Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Protean Magazine. O Conor Arpwel είναι συγγραφέας, γραφίστας και ακτιβιστής για τα άτομα με αναπηρία. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

Σε πρόσφατο άρθρο του στο New York Magazine με τίτλο Children of Ted1, o John H. Richardson αναπτύσσει τις σκέψεις του πάνω στη πρόσφατη άνοδο ενός περιθωριακού πολιτικού κινήματος που επικεντρώνεται γύρω από τα κείμενα του Ted Kaczynski, τον οικοτρομοκράτη που είναι ευρύτερα γνωστός ως «Unabomber». Στην επιφάνεια, το άρθρο του Richardson ισοδυναμεί με εκκεντρικό ανθρώπινο ενδιαφέρον για μια ιστορία για μια τυπική δημοσίευση. Ωστόσο, με τυπικό αριστερό τρόπο, ο Richardson προσεγγίζει το θέμα του με ένα επικίνδυνο συνδυασμό κυνισμού και αφέλειας. Με επιπολαιότητα χαρακτηρίζει εσφαλμένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης αναρχικής σκέψης με το να περιγράφει το βασικό αντικείμενο του άρθρου του, τον John Jacobi, ως ένα (ιδιόρρυθμο και γενικά μυθικό) τύπο αναρχικού ριζοσπάστη που είναι «σίγουρος πως η ηθική είναι απλά ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που μας κρατά υπάκουους και μαντρωμένους». Ο Richardson φτάνει μέχρι και τον ισχυρισμό πως ο «Kaczynski ήταν ο Karl Marx σε σύγχρονη σάρκα, αναζητώντας το Lenin του» – μια ιδιαίτερα παραπλανητική και ψευδή διαβεβαίωση. Εν μέρει λόγω σε αυτή την ημί-εγγενή αδιαφορία για τη δυνατότητα για ουσιαστική κοινωνική αλλαγή, ο Richardson κάνει ελάχιστες προσπάθειες για να παρουσιάσει εναλλακτικές στη φασιστική «λύση» του Kaczynski στη κλιματική μας καταστροφή που ήδη έχει αρχίσει.

Αν και ο Richardson προτιμά να αναφέρεται σε αυτό το τύπο σκέψης ως οικοεξτρεμισμό, ο Kaczynski και οι οπαδοί του γίνονται καλύτερα αντιληπτοί ως υπέρμαχοι ενός κακοήθους ρεύματος του πριμιτιβισμού. Η ιδεολογία αυτή βασίζεται στην αντίληψη πως η τεχνολογική ανάπτυξη πρέπει να σταματήσει – ακόμη και να αναστραφεί. Από την οπτική του Kaczynski, η εκβιομηχάνιση και η τεχνολογική πρόοδο είναι υπεύθυνες για τη κοινωνική αστάθεια και τον βαθύ ψυχολογικό πόνο. Για να το θεραπεύσει αυτό, ο Kaczynski προωθεί μια «επιστροφή στη φύση» πριν τη πτώση, ώστε να ευθυγραμμίσουμε τις κοινωνικές μας πραγματικότητες στη γενετικά προδιαγεγραμμένη ανθρώπινη συμπεριφορά. Είναι σημαντικό όμως να κατανοήσουμε πως αυτή η οπτική είναι πιο μοχθηρή από τη ρομαντική επιθυμία για το Γουόλντεν Πόντ του Thoreau. Ο Kaczynski υιοθετεί μια τεχνητά «περιορισμένη», όπως τη περιγράφει ο Thomas Sowell, αντίληψη της ανθρωπότητας – πιο συγκεκριμένα, πως οριζόμαστε από ένα «υπόβαθρο εγωισμού», πάνω από το οποίο ο αλτρουισμός και η συνεργασία εμφανίζονται περιστασιακά αλλά παραμένουν εξαιρέσεις στο κυνικό κανόνα. Αυτό αντικατοπτρίζει την επιχειρηματολογία άλλων αντιδραστικών, όπως τους σοφιστές της «φυλετικής επιστήμης» των λευκών σοβινιστών και του «διανοητικού σκοτεινού ιστού» τσαρλατάνων όπως ο Jordan Peterson. Τέτοιες ιδεολογίες εξυπηρετούν όλε τον ίδιο σκοπό: να εμποδίσουν τη πιθανότητα κάθε συστημικής αλλαγής του στάτους κβο και να απορρίψουν κάθε κοινωνική δομή που δεν βασίζεται κατηγορηματικά στην ιεραρχία και την υποταγή.

Αυτή η αντίληψη έρχεται αντιμέτωπη με τις βασικές αρχές της σοσιαλιστικής σκέψη. Ενώ οι περισσότεροι σοσιαλιστές μιλούν για τη καταστροφή του καπιταλισμού και πιστεύουν στην ανάγκη της εργασίας προς μια ακρατική παγκόσμια κοινωνία, οι πριμιτιβιστές θέλουν να πάνε πιο πέρα: υπό μια έννοια, να επιστρέψουν πίσω στο χρόνο, σβήνοντας κάθε ίχνος βιομηχανικής ανάπτυξης – και με αυτή, κάθε πλεονεκτήματος που παρέχεται από τη σύγχρονη επιστήμη. Με άλλα λόγια, ο πριμιτιβισμός βασίζεται στην αντίληψη πως η ανθρωπότητα πρέπει να εξαγνίσει τον εαυτό της, πρέπει να χτίσει μια νέα κοινωνία πάνω στα κόκαλα των αδυνάτων και των εκφυλισμένων. Μεταξύ άλλων πράγματων, υπάρχει μια σοβαρή ανεπάρκεια ενσυναίσθησης, που τη διαπερνά μια υποκείμενη υπόθεση πως οι άνθρωποι που θεωρούνται «περιττοί» και «αναλώσιμοι» από το καπιταλισμό και το πριμιτιβισμό θεωρούνται δίκαια έτσι. Οι σοσιαλιστές έχουν τη θέση πως όλοι οι άνθρωποι είναι στη πράξη  ανθρώπινα όντα που έχουν το εγγενές δικαίωμα  σε ικανοποιητικές και αξιοπρεπείς ζωές ελεύθερες από καταπίεση. Καθώς υπάρχει ανεξάρτητα από την αξία της εργασίας και θεωρητικής χρησιμότητας, οι σοσιαλιστές πιστεύουν πως η ανθρώπινη ιδιότητα κάποιου δεν πρέπει να αποτιμάται με υλικό τρόπο.

Αν και συχνά μια χρήσιμη επινόηση, ο όρος ικανοτισμός (ableism) έχει γίνει αντικείμενο απρόσεχτης κατάχρησης σε βαθμό που η χρήση της λέξης σε μερικούς κύκλους καταλήγει σε χλευασμό. Ωστόσο, παραμένει ένα συνοπτικό και πειστικό πλαίσιο για τη περιγραφή της καταπίεση που τα άτομα με αναπηρία βιώνουν στις καθημερινές τους ζωές, τόσο διαπροσωπικά όσο και συστημικά. Όπως όλες οι μορφές καταπίεσης, ο ικανοτισμός είναι ένα κατασκευασμένο από ανθρώπους σύστημα εξουσίας που πηγάζει και διαιωνίζεται από σκέψεις και πράξεις τόσο συνειδητές όσο και ασυνείδητες. Τέτοιου είδους διακρίσεων είναι ένα βαθιά ενσωματωμένο συστατικό του κοινωνικού οικοδομήματος. Πιο συγκεκριμένα, ο ικανοτισμός είναι αυτό που «προκαλεί αναπηρία» στα άτομα με αναπηρία. Σε ένα κόσμο δίχως ικανοτισμό, τα άτομα με αναπηρία θα ήταν απλά άτομα που διαθέτουν διαφορετικά χαρακτηριστικά. Τα ουτοπικά μυθιστορήματα του Charles Fourier, το 19ο αιώνα, απεικόνιζαν ένα τέτοιο κόσμο, όπου η ανθρώπινη «αδελφοσύνη» προϋποθέτονταν παρά ανατίθονταν, αποκομμένη από κάθε μέτρο ποσοτικοποίησης της παραγωγικής ικανότητας.

Η παρούσα προσέγγιση του ικανοτισμού υπό την οποία ζούμε είναι βαθιά συνδεδεμένη με την ακόρεστη δίψα του καπιταλιστικού συστήματος για συσσώρευση κέρδους, εργασιακής εκμετάλλευσης, και την επιβολή ανελαστικών κοινωνικών ιεραρχιών. Με άλλα λόγια, ενώ προηγούμενες μορφές ικανοτισμού είναι κατανοητό πως υπήρχαν πολύ πριν την εμφάνιση του καπιταλισμού, η τωρινή μας αντίληψη του ικανοτισμού είναι βαθιά υφασμένη με τις λογικές της οικονομικής βάσης. Η συμβιωτική αυτή σχέση είναι ιδιαίτερα εμφανής όταν εξετάζεται η συντήρηση από το καπιταλισμό ενός «εφεδρικού» εργασιακού στρατού. Όταν η ανθρώπινη εργασία βρίσκεται σε υψηλή ζήτηση, άτομα που πριν αποκλείονταν από το εργατικό δυναμικό είναι πιο πιθανό να προσληφθούν. Οι εργαζόμενοι αυτοί όμως  συχνά πετιούνται με συνοπτικές διαδικασίες και σιωπηρά αποκλείονται από τη τυπική μισθωτή εργασία όταν αναπόφευκτες οικονομικές υφέσεις – κρίσεις εγγενείς στο καπιταλισμό – συρρικνώνουν την απαίτηση για εργασία. Κατά συνέπεια, ο ικανοτισμός εμφανίζεται ως μια από τις πολλές μορφές της καταπίεσης που διευκολύνουν τη μεγαλύτερη συσσώρευση κέρδους μέσα από την εκμετάλλευση περιθωριοποιημένων κοινοτήτων. Εξαιτίας αυτής της δομικής πραγματικότητας, η χειραφέτηση των ατόμων με αναπηρία είναι αδύνατη δίχως τη καταστροφή του καπιταλισμού· παρομοίως, ο καπιταλισμός δεν μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα κατεστραμμένος μέχρι να καταστραφεί και ο ικανοτισμός επίσης. Όλες οι πτυχές της αριστερής σκέψης πρέπει να ενωθούν τουλάχιστον στην αναγνώριση της ανάγκης να καταπολεμηθεί ο ικανοτισμός και να στηρίξουν τη κοινότητα των ατόμων με αναπηρία, στη πορεία της εφαρμογής του συνειδητού ανασχεδιασμού από τα κάτω της κοινωνίας, που είναι προϋπόθεση για την αποτροπή της κλιματικής καταστροφής.

Αντίθετα με τα σοσιαλιστικά πεδία σκέψης, η πριμιτιβιστική σκέψη είναι εγγενώς ασύμβατη με τη χειραφέτηση των ατόμων με αναπηρία. Αν και ακόμη αποτελεί περιθωριακή οπτική γενικά, στις περισσότερες αριστερές σχολές σκέψης, ο πριμιτιβισμός έχει μια επιφανειακή γοητεία που είναι πιθανό να γίνει πιο σαγηνευτική καθώς το ανθρώπινο μαρτύριο θα κλιμακώνεται υπό το αυξανόμενο βάρος της επερχόμενης κλιματικής καταστροφής. Υπό τις δεινές αυτές συνθήκες, η κυνική επιθυμία για τη καταστροφή κάθε σύγχρονης ανθρώπινης εξέλιξης μπορεί να φανεί δελεαστική για κάποιους. Ενώ η έντονη κριτική της τεχνολογίας και της μοντερνικότητας σίγουρα διαθέτει εγκυρότητα με πολλούς τρόπους, είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε πως δεν εξυπηρετούν όλες οι τεχνολογίες τον ίδιο τύπο και βαθμό καταπίεσης. Αμέτρητες ζωές βασίζονται πλήρως στη σύγχρονη ιατρική και άλλες πρόσφατες καινοτομίες. Υπάρχει πραγματική δυνατότητα για τον οραματισμό ενός καλύτερου μέλλοντος δίχως να γίνουμε νεολουδίτες. Μερικά παρακλάδια της αριστερής σκέψης, όπως οι μαρξιστές του κυβερνοχώρου και παρόμοιοι υπέρμαχοι της πλήρως αυτοματοποιημένης παραγωγής, αναζητούν προσεγγίσεις στον μετασχηματισμό και επαναπρογραμματισμό των παραγωγικών μηχανισμών στην υπηρεσία ενός καλύτερου μέλλοντος. Τέτοιες προσπάθειες δείχνουν μια πραγματική δυνατότητα για την επαναχρησιμοποίηση συσκευών προς μια σοσιαλιστική κοινωνία που βασίζεται στην οικολογική βιωσιμότητα.

Όταν οι αληθινές πραγματικότητες εξετάζονται, είναι ξεκάθαρο πως το πριμιτιβιστικό όραμα για το μέλλον  είναι δυνατό μόνο μέσο φασιστικής ευγονικής. Αυτό είναι ιδιαίτερα προφανές στα γραπτά του Kaczynski. Στο μανιφέστο του, Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλλον της, ο Kaczynski γράφει:

«Αν η κατάρρευση είναι ξαφνική, πολλοί άνθρωποι θα πεθάνουν, μιας και ο πληθυσμός του κόσμου έχει γίνει τόσο υπερμεγέθης που δε μπορεί να θρέψει τον εαυτό του πλέον δίχως προηγμένη τεχνολογία. Ακόμη και αν η κατάρρευση είναι σταδιακή  έτσι ώστε η μείωση του πληθυσμού να μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω της μείωσης του ρυθμού γεννήσεων, αντί της αύξησης του ρυθμού θανάτου, η διεργασία της αποβιομηχανοποίησης πιθανόν να είναι πολύ χαοτική και να περιλαμβάνει αρκετό μαρτύριο».

Επιφανειακά, το απόσπασμα αυτό μοιάζει να έχει ένα βαθμό ορθής εσωτερικής λογικής. Αν η κατάρρευση της βιομηχανικής κοινωνίας είναι αναπόφευκτο, ένας κόσμος δίχως επαρκή γεωργία και βασικές ιατρικές υπηρεσίες θα είναι πράγματι η θανατική καταδίκη για δισεκατομμύρια ανθρώπους. Ο κυνικός πεσιμισμός του Kaczynski ωστόσο, έχει τις ρίζες του περισσότερο σε αντιδραστικές παρορμήσεις παρά σε μια ειλικρινή θεώρηση της υλικής πραγματικότητας. Ουσιαστικά, το επιχείρημα του Kaczynski στο απόσπασμα του για τον υπερπληθυσμό βασίζεται στην ιδέα του «υπερπληθυσμού», που είναι ένας μύθος που διαψεύδεται από τα δημογραφικά στοιχεία, τα λογιστικά στοιχεία, και από την παραγωγική δυνατότητα. Δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι , αλλά υπάρχει μια εξαιρετικά άνιση κατανομή των πόρων – χάρη στο καπιταλισμό. Οι ατομικές καταναλωτικές αποφάσεις μπορεί να και έχουν μεγάλο περιβαλλοντική επίπτωση στο άθροισμα, όμως τα μεγαλύτερα ατομικά ίχνη άνθρακα είναι συγκεντρωμένα σε μια μικρή δεξαμενή εύπορων ανθρώπων στις Δυτικές χώρες. Αντί να καταλήγει σε ένα συμπέρασμα μέσα από ορθή ανάλυση των τωρινών πραγματικοτήτων, οι αντιλήψεις του Kaczynski πάνω στο θέμα βασίζονται σε παράλογες επινοήσεις, προερχόμενες εν μέρει από τη περιφρόνηση του για τους φτωχούς και ανάπηρους και επιστρατεύεται προς στήριξη της μισάνθρωπης επιθυμίας του για παγκόσμιο κατακλυσμό.

Η πολιτική ανάλυση του Kaczynski παίρνει πολλά στοιχεία από το κοινωνικό δαρβινισμό του 19ου αιώνα. Συγκεκριμένα, ο Kaczynski γράφει:

«Είναι σίγουρο πως η τεχνολογία δημιουργεί για τα ανθρώπινα όντα ένα νέο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον, δραστικά διαφορετικό από το φάσμα περιβαλλόντων για τα οποία η φυσική επιλογή έχει προσαρμόσει, φυσικά και ψυχολογικά, την ανθρώπινη φυλή. Αν ο άνθρωπος δεν προσαρμόζεται σε αυτό το νέο περιβάλλον με το να είναι τεχνητά επανασχεδιασμένος, τότε θα προσαρμοστεί σε αυτόν μέσα από μια μακριά και επίπονη διαδικασία φυσικής επιλογής. Το πρώτο είναι πολύ πιο πιθανό από το δεύτερο».

Η έμφαση του αποσπάσματος αυτού στην υποτιθέμενη ανάγκη να μορφοποιηθεί η κοινωνία γύρω από (την εσφαλμένη αντίληψη του Kaczynski για) τις πρωταρχικές ρίζες μας, ισοδυναμεί με μια ιδιαίτερα απλουστευτική κατανόηση της ανθρώπινης εξέλιξης. Η στρατευμένη του κατανόηση απορρίπτει τα στοιχεία που δείχνουν πως οι άνθρωποι σημαντικές τάσεις προς τον αλτρουισμό και τη συνεργασία – όταν αυτοί οι φυσικοί δεσμοί δεν έχουν ατροφήσει υπό τις ανταγωνιστικές συνθήκες που υποδαυλίζονται από το καπιταλισμό. Και με τη δημιουργία μιας διχοτόμησης μεταξύ του φυσικού και του τεχνητού, ο Kaczynski αγνοεί το γεγονός πως η απέραντη ικανότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου και η εφευρετικότητα που έχει κάνει εφικτή να κατασκευάσουμε τα κοινωνικά και τα φυσικά περιβάλλοντα. Αν και αυτή τη μετασχηματιστική δυνατότητα έχει χρησιμοποιηθεί φυσικά για βίαιους και καταστροφικούς σκοπούς σε ένα πλήθος περιπτώσεων, η αυξανόμενη συλλογική μας κοινωνική ικανότητα να περιορίσουμε το θάνατο από ασθένειες και υποσιτισμό είναι μια ουσιαστικά θετική εξέλιξη.

Επιπλέον, ενώ ο Kaczynski στέκεται στους φόβους για ένα μέλλον στο οποίο οι άνθρωποι είναι γενετικά σχεδιασμένοι να συμμορφώνονται με τις καταπιεστικές απαιτήσεις ενός κοινωνικού συστήματος, αγνοεί το γεγονός πως η έκκληση του για «επιστροφή στη φύση» είναι από μόνο του μια μορφή γενετικής μηχανικής μέσα από τεχνητή επιλογή. Συγκεκριμένα, βρίσκει την ιδέα ενός κόσμου που εκατομμύρια θα πεθάνουν από την έλλειψη ιατρικής φροντίδας να είναι λιγότερο τρομακτική από έναν που οι άνθρωποι αλλάζουν τη σύνθεση του ανθρώπινου γενώματος με άλλα μέσα. Παρόλα αυτά, οι κριτικές της οπτικής του Kaczynski πρέπει να προσέξουν ώστε να αποφύγουν τις ιμπεριαλιστικές και σοβινιστικές αναγνώσεις μη Δυτικών κουλτουρών που εσκεμμένα αποφεύγουν τις παγίδες της καπιταλιστικής μοντερνικότητας. Με άλλα λόγια, είναι κρίσιμο για εμάς να σεβόμαστε τις αυτόχθονες κουλτούρες που διατηρούν ακόμη κοινωνικές πρακτικές που έρχονται, ή κατάγονται από, τους κυνηγούς-συλλέκτες της νεολιθικής εποχής. Είναι παράδοξο να καταδικάζουμε άλλες κουλτούρες ως «οπισθοδρομικές», λες και η μακροβιότητα μιας κουλτούρας είναι κάπως αντιστρόφως ανάλογη με την αποτελεσματικότητα ή την αξία της. Οι φαινομενικά πιο «προηγμένοι» Δυτικοί αγνοούν τις αχανείς δεξαμενές γνώσης που διαθέτουν αυτές οι κοινότητες – και τα κακά που οι ίδιες οι πρακτικές μας προκαλούν πάνω μας.

Ενώ οι επικριτές της πριμιτιβιστικής σκέψης πρέπει να προσέξουν την πραγμάτωση της αποικιοκρατικής αντίληψης, είναι επίσης σημαντικό να αναγνωρίσουν πως υποσύνολα της παρούσας βάσης θαυμαστών του Kaczynski δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά για τη κοινωνική τους ευαισθησία. Συγκεκριμένα, διαδικτυακοί οικοφα΄σιστες έχουν προσκολληθεί στις ιδέες και στη μισάνθρωπη περσόνα του Kaczynski. Αυτοί οι τύποι μοιράζονται την αντιδραστική του απέχθεια για τη μοντερνικότητα και χαίρονται με τις βίαιες τακτικές τις οποίες ήταν πρόθυμος να χρησιμοποιήσει για να επιτύχει τη πολιτική του ατζέντα. Ενώ, σε κάποια από τα γραπτά του, ο Kaczynski πράγματι αποκηρύττει το φασισμό, οι πριμιτιβιστικές του πολιτικές είναι επίσης ουσιαστικά ταγμένες στην οικοφασιστική απεικόνιση της τεχνολογίας (και της κοινωνικής δικαιοσύνης) ως δυνάμεις που διαστρεβλώνουν και υποβαθμίζουν την πολύτιμη, ανιστόρητη, και ακατάληπτη αντίληψη του «Δυτικού πολιτισμού» των πιστών του. Ενώ η βία είναι αναμφισβήτητα μια ηθικά δικαιολογημένη απάντηση στους τρόμους της καταπίεσης, η αριστερά γενικά είναι συνετή και προσεκτική όσον αφορά την εμπλοκή σε ενεργητική δράση, λόγο του μονοπωλίου του κράτους στη βία και την πάντοτε παρούσα απειλή της καταστολής. Ενώ οι μη βίαιες αντιδραστικές τάσεις παίζουν ακόμη ένα σημαντικό ρόλο στην ενδυνάμωση των συμφερόντων του κεφαλαίου, κλάδοι της φασιστικής σκέψης είναι ελεύθεροι να είναι πιο ιπποτικοί, ακόμη και φετιχιστικοί, γύρω από την αιματοχυσία των ιστορικών προκατόχων τους. Κατά συνέπεια, ενώ ο Kaczynski μπορεί να επιμένει πως δε θέλει η πολιτική του να επαναχρησιμοποιηθεί με αυτό το τρόπο, τέτοιες εξελίξεις παραμένουν μια αναπόφευκτη συνέπεια της φασιστικής νοοτροπίας που διατρέχει την ιδεολογία του.

Η πριμιτιβιστική απέχθεια προς την αριστερή οικολογική οργάνωση βοηθά στο να ενεργοποιηθούν αυτές οι αντιδραστικές παρορμήσεις. Αυτή η νοοτροπία αντικατοπτρίζεται στα κείμενα του Dark Mountain Project, μιας κολεκτίβας που προωθεί την σύγχρονη ανάγνωση των θέσεων του Kaczynski. Στο μανιφέστο τους, η Dark Mountain γράφει:

«Οι σημερινοί οικολόγοι είναι πιο πιθανό να βρεθούν σε εταιρικά συνέδρια υμνώντας τις αρετές της «βιωσιμότητας» και της «ηθικής κατανάλωσης» από το να κάνουν κάτι απλό όπως το να αμφισβητήσουν τις εσωτερικές αξίες του πολιτισμού. Ο καπιταλισμός έχει απορροφήσει τους πράσινους, όπως απορροφά τόσες πολλές προκλήσεις στη κυριαρχία του. Μια ριζοσπαστική πρόκληση στην ανθρώπινη μηχανή έχει μεταμορφωθεί σε μια ακόμη ευκαιρία για ψώνια».

Αν και το απόσπασμα αυτό είναι μια ακριβής κριτική στην ενσωμάτωση που μαστίζει τον νεοφιλελεύθερο οικολογικό ακτιβισμό. Αγνοεί εσφαλμένα τις πιο ριζοσπαστικές στρατηγικές της καθιερωμένης οικολογικής οργάνωσης, η οποία έχει αναπτυχθεί παράλληλα με τον οικοσοσιαλισμό. Αποτυγχάνοντας να αναπτύξει μια πιο διαφοροποιημένη ανάγνωση του κινήματος, η Dark Mountain Project είναι παράδειγμα μιας απλουστευτικής, φορμαλιστικής απαίτησης για τελειότητα για τελειότητα μεταξύ των πριμιτιβιστών που εξυπηρετεί μόνο για την ενδυνάμωση ενός βολικού τεχνητού δίπολου μεταξύ του στάτους κβο και της καταστροφικής τους ατζέντας.

Αν και η απειλή της κλιματικής αλλαγής είναι αποκαλυπτικών διαστάσεων, η αριστερή σκέψη έχει παρουσιάσει στην ανθρωπότητα μια ξεκάθαρη εναλλακτική: τον οικοσοσιαλισμό. Πιο συγκεκριμένα, μπορούμε να αποφύγουμε το σενάριο ολέθρου του Kaczynski μέσα από την αποδόμηση του καπιταλισμού, μια ανθρώπινη στρατηγική αποανάπτυξης, και την ισότιμη κατανομή ων πόρων. Αντίθετα με το Kaczynski οι οικοσοσιαλιστές κατανοούν πως πολλά ανθρώπινα όντα μπορούν και ζουν στη σύγχρονη κοινωνία έχοντας ένα μικρό αποτύπωμα άνθρακα. Και κυρίως, η οικοσοσιαλιστική σκέψη αναγνωρίζει επίσης πως μερικές κολοσσιαίες πολυεθνικές και η εγγενής σπατάλη του καπιταλισμού είναι κυρίως υπεύθυνες για τη συνεχιζόμενη οικολογική καταστροφή. (Τυπικά των κακοήθων, φασιστικών φιλοσοφιών, οι απόψεις του Kaczynski κατονομάζει τα άτομα και τις μειονοτικές ομάδες ως μοναδικά υπεύθυνες  και παραλείπει κάθε λογική συστημική ανάλυση που αμφισβητεί τις υπάρχουσες δομές εξουσίας).  Σε ένα σύστημα που επικεντρώνεται στην ανθρώπινη ανάγκη και την περιβαλλοντολογική βιωσιμότητα, ο τρόπος ζωής των πλούσιων ανθρώπων στον αυτοκρατορικό πυρήνα θα αλλάξει δραματικά. Όλοι όμως θα έχουν επαρκή τροφή, και ο αριθμός των ανθρώπων των ανθρώπων που θα έχουν πρόσβαση στην απαραίτητη ιατρική φροντίδα θα μεγαλώσει σημαντικά. Η δημιουργία αυτού του κόσμου θα είναι μια από τις πιο δύσκολες αποστολές στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά είναι εφικτό. Οι άνθρωποι ήδη χτίζουν τα θεμέλια αυτού του μέλλοντος εδώ και τώρα. Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται να πιστεύεις στο κομμουνισμό της πολυτέλειας για να πιστεύεις πως μπορούμε να χτίσουμε ένα μέλλον που η ανθρωπότητα επιβιώνει τη κλιματική αποκάλυψη, δίχως να καταφύγει στη δολοφονική φασιστική ευγονική.

Γιατί λοιπόν τότε ο Kaczynski και το είδος του βιάζονται τόσο για να καταδικάσουν δισεκατομμύρια ανθρώπους σε βέβαιο θάνατο; Σε γενικές γραμμές, επειδή χαίρονται με αυτές τις φαντασιώσεις ανθρώπινης σφαγής επειδή πιστεύουν στο φασιστικό μύθο του λευκού σοβινισμού και της ικανοτιστικής καθαρότητας. Τα γραπτά του ίδιου το Kaczynski δείχνουν τη πίστη του σε αυτή τη βίαιη ιδεολογία. Στο Τεχνολογική Σκλαβιά, ο Kaczynski γράφει, «Πάρτε μέτρα για να αποκλείσετε όλους τους αριστερούς, όπως και όλους τους συγγενικούς νευρωτικούς, τεμπέληδες, ανίκανους, τσαρλατάνους και άτομα με ελλιπή αυτοέλεγχο που έλκονται στα κινήματα αντίστασης στη σημερινή Αμερική». Το μήνυμα που υποβόσκει εδώ είναι πως οι «εκφυλισμένοι» δεν έχουν θέση στο κόσμο που ελπίζει να χτίσει. Αντίθετα από την αναγνώριση της κοινής ανθρωπότητας που μοιραζόμαστε όλοι, ο Kaczynski βλέπει αυτούς που δεν διαθέτουν κανονιστικά χαρακτηριστικά ως ασθενή παράσιτα που κρατούν πίσω τους ανθρώπους σαν αυτόν, που με κάποιο τρόπο αξίζουν περισσότερο στη ζωή.

Αν και ο Kaczynski ισχυρίζεται πως η πολιτική του είναι βασισμένη αποκλειστικά στην ορθολογική αξιολόγηση της βιομηχανικής κοινωνίας, η υπερβολικά μηδενιστική αντίληψη του της περί πολιτικής οικονομίας δείχνει πως τα ουσιαστικά του κίνητρα είναι πιο ευθυγραμμισμένα με μια παρορμητική.  τάση να κάνει τα μη-κανονιστικά άτομα αποδιοπομπαίους τράγους για τις προσωπικές του αποτυχίες και την αποξένωση που βίωσε υπό το καπιταλισμό. Οι βάσεις της ιδεολογίας του στερούνται πλήρως οποιασδήποτε εκτίμησης για τη χαρά και τη δύναμη που μπορεί να προκύψει από τη κοινότητα και την αλληλεγγύη.

Η κοινωνία μας είναι χτισμένη από πλαίσια που έχουν μορφοποιηθεί με την καταπίεση, την εκμετάλλευση, και τη ταξικότητα. Ενώ κυνικές και πεσιμιστικές προοπτικές  μπορεί να είναι κατανοητές, δεν είναι ούτε ακριβείς, ούτε παραγωγικές. Σε ένα θεμελιώδεις επίπεδο, είναι λάθος να πιστεύουμε πως οι παρούσες συνθήκες προβλέπουν τις μελλοντικές πραγματικότητες. Το μέλλον είναι άγραφο, και τα ανθρώπινα όντα διαθέτουν μια βαθιά κοινωνική μεταβλητότητα. Όλοι μας κουβαλάμε ένα πλήθος συναισθηματικών ουλών και ελαττωμάτων ως αποτέλεσμα του περάσματος ανάμεσα από βαθιά εδραιωμένες προσβολές και απανθρωπιές στη κοινότητα μας. Μπορεί πάντοτε να βρίσκουμε αξιοπρέπεια και σκοπό στη πάλη για τη συλλογική απελευθέρωση. Μπορούμε και πρέπει να ορμήσουμε μπροστά και να πολεμήσουμε με πάθος για ένα κόσμο, για όλους τους ανθρώπους, που να αξίζει να ζει κανείς.

 

 

 

2 σκέψεις σχετικά με το “Conor Arpwel: Η Ικανοτιστική (Ableist) Λογική στο Πριμιτιβισμό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s