Το παρακάτω κείμενο είναι το δεύτερο από τα δυο κείμενα που περιέχονται στη μπροσούρα Ecofascism: Lessons from the German Experience (AK Press, 2001 & 2011), ενώ πρώτη φορά εμφανίστηκε στο περιοδικό Society and Nature το 1993. Η Janet Biehl είναι συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια, έχει συνδεθεί με τις ιδέες του Murray Bookchin του οποίου υπήρξε συνεργάτης μέχρι το θάνατο του. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως η οικολογική κρίση σήμερα είναι πραγματική. Σε ένα τεράστιο αριθμό τόπων και με διάφορους τρόπους, η βιόσφαιρα αυτού του πλανήτη αντιμετωπίζει μεγάλο βαθμό προβλημάτων. Τμήματα του περιβάλλοντος έχουν ήδη καταστεί ακατοίκητα εξαιτίας τοξικών αποβλήτων και ατυχημάτων πυρηνικών εργοστασίων, ενώ η συστημική μόλυνση, οι τρύπες στο όζον, η υπερθέρμανση του πλανήτη, και άλλες καταστροφές καταστρέφουν το σύστημα πάνω στο οποίο βασίζεται όλη η ζωή. Ότι η καταστροφή προκαλείται κυρίως από εταιρείες σε μια ανταγωνιστική οικονομία αγοράς, δεν ήταν ποτέ πιο ξεκάθαρο, ενώ η ανάγκη να αντικαταστήσουμε την υπάρχουσα κοινωνία με μια που προωθείται η κοινωνική οικολογία δεν ήταν ποτέ πιο επείγουσα από ποτέ.

Σε μια περίοδο που οι επιδεινούμενες οικονομικές συνθήκες και η έντονη πολιτική δυσαρέσκεια υπάρχει παράλληλα με την οικολογική καταστροφή, ωστόσο, εθνικιστικές και ακόμη και φασιστικές ιδέες κερδίζουν όλο και μεγαλύτερο έδαφος στην Ευρώπη, ιδιαίτερα, αλλά όχι μόνο, στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Με τις κοινωνικές εντάσεις μεγεθυμένες, νεοφασιστικές ομάδες διαφόρων τύπων κερδίζουν εκλογική αντιπροσώπευση, ακόμη και αν το στενά συνδεδεμένο περιβάλλον τους προβαίνει σε πράξεις βίας εναντίον ξένων. Τέτοιες ομάδες, τόσο skinhead όσο και «διανοούμενων», είναι κομμάτια της «Νέας Δεξιάς» που αντλεί τις ιδέες της ανοιχτά από το κλασικό φασισμό. Εκσυγχρονίζουν τα παλιά εθνικιστικά, μυστικιστικά, και μισάνθρωπα στοιχεία της «Παλιάς Δεξιάς», γράφει η Jutta Ditfurth, σε μια προσπάθεια «εκμοντερνισμού του φασισμού». Μεταξύ άλλων, χρησιμοποιούν μια δεξιά ερμηνεία της οικολογίας «ως ένα ιδεολογικό ‘μοχλό’ για την οργάνωση της ακροδεξιάς και νεοφασιστικής σκηνής».

Οι σημερινοί φασίστες έχουν μια διακριτή ιδεολογική κληρονομιά σε σχέση με τους φασίστες προκατόχους τους, πάνω στην οποία βασίζονται. Πράγματι η «οικολογία» και η μυστικιστική λατρεία για ένα φυσικό κόσμο είναι κάθε άλλα πάρα νέα στο γερμανικό εθνικισμό. Στο τέλος του 10ου αιώνα, μια πολιτισμική επανάσταση ενάντια στο θετικισμό σάρωσε την Ευρώπη, όπως γράφει ο George L. Moses, και στη Γερμανία εμποτίστηκε τόσο με μυστικισμό της φύσης όσο και φυλετικό εθνικισμό. Αυτή η επανάσταση:

«Συνδέθηκε στενά με τη πίστη στη κοσμική ζωτική δύναμη της φύσης, μια σκοτεινή δύναμη που μπορούσε να γίνει κατανοητή, όχι μέσα από την επιστήμη, αλλά μέσα από το μυστικισμό. Μια ιδεολογία βασισμένη σε τέτοιες βάσεις συγχωνεύτηκε με τις δόξες του Άριου παρελθόντος, και με τη σειρά του, το παρελθόν απέκτησε μια ιδιαίτερα ρομαντική και μυστικιστική ερμηνεία».

Φτάνοντας στη κορύφωση στη δεκαετία του 1920, ένα άθροισμα από μυστικιστικές και ψευδοεπιστημονικές ιδέες συνέκλιναν γύρω από την ιδέα του γερμανικού Volk (λαός, έθνος) σε ένα ρομαντικό εθνικισμό, ρομαντικό ρατσισμό, και μια μυστικιστική λατρεία της φύσης. Πράγματι, όπως παρατηρεί ο Moses, η γερμανική λέξη volk:

«Είναι πολύ πιο περιεκτικός όρος από το ‘λαός’, για τους Γερμανούς στοχαστές από την ίδια τη γέννηση του γερμανικού ρομαντισμού στα τέλη του 18ου αιώνα ‘Volk’ σήμαινε την ένωση μιας ομάδας ανθρώπων με μια υπερβατική ‘ουσία’. Αυτή η ‘ουσία’ μπορεί να ονομάζεται ‘φύση’ ή ‘κόσμος’ ή ‘μύθος’, αλλά σε κάθε περίσταση ήταν ενωμένη με την εσώτερη φύση του ανθρώπου, και αντιπροσώπευε τη πηγή της δημιουργικότητας του, το βάθος της αίσθησής του, την ατομικότητα του, και την ενότητα του με άλλα μέλη του Volk».

Το εθνικό (völkisch) κίνημα της δεκαετίας του 1920 θεωρούσε το σύγχρονο υλισμό, τον αστισμό, τον ορθολογισμό, και την επιστήμη ως τεχνητά και διαβολικά, ξένα προς αυτή την «ουσία». Σε μια εποχή έντονης κοινωνικής εξάρθρωσης, είδε την Δημοκρατία της Βαϊμάρης ως προϊόν των Δυτικών δημοκρατικών και προοδευτικών ιδεών και, επιπλέον, ως ένα καθεστώς μαριονέτα που ελέγχονταν από ανθρώπους που δεν αντιπροσώπευαν την γερμανική «ουσία». Πολλοί πίστευαν πως μια παγκόσμια εβραϊκή συνωμοσία βρίσκονταν πίσω από τα κακά του εκμοντερνισμού, περιλαμβανομένων του υλικού καταναλωτισμού, μιας ομογενοποιημένης εμπορικής κουλτούρας, και υπερβολικής σύγχρονης τεχνολογίας, όπου όλα αυτά θεωρούνταν πως κατέστρεφαν συστηματικά τις παραδοσιακές γερμανικές αρχές. Μόνο πραγματικοί πατριώτες μπορούσαν να σώσουν τους Γερμανούς από τη καταστροφή, σκέφτονταν η ακραία δεξιά – δηλαδή οι ίδιοι.

Αυτό το κίνημα επεδίωκε να δημιουργήσει μια πραγματική γερμανική εναλλακτική – μια που θα ήταν τόσο φυλετική όσο και εθνικιστική στη φύση της. Τα δημοφιλή κείμενα του Paul Lagarde και του Julius Langbehn πρόκριναν μια αριστοκρατική κοινωνική τάξη στην οποία οι Γερμανοί θα κυβερνούσαν το κόσμο. Επικαλούνταν ένα φυσικό ρομαντισμό στον οποίο η εγγύτητα με το φυσικό τοπίο θα έδινε στο λαό μια αυξημένη αίσθηση ζωντάνιας και «αυθεντικότητας». Προωθούσε μια νέα κοσμική πίστη, ενσαρκωμένη στο «Άριο» αίμα, η οποία μπορούσε να γίνει αντιληπτή μέσω της διαίσθησης παρά της επιστήμης, σε μια πληθώρα αποκρυφιστικών και εσωτερικών πνευματιστικών λατρειών που αφθονούσαν στη Γερμανία στη δεκαετία του 1920. Μυστικιστικά συστληματα πίστης όπως η Θεοσοφία, η Ανθρωποσοφία και η Αριοσοφία (ένα είδος μυστικιστικού Αριανισμού) αφθονούσαν και ήταν γεμάτα με γερμανικά εθνικιστικά στοιχεία, όπως ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργήσουν τον ¨οικολογικό εθνικισμό».

Ωστόσο, ακούσια, οι ρομαντικοί εθνικιστές του εθνικού  κινήματος έγιναν σημαντική πηγή για την Εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, που παραδόξως βασίζονταν στα αντμοντέρνιστικά αισθήματα του ακόμη και καθώς έχτιζε ένα τεχνολογικά σύγχρονο και κάκοηθα εθνικιστικό και γενοκτονικό απολυταρχικό κράτος. Στρεφόμενοι δημαγωγικά σε ένα απόλυτα πραγματικό συναίσθημα αποξένωσης, οι Ναζί οργάνωσαν υπερθεάματα κατήχησης που υπόσχονταν «αυθεντικότητα» με ένα μυστικιστικό, ρομαντικό εθνικισμό που «ήταν πιο κοντά στη φύση», ακόμη και καθώς επιδίδονταν σε μαζικές δολοφονίες. Τονίζοντας την ανάγκη για επιστροφή σε απλούστερες, υγιέστερες, και πιο «φυσικούς» τρόπους ζωής, προωθούσαν την ιδέα και τη πρακτική μιας «Νορδικής αγροτιάς» που συνδέονταν οργανικά με τη γη – ακόμη και καθώς κατασκεύαζαν μια κοινωνία που ήταν βιομηχανικά πιο μοντέρνα και ορθολογική από οποιαδήποτε γερμανική κοινωνία είχε δημιουργηθεί ως τότε.

Η σημερινή αποκαλούμενη «Νέα» Δεξιά επικαλείται ζητήματα που θυμίζουν το εθνικό κίνημα στην προναζιστική Γερμανία. Και αυτό παρουσιάζει τον εαυτό του ως «οικολογική» εναλλακτική στη σύγχρονη κοινωνία. Στην οπτική της «Νέας» Δεξιάς σήμερα, η καταστροφή του περιβάλλοντος και η καταστολή των εθνικοτήτων έχουν μια κοινή ρίζα στο «Σημιτικό» μονοθεϊσμό και οικουμενισμό. Στη τελευταία του μορφή, ο χριστιανισμός, και όλες οι επακόλουθες εκκοσμικευμένες μορφές του, φιλελευθερισμός και Μαρξισμός, αυτός ο δυϊκός, ομογενοποιητικός οικουμενισμός θεωρείται πως έφερε τόσο την οικολογική κρίση όσο και την καταπίεση των εθνικών ταυτοτήτων. Όπως ο ιουδαιοχριστιανικός οικουμενισμός ήταν καταστροφικός για τους αυθεντικούς πολιτισμούς όταν οι χριστιανοί ιεραπόστολοι απλώθηκαν στο κόσμο, έτσι και η μοντερνικότητα εξολοθρεύει εθνοτικές και εθνικές κουλτούρες. Επιπλέον, μέσα από την αχαλίνωτη τεχνολογία, την οποία επέτρεψε, αυτός ο σύγχρονος οικουμενισμός θεωρείται πως έχει διαπράξει όχι μόνο τη καταστροφή της φύσης, αλλά την εξολόθρευση του πνεύματος, θεωρούν, πως είναι επικίνδυνος για τη ζωή με την πνευματική έννοια όπως και με τη φυσική, μιας και όταν οι άνθρωποι αρνούνται την αγνή φύση, η πρόσβασή τους στον «αυθεντικό» τους εαυτό εμποδίζεται.

Η δυική και ωστόσο «Σημιτική» κληρονομιά διαδίδεται σήμερα πιο ενεργητικά, σύμφωνα με την ιδεολογία της «Νέας» Δεξιάς, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, στην «μπάσταρδη» κουλτούρα της οποίας – ισότιμη δημοκρατία – όλες οι κουλτούρες και φυλές αναμιγνύονται μεταξύ τους, δημιουργώντας μια άξεστη, άψυχη κοινωνία. Ο αμερικάνικος πολιτιστικός ιμπεριαλισμός είναι γενοκτονικός για άλλους πολιτισμούς σε όλο το κόσμο, και ο τεχνολογικός της ιμπεριαλισμός καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Η φασιστική αναζήτηση για την «εθνική ενότητα» και οικολογική σωτηρία επιζητά να αντισταθεί στο «Δυτικό πολιτισμό» – δηλαδή, τις Ηνωμένες Πολιτείες, αντίθετα από τον «Ευρωπαϊκό πολιτισμό» – με την προώθηση μιας ιδέας «εθνοπλουραλισμού» που που επιδιώκει όλες οι κουλτούρες να έχουν κυριαρχία πάνω στους εαυτούς τους και στο περιβάλλον τους. Η Ευρώπη πρέπει να γίνει, αντίθετα από μια εκσυγχρονισμένη μονοκουλτούρα, μια «Ευρώπη των πατρίδων», με αυτονομία για όλους τους λαούς της. Όπως ακριβώς οι Τούρκοι πρέπει να ζουν στη Τουρκία και οι Σενεγαλέζοι στη Σενεγάλη, οι Γερμανοί πρέπει να έχουν τη Γερμανία όλη δική τους, ισχυρίζονται οι ιδεολόγοι της «Νέας» Δεξιάς.

Η οικολογία μπορεί εύκολα να διαστρεβλωθεί για να δικαιολογήσει αυτό τον «εθνοπλουραλισμό» – δηλαδή, τον εθνικισμό. Η αντίληψη της περιοχής κάποιου ως την «πάτρια γη» κάποιου, ή Heimat, μπορεί να διαστρεβλωθεί σε ένα εθνικιστικό τοπικισμό όταν οι παραδόσεις και η γλώσσα μιας περιοχής συνδέονται μυστικιστικά σε ένα «προγονικό» τοπίο. (Η λέξη Heimat σημαίνει τόσο μια στροφή προς το παρελθόν, μια αντιαστική διάθεση, μια οικεία κοινότητα, και μια εγγύτητα στη φύση. Για αρκετές δεκαετίες η ιδέα αντιμετωπίζονταν με αποδοκιμασία επειδή τη χρησιμοποιούσαν οι Ναζί, αλλά διανοούμενοι την ανακάλυψαν ξανά στη δεκαετία του 1970, μετά από επιπλέον δεκαετίες καπιταλιστικής εκβιομηχάνισης). Για ένα λαό που επιδιώκει να υψώσει το ανάστημα του απέναντι σε ένα εξωτερικό εισβολέα, ένα «οικολογικοποιημένο» Heimat  στο οποίο είναι βιολογικά ενσωματωμένοι μπορεί να γίνει χρήσιμο εργαλείο  όχι μόνο ενάντια στον ιμπεριαλισμό αλλά και ενάντια στην μετανάστευση, τους ξένους, και τον «υπερπληθυσμό». Περίτεχνες ενστάσεις ενάντια στη μετανάστευση από το Τρίτο Κόσμο μεταμφιέζονται ως ποικιλία, αντλώντας από «οικολογικά» επιχειρήματα ενάντια στον «υπερπληθυσμό». Σήμερα δεν είναι μόνο οι φασίστες που επικαλούνται το Heimat· το Σεπτέμβριο του 1989 για παράδειγμα, ο επικεφαλής του έγκυρου Συνδέσμου για τη Προστασία του Περιβάλλοντος και της Φύσης ((Bund für Umwelt- und Naturschutz, BUND), ο περιβαλλοντολόγος Hubert Weinzierl. Τόνισε πως:

 

 

«Μόνο όταν ο βασικός στόχος της ανθρωπότητας, η ελλάτωση του ρεύματος του υπερπληθυσμού, έχει επιτευχθεί, θα υπάρχει κάποιο νόημα στη δημιουργία ή κάποια πιθανότητα για το χτίσιμο ενός περιβάλλοντος που θα είναι ικανό για βελτίωση, για τη διαμόρφωση του τοπίου του πολιτισμού μας μ ας με τέτοιο τρόπο που να είναι άξιος να ονομάζεται Heimat».

Μια οικολογία που είναι μυστικιστική, με τη σειρά της, μπορεί να γίνει δικαιολογία για ένα εθνικισμό που είναι μυστικιστικός. Στο περιβάλλον του κινήματος New Age σήμερα, με τις συνδέσεις του με την οικολογία, η ακροδεξιά μπορεί να βρει το μυστικιστικό στοιχείο που χρειάζεται για να δημιουργήσει ένα πραγματικά αναβαθμισμένο, εκσυγχρονισμένο ολοκληρωτικό εθνικισμό. Όπως στη Γερμανία μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολέμων, αντιορθολογιστικές New Age αιρέσεις – πριμιτιβιστικές, εσωτερικές – αφθονούν στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία και τον Αγγλοαμερικάνικο κόσμο. Αυτού του είδους αντιορθολογισμός και μυστικισμός είναι ελκυστικά για τη «Νέα» Δεξιά· ‘όπως παρατηρεί ο αναρχικός εκδότης Wolfang Haug, «Η Νέα Δεξιά, ουσιαστικά, θέλει πάνω από όλα να επαναπροσδιορίσει τις κοινωνικές νόρμες έτσι ώστε η λογική αμφιβολία να θεωρείται παρακμιακή και να καταστραφεί, και νέες ‘φυσικές’ νόρμες να καθιερωθούν».

Νεοφασιστική «Οικολογία»

Η οικολογία χρησιμοποιείται για μυστικιστικούς-εθνικιστικούς σκοπούς από μια πληθώρα νεοφασιστικών ομάδων και κομμάτων. Πράγματι, έχουν τόση ποικιλομορφία τα οικοφασιστικά κόμματα που έχουν εμφανιστεί, και αλληλεπικαλύπτονται τόσο πολύ τα μέλη τους, που σχηματίζουν αυτό που ο αντιφασίστας ερευνητής Volkmar Wölk αποκαλεί «οικοφασιστικό δίκτυο». Η προγραμματική τους βιβλιογραφία συχνά συνδυάζει οικολογία και εθνικισμό με τρόπους που έχουν σχεδιαστεί να προσελκύσουν ανθρώπους που δε θεωρούν τους εαυτούς τους φασίστες, ενώ την ίδια στιγμή ιδεολογικά υποστηρίζουν νεοναζί skinhead που στο δρόμο διαπράττουν πράξεις βίας εναντίον ξένων.

Εθνικοί Επαναστάτες

Οι Εθνικοί Επαναστάτες (NR) αναμιγνύουν επιδέξια στοιχεία από την αριστερά και τη δεξιά στη δική τους χρήση του εθνικισμού και της οικολογίας, σε μια προσπάθεια να περάσουν ιδεολογικές γραμμές. Εμπνέονται από ένα παλιό αξίωμα της δεξιάς διαφωνίας στη Γερμανία – τη πίστη πως ένας «Τρίτος Δρόμος» μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού είναι απαραίτητος και πως η Γερμανία είναι προορισμένη να οδηγήσει την ανθρωπότητα προς αυτόν. Ο «Τρίτος Δρόμος» των NR βασίζεται στον εθνικισμό, τον σοσιαλισμό «του ιδιαίτερου εθνικού τρόπου» – εν ολίγοις, ένας «εθνικός σοσιαλισμός». Μια πτέρυγα των NR σήμερα, αποκαλούμενοι Solidaristen, ταυτίζονται με τους αδερφούς Strasser, δυο μέλη του Ναζιστικού Κόμματος που πήραν το «Σοσιαλισμό» στον «Εθνικοσοσιαλισμό» σοβαρά και αντιπροσώπευαν την «αριστερή» αντικαπιταλιστική πτέρυγα των Ναζί. Σήμερα, οι Solidaristen και άλλοι NR θεωρούν ιδιαίτερα τον Otto Strasser ως τον «Trotsky του Εθνικοσοσιαλισμού» εξαιτίας της εσωκομματικής πάλης για την εξουσία με τον Hitler τη δεκαετία του 1920· η απομάκρυνση αυτού του φασίστα από τον Hitler στη δεκαετία του 1930 ήταν, για αυτούς, προδοσία του Εθνικοσοσιαλισμού.

Ο βασικός ιδεολόγος των NR σήμερα, ο Henning Eichberg, απαιτεί την διεκδίκηση της «εθνικής ταυτότητας» και ένα «απελευθερωτικό εθνικισμό». Επιδιώκοντας να προσελκύσει και από την αριστερά και την δεξιά, τα έντυπα των NR έχουν στηρίξει εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, περιλαμβανομένων των Ιρλανδών, των Βάσκων, των Ουκρανών, και των Αφγανών, όπως και των Σαντινίστας. Θεωρούν την διαιρεμένη Γερμανία ως μια κατεχόμενη χώρα, «το αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των δυνάμεων κατοχής», και επιδιώκουν να την «απελευθερώσουν» – συμπεριλαμβανόμενης της Αυστρίας. Τώρα που η Γερμανία έχει απελευθερωθεί από αυτή τη «κατοχή», οι Εθνικοί Επαναστάτες είναι ελεύθεροι να συγκεντρωθούν στην «επανένωση» με την Αυστρία.

Ο Eichberg θεωρεί τον ιουδαιοχριστιανισμό ως την απόλυτη πηγή όλων των σύγχρονων κακών, μιας και είναι υπερβολικά διανοούμενος και αποξενώνει την ανθρωπότητα τόσο από τον εαυτό της όσο και από το θείο· παραμελεί τα συναισθήματα και το σώμα. Συνδεδεμένος όπως είναι με τη λογική του παραγωγισμού, ο χριστιανισμός, γράφει ο Eichberg, είναι «η θρησκεία της ανάπτυξης» που πρέπει να πολεμηθεί με κάθε κόστος. Για βοηθήσει στη καλλιέργεια της «εθνικής ταυτότητας», προτείνει αντίθετα μια νεα θρησκεία που αναμιγνύει μαζί νεοπαγανιστικές, γερμανικές, κέλτικες και ινδικές θρησκείες με παλιές εθνικές-εθνικιστικές ιδέες. Θα είναι βασισμένη στην «αισθητικότητα-φυσικότητα του χορού και της ιεροτελεστίας, της τελετής και του ταμπού, του διαλογισμού, της προσευχής και της έκστασης. Στην ουσία, [αυτή η θρησκεία]αποτελεί η ίδια μια μορφή πράξης».  Ενάντια στη «θρησκεία της ανάπτυξης» αφού οι «αισθησιακές αντιμπειρίες της» μπορούν να επαναφέρουν την ανθρωπότητα σε πιο κοντινή επαφή με τη φύση. Μοιάζοντας με πολλούς New Agers των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Eichberg ζητά την επιστροφή σε μια αγνή φύση, σε μια υποτιθέμενη πρωταρχική πηγή της ζωής των ανθρώπων, των ψυχών, και των αυθεντικών πολιτισμών, και να θεραπεύσουν οι άνθρωποι τους εαυτούς τους από μέσα ως μέρος της θεραπείας της οικολογικής κρίσης, υπερβαίνοντας την ίδια τους την αποξένωση, και ανακαλύπτοντας ξανά τους εαυτούς τους.

Οι Εθνικοί Επαναστάτες εκμεταλλεύονται οικολογικά θέματα όχι μόνο για να κατασκευάσουν πριμιτιβιστικές New Age θρησκείες αλλά επίσης και για πολιτική δραστηριότητα. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 οργανώθηκαν γύρω από την αντίθεση στην πυρηνική ενέργεια, περίπου την ίδια περίοδο που το έκανε το κίνημα της πρωτοβουλίας των πολιτών. «Με τον οικολογικό και αντιπυρηνικό ενθουσιασμό τους» παρατηρεί ο Walter Laquer:

«Ο πολιτιστικός αντιαμερικανισμός και η στήριξη τους σε κινήματα εθνικής απελευθέρωσης σε πολλά σημεία του κόσμου, οι ‘εθνικοί επαναστάτες’ προσπάθησαν στη πράξη να υπερφαλαγγίσουν τους αριστερούς σύγχρονούς τους. μερικοί θεωρούσαν το Sinn Fein ως το μοντέλο για τους Γερμανούς εθνικούς επαναστάτες, άλλοι επιθυμούσαν την «πολιτική βαλκανοποίηση» της Γερμανίας και της Ευρώπης ως λύσης σε όλα τα εκκρεμή ζητήματα».

Άλλοι Εθνικοί Επαναστάτες ακολούθησαν μια διαφορετική πολιτική προσέγγιση: στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ενώθηκαν με τους νεοεμφανιζόμενους Πράσινους, όπου κάποιοι από αυτούς κατόρθωσαν να βρεθούν για κάποιο διάστημα σε αξιώματα. Τον Οκτώβριο του 1980, η Εναλλακτική Λίστα του δυτικού Βερολίνου, επιτέλους, αποφάσισε πως δεν μπορούσε να συνεργαστεί με τους Εθνικούς Επαναστάτες, τους οποίους θεωρούσαν πιο επικίνδυνους από τους ανοιχτά νεοναζί, επειδή έκρυβαν τις πραγματικές τους προθέσεις πίσω από ένα πέπλο δημοκρατικών και οικολογικών προγραμμάτων από τα κάτω. Εκδιώχτηκαν από τις τάξεις των Πράσινων, τουλάχιστον στο βαθμό που είναι σε θέση να γνωρίζουν οι παρατηρητές.

Το Ελεύθερο Κόμμα των Γερμανών Εργατών

Όπως και οι Εθνικοί Επαναστάτες, το Ελεύθερο Κόμμα των Γερμανών Εργατών (Freiheitliche Deutsche Arbeiterpartei, FAP) απαιτεί τον «εθνικό σοσιαλισμό», ωστόσο βασισμένο σε ένα «αίσθημα κοινότητας αντί της ταξικής πάλης». Το FAP δεν επιδιώκει κάποια προσέγγιση με τους αριστερούς· με ανοιχτό και ακτιβιστικό τρόπο προκηρύσσει τη στήριξη του στις ναζιστικές ιδέες, εκθειάζει τη φυλή και το έθνος, και είναι μάλλον φιλοχιτλερικό παρά στρασσερικό. Εξυμνεί τους Γερμανούς στρατιώτες, των οποίων τα «επιτεύγματα» σε δυο παγκόσμιους πολέμους θα «θαυμάζονται ακόμη για χίλια χρόνια». Το FAP ελέγχεται κυρίως από Το Κίνημα (Die Bewegung), το οποίο επιδιώκει την αποκατάσταση του NSDAP (του ναζιστικού κόμματος) στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία και να ενώσει όλες τις φασιστικές ομάδες υπό την αιγίδα του.

Το FAP στρατολογεί μεταξύ των skinhead και των οπαδών ποδοσφαίρου, και οι δραστηριότητες του περιλαμβάνουν πράξεις βίας, και ρατσιστικές επιθέσεις σε ξένους. Χρησιμοποιεί τα πιο χοντροκομμένα συνθήματα τύπου «Η Γερμανία για τους Γερμανούς – έξω οι ξένοι». Όταν συμμετέχη σε εκλογική δραστηριότητα οι προγραμματικές του απαιτήσεις περιλάμβαναν «Γερμανικές θέσεις εργασίας για Γερμανούς εργάτες», «Επαναπροώθηση όλων των ξένων», «Όχι στη ψήφο των ξένων», και το τέλος στον «τρελό ενθουσιασμό για ενσωμάτωση». Οι Γερμανοί σήμερα δεν πρέπει να καταστρτέψουν «την κληρονομιά των πατεράδων μας», το «πολιτιστικό τοπίο»· Η Αλσατία-Λωραίνη, το Νότιο Τυρόλο, και η Αυστρία πρέπει να επιστραφούν όλα στη Γερμανία.

Οι ναζί του FAP απεχθάνονται ιδιαίτερα «τον ανθρωπιστικά προσανατολισμένο κοσμοπολιτισμό». Ο Μαρξισμός, ο φιλελυθερισμός και ο χριστιανισμός «έχουν έχουν απομακρύνει την ανθρωπότητα από τη σύνδεσή της με τους φυσικούς κύκλους της γης μας». Πιστεύουν πως κανένας «τεχνητός περιβαλλοντισμός» δεν θα καταφέρει τίποτα απέναντι στην «φανερά αυξανόμενη οικολογική καταστροφή». Αντίθετα, οι «διαταραγμένες σχέσεις μεταξύ της ανθρωπότητας και της υπόλοιπης φύσης» απαιτούν μια «οικολογική επανάσταση» και μια «ριζοσπαστική επανάσταση στη συνειδητότητα» που θα «οδηγήσει την ανθρωπότητα στο να ενσωματωθεί ξανά με τις δομές της πλανητικής ζωής». Χρειαζόμαστε μια νέα ηθική, ισχυρίζονται, τέτοια που «ανθρωπότητα, ζώα και φύση θα θεωρούνται ως ενωμένο σύνολο. Τα ζώα δεν είναι πράγματα», αλλά είναι «ζωικές μορφές που αισθάνονται χαρά και πόνο και χρειάζονται τη προστασία μας». Δεν είναι έκπληξη που το FAP θεωρεί την έκτρωση ως «έγκλημα ενάντια στους νόμους μιας υγειούς φύσης και ενάντια στο Θεό».

Σε μια οφθαλμοφανή αυτοαναίρεση, οι αμετακίνητες οικολογικές τους απαιτήσεις είναι στη πράξη φιλικές προς τον καπιταλισμό: Επιθυμούν την «συνεχή οικονομική ανάπτυξη», απλά λιγότερο κερδοσκοπική. «Οι οικολογικές ανάγκες… πρέπει να είναι σε συμφωνία με μια λειτουργική οικονομία», λένε. Ενώ «το κυκλικό σύστημα της φύσης πρέπει… να ενσωματωθεί στο οικονομικό πεδίο».

Οι Ρεπουμπλικάνοι

Οι Ρεπουμπλικάνοι (Die Republikaner), ένα πολιτικό κόμμα που δημιουργήθηκε από το πρώην μέλος των Waffen-SS, Franz Schönhuber το 1983, έχουν κάνει πολλές διαψεύσεις για τις σχέσεις τους με τους Ναζί – παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως τίποτα περισσότερο από μια «κοινότητα Γερμανών πατριωτών». Ωστόσο αυτό δεν τους εμποδίζει από το να παίρνουν ανοιχτά αντιμεταναστευτικές θέσεις, ιδιαίτερα εναντίον των Τούρκων, ή από το να εκμεταλλεύονται την δυσαρέσκεια για την εισροή ξένων γενικά, ή από το να ισχυρίζονται πως η Γερμανία πρέπει να είναι «για τους Γερμανούς». Η παρουσία ενός «παλιρροϊκού κύματος» προσφύγων στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, πιστεύουν, προκαλεί «την εισαγωγή εγκληματιών», «κοινωνικών εντάσεων», και «οικονομικών επιβαρύνσεων».

Οι Ρεπουμπλικάνοι ζητάν την «προστασία της ύπαρξης του Γερμανικού Volk, της υγείας του και του οικολογικού του ζωτικού χώρου [Lebensraum] ως προτεραιότητα της εσωτερικής πολιτικής. Ο στόχος αυτός, προσθέτουν «θα προσφέρει επίσης την περιβαλλοντική προστασία». Πράγματι, η οικολογική καταστροφή απειλεί την «υγεία» των Γερμανών – και με την «υγεία» εννοούν την «γεννετική υγεία» του γερμανικού λαού. Αυτή η «υγεία» έχει «υψηλότερη αξία από τα βραχυπρόθεσμα κέρδη και την πάλη για ένα επίπεδο ζωής». Προστατεύοντας και συντηρώντας ένα «υγειές περιβάλλον» όχι μόνο εξασφαλίζει την «ασφάλεια των μέσω της ζωής του λαού μας» αλλά είναι «πατριωτικό καθήκον». Οι Ρεπουμπλικάνοι είναι κάθετα ενάντια στην έκτρωση για τις Γερμανίδες γυναίκες, ωστόσο για το Τρίτο Κόσμο, «ο ουσιαστικός οικογενειακός σχεδιασμός» είναι απαραίτητος για το τερματισμό της «πληθυσμιακής έκρηξης» και της επακόλουθης απειλής του προς το περιβάλλον· δίχως αυτόν θα υπάρξει «φυσική καταστροφή και λιμός».

Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα

Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (Nationaldemokratische Partei Deutschlands, NPD) ιδρύθηκε το 1964 από άτομα που κυρίως ήταν ενεργοί Ναζί πριν το 1945, ήρθε στο προσκήνιο στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Αυτό το επιθετικά εθνικιστικό κόμμα ζητούσε από παλιά την επανένωση της Γερμανίας, ενώ η προγραμματική του βιβλιογραφία παραπονιόνταν πως «δυο πόλεμοι σε μια γενιά είχαν καταφάει την ουσιαστική υγεία του γερμανικού λαού». (Δεν αναφέρει τι ακριβώς έκαναν αυτοί οι πόλεμοι στους Εβραίους, όπως σημειώνει η Ditfurth). Το NPD θρηνεί τη καταστροφή του περιβάλλοντος, που «είχε αρνητικέ συνέπεις στην υγεία του Volk». Οι Γερμανοί δεν πρέπει να εκτίθενται  σε «χημικές βαφές» και πρέπει να προστατεύονται από «γενετικές νόσους», ενώ οι άνθρωποι με AIDS απαιτείται να «καταγράφονται». Η «διατήρηση» του «Γερμανικού λαού» απαιτεί πως οι Γερμανίδες γυναίκες θα γεννούν συνεχώς, και έτσι το NPD είναι ενάντια στην «υποβάθμιση και καταστροφή της οικογένειας». Επειδή η έκτρωση απειλεί «την βιολογική ύπαρξη του λαού μας» οι γυναίκες που κάνουν έκτρωση πρέπει να τιμωρούνται. Το κόμμα ζητά την μητρική και οικιακή εκπαίδευση της «θηλυκής νεολαίας».

Το 1973, το NPD συνέταξε ένα «Οικολογικό Μανιφέστο» που επικαλούνταν τους «νόμους της φύσης» για να δικαιολογήσει μια ιεραρχικά δομημένη, «οργανική» τάξη που θα κυβερνούσε τις κοινωνικές σχέσεις. Στρέφεται κατά της «μόλυνσης και δηλητηρίασης του περιβάλλοντος από μια ανθρωπότητα που ζει όλο και πιο απομονωμένη σε μια παρακμασμένη μάζα», το οποίο «είναι το πιο εμφανές σύμπτωμα της κατεστραμένης ισορροπίας της ανθρωπότητας και της φύσης». Στα χρόνια που πέρασαν, η ρητορική του NPD έχει προσανατολιστεί περισσότερο προς το New Age· πλέον καλεί σε «επανεπίτευξη… μιας περιβαλλοντικής συνείδησης, τόσο απαραίτητης για τη ζωή». Η επίτευξη αυτής της συνείδησης, γράφει το πρόγραμμα του NPD το 1988, «απαιτεί πρώτα μια εσωτερική επανάσταση στην ανθρώπινη σκέψη, δεν είναι η ατελείωτη συσσώρευση υλικών αγαθών ή η δίχως όρια κατανάλωση που δίνει νόημα στην ανθρώπινη ζωή και ευτυχία, αλλά η εμπειρία της φύσης, το ενδιαφέρον για τις πολιτισμικές αξίες, και η κοινωνική ασφάλεια στην οικογένεια  και το Volk». Πράγματι, «η συνειδητότητα του Volk και η οικολογική συνειδητότητα είναι αναπόσπαστες η μια από την άλλη», αφού «εκατομμύρια ξένων» απειλούν «την ίδια την ύπαρξη του Volk μας».

Η Ένωση του Γερμανικού Λαού

Η Ένωση του Γερμανικού Λαού (Deutsche Volksunion, DVU) ιδρύθηκε από τον Δρ. Gerhard Frey (γεννημένος το 1933), ακροδεξιός ακτιβιστής και εκδότης από παλιά. Παραμένοντας η ηγετική του μορφή, ο Frey είχε εμμονή για δεκαετίες με τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στα έντυπα του DVU, εκφράζοντας αμφιβολίες για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης όσον αφορά για την τυπική τους απεικόνιση  και γενικά αρνούμενος τη Γερμανική ενοχή· τα έντυπά του προσφέρουν ναζιστικά ενθύμια προς πώληση. Το DVU πιστεύει πως «η Γερμανία πρέπει να παραμείνει Γερμανική» και καλεί για «προτεραιότητα των Γερμανών στα Γερμανικά σπίτια» και «εθνική ταυτότητα και αυτοδιάθεση». Για το DVU, η περιβαλλοντική προστασία σημαίνει την εφαρμογή «αυστηρότερων νόμων ενάντια στους μολυντές», «αυστηρό έλεγχο των εισαγόμενων τροφίμων» και επιβολή περιορισμών στα πειράματα πάνω στα ζώα και στο «βασανισμό των ζώων». Προστασία της ζωής σημαίνει «το τέλος στην κατάχρηση της έκτρωσης».

Ανθρωποσοφία και η Παγκόσμια Ένωση για τη Προστασία της Ζωής

Πολιτικά κόμματα σαν αυτά έχουν συνδέσμων με την «Παλιά» δεξιά – δηλαδή τους Ναζί – από τις οποίες αντλούν την έρευνά τους για ¨οικολογικό» εκσυγχρονισμό. Μια τέτοια σύνδεση είναι η Παγκόσμια Ένωση για τη Προστασία της Ζωής (Weltbund Schutz des Lebens, WSL). Η ομάδα αυτή έχει μια ιδιαίτερη γενικότερη επιρροή στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, μιας και η οπτική της βασίζεται στην Ανθρωποσοφία, ένα αποκρυφιστικό σύνολο ιδεών που δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από τον Rudolf Steiner (1861-1925). Ο Steiner, η σημαντικότερη γερμανική μορφή της εσωτερικής «σοφίας» της αίρεσης της Θεοσοφίας του 19ου αιώνα, που ιδρύθηκε από την Γερμανική Θεοσοφιστική Εταιρία· συνέχισε με την ίδρυση του δικού του δόγματος, της Ανθρωποσοφίας, και στη συνέχεια της Ανθρωποσοφιστικής Εταιρίας. Έγραψε πολλά βιβλία πάνω στην αποκρυφιστική του πνευματική του φιλοσοφία.

Η ανθρωποσοφία ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία στην σύγχρονη γερμανική αντικουλτούρα, όπως έκανε στο εθνικό κίνημα της δεκαετίας του 1920. Τα Σχολεία Γουόλντορφ για παράδειγμα, ιδρύθηκαν πάνω στις εκπαιδευτικές αρχές του Steiner και είναι αξιοσέβαστα σε πολλούς γερμανικούς και αμερικάνικους κύκλους αντικουλτούρας. (Υπάρχουν περισσότερα από εξήντα σήμερα στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία). Δημιουργημένα από τον Steiner στη δεκαετία του 1920, προσφέρουν στα παιδιά μια εναλλακτική, αναμορφωμένη εκπαίδευση, που είναι ελεύθερη από επιθετικότητα και από την πίεση για επιτυχία, που δίνει έμφαση στις μουσικές πτυχές της ζωής και στα συναισθήματα έναντι της κατανόησης. Ο Steiner είναι επίσης ο ιδρυτής της βιοδυναμικής καλλιέργειας, ένα είδος οργανικής γεωρίας που δεν χρησιμοποιεί φυτοφάρμακα και επιδιώκει να καλλιεργήσει μια πιο οργανική σχέση μεταξύ καλλιεργητή και εδάφους. Οι βιοδυναμικοί καλλιεργητές σήμερα παράγουν μια σειρά από οργανικές τροφές υπό το όνομα Demeter και μια σειρά καλλυντικών υπό το όνομα Weleda. Πολλοί άνθρωποι υπήρξαν και συνεχίζουν να έλκονται αθώα σε αυτές τις προσπάθειες και στην ανθρωποσοφία δίχως κάποια αντίληψη των λιγότερο κολακευτικών πτυχών του έργου του Steiner.

Δεν ήταν όμως όλα τα πιστεύω του Steiner οικοπνευματικά καλοήθη. Από την μια, η ανθρωποσοφία κατατάσσει τους ανθρώπους σε «ριζικές φυλές» σε μια εσωτερική εξελικτική θεωρία. Χτίζοντας πάνω σε ένα παρόμοιο δόγμα με τη θεοσοφία, η θεωρία της ριζικής φυλής είναι αναπόσπαστη από την κοσμολογία της ανθρωποσοφίας. Σύμφωνα με αυτό το δόγμα, μια σειρά από ριζικές φυλές ανθρώπινων όντων εξελίχθηκαν σειριακά στη διάρκεια χιλιετιών, η κάθε μια ανώτερη σε αυτές που προηγήθηκαν, κάθε μια με υψηλότερο επίπεδο ανάπτυξης της αυτοεπίγνωσης. Οι πρώτες δυο ριζικές φυλές, η Πολική και η Υπερβόρεια, ήταν «αστρο-αιθερικές», πλέον έχουν εξαφανιστεί – η εξελικτική διεργασία τις ξεπέρασε. Οι επόμενοι άνθρωποι που εξελίχθηκαν ήταν λίγο ανώτεροι, αλλά ήταν ακόμη κατά το ήμισυ ζώα, εντελώς βασισμένοι στο ένστικτο, στερούμενοι της ικανότητας για εννοιολογική σκέψη και μνήμη. Η τέταρτη ριζική φυλή τελικά άρχισε να είναι αναγνωρίσιμα ανθρώπινη· τέλος ήρθαν οι Άτλαντιοι, στους οποίους ανήκουν οι Ευρωπαίοι. Οι Ευρωπαίοι λευκοί, ως οι πιο ιδιαίτερα ανεπτυγμένοι έως τώρα, είναι στη κορυφή της ιεραρχικής κλίμακας της ανθρωπότητας· έχουν φέρει ότι είναι καλό στην ανθρωπότητα, μιας και είναι «οι μόνοι που ανέπτυξαν την ανθρωπότητα μέσα τους». Αυτές οι διάφορες φυλές έχουν κατά κύριο λόγο εξοντωθεί σε διάφορες καταστροφές του ενός ή του άλλου τύπου, μετά από τις οποίες μόνο συγκεκριμένοι άνθρωποι – πιθανώς οι πιο ισχυροί – επιβίωσαν· «στη περίπτωση των κατώτερων τύπων ανθρώπινων όντων», έγραφε ο Steiner, «… το ζωντανό σώμα δεν ήταν ιδιαίτερα προστατευμένο για να του επιτρέψει να αντέξει την Εωσφορική επιρροή». Υπάρχουν αναρίθμητες υποδιαίρέσεις μέσα σε αυτές τις βασικές ριζικές φυλές. Οι μαύροι για παράδειγμα, πρέπει να ζήσουν στην Αφρική, μαθαίνουμε, μια γη με πολύ ζέστη και φως· οι μαύροι απορροφάνε αυτή τη ζέστη και φως, και οι εγκέφαλοί τους είναι ιδιαίτερα προσαρμοσμένοι για το επεξεργάζονται· η υποτιθέμενη ιδιαίτερα ενστικτώδης φύση προέρχεται από αυτή την επεξεργασία.

«Και επειδή ο ήλιος, το φως, και η ζέστη συγκρατούνται στην επιδερμίδα του, όλος ο μεταβολισμός [του μαύρου] λειτουργεί σαν να έβραζε μέσα του από τον ήλιο. Από αυτό προέρχεται η ενστικτώδης του ζωή. Μέσα του ο μαύρος, καίγεται συνεχώς, και αυτό που τρέφει αυτή τη φωτιά είναι ο οπίσθιος εγκέφαλός του».

Μόλις οι μαύροι μεταναστεύσουν μακριά από την Αφρική, η ισορροπία φωτός και ζέστης είναι διαφορετική, και έτσι θα πεθάνουν – «είναι πράγματι μια φυλή σε παρακμή, θα εξαφανιστούν από τη φύση τους, μιας και παίρνουν ελάχιστη ζέστη και φως». Μια τέτοια θεωρία μπορεί να δικαιολογήσει την επιτάχυνση της εξαφάνισης φυλών μιας και θα πέθαιναν ούτως ή άλλως. Στο μέλλον, έγραψε ο Steiner το 1909, συγκεκριμένοι άνθρωποι που δεν έχουν φτάσει σε «υψηλό επίπεδο ανάπτυξης» θα στραφούν προς το κακό: «Οι νωθρές ψυχές θα συσσωρεύσουν τόσα πολλά λάθη, ασχήμια και κακό στο κάρμα τους, που θα σχηματίσουν, για την ώρα, μια ιδιαίτερη συμμαχία κακού και απεχθών ανθρώπινων όντων που εθελοντικά αντιμάχονται τη κοινότητα των καλών ανθρώπων».

Ίσως αυτή η θεωρία ριζικών φυλών ήταν αυτό που τράβηξε τον Rudolf Hess στην ανθρωποσοφία, γιατί έγινε ανθρωποσοφιστής. Όπως σημειώνει η Ditfurth, «Η ιδεολογία των ριζικών φυλών των Θεοσοφιστών και των Ανθρωποσοφιστών εντάχθηκαν πλήρως στην Εθνικοσοσιαλιστική ιδέα του αγνότητας της ‘Άριας φυλής’». Σίγουρα οι ιδέες του Steiner για τη βιοδυναμική γεωργία  επηρέασαν κάποιους Εθνικοσοσιαλιστές. Οι ανθρωποσοφιστικές ιδέες χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα από τους οικοφασίστες σήμερα, και υπάρχει μια ισχυρή δεξιά πτέρυγα μέσα στους ανθρωποσοφιστές που είναι στενά συνδεδεμένη με την άκρα δεξιά. Ο συγγραφέας Günther Bartsch είναι ένας ανθρωποσοφιστής που επίσης είναι Εθνικός Επαναστάτης του ρεύματος του σολινταρισμού· συγγραφέας μιας κολακευτικής βιογραφίας του Otto Strasser το 1989, προσπαθεί στα κείμενα του να συνθέσει οικολογικά θέματα βασισμένα στις ιδέες του Steiner με τις πολιτικές ιδέες του Strasser. Πρέπει να σημειωθεί πως η ανθρωποσοφία είναι πολύ καλά χρηματοδοτημένη από τεράστιες πολυεθνικές εταιρείες όπως η Siemens και η Bertlesmann.

Ανάμεσα στους ακόλουθους της ανθρωποσοφίας σήμερα είναι οι αξιωματούχοι της Παγκόσμιας Ένωσης για τη Προστασία της Ζωής (WSL), μιας μικρης αλλά με επιρροή και ιδιαίτερα πλούσιας οργάνωσης στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Ο κήπος στο εκπαιδευτικό της κέντρο καλλιεργείται σύμφωνα με τις μεθόδους της βιοδυναμικής, και στους επισκέπτες προσφέρονται οργανικά αναψυκτικά. Ωστόσο αυτή η οργάνωση ιδρύθηκε το 1958 από πρώην μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, και σήμερα συνδέει τα ζητήματα της προστασίας της «ζωής» (δηλαδή, του δικαιώματος στη ζωή) και το περιβάλλον με το ρατσισμό και την αναγέννηση της εθνικής ιδεολογίας. Η «ζωή» την οποία ενδιαφέρεται κυρίως να προστατέψει είναι φυσικά η γερμανική «ζωή»· έτσι η WSL είναι μανιωδώς ενάντια στην έκτρωση, πιστεύοντας πως οι Γερμανίδες γυναίκες πρέπει να αφοσιωθούν στο να γεννούν «Άρια» μωρά.

Ο πνευματικός ηγέτης του WSL και σημαντικότερη μορφή του για το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας του είναι ο Werner Georg Haverbeck. Γεννημένος το 1909, ο Haverbeck έγινε ενεργός Ναζί από νεαρή ηλικία· πρέπει να σημειωθεί πως ο ναζισμός ήταν σε μεγάλο βαθμό νεανικό κίνημα, έτσι μέλη του όπως ο Haverbeck είναι ακόμη ζωντανά. Ο Haverbeck εντάχθηκε στα SA το 1928 και από το 1929 ως το 1932 ήταν μέλος της Διεύθυνσης της Εθνικοσοσιαλιστικής Μαθητικής Ένωσης του Ράιχ (Reichsleitung der NSDAP-Studentenschaft) και ηγέτης της Ηγεσίας της Χιτλερικής Νεολαίας του Ράιχ (Reichjugendführung der Hitlerjugend). Υπηρέτησε ως κορυφαίος αξιωματούχος της οργάνωσης Ισχύς Μέσω Χαράς (Kraft durch Freude), η οποία έλεγχε τις δραστηριότητες αναψυχής στο Τρίτο Ράιχ· το 1933 ο Rudolf Hess φρόντισε το διαβατήριο του Haverbeck να φέρει την σφραγίδα «Αυτός ο άνδρας δεν μπορεί να συλληφθεί». Επιβίωσε της εκκαθάρισης του Röhm για να βοηθήσει στην οργάνωση του Συνεδρίου του Κόμματος στην Νυρεμβέργη και για να ενταχθεί στο επιτελείο του Hess. Ο Hess ήταν που τον προσηλύτισε στην ανθρωποσοφία. Στη διάρκεια του πολέμου πραγματοποιούσε ραδιοφωνική προπαγάνδα στη Δανία και εργάστηκε στη Νότια Αμερική· ως το τέλος του πολέμου ήταν αξιωματικός.

Αφού οι Σύμμαχοι απέρριψαν βιαστικά τις πολλές προσπάθειές του Haverbeck  υπέρ του Τρίτου Ράιχ, περιόριστηκε με ικανοποίηση για ένα διάστημα να εργάζεται ως πάστορας για την Ανθρωποσοφιστική Χριστιανική κοινότητα. Ίδρυσε ένα μορφωτικό κέντρο με το όνομα Collegium Humanum το 1963, όπου σήμερα οικοφασιστικές, εσωτερικές, εθνικές, ανθρωποσοφιστικές, νεοπαγανιστικές και πριμιτιβιστικές ομάδες συναντιούνται και στήνουν εργαστήρια διαλόγου. Ήταν συνιδρυτής του WSL και ήταν πρόεδρος του από το 1974 ως το 1982. Το 1981, ήταν ανάμεσα στους υπογράφοντες του διαβόητου Μανιφέστου της Χαϊδελβέργης, ένα κείμενο που συντάχθηκε από μια ομάδα καθηγητών για να προειδοποιήσουν το γερμανικό λαό για τους κινδύνους που τους έθετε η μετανάστευση. Η πρώτη του εκδοχή ξεκινούσε:

«Με μεγάλη ανησυχία παρατηρούμε την υπονόμευση του γερμανικού λαού με την εισροή πολλών εκατομμυρίων ξένων και των οικογενειών τους, τη ξενικοποίηση της γλώσσας μας, της κουλτούρας μας, και της εθνότητας μας… Ήδη πολλοί Γερμανοί έχουν γίνει ξένοι στις περιοχές που ζουν και στους χώρους εργασίας τους, και έτσι στο ίδιο τους το Heimat».

Όσο συνηθισμένη και αν μοιάζει αυτή η γλώσσα σήμερα, όταν η αντίθεση στη μετανάστευση είναι πιο ανεκτή στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία και οι νεοφασίστες την  χτυπούν ασταμάτητα, το Μανιφέστο χρειάστηκε να γίνει πιο ήπιο εκείνη τη περίοδο (1981) εξαιτίας της κατακραυγής που προκάλεσε.

Σύμφωνα με τα δόγματα των ριζικών φυλών της ανθρωποσοφίας, ο Haverbeck είναι επίσης γνωστός επειδή θεωρεί πως οι δυο παγκόσμιοι πόλεμοι αυτού του αιώνα αποτελούσαν ένα τριαντάχρονο πόλεμο που εξαπέλυσαν ξένοι εχθροί εναντίον του γερμανικού λαού και της πνευματικής τους ζωής. Προφανώς, η γερμανική πνευματική ζωή ήταν εμπόδιο «στον αγώνα για παγκόσμια κυριαρχία της αγγλοσαξωνικής φυλής», πίσω από την οποία κρύβονταν «η ενδελεχής εικόνα ενός καλέσματος για παγκόσμια κυριαρχία, όπως η παλιά εβραϊκή συνείδηση». Πράγματι ο Haverbeck πιστεύει πως οι δυο παγκόσμιοι πόλεμοι αποτελούσαν μια συνωμοσία ενάντια στο γερμανικό λαό και τη πνευματική του ζωή. Είναι «ιστορικό ψέμα» πως οι Ναζί λειτουργούσαν «στρατόπεδα μαζικής δολοφονίας», υποστηρίζει ο Haverbeck, και ότι στη πραγματικότητα είναι «προπαγάνδα του εχθρού». Η Ρωσία ήταν ο επιτιθέμενος στον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στο βιβλίο του το 1989 με τίτλο Rudolf Steiner: Advocate for Germany, ο Haverbeck εγκωμιάζει τον Steiner (που πέθανε το 1925) επειδή αντιλήφθηκε από νωρίς την εξελισσόμενη συνωμοσία:

«Στη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Rudolf Steiner έδωσε μεγάλο αριθμό διαλέξεων σχετικά με τη σύγχρονη ιστορία, και μόχθησε ασταμάτητα για την αλήθεια του ζητήματος της «πολεμικής ενοχής»…. Ο Steiner παρουσίασε στους ακροατές του χάρτες που έδειχναν πως στόχοι που είχαν προκηρυχθεί το 1889 εκπληρώνονταν [στη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου]. Οι χάρτες αυτοί προφήτευαν τη διαίρεση της Κεντρικής Ευρώπης που θα επιτυγχάνονταν εν τέλει με την απώλεια της Ανατολικής Γερμανίας… Αυτό που ουσιαστικά δεν επιτεύχθηκε πλήρως με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών ουσιαστικά ολοκληρώθηκε το 1945: η διάλυση της Γερμανίας… Οι ηγεσίες των δυο μερών κατά το ψυχρό πόλεμο  ψυχρό πόλεμο ήταν ενωμένες ενάντια στη πνευματική Γερμανία. ‘Αυτός ο πόλεμος [1ος ΠΠ] ήταν μια συνωμοσία ενάντια στη γερμανική πνευματική ζωή’, είπε ο Steiner»

Όταν εκδόθηκε το βιβλίο του Haverbeck πάνω στον εθνικισμό του Steiner, προκάλεσε κύμα διαμαρτυρίας ανάμεσα στους ανθρωσοφιστές μέλη της αντικουλτούρας, που έστελαν τα παιδιά τους στα Σχολεία Γουόλντορφ, χρησιμοποιούσαν τα προϊόντα Demeter, και δεν ήταν με οποιοδήποτε τρόπο φασίστες ή ρατσιστές. Ωστόσο όπως σημειώνει ο ερευνητής Wölk, οι διαμαρτυρίες τους ήταν αδικαιολόγητες, αφού ο Haverbeck απλά παρουσίαζε τον Steiner ως αυτό που ήταν πραγματικά – «ένας αχρείος εθνικιστής του οποίου οι δαιμοποιήσηεις ήταν κοινές με των εθνικών κινημάτων της εποχής του» – για να δείξει τη χρησιμότητα του για τις εθνικιστικές και νεοφασιστικές ομάδες σήμερα.

Η δήθεν συνωμοσία ενάντια στη γερμανική πνευματική ζωή διατρέχει μεγάλο μέρος της σκέψης του WSL σήμερα, σημειώνει ο Wölk. Τα μέλη του WSL θεωρούν το «κατακλυσμό των προσφύγων», τη καταστροφή του περιβάλλοντος, και τη συνεχιζόμενη μεταμόρφωση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας  σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία ως κομμάτι του πνευματικού πολέμου ενάντια στους Γερμανούς. Αντιμετωπίζουν τη προστασία του περιβάλλοντος ως κομμάτι της προστασίας του λαού, της βιολογικής του «υπόστασης» και της εθνικής του ταυτότητας. Πράγματι τα μέλη του WSL βλέπουν τη μάχη για ένα υγειές περιβάλλον ως κομμάτι του καθολικού πνευματικού αγώνα ενάντια στις ομογενοποιητικές δυνάμεις της μοντερνικότητας και του «Δυτικού πολιτισμού». Η σύζυγος του Haverbeck, Ursula Haverbeck-Wetzel, μια ακόμη πρώην πρόεδρος του WSL η οποία «για θρησκευτικούς λόγους αρνείται να αποστασιοποιηθεί από οποιοδήποτε ανθρώπινο ον, συμπεριλαμβανομένου του Adolf Hitler» παρατηρεί:

«Οποτεδήποτε ένα πρόσωπο νοιώθει πως ανήκει στο πολιτιστικό ρεύμα που είναι βαθιά ριζωμένο στους ανθρώπους τουπου δεν έχει απλά μια υλική υπόσταση αλλά μια πνευματική πραγματικότητα που είναι ανώτερη από το υλικό πεδίο – έχει απελευθερωθεί από το να είναι ένας χειραγωγημένος καταναλωτής. Έχει δραπετεύσει από τη μαζική ομογενοποίηση των απόλυτα χειραγωγημένων ανθρώπων που «ψυχαγωγούν τους εαυτούς τους μέχρι θανάτου» (όπως το θέτει ο Neil Postman), που είναι ο στόχος των υποστηρικτών του «Ενός Κόσμου», αποφασισμένους για εξουσία και κυριαρχία. Το πρόσωπο που είναι πιστό στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και ακολουθεί και φροντίζει τη κουλτούρα του και τα ήθη του, το θεωρούν επικίνδυνο».

Ο Ernst Otto Cohrs, ο πρόεδρος του WSL από το 1989, είναι ένας ακόμη πιστός του Rudolf Steiner, είναι ανθρωποσοφιστής από το 1961. Σήμερα τα ενδιαφέροντα του Cohrs μοιάζουν να εντοπίζονται στη προώθηση των φυλετικών θεωριών, και στη δημοσίευση και διάδοση αντισημιτικής βιβλιογραφίας. Το 1982, ένας αξιωματούχος του παραρτήματος του WSL στη Βαυαρία έκανε δημόσιο διάβημα για τις δραστηριότητες του Cohrs μέσα στο WSL. Έγραψε μια επιστολή στη συνέλευση των μελών του WSL λέγοντας πως έπρεπε να διακόψουν κάθε σχέση με τον Cohrs επειδή, ανάμεσα σε άλλα, έστελνε αντισημιτική βιβλιογραφία στα μέλη του WSL, έβαζε διαφημίσεις σε ακροδεξιά περιοδικά όπως το Bauernschaft (το περιοδικό του διαβόητου αρνητή του ολοκαυτώματος Thies Christophersen), επέτρεπε σε νεοφασιστικά περιοδικά να ανατυπώνουν φυλλάδια του WSL, και ο ίδιος διένειμε κείμενα όπως Δεν Υπήρχαν Θάλαμοι Αερίων και Ο Μύθος του Άουσβιτς. Πολλά μέλη εφυγαν από το WSL εξαιτίας αυτής της επιστολής· εκείνοι που έμειναν ήταν κυρίως αυτοί που μοιράζονταν τις αντισημιτικές ιδέες του Cohrs και δεν ήταν πρόθυμοι να τον αμφισβητήσουν. Ανάμεσά τους ήταν ο Baldur Springmann, ο «οικοκαλλιεργητής» που συμμετείχε στους Πράσινους τις πρώτες τους ημέρες, του οποίου το βιβλίο Partner Erde (Σύντροφος Γη) εκδόθηκε από ένα ακροδεξιό εκδοτικό (Arndt Verlag), και που γράφει για το έντυπο της «Νέας» Δεξιάς, Nation Europa· και ο Δρ. Arnold Neugebohrn, ένας υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για το περιφερειακό κοινοβούλιο, που είναι περήφανος για το «»χρυσό μετάλλιο» του από το NSDAP. Ο Wölk καταλήγει, «Η εσωτερική κρίση που προκάλεσαν οι δραστηριότητες του Cohrs το 1981-82 μπορεί να αποδυνάμωσαν τις γραμμές του WSL, αλλά επίσης ενίσχυσαν το νεοφασιστικό προσανατολισμό του WSL”. Οι τωρινές δραστηριότητες του Cohrs είναι ακόμη η διάδοση  κατά κύριο λόγο βιβλιογραφίας αρνητών του ολοκαυτώματος.

Μια συλλογικότητα μέλος του WSL είναι, η με έδρα το Αμβούργο, οργάνωση γνωστή ως Κοινωνία για την Βιολογική Ανθρωπολογία, Ευγονική και Συμπεριφορική Έρευνα (Gesellschaft für biologische Anthropologie, Eugenik, und Verhaltensforschung, GfbAEV), του οποίου επικεφαλής είναι ο Jürgen Rieger, ένας «νεοναζί με μανδύα δικηγόρου» (όπως τον αποκαλεί η εφημερίδα Die Zeit) που τώρα υπερασπίζεται δυο φασιστικές ομάδες που η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία απαγόρευσε το 1992· ένας από τα βασικά μέλη του GfbAEV είναι ο κορυφαίος ιδεολόγος της γαλλικής Nouvelle Droite, Alain de Benoist. Το περιοδικό της είναι η διαβόητη τριμηνιαία επιθεώρηση Neue Anthropologie, που υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, πως πάντα υπήρχε οικολογική καταστροφή  στην ιστορία της ανθρωπότητας , πως ουσιαστικά κάποιος μπορούσε ακόμη και να ισχυριστεί πως ήταν κομμάτι της ανθρώπινης φύσης αν δεν υπήρχε μια μοναδική εξαίρεση:

«Μόνο οι Γερμανοί είναι διαφορετικοί. Στους παγανιστικούς καιρούς λάτρευαν οπωρώνες και δέντρα, και εξαιτίας της εγγύτητας τους με τη φύση, είχαν μια τάση φροντίδας προς τη φύση. Ακόμη και η αγάπη για τα ζώα είναι πιο εμφανής μεταξύ των γερμανικών λαών από ότι, είναι για παράδειγμα μεταξύ των λαών που μιλούν λατινικές γλώσσες. Έτσι δεν είναι σύμπτωση που ακόμη και σήμερα οι πιο σταθερές περιβαλλοντολογικές προσπάθειες -ιδιωτικές και κρατικές – είναι εκείνες που πραγματοποιούνται από λαούς που έχουν μεγαλύτερο ποσοστό της Νορδικής φυλής».

Rudolf Bahro: Εθνική (Völkisch) Πνευματικότητα

Αν οι φασίστες χρησιμοποιούν οικολογικά θέματα για να εκσυγχρονίσουν τους φυλετικούς και εθνικιστικούς τους στόχους, άλλοι στοχαστές αναπτύσουν ένα οικολογικό πνευματισμό σύμφωνα με τις γραμμές του New Age που έχει πολλές ομοιότητες με την εθνική γερμανική πνευματικότητα της δεκαετίας του 1920. Πράγματι, «ένα μεγάλο κομμάτι της βιβλιογραφίας για την κοντινή στη φύση πνευματικότητα που διαβάζει η εναλλακτική σκηνή είναι διάχυτη με αντιδραστικό, εθνικό, ακόμη και εθνικοσοσιαλιστικό περιεχόμενο», γράφει η Ditfurth. «Εντοπίζουμε νεοφασιστικές και ακροδεξιές θέσεις όχι μόνο στις διάφορες πολιτικές και ακόμη και οικολογικές ομάδες, αλλά επίσης… σε νεοπαγανιστικούς, εσωτερικούς και αποκρυφιστικούς κύκλους».

Η σημαντικότερη ίσως μορφή σε αυτή τη σύνδεση είναι ο Rudolf Bahro. Αρκετοί κύκλοι του γερμανικού «νέου κοινωνικού κινήματος» αποδέχονταν προηγουμένως τον Bahro ως κοινωνικό θεωρητικό που συνεισέφερε σε ένα «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» και συνεχίζουν να τον θεωρούν ως κομμάτι της ανεξάρτητης αριστεράς· αριστερά περιοδικά δημοσιεύουν ασχολίαστες συνεντεύξεις του. Στον αγγλοαμερικανικό κόσμο, επίσης, πολλοί οικολόγοι ριζοσπάστες ακόμη πιστεύουν πως ο Bahro εκπροσωπεί κάτι «αριστερό». Ωστόσο ο Bahro δεν θεωρεί τον εαυτό του αριστερό πια· πράγματι, είναι σκληρός επικριτής της αριστεράς και των «συντρόφων δίχως πατρίδα». Ουσιαστικά, όπως γράφει ο αντιφασίστας ερευνητής Roger Niedenführ, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ο Bahro συμβάλλει στην ανάπτυξη ενός «πνευματικού φασισμού» που έχει ως συνέπεια «την αποκατάσταση του Εθνικοσοσιαλισμού», καλώντας ανοιχτά στην επανοικειοποίηση της «θετικής» πλευράς του ναζιστικού κινήματος. Ο Bahro όχι μόνο επικαλείται τη μυστικιστική γερμανική πνευματικότητα όπως οι εθνικοί ιεδεολόγοι της δεκαετίας του 1920, βλέπει ακόμη και την ανάγκη για ένα «Πράσινο Αδόλφο» που θα οδηγήσει τους Γερμανούς από τα ίδια τους τα «εθνικά βάθη» και προς την οικολογική «σωτηρία».

Ο Bahro έγινε αρχικά γνωστός ως ο συγγραφέας του Η εναλλακτική στην Ανατολική Ευρώπη, το οποίο έγραψε στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, όταν ήταν αντιφρονούντας Μαρξιστής και κομματικό μέλος στην πρώην Ανατολική Γερμανία. Το 1977, η κομμουνιστική κυβέρνηση τον καταδίκασε σε φυλάκιση· το 1979 απελάθηκε. Μόλις έφτασε σε αυτό που ήταν τότε η Δυτική Γερμανία, ο Bahro συμμετείχε στους αναδυόμενους Γερμανούς Πράσινους, επιβεβαιώνοντας πως «κόκκινο και πράσινο ταιριάζουν καλά μεταξύ τους». Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 το κίνημα ειρήνης, τρόμαξε πολλούς διατυπώνοντας εθνικιστικά επιχειρήματα ενάντια στην ανάπτυξη των βαλλιστικών πυραύλων Pershing. Άρχισε να μιλά λιγότερο με πολιτικούς όρους και περισσότερο με θρησκευτικούς, ζητώντας «η έμφαση να μετατοπιστεί από τη πολιτική και το ζήτημα της εξουσίας προς το πολιτισμικό επίπεδο … στο προφητικό επίπεδο…. Ο στόχος μας πρέπει να είναι η «ανακατασκευή του Θεού’». Έγινε μαχητικός «φονταμενταλιστής» επικριτής της realo πτέρυγας των Πρασίνων (εκείνων που ήταν γενικά πρόθυμοι στην άσκηση κοινοβουλευτικής εξουσίας) και τελικά έφυγε από το κόμμα το 1985. Σε μια αποχαιρετιστήρια ομιλία στο Αμβούργο, είπε πως υπήρχαν δομικές ομοιότητες μεταξύ των Πράσινων και του ναζιστικού κινήματος, που οι Πράσινοι δεν εκμεταλλεύονταν αλλά έπρεπε· στη συνέχεια έδωσε την «φονταμενταλιστική» του εναλλακτική: «η άλλη δημοκρατία που θέλουμε θα είναι μια ένωση κοινοτήτων, ζωτικών κοινοτήτων στις οποίες ο Θεός και η Θεά θα είναι το κέντρο».

Ο Bahro στη συνέχεια μετακινήθηκε πιο πολύ προς το New Age εσωτερικό στρατόπεδο. Η βασική του ανησυχία παρέμεινε «η οικολογική κρίση», της οποία «οι βαθιές δομές» πρέπει να διερευνηθούν, αλλά τώρα πιστεύει πως η οικολογία «δεν έχει να κάνει τίποτα με την αριστερά και τη δεξιά». Σήμερα ο Bahro είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους και θεωρητικούς των New Age ιδεών στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. «Το σημαντικότερο πράγμα», παραληρεί:

«είναι … [οι άνθρωποι] να πάρουν το μονοπάτι ‘πίσω’ και να ευθυγραμμιστούν με τη Μεγάλη Ισορροπία, στην αρμονία μεταξύ της ανθρώπινης τάξης και του Τάο της ζωής. Πιστεύω πως το ‘εσωτερικό’-πολιτικό θέμα ‘του βασιλιά και της βασίλισσας του κόσμου’ είναι ουσιαστικά το ερώτημα πως οι άνδρες και οι γυναίκες γίνονται αντιληπτοί και αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους με ένα αναλυτικό πνευματικό τρόπο. Όποις δεν πειστεί να συνεργαστεί με την παγκόσμια κυβέρνηση [Weltregierung] θα υποστεί τις συνέπειες».

Το 1989, ο Bahro ήταν συνιδρυτής ενός συνδυασμού επιμορφωτικού κέντρου και κοινόβιου κοντά στη Τριρ, το Lernwerkstatt (μια «οικολογική ακαδημία για ένα κόσμο»), ο σκοπός του οποίου ήταν να συνθέσει τη πνευματικότητα με τη πολιτική, «να δημιουργήσει ένα νέο προσωπικό και πολιτικό προσανατολισμό». Φιλοξενεί διαλέξεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις, και εργαστήρια το σαββατοκύριακο πάνω σε διάφορα New Age θέματα, συμπεριλαμβανομένων της βαθιάς οικολογίας, του οικοφεμινισμού, του Ζεν Βουδισμού, της ολιστικής διατροφής, του Σουφισμού, και τα σχετικά – όπως και τη γερμανική ταυτότητα. Το βιβλίο του το 1987, με τίτλο Logik der Rettung, έδειξε μια έντονη αποδοχή ολοκληρωτικών θεολογικών αντιλήψεων που ξάφνιασε πολλούς από τους θαυμαστές του.

Ο Bahro είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Χούμπολτ του Βερολίνου, όπου κάνει ένα σεμινάριο του οποίου οι διαλέξεις είναι συνήθως ασφυκτικά γεμάτες. Στο Χούμπλτ, έχει την έδρα της «κοινωνικής οικολογίας», και αναφέρετε στην «επιστήμη» του με αυτό το όνομα, το έργο όμως του Behro δεν πρέπει να μπερδευτεί με την κοινωνική οικολογία που ανέπτυξε ο Murray Bookchin. Αν και οι δυο θεωρητικοί πιστεύουν πως οι ταξικές αντιθέσεις δεν είναι η μόνη κοινωνική αντίθεση, ο Bookchin θεωρεί την ιεραρχία ως βασική, ενώ τονίζει τη σημασία των ταξικών συμφερόντων. Ο Bahro αντίθετα στρέφεται στη «φυλετική (tribal) συνείδηση» ως ριζωμένη «πιο βαθιά από την ταξική συνείδηση», ακόμη και στα πνευματικά «βαθύτερα στρώματα» ενός λαού. «Το εθνικό ερώτημα είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα», λέει ο Bahro, που έχει μια πολύ πιο «βαθιά βάση από το ταξικό ερώτημα».

Επιπλέον, εκεί που η σταθερά διεθνιστική κοινωνική οικολογία του Bookchin επιμένει στη λογική και το νατουραλισμό και συνεχώς επικρίνει τον οικομυστικισμό και την νοικοθεολογία, η εκδοχή της «κοινωνικής οικολογίας» του Bahro είναι ιδιαίτερα πνευματιστική. Πράγματι στα τέληη του 1990, όταν ο Bookchin μίλησε στο σεμινάριο του Χούμπολτ, έπειτα από πρόσκληση του Bahro, ο Bahro είπε στον Bookchin πως η δική του «κοινωνική οικολογία» ήταν στη πραγματικότητα μια προσπάθεια σύνθεσης της κοινωνικής οικολογίας του Bookchin με την βαθιά οικολογία. Η πολιτική σήμερα, σύμφωνα με τις απόψεις του Bahro, πρέπει να βασίζεται σε πνευματικές αξίες, επειδή «δίχως την επιστροφή στη πνευματική πηγή», η πολιτική «δεν θα είναι άξια αυτού του ονόματος». Όχι μόνο έχουν απόλυτα άδικο όσοι θεωρούν τη πολτική με την πνευματικότητα ως αντίθετα, πιστεύει, αλλά τα παγκόσμια οικολογικά μας προβλήματα είναι στη πράξη μια υλική αναπαράσταση της εσωτερικής πνευματικής «αρρώστιας» που τα διαχωρίζει. Μια θρησκευτική «πολιτική της συνειδητότητας» είναι – δηλαδή η εμφύτευση πνευματιστικών ιδεών – που μπορεί να σταματήσει την παγκόσμια οικολογική κρίση και να προετοιμάσει τους ανθρώπους για τη νέα πολιτική τάξη.

Η πνευματιστική προσέγγιση του Bahro έχει μια ιδιαίτερη εθνο-πολιτιστική διάσταση. Μιλά για λαούς σαν να είχαν μοναδικές πνευματικές «ουσίες» που είναι ακατάλυτες, που δεν μπορούν να καταστραφούν με το καιρό. Τον απασχολεί ιδιαίτερα η «Γερμανική ουσία» (deutsche Wesenheit) και οι διάφορες εκφράσεις της στο υλικό πεδίο. Στη προσέγγιση της οικολογικής κρίσης, η γερμανική «ουσία» απαιτεί την ενσωμάτωση του πνευματισμού, ιδιαίτερα της μυστικιστικής παράδοσης που ξεκίνησε από τον Meister Eckhart, τον οποίο «εμείς οι Γερμανοί οφείλουμε να διαβάσουμε». Ο Bahro αντιπαραβάλει θετικά αυτή τη «γερμανική παράδοση» με το σοσιαλισμό και το Διαφωτισμό.

Μοιάζει να μην ανησυχεί τον Bahro, όπως σημειώνει ο αντιφασίστας ερευνητής Peter Kratz, πως αυτός ο μυστικιστικός γερμανισμός μοιάζει πολύ με το μυστικιστικό γερμανισμό του εθνικού κινήματος. Ο Bahro, πρακτικά, συνειδητά συνδέει τον εαυτό του με το εθνικό κίνημα – ο ίδιος λέει πως θέλει την «αφύπνιση του λαού (Volk)» – και με την Συντηρητική Επανάσταση της δεκαετίας του 1920 ενάντια στον Διαφωτισμό γενικότερα. Πράγματι, ο Bahro είναι κριτικός απέναντι στους Πράσινους, μεταξύ άλλων, επειδή δεν «μετέχουν αυτής της εθνικής στιγμής». Ο Kratz προειδοποιεί πως αυτό δίνει στη προσέγγιση του Bahro «την ίδια δυναμική για πολιτική καταστροφή που είχε το εθνικό κίνημα, ακόμη και αν αυτό θα ευχαριστούσε τον Bahro όσο λίγο ευχαρίστησε τους δημιουργούς του εθνικού κινήματος».

«Ουσίες» όπως η «γερμανική ουσία» δεν μπορούν να παραμείνουν στο πνευματικό πεδίο, πρέπει να εκφραστούν στη σκληρή πραγματικότητα δηλαδή, στη πολτικη, στην ιστορία, και στη κοινωνία. Στο σχέδιο του Bahro (κι σε απόλυτη αντίθεση με τον αναρχικό ελευθεριακό κοινοτισμό του Bookchin), αυτές οι εκδηλώσεις δεν θα πάρουν τη μορφή δημοκρατικών θεσμών, αφού «να πούμε πως θα δημιουργήσουμε λαϊκή δημοκρατία τώρα, μεταξύ λύκων είναι ανοησία». Ο Bahro επικρίνει «την ψηφομετρική εκλογική» διαδικασία της δημοκρατίας και προτιμά μια πνευματική διαδικασία συναίνεσης για τη λήψη αποφάσεων. Αν και για την ώρα λαμβάνει κρατική ενίσχυση από τη Σαξονία για ένα πρόγραμμα παρουσίασης του οικοινοτισμού (χάρη κυρίως στο φίλο του, εξωτερικό λέκτορα στο Χούμπλοτ, πρωθυπουργό της Σαξονίας Kurt Biedenkopf), ο Bahro επίσης απορρίπτει το κράτος: «Η κοινωνία δικαίου, ισχυρίζεται, «δεν μπορεί πια να βασίζεται στο κράτος ή σε οποιαδήποτε άλλη υπάρχουσα δύναμη που είναι ακόμη λιγότερο νομιμοποιημένη».

Παρά τους αντικρατικούς ισχυρισμούς του, που μπορεί να τον κάνουν να εμφανίζεται ιδιαίτερα αντιεξουσιαστής, όπως πολλοί «Νέοι» Δεξιοί ο Bahro πιστεύει απόλυτα πως η οικολογική κρίση είναι ανατρέψιμη μόνο με απολυταρχικά μέσα. Ζητά μια πνευματικά βασισμένη και ιεραρχικά ελιτίστικη «κυβέρνηση σωτηρίας» (Rettungsregierung) ή ένα «καλό κράτος» (Gottesstaat) που θα διοικείται από μια «νέα πολιτική αυθεντία στο υψηλότερο επίπεδο»: «ένα πρίγκηπα οικολογικής κοπής». Ο «πρίγκηπας», ο οποίος εμφανώς μπορεί να είναι συλλογική οντότητα, θα αποτελεί μια πνευματική ελίτ, μια ολιγαρχία υπόλογη μόνο στο Θεό. Ως μια «φωνή του θείου», αυτή η ελίτ-γκουρού θα υπαγορεύσει το νόμο του Θεού και της φύσης, ώστε να μεταμορφώσει τη παρούσα κοινωνία σε «τάξη σύμφωνα με τη φύση», που ο Bahro θεωρεί επιθυμητή. Οι άνθρωποι δεν πρέπει «να φοβούνται» τον ερχομό αυτού του «πρίγκηπα», λέει ο Bahro, αφού, «ένα ελάχιστο ‘οικοδικτατορίας’ είναι απαραίτητο» για να αντιμετωπίσουμε σήμερα τα προβλήματα μας. Εξάλλου, «είναι απόλυτα αδιάφορο το ζήτημα αν [αυτός ο πρίγκηπας] είναι άνδρας ή γυναίκα», μας καθησυχάζει, «είναι ζήτημα δομής. Δηλαδή της γερμανικής στιγμής μέσα σε αυτό το Πράσινο κίνημα». Σήμερα όμως είναι σημαντικό να καλλιεργήσουμε μια ευρεία πνευματική συνείδηση μέσα στο γενικό πληθυσμό, γιατί «δίχως πνευματική αφοσίωση, δεν θα υπάρξει καμιά νέα εξιλεωτική θεσμοθέτηση» – δηλαδή, κανένας «πρίγκηπας». Μάλλον χαίρεται πως «παρά τις όλες μας αρνητικές εμπειρίες … οι ισχυρότερες πολιτικο-ψυχολογικές τάσεις του λαού μας» κάνουν «τους Γερμανούς να ανταποκρίνονται καλύτερα, από ότι άλλοι λαοί, στη χαρισματική ηγεσία».

Απελευθερώνοντας τα «Φαιά Κομμάτια»

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο Btraho είναι ιδιαίτερα ανοιχτός γύρω από την αποδοχή του πνευματικού περιεχομένου του φασισμού για τη «σωτηρία» της φύσης και της ανθρωπότητα. Στο Η Λογική της Σωτηρίας, θέτει το ερώτημα «Υπάρχει αλήθεια κάποια ιδέα που να είναι πιο απεχθής από το 1933;» – δηλαδή, την άνοδο του Hitler στη εξουσία. «Όμως αυτό ακριβώς είναι που μπορεί να μας σώσει! Το οικολογικό και το κίνημα ειρήνης είναι το πρώτο δημοφιλές γερμανικό κίνημα από την εποχή του ναζιστικού κινήματος. Πρέπει να συν-εξιλεώσει [miterlösen] τον Hitler». Πράγματι, «το ναζιστικό κίνημα [ήταν] ανάμεσα στα άλλα μια πρώιμη ανάγνωση του οικολογικού κινήματος». Οι Γερμανοί πρέπει να αναζητήσουν «το θετικό που μπορεί να είναι κρυμμένο μέσα στο ναζιστικό κίνημα» και να το επανακτήσουν, λέει, «επειδή αν δεν το κάνουμε, θα παραμείνουμε ξεκομμένοι από τις ρίζες μας, τις ρίζες από τις οποίες θα ξεπεταχτεί αυτό το οποίο θα μας σώσει». Σήμερα πρέπει να «ελευθερώσει» κάποιος τα «φαιά κομμάτια» του γερμανικού χαρακτήρα. Το σημαντικό είναι, λέει ο Behro, πως σήμερα «υπάρχει ένα κάλεσμα στα βάθη του έθνους για ένα Πράσινο Αδόλφο».

Όταν οι επικριτές του Behro τον αποδοκίμασαν για την δήλωσή του, ο Behro απάντησε πως όχι, δεν εννοεί τον Adolf Hitler. Το ότι οι αριστεροί επικριτές του νομίζουν πως εννοεί τον Adolf Hitler δείχνει πως η αριστερά «απαντά μόνο με φόβο, αντί να κατανοήσει πως ο Πράσινος Αδόλφος θα είναι ένας εντελώς διαφορετικός Αδόλφος από αυτόν που ξέρουμε». Ωστόσο ο Kratz σημειώνει, πως ο ίδιος ο Bahro αποφεύγει να απαντήσει τι ακριβώς θα είναι πραγματικά αυτός ο «Πράσινος Αδόλφος»: ίσως ένας προσωποποιημένος Führer, ίσως μια πνευματική ελίτ, ή ίσως κάποια εσωτερική αυτογνωσία πως μέσα στο καθένα μας υπάρχει ένας υποτιθέμενος «Πράσινος Αδόλφος» στο οποίο πρέπει να υποτάξουμε τους εαυτούς μας εθελοντικά μέσω πνευματικής αφύπνισης. Η αοριστία είναι από μόνη της ένα ζήτημα. Ο Kratz πιστεύει πως ο bahro πραγματικά πιστεύει σε ένα προσωποποιημένο Führer· ο Behro ανασύρει τον μύθο του «κοιμώμενου αυτοκράτορα», την εθνικιστική αντίληψη πως ο αυτοκράτορας Μπαρμπαρόσα κοιμάται στο Όρος Κιφχάουζερ και κάποια μέρα θα επιστρέψει ως Führer και θα σώσει τη Γερμανία από τις δυσκολίες – μια ιδέα που είναι και μια από τις βάσεις της αρχής του Ναζί Führer.

Για τον Bahro, αυτός ο Führer θα είναι ξεκάθαρα ένας πνευματικός ηγέτης. Σε ένα πρόλογο σε ένα βιβλίο του συναδέλφου του Jochen Kirchhoff, υποστήριξε πως ο Εθνικοσοσιαλισμός είχε τους σωστούς πνευματικούς στόχους: προσπαθούσε να εκφράσει την «γερμανική ουσία» στο υλικό πεδίο. Τα πήγε στραβά στην εκτέλεση – πρώτα από όλα, ήταν ιδιαίτερα βίαιος. Ακόμη και αυτό ήταν κατανοητό αφού, καθώς αναδύθηκε στη δεκαετία του 1920, ήταν το καθήκον του Εθνικοσοσιαλισμού να κάνει την πρώτη πνευματική επανάσταση ενάντια στον υπερβολικό υλισμό της περιόδου. Έτσι, η υλιστική σκέψη της περιόδου της Βαϊμάρης, ενάντια στην οποία επαναστάτησε ο Εθνικοσοσιαλισμός, ήταν η πραγματική αιτία της υλικής «βιαιότητας» των Ναζί – δηλαδή του μαζικού φόνου.

Η υλιστική σκέψη της μοντερνικότητας της Βαϊμάρης στην οποία οι Ναζί είχαν δίκιο να αντιτίθενται, λέει ο bahro, είναι και σήμερα η άμεση αιτία της οικολογικής κρίσης. Μόνο η πνευματικοποίηση της συνείδησης, πιστεύει ο Bahro, μπορεί να υπερισχύσει απέναντι στον καταστροφικό για τη βιόσφαιρα υλισμό. Συνεπώς οι Γερμανοί σήμερα δεν έχουν εναλλακτική παρά να θυμηθούν την πνευματικότητα των «βαθιών δυνάμεων» από το ναζιστικό κίνημα – ώστε να «εκφράζουμε όλο μας το δυναμικό».

Πρέπει να είναι όμως πνευματικό εγχείρημα: η στροφή σε αυστηρά πολιτική αντίσταση στο υλικό πεδίο είναι, για τον Behro,  από μόνη της αναπόσπαστο συστατικό του υλιστικού κοσμικισμού, μια έκφραση αρνητικής πνευματικότητας. Εκείνοι που επιδίδονται στη πολιτική στο υλικό πεδίο σήμερα, λέει, στη πράξη μοιάζουν στους… Ναζί! Πράγματι, οι Ναζί έπρεπε να παλέψουν στη δεκαετία του 1920, αλλά τουλάχιστον είχαν τις σωστές πνευματικές ιδέες. «Επανάσταση όμως (υπό τις συνθήκες της ιμπεριαλιστικής μας κατάστασης) είναι φασιστική. Δηλαδή δεν εξιλεώνει [rettet] τίποτα». Το θρησκευτικό σύστημα του Behro έτσι δεν συνθέτει την πνευματικότητα με τη πολιτική, όπως σημειώνει ο κριτικός Niedenführ· αντίθετα απλά εξαλείφει τη πολιτική δράση.

Νιώθοντας αποστροφή για αυτές τις ιδέες, οι κριτικοί αποκήρυξαν το Η Λογική της Σωτηρίας ως φασιστικό ή «φασιστοειδές» – εν δυνάμει φασιστικό. Ο Behro απαντά πως αυτός ο «άνανδρος αντιφασισμός» έχει «αρνηθεί» να «δει τη δύναμη που κρύβεται κάτω από το φαιό κίνημα». Ακριβώς επειδή η αριστερά απορρίπτει την διορατικότητα της πνευματικότητας, δεν μπορεί να δει την αναγκαιότητα των εθνικών-απολυταρχικών δομών και έτσι δεν μπορεί να δώσει υλική υπόσταση στην «γερμανική ουσία», πιστεύει. Ο Behro απάντησε αναλυτικότερα στο επόμενο βιβλίο του, Rückkehr:

«Μπορεί να είναι διδακτικό το ότι υπήρχε μια ισχυρή πτέρυγα των Ναζί που ήθελε να είναι κοινωνικά και πολιτιστικά επαναστατική. Αυτή η πτέρυγα δεν εδραιώθηκε, και το κίνημα του Hitler προχώρησε στο να υπηρετήσει έναν αναγεννημένο Γερμανικό καπιταλισμό…. Δεν μπορούμε να επιτρέπουμε πια να θεωρείται ο φασισμός ζήτημα ταμπού».

Πρέπει να σημειωθεί πως ο φασισμός δεν είναι ιδιαίτερα «ζήτημα ταμπού» στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία – το αντίθετο, έχει συζητηθεί ιδιαίτερα. Αυτό που έχει απορριφθεί – και δεν είναι απλά «ταμπού», καθώς το ταμπού προκαλεί το σπάσιμο του – είναι η συμπάθεια προς τους Ναζί. Ο Bahro συνεχίζει:

«Δεν μπορώ να αποκλείσω την πιθανότητα πως στα τέλη της δεκαετίας του 1920 δεν θα είχα πάει με τους Ναζί. Και είναι πολύ σημαντικό να είμαστε προετοιμασμένοι για να θέσουμε αυτό το ερώτημα. Όσο για αυτό που θα συνέβαινε στη συνέχεια, δεν ξέρω. Υπήρχαν άνθρωποι στο ναζιστικό κίνημα που το εγκατέλειψαν πριν το 1933, υπήρχαν άνθρωποι που είδαν τη πραγματικότητα μετά την υπόθεση Röhm· κάποιοι πέρασαν στην αντίσταση· άλλοι εκτελέστηκαν. Όμως υποτίθεται πως δεν μπορούμε να φανταστούμε τι θα κάναμε εμείς. Και ήμουν και είμαι έτοιμος να προχωρήσω σε τέτοια ερωτήματα. Πιστεύω πως αν είμαστε σοβαροί  γύρω από τη δημιουργία ενός λαϊκού κινήματος και να υπερβούμε την οικολογική κρίση, και αν πράγματι θέλουμε να αντιμετωπίσουμε  αυτό που βγαίνει από τα βάθη, θα πρέπει να ασχοληθούμε ιδιαίτερα με αυτό που εκφράστηκε τότε και αναζητά μια άλλη, καλύτερη έκφραση σήμερα.  Αυτό μπορεί να εξελιχθεί καλά αν υπάρχει μεγάλος βαθμός συνείδησης γύρω από όποιο μηχανισμό δυστυχίας βρίσκεται μέσα σε όλους μας, οι αντιδράσεις πικρίας, απλή εξέγερση αντί επανάστασης.

Μεταμφιεσμένη ως θαρραλέα έρευνα στο σπάσιμο των ταμπού, αυτές οι πρακτικές δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να δώσουν στους ανθρώπους την άδεια να οραματιστούν τους εαυτούς τους ως Ναζί – μια τρομακτική απαλλαγή σε κάθε εποχή, αλλά ιδιαίτερα σε μια που οι σύγχρονοι Ναζί επιτίθονται συνεχώς σε ξένους στις γερμανικές κωμοπόλεις και πόλεις και όταν ρατσιστικά σημειώνουν εκλογικές νίκες.

Κάποιοι από τους συνεργάτες του Behro ενισχύουν την έντονη υποψία πως αυτός ο «Πράσινος Αδόλφος» αναφέρεται σε ένα νέο FührerΙ. ένας από τους συναδέλφους του καθηγητές στο Lernwerkstatt για παράδειγμα, είναι ο Rainer Langhans, ένας πρώην αναρχικός «τρελός» της οργάνωσης SDS (Sozialistische Deutsche Studentenbund, Σοσιαλιστική Φοιτητική Ένωση της Γερμανίας) κατά τη δεκαετία του 1960, που σήμερα γράφει πως η «πνευματικότητα στη Γερμανία ονομάζεται Hitler. Και μόνο όταν έχεις πάει λίγο πιο πέρα μπορείς να το ξεπεράσεις. Μέχρι τότε, όμως, πρέπει να επανακτήσεις την κληρονομιά… όχι με την έννοια αυτού του λεπτού απαγορευτικού αντιφασισμού αλλά με την έννοια της περαιτέρω εξέλιξης αυτού που προσπάθησε να κάνει ο Hitler». Και: «Αυτός ο ηλίθιος Διαφωτισμός, ο οποίος δημιουργεί φραγμούς ενάντια στα αποκαλούμενα ‘ξεσπάσματα του ανορθολογικού’, είναι ουσιαστικά κωμικός σαν αντιφασιστικό σύνδρομο». Και: «Πρέπει να είμαστε, τρόπος του λέγειν, οι καλύτεροι φασίστες». Ένας άλλος από τους συναδέλφους καθηγητές του Behro στο Lernwerkstatt είναι ο Jochen Kirchhoff, που γράφει πως ο «Εθνικοσοσιαλισμός ήταν μια πρόχειρα εκτελεσμένη απόπειρα για τη θεραπεία του κόσμου… και για την εδραίωση της πολιτικής στο πνευματικό».

Ο Bahro έχει προσκαλέσει για να μιλήσει στο σεμινάριο του τον Wolfgang Deppert, ένα πρώην επικεφαλής της εθνικής-ρατσιστικής σέκτας Γερμανική Ουνιταριανή Θρησκευτική Κοινότητα (DUR), ακόμη και αν στα τέλη του 1990 ο Deppert επέτρεψε τη δημοσίευση σε ένα από τα περιοδικά του ενός άρθρου της πριγκίπισσας Marie-Adelheld Reuss-zur-Lippe. Νωρίτερα στη ζωή της, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, το άτομο αυτό ήταν μια από τους ιδρυτές του «Νορδικού Κύκλου», και αργότερα στενή πολιτική και προσωπική έμπιστη του υπουργού γεωργίας του Τρίτου Ράιχ, Walther Darré, ο οποίος την αποκαλούσε «η μικρή μου αδερφή». Το 1985, ήταν αρχισυντάκτρια της εφημερίδας Bauernschaft (Αγροτιά), της οποίας εκδότης ήταν ο Thies Christophersen, ο διαβόητος συγγραφέας του απεχθούς φυλλαδίου του 1973  Die Auschwitz Lüge (Το Ψέμα του Άουσβιτς). Ο Deppert μίλησε στο σεμινάριο του Χούμπολτ περί φιλοσοφίας και επιστήμης.

Ανεξάρτητα από το τι συνέβη σε αυτή τη διάλεξη, η παρουσία του Murray Bookchin στο σεμινάριο στις 21 Νοεμβρίου 1990, δεν πήγε καλά για τον οικοδεσπότη του. Ο Bahro ζήτησε από τον Bookchin να απαντήσει σε ερωτήματα όπως «Είναι η εναλλακτική στην οικολογική καταστροφή η ελευθερία από τη κυριαρχία ή μια ‘οικολογική’ δικτατορία;». ο Bookchin απάντησε πως μια «’οικολογική’ δικτατορία δεν θα ήταν οικολογική – θα αποτελείωνε τελικά ολοκληρωτικά το πλανήτη. Θα ήταν η αποθέωση, η πραγμάτωση, του κοινωνικού ελέγχου, της χειραγώγησης, της αντικειμενοποίησης των ανθρώπινων όντων, η άρνηση της ανθρώπινης ελευθερίας και αυτοεπίγνωσης, στο όνομα των οικολογικών προβλημάτων… Μια ‘οικολογική’ δικτατορία είναι αντίφαση, ένα οξύμωρο».

Όταν τελείωσε τη παρουσίαση του ο Bookchin, ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:

Bahro:  Δίνεις τόση προσοχή στη θετική πλευρά της ανθρώπινης φύσης – συνεργασία και ούτω καθ’ εξής – που αν ήταν αληθινή, ήταν απίθανο να γυρίσουμε πίσω ξανά και ξανά στον εγωισμό και τον ανταγωνισμό. Βλέπεις την ανθρώπινη φύση σαν κυρίως θετική. Αλλά πολύ συχνά έχει κινηθεί προς το χειρότερο αντί προς το καλύτερο. Πιο συχνά οι θεσμοί που τα ανθρώπινα είδη έχουν δημιουργήσει είχαν ιεραρχία και κυριαρχία. Το γεγονός πως το έκαναν πρέπει να έχει μια βάση στην ανθρώπινη φύση…

Όταν μιλάς για ορθολογικότητα, Geist, την πλήρως ανεπτυγμένη ανθρώπινη δυνατότητα, αντιμετωπίζεις αυτή τη πλευρά ελάχιστα – την «σκοτεινή πλευρά». Επειδή αυτή είναι που μας δίνει την δυνατότητα να κυριαρχήσουμε, αυτό το Geist, η ορθολογικότητα μας. Δεν θες να το αντιμετωπίσεις ως θεμελειώδες…

Bookchin: Δεν αγνοώ την «σκοτεινή πλευρά» της ανθρωπότητας … αν όμως η «σκοτεινή πλευρά» υπάρχει παντού, τότε γιατί είναι αναγκαίο για τη «σκοτεινή πλευρά» να εκφράζεται σε θεσμούς του πιο βάρβαρου είδους; Γιατί πρέπει να υπάρχει εξαναγκασμός; Γιατί η «σκοτεινή πλευρά» πρέπει να θεσμοποιείται μέσω της δύναμης, μέσω της προκατάληψης, μέσω του φόβου, μέσω της απειλής, και μέσω ιδεολογιών της πιο βάρβαρης μορφής; Δεν υπάρχει αμφιβολία πως υπάρχει μια «σκοτεινή πλευρά» στην ανθρώπινη ιστορία… Είναι όμως πολύ δύσκολο να βρεθούν οι βιολογικοί λόγοι για αυτή τη «σκοτεινή πλευρά». Επειδή αυτή η «σκοτεινή πλευρά» πάντοτε λειτουργούσε μέσα από τους θεσμούς μιας μειονότητας που βασίζονταν στην δύναμη και εξαρτιόνταν από τη προπαγάνδα και την προκατάληψη, και στα χειρότερα πράγματα που μπορεί να αναπτύξει το ανθρώπινο μυαλό, για να καταπιέσει εκατομμύρια και εκατομμύρια.

Bahro: Έχει όμως φυσικές βάσεις;

Bookchin: Προέρχεται από μια κοινωνική βάση… Αν η «σκοτεινή πλευρά» είναι φυσική, γιατί σε όλες τις μεγάλες επαναστάσεις που γνωρίζουμε, οι άνθρωποι έχουν βγει εμπρός με μια γενναιοδωρία πνεύματος που είναι απίστευτη; Είναο πρόθυμοι να εμπιστευτούν, να νοιαστούν, να αισθανθούν το πόνο ακόμη και των αφεντών τους – όταν οι αφέντες τους προσπαθούσαν να τους καταπιέσουν, εξαιτίας των δικών τους ανασφαλειών τους… Στις κοινωνίες πολεμιστών, για να κάνουν το έφηβο να μεταμορφωθεί σε πολεμιστή, πρέπει να του προκαλέσεις πόνο. Πρέπει να τον χαλάσεις, να τον κάνεις να υποφέρει για να τον κάνεις κομμάτι της κοινότητας των πολεμιστών… Δεν βλέπω τη «σκοτεινή πλευρά» της ανθρώπινης φύσης, αλλά της κοινωνικής φύσης».

Αφού ο Bookchin τελείωσε την ομιλία του, ο Bahro είπε στον Bookchin πως δεν θα τον καλούσε να μιλήσει ξανά.

Κοινωνική Δαρβινική «Οικολογία»: Herbert Gruhl

Ο Bahro, ας γίνει σαφές, ισχυρίζεται πως αναζητά τις ρίζες της οικολογικής κρίσης στην «ασθένεια» στην «λευκή Νορδική ανθρωπότητα». Αλλά η ακροδεξιά πολύ συχνά εντοπίζει αυτές τις ρίζες στους μη ευρωπαίους και χρησιμοποιεί την «οικολογία» για να αξιοποιήσει τα κλασικά ρατσιστικά επιχειρήματα ενάντια στην μετανάστευση από το Τρίτο Κόσμο. Στην «Ευρώπη των πατρίδων» της «εθνοπλουραλιστικής» αντίληψης, κάθε Έθνος απαιτεί το δικό του ιδιαίτερο, οικείο περιβάλλον ώστε να ανθίσει. Επέμβαση από έξω – συμπεριλαμβανόμενης της μετανάστευσης – διαταρράσει αυτό το φυσικό περιβάλλον, την «φυσική οικολογία του Έθνους». Συχνότερα, η ακροδεξιά ισχυρίζεται πως υπερασπίζεται τις κουλτούρες αντί των φυλών· αν οι Ναζί κατέτρεχαν εκείνους που εξασκούσαν «φυλετική μίξη» και επεδίωκαν να διατηρήσουν την «φυλετική καθαρότητα», οι σημερινοί φασίστες  είναι ενάντια στην πολιτιστική ανάμιξη και επιδιώκουν τη διατήρηση του πολιτισμού τους. έτσι το οικοφασιστικό και παραπλανητικά ονομαζόμενο Οικολογικό Δημοκρατικό Κόμμα (Ökologische Demokratische Partei, ÖDP) ζητά «να γίνονται αποδεκτοί πρόσφυγες από χώρες που ανήκουν από την ίδια πολιτιστική περιοχή με τους πρόσφυγες», και απαιτούν «Heimat αντί μονοκουλτούρας».

Η κενότητα τέτοιων απαιτήσεων γίνεται εμφανής, ωστόσο, όταν ενδύονται με όρους «οικολογίας». Η αντίληψη της ακροδεξιάς περί οικολογίας πρακτικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από κοινωνικός δαρβινισμός, η αντιδραστική ιδεολογία πως η βιολογία καθορίζει τη μορφή της κοινωνίας, πως τα γονίδια παρά το περιβάλλον καθορίζουν τη κουλτούρα. Η «οικολογία» του κοινωνικού δαρβινισμού μπορεί έτσι να προωθήσει «οικολογικούς» λόγους για την μη είσοδο μεταναστών και για την επιβεβαίωση εθνοτικής ή εθνικής ταυτότητας – ενώ αποφεύγει την ορολογία της φυλής.

Οι κοινωνικός δαρβινισμός έχει βαθιές ρίζες στην γερμανική ακροδεξιά. Όταν πρωτοεμφανίστηκε ως δόγμα τον 19ο αιώνα, η γερμανική του εκδοχή ήταν πολύ διαφορετική από την αγγλοαμερικανική. Όπως ο αγγλοαμερικανικός κοινωνικός δαρβινισμός, ο γερμανικός κοινωνικός δαρβινισμός  πρόβαλε ανθρώπινους κοινωνικούς θεσμούς πάνω στον μη ανθρώπινοι κόσμο ως «φυσικούς νόμους», και στη συνέχεια επικαλούνταν εκείνους τους «νόμους» για να δικαιολογήσει την ανθρώπινη κοινωνική διαρρύθμιση ως «φυσική». Επίσης εφάρμοσε το απόφθεγμα «επιβίωση του ισχυρότερου» στην κοινωνία. Εκεί όμως ο αγγλοαμερικανικός κοινωνικός δαρβινισμός αντιλαμβάνονταν ως «ισχυρότερο» τον μεμονωμένο επιχειρηματία σε μια καπιταλιστική ζούγκλα, ο γερμανικός κοινωνικός δαρβινισμός αντιλαμβάνονταν κυρίως τον «ισχυρότερο» με όρους φυλής. Έτσι η «ισχυρότερη» φυλή όχι μόνο μπορούσε να επιβιώσει, κατατροπώνοντας όλους τους ανταγωνιστές της στον «αγώνα για την επιβίωση» της. όπως παρατηρεί ο Daniel Gasman:

«Μπορεί να ειπωθεί πως ο δαρβινισμός στην Αγγλία ήταν μια προέκταση του ατομισμού της ελεύθερης αγοράς, που προβάλλονταν από τον  κοινωνικό κόσμο στο φυσικό κόσμο, [στη Γερμανία ήταν] μια προβολή του γερμανικού ρομαντισμού και του φιλοσοφικού ιδεαλισμού… Η μορφή που πήρε ο κοινωνικός δαρβινισμός στην Γερμανία ήταν αυτή της ψευδοεπιστημονικής θρησκεία λατρείας της φύσης και του μυστικισμού της φύσης σε συνδυασμό με ρατσιστικές ιδέες».

Αφού αυτός ο κοινωνικός δαρβινισμός έμοιαζε να δίνει «επιστημονική» βάση στο ρατσισμό, ο Εθνικοσοσιαλισμός βασίστηκε ιδιαίτερα πάνω του για να προσφέρει «επιστημονικές» βάσεις στον κακοήθη ρατσισμό του. Ο Hitler έγραψε στο Ο Αγών Μου, για παράδειγμα, πως οι άνθρωποι «οφείλουν την ανώτερη ύπαρξη τους, όχι στις ιδέες μερικών τρελών ιδεολόγων, αλλά στη γνώση, και στην ανελέητη εφαρμογή των αυστηρών και άκαμπτων νόμων της Φύσης». Ανάμεσα σε αυτούς του «νόμους»: «Η φύση κάνει συνήθως συγκεκριμένες διορθωτικές αποφάσεις όσον αφορά την εθνική καθαρότητα των γήινων πλασμάτων. Δεν αγαπά ιδιαίτερα τα μπάσταρδα». Για να εδραιώσουν το ολοκληρωτικό καθεστώς και να πραγματοποιήσουν γενοκτονία, οι Ναζί βασίστηκαν με ευκολία πάνω στη κοινή ιδεολογία πως το Έθνος διαμεσολαβεί μεταξύ του ατόμου και του σύμπαντος, καθιστώντας το άτομο κυρίως μέλος ενός ευρύτερου συνόλου, το «Εθνικό σύνολο» ή «Εθνική κοινότητα».

Είναι ευρέως γνωστό ανάμεσα στους οικολόγους ακτιβιστές σήμερα πως ο Ernst Haeckel επινόησε τον όρο οικολογία στη δεκαετία του 1860· αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι πως ο Haeckel ήταν ο κύριος εκπρόσωπος του κοινωνικού δαρβινισμού στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, όπως δείχνει ο Gasman. Ο γερμανικός κοινωνικός δαρβινισμός έτσι ενώθηκε σχεδόν αμέσως με την ιδέα της οικολογίας. Ο Haeckel πίστευε επίσης στο μυστικιστικό ρατσισμό και εθνικισμό, έτσι ώστε ο γερμανικός κοινωνικός δαρβινισμός ήταν από την αρχή μια πολιτική αντίληψη που πρόσφερε στο ρομαντικό ρατσισμό και εθνικισμό μια ψευδοβιολογική βάση. Ουσιαστικά, όπως λέει ο Gasman:

«ο φυλετικά εμπνευσμένος κοινωνικός δαρβινισμός στη Γερμανία… ήταν σχεδόν αμέσως όφειλε τη δημιουργία του στον HaeckelΟι ιδέες του βοήθησαν στο να ενωθούν σε μια ολοκληρωμ΄νη ιδεολογία οι τάσεις του ρατσισμού, του ιμπεριαλισμού, του ρομαντισμού, του αντισημιτισμού και του εθνικισμού… Ο Haeckel ήταν που πρώτος έδωσε την πλήρη επιστημονική βαρύτητα, με τόση ένταση, σε αυτό που ουσιαστικά ήταν οι ανορθολογικές και μυστικιστικές ιδέες του Εθνισμού».

Ο ίδιος ο Haeckel ήταν οπαδός του να μεταφερθούν ιδέες όπως «επιλεκτική αναπαραγωγή» και «φυλετική υγιεινή» από την μη ανθρώπινη φύση στην ανθρώπινη κοινωνία.

Παρά τα εντελώς διαφορετικά κοινωνικά πλαίσια της οικολογίας που έχουν αναπτυχθεί από την εποχή του Haeckel, η «οικολογία» στην οποία βασίζονται κυρίως σήμερα οι οικοφασίστες βασίζεται ουσιαστικά στον κοινωνικό δαρβινισμό του Haeckel. Ίσως ο πιο σημαντικός κοινωνικός δαρβινιστής-«οικολογικός» φασίστας στη Γερμανία σήμερα είναι ο Herbert Gruhl, ο πρώην χριστιανοδημοκράτης κοινοβουλευτικός  του οποίου το δημοφιλές βιβλίο του 1975, Ένας Πλανήτης Υπό Λεηλασία: Η Ισορροπία Τρόμου της Πολιτικής μας, κάνει μια ιδιαίτερα κοινωνικά δαρβινική ερμηνεία της οικολογίας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές αυτής του 1980, ο Gruhl συμμετείχε στη δημιουργία των Γερμανών Πράσινων, με μια νέα πολιτική ομάδα που είχε δημιουργήσει, την Πράσινη Δράση Μέλλον (GAZ). Ο Gruhl ήταν που επινόησε το σύνθημα «Δεν είμαστε ούτε αριστεροί, ούτε δεξιοί· είμαστε μπροστά», σύμφωνα με την Charlene Spretnak και τον Fritjof Capra. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ακροδεξιοί, συμπεριλαμβανόμενων του GAZ του Gruhl, πάλεψαν με τους αριστερούς και τους κεντρώους για το προσανατολισμό του Πράσινου Κόμματος· με τους κεντροαριστερούς να κερδίζουν τελικά τον έλεγχο. «Είναι προς τιμή των αριστερών τάσεων στα ιδρυτικά στάδια των Πράσινων», γράφει η Ditfurth, «που η ακροδεξιά και οι νεοφασίστες εμποδίστηκαν από το να καταλάβουν την οικολογική πολιτική, όπως απειλούσαν να κάνουν εκείνη την εποχή».

Ο Gruhl από τη πλευρά των ηττημένων, κατέληξε πως οι Πράσινοι είχαν εγκαταλείψει το «ενδιαφέρον τους για την οικολογία για χάρη μιας αριστερής ιδεολογίας χειραφέτησης» και εγκατέλειψε το κόμμα. Συνέχισε τη μάχη του για την δική του αντίληψη της οικολογίας έξω από τους Πράσινους, ωστόσο, με τους τον ακροδεξιό του σύντροφο Baldur Springmann, ίδρυσε το Οικολογικό Δημοκρατικό Κόμμα (ÖDP) το 1982 και έγραψε το μεγαλύτερο μέρος της προγραμματικής του βιβλιογραφίας, προασανατολίζοντας την οικολογία προς το φασισμό και αποδίδοντας στο ρατσισμό και στην πληθυσμιακή πολιτική με μια «οικολογική» νομιμοποίηση. Το 1989, όταν το συνέδριο του ÖDP τόλμησε να περάσει ένα ψήφισμα που απομάκρυνε το κόμμα από το NPD και τους Ρεπουμπλικάνους, αυτή η «αριστερή νίκη» ήταν πολύ για τον Gruhl, και έφυγε για να δημιουργήσει μια άλλη μάδα. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο Gruhl εμφανίστηκε ως προσκεκλημένος ομιλητής σε διάφορες εκδηλώσεις άρνησης του ολοκαυτώματος και νεοναζιστών και συνεχίζει να εκδίδει βιβλία πάνω στην «οικολογία».

Η κοινωνική δαρβινική «οικολογία» του Gruhl μειώνει τα ανθρώπινα όντα στις βιολογικές τους ιδιότητες και εφαρμόζει τους «νόμους» της φύσης στη κοινωνία: «Όλοι οι νόμοι που έχουν εφαρμογή στη ζωντανή φύση», αναφέρει. Αυτοί οι «φυσικοί νόμοι» καθορίζουν πως οι άνθρωποι πρέπει να αποδεχτούν τη παρούσα κοινωνική τάξη όπως είναι. Η κυριαρχία, η ιεραρχία, και η εκμετάλλευση πρέπει να είναι αποδεκτή, αφού ¨ο κύκνος είναι λευκός, δίχως κάποιος να τον καθαρίζει τεχνητά. Το κοράκι είναι μαύρο, και κάθε τη είναι στη φυσική του θέση από μόνο του. Αυτό είναι καλό. Όλοι οι αγώνες του ανθρώπου… για οργανωμένη δικαιοσύνη είναι απλά δίχως νόημα». Οι άνθρωποι πρέπει να προσαρμοστούν στις υπάρχουσες συνθήκες  αντί να κάνουν ανούσιες προσπάθειες να τις αλλάξουν, αφού «κάθε μορφή ζωής βολεύει τον εαυτό της σε αυτό που δεν μπορεί να αλλάξει».

Αν η κοινωνία ήταν δημιουργημένη σύμφωνα με τη φύση, πιστεύει ο Gruhl, οι πολιτισμοί πρέπει να αποτελούν το φάρμακο ενάντια σε εκείνους που αποκλείνουν από τους υπάρχοντες νόμους, αφού «στους κυνηγότοπους της άγριας φύσης, αν ένα ζώο παραβεί τον άγραφο νόμο του κοπαδιού και πάει προς τη δική του κατεύθυνση, γενικά πληρώνει την ανεξαρτησία του με τη ζωή του». Επιπλέον, οι πολιτισμοί πρέπει να κρατούνται ξεχωριστά η μια από την άλλη: «Όταν πολλές κουλτούρες στοιβάζονται μαζί στην ίδια περιοχή, το αποτέλεσμα θα είναι πως ζουν η μια δίπλα στην άλλη, σε σύγκρουση η μια με την άλλη, ή… περνάνε σε μια διαδικασία εντροπίας, και θα γίνουν ένα μίγμα των οποίων οι αξίες θα μειώνονται με κάθε επιμιξία, μέχρι που στη τελευταία ανάλυση να μην έχει πλέον καμιά αξία». Ο λόγος για τον πολιτιστικό διαχωρισμό έχει επίσης τη βάση του στο «φυσικό νόμο», «ένα νόμο εντροπίας τον οποίο παρατηρούμε ιδιαίτερα στην οικολογία, και αυτός ο νόμος επίσης ισχύει για τις ανθρώπινες κουλτούρες».

Στα ερχόμενα χρόνια, ο Gruhl πιστεύει πως οι κουλτούρες σε όλη την υδρόγειο θα ανταγωνιστούν για επιβίωση, πάνω στα μέσα διαβίωσης, σε μια κοινωνικά δαρβινική πάλη για ύπαρξη. «Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι πόλεμοι για το μέλλον θα γίνουν για τους βασικούς πόρους της ζωής – δηλαδή, πάνω στη βάση της διατροφής και τους όλο και πιο πολύτιμους καρπούς της γης. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι μελλοντικοί πόλεμοι θα ξεπεράσουν κατά πολύ σε τρόμο όλους τους προηγούμενους πολέμους». Οι λαοί που έχουν τις καλύτερες προοπτικές για επιβίωση θα είναι εκείνοι που είναι καλύτερα οπλισμένοι και που διατηρούν καλύτερα τους πόρους τους· εκείνοι που «καταφέρνουν στο να φέρουν την στρατιωτική τους προετοιμασία στο υψηλότερο επίπεδο, ενώ διατηρούν το επίπεδο διαβίωσης τους χαμηλό, θα έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα».

Στο συμφέρον αυτού του αγώνα, οι Γερμανοί δεν πρέπει απλά να εξοπλιστούν αλλά να διατηρήσουν το περιβάλλον τους με το να κρατήσουν τον αριθμό των ανθρώπων που το κατοικούν χαμηλά: «Οι παραβάσεις της οικολογικής ισορροπίας και τη καταστροφή των φυσικών ζωτικών χώρων [Lebensäume] συνδέονται άμεσα με την πληθυσμιακή πυκνότητα».

«Ο υπερπληθυσμός» στο Τρίτο Κόσμο, ωστόσο, έχει παράξει «στρατιές ανέργων» που μπαίνουν στη Γερμανία με μια «ικανότητα για καταστροφή» παρόμοια με «πυρηνική βόμβα», γράφει ο Gruhl. Αυτό το «ανθρώπινο παλιρροϊκό κύμα» είναι μια βασική απειλή που θα προκαλέσει «τη ρήξη κάθε τάξης» στην Ευρώπη. Οι μετανάστες του Τρίτου Κόσμου έτσι απειλούν την ίδια τη κουλτούρα της Ευρώπης, η οποία θα «χαθεί όχι εξαιτίας του εκφυλισμού των δικών της ανθρώπων, όπως έκαναν οι προηγούμενοι προηγμένοι πολιτισμοί έκαναν, αλλά εξαιτίας των φυσικών νόμων: την συνεχώς αυξανόμενη  μάζα ανθρωπότητας σε μια επιφάνεια γης που παραμένει σταθερή». Έτσι δεν υπάρχει χώρος για μετανάστες στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία: «Λόγω της μεγάλης πληθυσμιακής πυκνότητας, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες χώρες στη γη, δεν μπορεί να είναι χώρα προορισμού για μετανάστες. Για το λόγο αυτό απορρίπτουμε την απεριόριστη αποδοχή ξένων». Παρόμοια, ο Gruhl απαιτεί «ένα τέλος στη μετανάστευση για οικολογικούς λόγους».

Οι «νόμοι της φύσης», για τον Gruhl, προσφέρουν μια λύση στη μετανάστευση από το Τρίτο Κόσμο, ιδιαίτερα ο «νόμος» πως «το μόνο νόμισμα με το οποίο μπορούν να πληρωθούν οι παραβάσεις του φυσικού νόμου είναι ο θάνατος. Ο θάνατος φέρνει ισότητα· κλαδεύει κάθε ζωή που έχει αυξηθεί υπερβολικά πάνω στο πλανήτη, έτσι ώστε ο πλανήτης να έρθει ξανά σε ισορροπία». Ευτυχώς, κατά την άποψή του, οι άνθρωποι του Τρίτου Κόσμου θα αποδεχτούν αυτή τη θανάσιμη λύση μιας και οι ζωές τους «βασίζονται σε εντελώς διαφορετική βασική οπτική πάνω στη ζωή από τη δική μας, όπως αυτοί των παιδιών τους, είναι αποδεκτοί ως μοίρα».

Δεν χρειάζεται να ειπωθεί, πως ο Gruhl δεν θεωρεί τη δημοκρατία τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα. Στο τέλος, αυτή η κατάσταση «θα πάρει τις διαστάσεις επείγουσας ανάγκης μέσα στα επόμενα χρόνια, και οι προσπάθειες που θα γίνουν για να την εμποδίσουν θα δημιουργήσουν μια μόνιμη κατάσταση ανάγκης». Σε μια συνέντευξη με τους συντάκτες του Junge Freiheit (Ελευθερία των Νέων), το βασικό έντυπο των Εθνικών Επαναστατών, ο Gruhl ρωτήθηκε αν τα προβλήματατης προστασίας του περιβάλλοντος και της ζωής μπορούν να λυθούν μέσα στη δημοκρατία. «Μάλλον όχι», απάντησε, «επειδ’η οι δημοκρατίες ακολουθούν το Zeitgeist (ΣτΜ: πνεύμα των καιρών), και σε όλες τις χώρες του κόσμου σήμερα το Zeitgeist είναι το ανέβασμα του επιπέδου διαβίωσης περισσότερο. Κόμματα που προειδοποιούν για αυτό και πρωωθούν την απόρριψη της κατανάλωσης μοιάζουν να μην έχουν τύχη». Αντίθετα, ο Gruhl ζητά ένα «ισχυρό κράτος», ισχυρό εξωτερικά και εσωτερικά – αν είναι δυνατόν, ακόμη και κράτος με «δικτατορικές εξουσίες».

Το φθινόπωρο του 1991, ο υπουργός περιβάλλοντος της Κάτω Σαξονίας ξάφνιασε πολλούς παρατηρητές με την βράβευση του Herbert Gruhl με ένα ιδιαίτερα σημαντικό κρατικό βραβείο τιμής. «με το διεθνές μπεστ σέλερ του Ένας Πλανήτης Υπό Λεηλασία», είπε η υπουργός Monika Greifahn, ο Gruhl έχει «βάλει τις ιδέες της προστασίας του περιβάλλοντος στο προσκήνιο της δημόσιας πολιτικής συνείδησης».

Μια Κοινωνική Οικολογία για τη Σωτηρία

Ένας συνδυασμός εθνικισμού, ολοκληρωτισμού, και επιθυμίας για χαρισματικούς ηγέτες που είναι νομιμοποιημένοι από μια μυστική και βιολογική «οικολογία» είναι εν δυνάμει κοινωνικά καταστροφική. Όπως το εθνικό κίνημα τελικά εντάχθηκε στο ναζιστικό κίνημα, έτσι και τα νέα κοινωνικά κινήματα που γοητεύονται από αυτές τις αντιλήψεις πρέπει να είναι προσεκτικά για την δυνατότητα τους για πολιτική και κοινωνική καταστροφή, αν στραφούν σε μια επικίνδυνη πολιτική κατεύθυνση που βασίζεται στο μυστικισμό.

Η αγάπη για το φυσικό κόσμο και η αποξένωση από τη σύγχρονη κοινωνία είναι από μόνες τους αθώες και έγκυρες ιδέες, και με κανένα τρόπο δεν είναι ιστορική ανάγκη να μετατραπούν σε δικαιολογία για μαζικό φόνο. Ούτε περιορίζεται η «οικολογία» στην ερμηνεία ως μια κοινωνική δαρβινική φυλετική ζούγκλα, ή πολιτικοποιείται σύμφωνα με φυλετικές, τοπικιστικές και εθνικιστικές γραμμές. Ούτε είναι η «οικολογία» εγγενώς ένα αντιορθολογιστικό, μυστικιστικό πλαίσιο ιδεών. Τέλος, η οικολογική κρίση δεν μπορεί να αγνοηθεί· είναι πολύ αληθινή και χειροτερεύει πολύ γρήγορα. Πράγματι, η πολιτικοποίηση της οικολογίας δεν είναι απλά επιθυμητή, είναι αναγκαία.

Αν και το άρθρο επικεντρώθηκε στην «οικολογική» δεξιά στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, ο «οικολογικός» φασισμός δεν περιορίζεται σε αυτή τη χώρα. Στη Βρετανία, ένα κομμάτι του Εθνικού Μετώπου κραυγάζει, «Η φυλετική σωτηρία είναι Πράσινη!». Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο διαβόητος λευκός σοβινιστής Tom Metzger σημειώνει:

«Παρατήρησα ένα αυξανόμενο αριθμό νέων ανθρώπων στο λευκό φυλετικό κίνημα που ενδιαφέρονται επίσης για την οικολογία, προστατεύοντας τα ζώα από τη σκληρότητα και πράγματα σαν αυτό, και μου φαίνεται πως γινόμαστε όλο και πιο συνειδητοποιημένοι για την αβέβαιη θέση μας, της θέσης στο κόσμο, του λευκού άντρα, της λευκής γυναίκας, με το να είμαστε μόνο το δέκα τις εκατό του πληθυσμού, αρχίζουμε να κατανοούμε, να συμπονάμε περισσότερο, τους λύκους και τα άλλα ζώα».

Η συνάδελφός του Monique Wolfing συμφωνεί: «Ναι, φυσικά. Είναι στην ίδια κατάσταση που είμαστε εμείς. Γιατί να θέλουμε κάτι δημιουργημένο για εμάς και να βλέπουμε τη φύση να καταστρέφεται; Δουλεύουμε στε΄να μαζί με τη φύση και πρέπει να σώσουμε τη φύση μαζί με τη προσπάθεια μας να σώσουμε τη φυλή». Ο σημαντικός αμερικάνος υποστηρικτής της βαθιάς οικολογίας Bill Devall, που σίγουρα δεν είναι φασίστας,  έχει επιτρέψει αντιμεταναστευτικές απόψεις να παρεισφρήσουν στις ιδέες του:  Σημειώνει με προφανή ανακούφιση πως ενώ «ο πληθυσμός αρχίζει να σταθεροποιείται στην Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική», υπάρχει μια παγίδα – «στην μετανάστευση». Ο Devall επιπλήττει εκείνους που «δικαιολογούν την μαζική μετανάστευση στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική από την Λατινική Αμερική και την Αφρική», ως ένοχους «αποπροσανατολισμένου ανθρωπισμού».

Αυτό που είναι κρίσιμο είναι πως μια οικολογική πολιτική γίνεται αντιληπτή. Αν το Πράσινο σύνθημα «δεν είμαστε ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, αλλά μπροστά» είχε ποτέ κάποιο νόημα, η εμφάνιση μιας «οικολογικής δεξιάς» δείχνει την βέβαιη χρεοκοπία του συνθήματος. Η ανάγκη για μια οικολογική αριστερά είναι επείγουσα, ιδιαίτερα αυτή που είναι στέρεα αφιερωμένη σε ένα καθαρό, καταναοητό σύνολο αντικαπιταλιστικών, δημοκρατικών, αντιεραρχικών ιδεών. Πρέπει να έχει στέρεες βάσεις στο διεθνισμό της αριστεράς και τη ορθολογική, ανθρωπιστική, και αυθεντικά χειραφετική κριτική της κοινωνικής καταπίεσης που ήταν μέρος του Διαφωτισμού, ιδιαίτερα του επαναστατικής ελευθεριακής της εκδοχής του.

Μια οικολογικά προσανατολισμένη όμως  πολιτική πρέπει να ασχοληθεί με τα βιολογικά φαινόμενα με προσοχή, επειδή οι ερμηνείες τους μπορούν να εξυπηρετήσουν σκοτεινούς σκοπούς. Όταν ο «σεβασμός στη Φύση» καταλήγει να σημαίνει «λατρεία», μπορέι να μεταλλάξει την οικολογική πολιτική σε μια θρησκεία που οι «Πράσινοι Αδόλφοι» μπορούν να χρησιμοποιήσουν για απολυταρχικούς σκοπούς. Όταν η «Φύση», με τη σειρά της, μετατρέπεται σε μεταφορά που νομιμοποιεί την κοινωνικοβιολογική «ηθική του γονιδίου», οι δόξες της «φυλκετικής αγνότητας», η «αγάπη για το Heimat», η «γυναίκα σημαίνει φύση», ή «Πλειστόκαινη συνείδηση», το πολιτιστικό σκηνικό είναι κατασκευασμένο για αντίδραση. Ο «οικολογικός» φασισμός είναι μια κυνική αλλά εν δυνάμει πολιτικά αποτελεσματική  προσπάθεια να συνδεθούν μυστικιστικά το πραγματικό ενδιαφέρον για τα σημερινά περιβαλλοντικά προβλήματα με το πανάρχαιο φόβο για τον «άλλο» και το «νέο», τα καλύτερα πράγματι στοιχεία του Διαφωτισμού, μέσα από οικολογική ρητορική. Οι απολυταρχικοί μυστικισμοί δεν είναι απαραίτητο να είναι η μοίρα του σύγχρονου οικολογικού κινήματος, όπως δείχνει η κοινωνική οικολογία. Μπορεί όμως να γίνει η μοίρα του αν οι οικομυστικιστές, οι οικοπριμιτιβιστές, οι μισάνθρωποι, και οι αντιορθολογιστές κάνουν το δικό τους.

 

Το πρώτο κείμενο της μπροσούρας είναι διαθέσιμο εδώ

 

*κάποια από τις οργανώσεις και πρόσωπα που αναφέρονται, μπορεί σήμερα είτε να έχουν αλλάξει όνομα, είτε να έχουν διαλυθεί και ενσωματωθεί σε άλλα ή για τα πρόσωπα να μην βρίσκονται πια στη ζωή.

**αν και η απόδοση του όρου Völkisch ως εθνικό δεν αποδίδει ακριβώς την μυστικιστική και ρομαντική μυθολογική πλευρά του κινήματος αυτού, για λόγους ευκολίας προτιμήθηκε αυτή μετάφραση. Περισσότερες και αναλυτικότερες πληροφορίες για το κίνημα αυτό εδώ

3 σκέψεις σχετικά με το “Janet Biehl: «Οικολογία» και ο Εκμοντερνισμός του Φασισμού στη Γερμανική Ακροδεξιά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s