir Lenin και άλλοι Κομμουνιστές ηγέτες συνειδητοποίησαν πως έπρεπε να κάνουν παραχωρήσεις στα ρωσικά εθνικά συναισθήματα. Με το να παρουσιάσουν το «1917» με εθνικούς όρους και να ταυτίσουν τους εαυτούς τους με τα ρωσικά συμφέροντα, έλπιζαν να κατευνάσουν κάποιες από τις δυσαρέσκειες της τσαρικής αυτοκρατορίας, η οποία κατέρρεε με γρήγορους ρυθμούς.

Πολλοί από τους Λευκούς άλλαξαν στρατόπεδο όταν συνειδητοποίησαν πως οι Μπολσεβίκοι πρόσφεραν τη καλύτερη ελπίδα για την αναγέννηση της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης. Αυτός ήταν σημαντικός λόγος για τον οποίο μεγάλο μέρος της τσαρικής ανώτερης ιεραρχίας εντάχθηκε στο Κόκκινο Στρατό. Πρώην τσαρικοί αποτελούσαν τους μισούς από τα 130000 μέλη της ιεραρχίας των αξιωματικών του Κόκκινου Στρατού. Οι Μπολσεβίκοι επίσης ενσωμάτωσαν στις γραμμές τους στοιχεία των πρωτοφασιστικών Μαύρων Εκατονταρχιών (των ρωσικών συμμοριών που οργάνωσαν αντι-Εβραϊκά πογκρόμ στις αρχές του αιώνα). Η σταθερή ροή λιποτακτών από την ακροδεξιά συνεισέφερε στην άνοδο του Εθνικό-Μπολσεβικισμού στη Μητέρα Ρωσία και έθεσε τις βάσεις για την Ερυθρό-Φαιά συμμαχία του μέλλοντος. Κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους, εκατοντάδες χιλιάδες Ρώσοι εγκατέλειψαν τη πατρίδα τους για να ξεφύγουν από τη βία, το χάος και τη φτώχια μιας χώρας στα πρόθυρα της επανάστασης. Πολλοί από αυτούς τους χολωμένους πρόσφυγες εντάχθηκαν σε φασιστικές οργανώσεις στην εξορία, όπως την Εθνική Εργατική Συμμαχία (National Toilers Alliance), που αποσκοπούσε στην ανατροπή του Σοβιετικού κράτους. Άλλοι όμως δεξιοί εθνικιστές υιοθέτησαν διαφορετική προσέγγιση. Μετά τη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης το 1922, η επίσημη ιδεολογία της ΕΣΣΔ εξελίχθηκε σε ένα είδος Εθνικό-Μπολσεβικισμού καθώς ο Stalin σήκωσε το λάβαρο του «σοσιαλισμού σε μια χώρα». Το διάσημο απόφθεγμα του Stalin είχε λάβει υπόψιν του γεωπολιτικές ανησυχίες. Η κομμουνιστική Ρωσία έπρεπε να καθησυχάσει τη καπιταλιστική Γερμανία πως το πνεύμα της συνθήκης του Ραπάλο θα είχε προτεραιότητα μπροστά στην εξαγωγή της παγκόσμιας επανάστασης.

Στον απόηχο του Οκτώβρη του 1917, κάποιοι Ρώσοι αντικομμουνιστές είδαν την μπολσεβίκικη νίκη ως θετική εξέλιξη. Ένας από τους πιο επιφανείς προσήλυτους ήταν ο καθηγητής Nikolai Ustrialov, που άλλαξε την άποψή του για την επανάσταση όταν εγκατέλειψε τη πατρίδα του. Ο Ustrialov πίστευε πως η ήττα των Μπολσεβίκων θα ήταν μεγάλη τραγωδία επειδή αποτελούσαν τη καλύτερη ελπίδα για την «παλινόρθωση της Ρωσίας ως Μεγάλης Δύναμης». Όσο για την διεθνιστική ρητορική που εκφωνούσαν οι Μπολσεβίκοι ηγέτες ήταν απλά μια κάλυψη, ένα χρήσιμο εργαλείο για την αποκατάσταση της Ρωσίας ως ενωμένης χώρας και για τη μελλοντική της επέκταση. «Το σοβιετικό καθεστώς θα παλέψει με όλη του τη δύναμη να επανενώσει τη περιφέρεια με το κέντρο – στο όνομα της παγκόσμιας επανάστασης», έλεγε ο Ustialov. «Οι Ρώσοι πατριώτες θα πολεμήσουν και για αυτό – στο όνομα μιας μεγάλης και ενωμένης Ρωσίας. Ακόμη και με την αγεφύρωτη διαφορά στην ιδεολογία, ο πρακτικός δρόμος είναι ο ίδιος».

Αν και απέρριπτε το Κομμουνισμό ως ξένη εισαγωγή από την Ευρώπη, ο Ustrialov επέμενε πως η μπολσεβίκικη επανάσταση ήταν μια αυθεντική έκφραση του ρωσικού πνεύματος. Κάνοντας έκκληση για το τερματισμό του εμφυλίου πολέμου, προέτρεψε όλους τους Ρώσους εθνικιστές να συνεργαστούν με το Lenin. Αυτή ήταν η κατάληξη μιας σειράς άρθρων του Ustialov και αρκετών άλλων δεξιών εμιγκρέδων που δημοσιεύτηκαν στη Πράγα υπό το όνομα Smena vekh (Αλλαγή Μνημείων) το 1921. Οι σμεναβεκίτες έβλεπαν τους εαυτούς τους ως «Εθνικό-Μπολσεβίκους», ένα όρο που ο Ustrialov ανακάλυψε πρώτη φορά καθώς διάβαζε γερμανικές εφημερίδες που μιλούσαν για τη πολιτική φιλοσοφία του Ernst Niekisch.

Όπως σημειώνει ο Mikhail Agursky στο Η Τρίτη Ρώμη, η σοβιετική κυβέρνηση στη συνέχεια προθυμοποιήθηκε να επιδοτήσει την Σμεναβεκίστική Επιθεώρηση, που αποτελούσε τη βασική Εθνικό-Μπολσεβίκικη εφημερίδα στη Ρωσία τα πρώτα χρόνια της ΕΣΣΔ. Εγκεκριμένες από το Κρεμλίνο, οι ιδέες του Ustrialov άρχισαν να έχουν μια ελαφρά επιρροή πάνω στο σοβιετικό πολιτικό σύστημα. Μιλούσε εκ μέρους πολλών δεξιών εξτρεμιστών στη Ρωσία όταν εξυμνούσε τη σιδερένια πυγμή του Stalin. «Δεν μπορεί παρά να χαρεί κάποιος βλέποντας πως (το Κομμουνιστικό Κόμμα) οδηγείται τώρα σε μια ακλόνητη πορεία από τη μεγάλη Ρωσική Επανάσταση προς το εθνικό πάνθεο που ετοίμασε για αυτό η ιστορία», διακήρυττε. Αν και αργότερα ο Ustrialov εκτελέστηκε σε μια από τις δολοφονικές μανίες του Stalin, μερικοί από τους σμεναβεκίτες συντρόφους του όχι μόνο επέζησαν αλλά έπαιξαν σημαντικούς ιδεολογικούς ρόλους στη Σοβιετική Ένωση. Η ιστορική σοβιετική εγκυκλοπαίδεια δείχνει πως πολλοί σμεναβεκίτες κρατούσαν σημαντικές θέσεις στη κυβέρνηση και τη κοινωνία.

Όταν ο Hitler πρόδωσε τη Ρωσία και εισέβαλε στην ΕΣΣΔ, ο Stalin ξεσήκωσε το ρωσικό λαό με εθνικιστική ρητορική περί του ότι πολεμούσαν «το Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο». Φυσικά, ο διεθνισμός προωθούνταν ως κεντρικό κομμουνιστικό δόγμα από το Stalin, του οποίου οι γεωργιανές ρίζες του επέτρεπαν να κρύβει τον ακραίο ρωσικό σοβινισμό του.

Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, σοβιετικοί αξιωματούχοι επεδίωκαν να κινητοποιήσουν τις μάζες με το να θρέψουν τη ρωσική περηφάνια. Την ίδια στιγμή, συνέχιζαν να ξεστομίζουν τους απαραίτητους Μαρξιστικούς-Λενινιστικούς ψαλμούς. Το αποτέλεσμα ήταν μια αμήχανη σύνθεση κομμουνισμού και ρωσικού εθνικισμού, που αντέκρουαν αλλά ωστόσο και ενίσχυαν ο ένας τον άλλο. Οι σοβιετικοί ηγέτες συνειδητοποίησαν πως παίζοντας το εθνικιστικό χαρτί ήταν βολικό για την ενίσχυση μιας πατριωτικής διάθεσης. Υπήρχε όμως πάντοτε ο κίνδυνος πρόκλησης αντίδρασης μεταξύ των εθνικών μειονοτήτων στην ΕΣΣΔ (που έγινε όντως) και υποσκαφής του διεθνιστικού δόγματος που ήταν ακόμη η κύρια πηγή νομιμοποίησης για το Κρεμλίνο. Ο Γερμανός ερευνητής Klaus Mehnert συνέκρινε πετυχημένα τη Σοβιετική Ρωσία με ένα αεροπλάνο που πετούσε με δυο ιδεολογικές μηχανές – μια Μαρξιστική-Λενινιστική, η άλλη εθνικιστική – που δεν ήταν πάντοτε συντονισμένες πλήρως. Αργά η γρήγορα, οι δύο μηχανές θα έπαυαν να λειτουργούν ως λειτουργικό ζεύγος. Υπό τις συνθήκες αυτές, μια ανώμαλη προσγείωση ήταν αναπόφευκτη.

Οι Εθνικό-Μπολσεβίκοι ήταν καλά στερεωμένοι ώστε να επιβιώσουν της σύγκρουσης. Αντίθετα με τους αντιφρονούντες που αμφισβητούσαν τη νομιμότητα της Σοβιετικής Ένωσης και συχνά κατέληγαν σε στρατόπεδα εργασίας, πολλοί Εθνικό-Μπολσεβίκοι είχαν βολέψει τους εαυτούς τους στο σύστημα προς το συμφέρον της διατήρησης ενός ισχυρού κράτους. Αντί να απορρίψουν το Κομμουνισμό εντελώς, θέλησαν να μειώσουν τη σημασία του δίνοντας έμφαση στις «παραδοσιακές Ρωσικές αξίες». Αυτό είχε απήχηση σε μια βαθιά εθνικιστική φράξια μέσα στη σοβιετική κυβερνητική ελίτ. Η διάχυση Εθνικό-Μπολσεβίκικων ιδεών από συγκεκριμένα κρατικά μέσα ήταν μια ξεκάθαρη ένδειξη πως πανίσχυρες δυνάμεις – συμπεριλαμβανομένων σημαντικών τομέων του μηχανισμού του Κομμουνιστικού Κόμματος (ιδιαίτερα η νεολαία του) και ο Κόκκινος Στρατός – θεωρούσαν τέτοιες αντιλήψεις πολιτικά απαραίτητες και επιθυμητές.

Το βασικό όργανο του Εθνικό-Μπολσεβικισμού στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ήταν η Molodaya Gvardiya (Νέα Φρουρά), η επίσημη εφημερίδα της Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας. Στα ποιήματα και τα δοκίμια που ήταν αφιερωμένα στην ανάσταση του «εθνικού πνεύματος» και τη «γη και χώμα», αυτό το ξενοφοβικό περιοδικό εξυμνούσε το σοβιετικό στρατό και διακήρυσσε τη ρωσική φυλετική υπεροχή. Αντί να ασχολείται με μαρξιστική ταξική ανάλυση, οι συντάκτες της Molodaya Gvardiya συχνά συνέκριναν τη ρωσική πνευματικότητα απέναντι στο χυδαίο αμερικάνικο υλισμό. Απορρίπτοντας το Δυτικό πολιτισμό ως «βαρβαρισμό σε διάφανο περιτύλιγμα», η εφημερίδα προειδοποιούσε τη ρωσική νεολαία πως βρίσκονταν σε κίνδυνο «τρανζιστοροποίησης». Η δημοκρατία απεικονίζονταν ως προϊόν κοινωνικής αποσύνθεσης, και οι απολυταρχικές κυβερνητικές μέθοδοι επευφημούνταν. Ο εκδοτικός οίκος της Molodoya Gvardiya επίσης εξέδιδε ιδιαίτερα δημοφιλή μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας, ένα είδος γεμάτο με ελάχιστα μασκαρεμένα ρατσιστικά και αντισημιτικά θέματα. Παρά τον ακραία εθνικιστικό προσανατολισμό της, η Molodaya Gvardiya τιμήθηκε με το Παράσημο του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας από το ανώτατο Σοβιέτ τη πεντηκοστή επέτειο από την ίδρυση της εφημερίδας.

Την περίοδο της εποχής του Brezhnev, οι Εθνικό-Μπολσεβίκικες ιδέες επίσης ήταν παρούσες στη Veche, μια εφημερίδα αντιφρονούντων στη Δυτική Γερμανία, που λειτουργούσε ως μεγάφωνο για διάφορα ρεύματα του ρωσικού εθνικισμού. Ο Gennadii Shimanov, ένας περιστασιακός συντάκτης της Veche, αποκαλούσε τους Ρώσους ως τον «εκλεκτό λαό του Θεού» και περιέγραφε τη Σοβιετική Ένωση ως ένα «μυστικιστικό οργανισμό», ένα «πνευματικό πυροκροτητή» για όλη την ανθρωπότητα. Ένας άλλος συντάκτης της Veche, ο Δρ. Valeri Skurlatov, δημοσίευσε ένα «Κώδικα Ηθικής», που προωθούσε τη διατήρηση της φυλετικής αγνότητας και τη στείρωση των γυναικών ρωσικής καταγωγής που έχουν σεξουαλικές επαφές με ξένους.

Όταν το τεκτονικών διαστάσεων ρήγμα εμφανίστηκε το Δεκέμβριο του 1991, το εθνικιστικό ερπετό βγήκε από το κομμουνιστικό του κουκούλι με όλα του τα δόντια. Σύρθηκε στο φυτώριο της μετασοβιετικής πολιτικής, όπου οι νεοσταλινικοί συνεργάζονταν με μοναρχικούς, φασίστες, Ορθόδοξους Χριστιανούς, παγανιστές, συντηρητικούς οικολόγους, και άλλους περίεργους συνεργάτες. Όλοι τους στροβιλίζονταν σε ένα παράξενο ιδεολογικό κυκεώνα που απέρριπτε τη τυπική ανάλυση. «Αυτό που συμβαίνει στη Ρωσία είναι ένα εντελώς νέο είδος πολιτικής», ισχυρίζονταν ο Limonov, «με νέους στόχους και νέα κινήματα που δε μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ή να ταξινομηθούν σύμφωνα με το παλιό λεξιλόγιο του Αριστερά εναντίον Δεξιάς. Αυτοί οι ορισμοί ανήκουν στο παρελθόν. Το να τους χρησιμοποιούμε στη [μετασοβιετική] Ρωσία είναι λάθος.

Αυτή την αντίληψη συμμερίζονταν και ο Alain de Benoist, που επισκέφτηκε τη Ρωσία το Μάρτιο του 1992 και συμμετείχε σε αρκετές δημόσιες συναντήσεις  με επιφανή μέλη της αντιπολίτευσης. Για μερικά χρόνια, ο κύριος φιλόσοφος της Γαλλικής Νέας Δεξιάς είχε πει πως ήταν σημαντικό να πάμε πέρα από τη κλασική διαίρεση του Αριστερά/Δεξιά. Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αυτό το σχίσμα είχε ξεπεραστεί πλήρως, σύμφωνα με το Benoist. Αντί για Δεξιά εναντίον Αριστεράς, αισθάνθηκε πως είχε μεγαλύτερο νόημα να μιλάμε με όρους «καθεστωτικό κέντρο» εναντίον όλων των αντισυστημικών δυνάμεων στη «περιφέρεια». Το κέντρο εναντίον περιφέρειας ήταν μια ιδέα που άρεσε τους Ερυθρό-Φαιούς οικοδεσπότες του στη Ρωσία. Επίσης χάρηκαν που άκουσαν τη σκληρή κριτική του Benoist για τη «παγκοσμιοποίηση» και την απεικόνιση των Ηνωμένων Πολιτειών ως του υπέρτατου εχθρού.

Ο Eduard Limonov συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Benoist στο Παρίσι, μια πόλη που έκανε το Ρώσο εξόριστο να βαρεθεί, επειδή όπως είπε, «δεν υπάρχει πόλεμος εδώ». Παρόλα αυτά, επέστρεφε συχνά στη γαλλική πρωτεύουσα, όπου συναναστρέφονταν με διάφορους ριζοσπάστες, ανάμεσά τους ακόμη ένα φανατικό υποστηρικτή του Εθνικό-Μπολσεβικισμού, το Jean-Francois Thiriart. Τον εκκεντρικό οπτικό από τις Βρυξέλλες που πρόσφατα είχε βγει από τη πολιτική εφεδρεία, και που καλωσόρισε την ευκαιρία να μοιραστεί τις σκέψεις του σε ένα συμπόσιο στο Παρίσι. Εκείνη την εποχή ο Thiriart εργάζονταν στην, με έδρα το Βέλγιο, Parti Communautaire National-Europeen (PCN), μια μικρή οργάνωση που αποτελούνταν από πρώην μαοϊκούς και νεοφασίστες που προπαγάνδιζαν εναντίον του «Αμερικανό-Σιωνιστικού Ιμπεριαλισμού» και του «κοσμοπολιτισμού». Υπό τη διεύθυνση του Luc Michel, ενός αυτοπροσδιοριζόμενος «Εθνικό-κομμουνιστής» με μακρά ιστορία νεοναζιστικών επαφών, η PCN ανατύπωσε και έκανε τη διανομή αρκετών βιβλίων του Thiriart, που βγήκε μπροστά, ως ο ιδεολογικός ηγέτης της ομάδας.

Τον Αύγουστο του 1992, ο Thiriart ηγήθηκε μιας αποστολής Εθνικό-Κομμουνιστών από τη Δυτική Ευρώπη στη Ρωσά, όπου συζήτησε τις απόψεις του με ηγετικά μέλη της πολιτικής αντιπολίτευσης. Εκεί που ο Edwald Althans και οι νεοναζί ακόλουθοί του πήγαιναν στη γραμμή στο νεοναζιστικό άντρο του Aleksandr Barkashov, ο Thiriart συναντήθηκε με μια εντελώς διαφορετική κατηγορία Ερυθρό-Φαιών προσώπων. Ενώ ήταν στη Μόσχα, ο Βέλγος εξτρεμιστής συμπεριφέρονταν σαν ένας γεωπολιτικός παντογνώστης, προσφέροντας συμβουλές σε άτομα όπως ο Yegor Ligachev, το κορυφαίο συντηρητικό μέσα στο Politburo και τον de facto γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος μέχρι που τον ξεφορτώθηκε ο Gorbachev to 1990. Στη διάρκεια της κουβέντας τους, ο Ligachev έδειξε ενδιαφέρον για τη πρόταση του Thiriart για μια ηπειρωτική συνεργασία που θα ένωνε τη Ρωσία με την Ευρώπη ως αντίβαρο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ligachev όμως πρόσθεσε την ακόλουθη προϋπόθεση: «Πιστεύω πως μια αυθεντική ένωση με την Ευρώπη μπορεί να είναι εφικτή μόνο όταν επανεγκαθιδρύσουμε τη Σοβιετική Ένωση, ίσως με καινούριο όνομα». Ο Thiriart έγνεψε συναινετικά.

«Ευρασία εναντίον Αμερικής» – αυτό ήταν το βασικό σημείο σύγκλισης μεταξύ του Thiriart και της ακολουθίας του με τους νεοαποκτηθέντες Ρώσους συντρόφους του, που περιλάμβαναν ένα ονειροπόλο, τριαντάχρονο δημοσιογράφο με το όνομα Aleksandr Dugin. Ο Dugin ήταν που πρότεινε πρώτος στον Eduard Limonov να δημιουργήσουν το Εθνικό Μπολσεβίκικο Μέτωπο. Μορφή με επιρροή στους Ερυθρό-Φαιούς κύκλους, ο Dugin βοήθησε στη σύνταξη του πολιτικού προγράμματος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που καθοδηγούνταν από τον Gennadii Zyuganov,  που επίσης έκανε σχέδια με τον Thiriart. Ο Zyuganov σπάνια αναφέρονταν στο Marx ή το Lenin, προτιμώντας αντίθετα να εξυμνεί τη Ρωσία ως Το «οραματιστικό έθνος» και το «κινητοποιό έθνος». Η επιρροή του Dugin ήταν εμφανής όταν ο Zyuganov διακήρυξε: «Εμείς [οι Ρώσοι] είμαστε η τελευταία δύναμη πάνω στο πλανήτη που είναι ικανή να αντισταθεί στη Νέα Παγκόσμια Τάξη – τη παγκόσμια κοσμοπολίτικη δικτατορία.

Δυναμικός επικριτής του «ενακοσμισμού», ο Dugin ίδρυσε και επιμελήθηκε μιας εφημερίδας με το τίτλο Elementy που τύπωσε ένα μεγάλο και εγκωμιαστικό άρθρο για τον Thiriart στο πρώτο της τεύχος. Ο νεαρός Ρώσος μοιράζονταν το ίδιο έντονο ενδιαφέρον με την Ευρωπαϊκή Νέα Δεξιά για τη Συντηρητική Επανάσταση της δεκαετίας του 1920. Ο Dugin προσπάθησε να δημιουργήσει κάτι σαν δίκτυο της Νέας Δεξιάς στη Μόσχα, αλλά ο Benoist αποθαρρύνθηκε από τον έντονο εθνικισμό του. Η Elementy δόξαζε ταυτόχρονα το τσαρικό και το σταλινικό παρελθόν της, ενώ εγκωμίαζε τους πάντες από τον Arthur Moeller van der Bruck (ΣτΜ: στο βιβλίο του Das Dritte Reich, οφείλεται ο πολιτικός όρος Τρίτο Ράιχ) ως τον Heinrich Himmler. Οι αναγνώστες της βρήκαν τις πρώτες ρωσικές μεταφράσεις του Julius Evola, του Ιταλού ναζί φιλοσόφου και «παραδοσιακό συντηρητικό», που είναι αντικείμενο έντονου θαυμασμού από τους νεοφασίστες σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο Dugin όμως ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να αποκαλύψει τη σχέση του Evola με τα SS. «Ο Dugin μπορεί να στηρίζει ταυτόχρονα δέκα ή και περισσότερες απόψεις».

Παράλληλα με την Elementy, που απευθύνονταν σε πιο ακαδημαϊκό κοινό, ο Dugin συμμετείχε στη σύνταξη της Dyen (Η Ημέρα), μια ακραία, εθνικιστική εβδομαδιαία με τεράστια κυκλοφορία. Θεωρούμενος ως η φωνή «της πνευματικής αντίστασης» στη Ρωσία, η Dyen δημοσίευε αποσπάσματα από Τα Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών και αναφέρονταν θετικά σε νεοναζιστικά κινήματα της Δύσης. Η χιουμοριστική πολιτική στήλη της ήταν γεμάτη με χυδαία αντισημιτικά ανέκδοτα. Κάθε τεύχος είχε μια στήλη αφιερωμένη στη «συνωμοσιολογία» (μια λέξη που επινόησαν οι συντάκτες της), η οποία φιλοξενούσε παράλογες ιστορίες για το πως ο εγκέφαλος του Yeltsin είχε αλλάξει κρυφά στη διάρκεια επίσκεψής του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Dyen ισχυρίζονταν πως εκείνοι που συγκεντρώθηκαν μετά το κάλεσμα στου Yeltsin στη διάρκεια του αποτυχημένου πραξικοπήματος τον Αύγουστο του 1991 είχαν «ζομποποιηθεί» από «ψυχοτροπικές γεννήτριες» που ήταν στεγασμένες στη πρεσβεία των ΗΠΑ στη Μόσχα.

Οι ακραίες θεωρίες συνωμοσίας ήταν κεντρικό χαρακτηριστικό των εξτρεμιστών της ρωσικής δεξιάς. Από την άποψη αυτή δεν διέφεραν από τους νεοφασίστες ομολόγους τους σε άλλες χώρες. Η «συνωμοσιολογία» όμως της Dyen είχε τη στήριξη αρκετών μελών του ρωσικού κοινοβουλίου, που συμμετείχαν στη συντακτική επιτροπή της εφημερίδας μαζί με τον πρώην στρατηγό της KGB, Aleksandr Stergilov. Το κυριότερο όμως, η Dyen λειτουργούσε ως το ανεπίσημο όργανο του Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας (NSF), της κυριότερης οργάνωσης βιτρίνας του Ερυθρό-Φαιού χώρου. Ο αρχισυντάκτης της Dyen, ο Aleksandr Prokhanov, ήταν o συνεπικεφαλής του NSF, που περιλάμβανε το συνηθισμένο αχταρμά ιδεολογικών τάσεων. Των Εθνικό-Μπολσεβίκων μη εξαιρουμένων.

Ενώ βρισκόταν στη Μόσχα, ο Jean Thiriart παρακολούθησε αρκετές συνεδριάσεις πολιτικού σχεδιασμού με νέο-κομμουνιστές και δεξιών εθνικιστών που κορυφώθηκαν στο σχηματισμό του Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας το Σεπτέμβριο του 1992. Ο Eduard Limonov συμμετείχε στη γέννηση του NSF, και επίσης συμμετείχε στη καθοδηγητική επιτροπή του. Με το Limonov και το Dugin στο τιμόνι, το Εθνικό Μπολσεβίκικο Μέτωπο ήταν ένας από τις περισσότερες από σαράντα μαχητικές οργανώσεις αντιφρονούντων που εντάχθηκαν στο NSF και στήριξαν το κάλεσμά του για την ανατροπή της ρωσικής κυβέρνησης. Στο αρχικό του μανιφέστο – που η Dyen δημοσίευσε πρόθυμα – το NSF έκανε επίθεση στα «αρπακτικά πειράματα» της κυβέρνησης Yeltsin, ανάμεσα τους τις ιδιωτικοποιήσεις, την άρση των πλαφόν στις τιμές των αγαθών, και άλλες τεχνικές της θεραπείας σοκ που κατέληξαν σε μεγάλες δυσκολίες σε ολόκληρη τη χώρα. Ο Yeltsin απάντησε προσπαθώντας να απαγορέψει το NSF. Επίσης απείλησε να καταστείλει τη Dyen και άλλες υπερεθνικιστικές εφημερίδες, οι προσπάθειες όμως του Yeltsin εμποδίστηκαν από μέλη του ρωσικού κοινοβουλίου, πολλοί από τους οποίους υποστήριζαν την Ερυθρό-Φαιά αντιπολίτευση.

Ο Thiriart ενημερώνονταν συνεχώς για τη μάχη για την εξουσία και αφού επέστρεψε στις Βρυξέλλες. Σκόπευε να επισκεφτεί τη Ρωσία ξανά, αλλά ο εβδομηντάχρονος Βέλγος πέθανε από καρδιακή προσβολή στη διάρκεια του ύπνου του στις 23 Νοεμβρίου 1992. Μετά από το ξαφνικό θάνατο του Thiriart, πολλές εθνικιστικά δημοσιογραφικά μέσα στη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένης της Dyen, που δημοσίευσε μερικά από τα κείμενα του. Ένα άρθρο εκλιπαρούσε τους Εθνικό-Μπολσεβίκους ομόλογούς του να εργαστούν προς τη δημιουργία της μεγάλης Ηπειρωτικής συμμαχίας που οραματίζονταν από παλιά. «Είναι σημαντικό να χτίσουμε ιδεολογικούς, θεωρητικούς και πολιτικούς δεσμούς μεταξύ των ορθά σκεπτόμενων ελίτ της πρώην ΕΣΣΔ και της Ευρώπης, είχε πει ο Thiriart. «Αυτή η επαναστατική ελίτ πρέπει να ενωθεί και να προετοιμαστεί για να πετάξει τον Αμερικάνο εισβολέα από το ευρωπαϊκό έδαφος».

Οι δυτικοευρωπαίοι μαθητές του Thiriart προχώρησαν στο στήσιμο μιας υποστηρικτικής οργάνωσης γνωστή ως Ευρωπαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ELF), που διατηρούσε συχνή επαφή με το Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας στη Ρωσία. Από σύμπτωση, το Ευρωπαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο είχε το ίδιο όνομα που επιλέχτηκε από τον Francis Parker Yockey και των Βρετανών ακολούθων του στα τέλη της δεκαετίας του 1940, όταν προσπάθησαν να αναπτύξουν ένα μυστικό νεοναζιστικό δίκτυο που θα δρούσε σε συνεννόηση με τη Σοβιετική Ένωση εναντίον των αμερικάνικων δυνάμεων κατοχής στην Ευρώπη. Το σύγχρονο ELF αποτελούνταν από μικρές ομάδες «Εθνικό-Κομμουνιστών» σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανόμενων του Βελγίου, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ελβετίας, και της Ουγγαρίας. Καθένα από αυτά τα μικροσκοπικά Ερυθρό-Φαιά υβρίδια αποτελούνταν από νεοφασίστες και νεοσταλινικούς που αγκάλιασαν τη πολιτική ιδεολογία του Thiriart.

Το ELF γιόρτασε όταν οι ηγέτες του Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας ανακοίνωσε πως είχαν σχηματίσει μια σκιώδη κυβέρνηση στη Ρωσία και ετοιμάζονταν να πάρουν την εξουσία. Το Σεπτέμβριο του 1993, ο Yeltsin με συνοπτικές διαδικασίες διέλυσε το κοινοβούλιο. Το προεδρικό αυτό διάταγμα προετοίμασε το έδαφος για την αιματηρή σύγκρουση μεταξύ των πιστών στο Yeltsin και των αποκαλούμενων «πατριωτικών δυνάμεων» που συγκεντρώθηκαν στο Ρωσικό Λευκό Οίκο, όπου συνήθως συνεδρίαζε το κοινοβούλιο.

Νιώθοντας πως ο, από πολύ καιρό αναμενόμενος εμφύλιος πόλεμος, επρόκειτο να ξεκινήσει, ο Limonov και οι υποστηρικτές τους κατευθύνθηκαν στο κτίριο του κοινοβουλίου. Εκεί ενώθηκαν με χιλιάδες Ερυθρό-Φαιούς εξτρεμιστές, συμπεριλαμβανομένων των μαυροντυμένων ταγμάτων εφόδου του Barkashov, που είχαν φέρει μαζί τους τα όπλα τους, περιμένοντας μάχη. Καθώς κλιμακώθηκε η ένταση, το Ευρωπαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο έστειλε αρκετούς ανθρώπους στη Μόσχα για να τονίσει την αλληλεγγύη του με τη ρωσική αντιπολίτευση. Ο Michel Schneider, ένας Γάλλος νεοφασίστας εκπροσωπώντας το ELF (που παλιότερα είχε συνοδέψει τον Thiriart σε ένα ταξίδι του στη Μόσχα), ήταν ανάμεσα σε εκείνους που τραυματίστηκαν στο Λευκό Οίκο, όταν ο Yeltsin έπεισε τελικά το στρατό να στείλει τα άρματα μάχης στις αρχές του Οκτώβρη.

Εκατοντάδες σκοτώθηκαν στη διάρκεια της επίθεσης και πολλοί περισσότεροι τραυματίστηκαν. Ο Limonov και αρκετοί ηγέτες τηςαντιπολίτευσης οδηγήθηκαν στη φυλακή. Ο Barkashov όμως και δεκάδες ένοπλοι αντιρρησίες δραπέτευσαν μέσα από ένα δίκτυο υπόγειων τούνελ αφού προέβαλαν σκληρή αντίσταση. Μερικές εβδομάδες αργότερα, ο Barkashov πυροβολήθηκε από άγνωστο δράστη από κινούμενο αυτοκίνητο. Ο σημαντικότερος νεοναζί της Ρωσίας συνελήφθηκε από αξιωματικούς της ασφάλειας καθώς βρίσκονταν σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Και αυτός πήρε το δρόμο προς τη φυλακή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s