Απόσπασμα από το βιβλίο Lovecraft And A World In Transition (Hippocampus Press, 2014). Ο S.T. Joshi είναι κριτικός λογοτεχνίας, επιμελητής και βιογράφος του H.P. Lovecraft. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

Το έργο της εξερεύνησης και ανάλυσης των ιδεών του H.P. Lovecraft πάνω στη πολιτική και την οικονομία είναι κολοσσιαίο· όχι μόνο επειδή αυτές οι ιδέες είναι κομμάτι μόνο της συνολικής του φιλοσοφικής του οπτικής (σχετίζεται περισσότερο με την αισθητική του αντίληψη παρά, όπως στον Αριστοτέλη, με την ηθική του), αλλά και επειδή ‘έχουμε ακόμη ελάχιστα στοιχεία για να εξετάσουμε τα λεπτότερα σημεία τους. οι δυο τελευταίοι τόμοι των Επιλεγμένων Επιστολών του Lovecraft αποκαλύπτουν (ίσως υπερβολικά) πολλές από τις βασικές πολιτικές και οικονομικές απόψεις του Lovecraft· και φυσικά τα δοκίμια του είτε εκδόθηκαν, είτε όχι, ρίχνουν φως στην εξέλιξη της πολιτικής του φιλοσοφίας καθώς βίωνε και ανέλυε τα γεγονότα της ταραχώδους περιόδου των δεκαετιών του 1920 και του 1930. Παρόλα αυτά, το δοκίμιο αυτό μπορεί να πει πως είναι μόνο η εισαγωγή για πιο αναλυτικές μελέτες της πολιτικοοικονομικής σκέψης του Lovecraft.

Όχι μόνο, όπως είπε ο Robert Bloch, ο Lovecraft «ζούσε απόλυτα στον εικοστό αιώνα του Picasso, του Proust, του Joyce, του Spengler, του Einstein και του Adolf Hitler», αλλά ήταν με πολλούς τόπους οξυδερκής παρατηρητής των πολιτικών εξελίξεων της εποχής του. Η ειρωνική στάση του Lovecraft ως κυρίου του δέκατου ογδόου αιώνα, η ταύτισή του με την Αθήνα του Περικλή, την Ρώμη του Αυγούστου, και την ελιζαμπεθιανή Αγγλία ή τον Δρ. Johnson κατέληξαν να δώσουν τη λαθεμένη εντύπωση πως ήταν «ερημίτης… που ζούσε έξω από αυτό τον αιώνα σε ένα μακρινό παρελθόν». Αν και είναι αλήθεια πως ο νεαρός Lovecraft ενδιαφέρονταν περισσότερο για τη λογοτεχνία παρά για τη πολιτική, δεν μπορεί να ειπωθεί πως τα προβλήματα της κυβέρνησης και η διανομή του πλούτου δεν τον απασχόλησαν ιδιαίτερα για τον ίδιο προς το τέλος της ζωής του.

Οι πρώτες πολιτικές εκφράσεις το Lovecraft – που καταγράφονται σε επιστολές και δοκίμια που χρονολογούνται από το 1910 – αποκαλύπτουν μια δογματική και υπεροπτική στάση που δείχνουν να προέρχονται, όχι από τη μεροληπτική παρατήρηση, αλλά από λογοτεχνικές πηγές και αδοκίμαστες προκαταλήψεις. Πριν την είσοδό του στην ερασιτεχνική δημοσιογραφία, οι απόψεις του είχαν διαμορφωθεί κυρίως από τα αναγνώσματα του και την οικογένεια του (από όπου πολλές από τις φυλετικές απόψεις του προέρχονται)· και αυτές οι αρχικές απόψεις πάνω στις σχέσεις των φυλών και την ιδανική μορφή της κυβέρνησης αντικατοπτρίζουν λίγο πολύ εκείνες της κοινωνικής του τάξης. Ο Lovecraft υπερασπίζεται την Κου Κλουξ Κλαν, «αυτή η ευγενής, αλλά ιδιαίτερα συκοφαντημένη ομάδα Νοτίων»· απορρίπτει τον Αμερικάνικο πασιφισμό κατά το 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο· εγκωμιάζει την «Τευτονική» φυλή, η οποία είναι «ικανή, ήρεμη και δίκαιη»· προωθεί τον «Παν-Σαξωνισμό», ή την κυριαρχία των Άγγλων και των συγγενικών φυλών πάνω από τις κατώτερες κατηγορίες του ανθρώπινου γένους».

Και ενώ πολλές από τις αρχικές πολιτικές απόψεις του Lovecraft με τα χρόνια είτε απορρίφθηκαν πλήρως ή μετατοπίστηκαν – πράγματι, η πολιτική του σκέψη πέρασε από περισσότερες μεταμορφώσεις από κάθε άλλη όψη της φιλοσοφίας του – υπήρξε μια άποψη που παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητη από την αρχή ως το τέλος της ζωής του: η υποστήριξη του προς το ολιγαρχικό σύστημα. Ακόμη και αυτή η στάση, όμως, πέρασε από σημαντικές τροποποιήσεις. Στα πρώτα του χρόνια ο Lovecraft ήταν υπέρμαχος μιας αδίστακτης αριστοκρατίας (στην οποία, φυσικά άνηκε ο ίδιος) εις βάρος όλων των άλλων στοιχείων της κοινωνίας: «Σε τι έχει σημασία η κατάσταση του όχλου; Το μόνο που χρειάζεται είναι να την κρατήσουμε όσο ήσυχη μπορούμε… Το αίμα ενός εκατομμυρίου ανδρών έχει δαπανηθεί καλά αν είναι να δημιουργηθεί ένας θρύλος ο οποίος συναρπάζει την αιωνιότητα… και δεν έχει καθόλου σημασία γιατί χύθηκε. Ένας θυρεός σε μια σταυροφορία αξίζει χιλιάδες υποτακτικά κομπλιμέντα προερχόμενα από τον όχλο». Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, αυτή η άποψη μαλάκωσε κάπως και εξορθολογίστηκε κάπως· και σημείωσε τη διαφορά της θέσης του και του μεταρρυθμιστή λέγοντας: «Είναι δημοκράτης κάθε στιγμή, επειδή θέλει να είναι. Εγώ είμαι περιστασιακά, και επειδή πρέπει να είμαι». Στη δεκαετία του 1930 δικαιολόγησε την αντίθεση του στη δημοκρατία τονίζοντας την απίστευτα περίπλοκη φύση των πολιτικών αποφάσεων που αντιμετωπίζει η σύγχρονη κυβέρνηση. Όπως σημείωνε στο σημαντικό του δοκίμιο, «Μερικές Επαναλήψεις στην Εποχή», που παρέμεινε αδημοσίευτη κατά τη διάρκεια της ζωής του:

«Καμιά ανίκανη δημοκρατική κυβέρνηση μπορεί να καταφέρει να κάνει τις απαραίτητες λεπτές ρυθμίσεις που παραμονεύουν μπροστά μας. Οι λαϊκοί άνθρωποι μηδενική μόρφωσης και χαμηλής νοημοσύνης είναι εντελώς άχρηστοι αν όχι επιζήμιοι, ως καθοριστές της εθνικής πορείας, και ακόμη λαϊκοί άνθρωποι με ευρεία μόρφωση και υψηλή νοημοσύνη δεν μπορούν να κάνουν τίποτα περισσότερο από το να κρίνουν χονδρικά (και συχνά λανθασμένα) το γενικότερο εκτελεστικό διαμέτρημα συγκεκριμένων διαχειριστών, με το να κοιτούν τις επιδόσεις τους σε λίγα πεδία με τα οποία μπορεί να έχουν κάποια επαφή. Κανένας μη-τεχνικός, ανεξάρτητα από το αν είναι καλλιτέχνης, φιλόσοφος, ή επιστήμονας, μπορεί καν να κρίνει τα πολύπλοκα κυβερνητικά προβλήματα με τα οποία πρέπει να καταπιαστούν αυτοί οι διαχειριστές.

Έτσι πρέπει να περιμένουμε κάποια ικανοποιητική κυβέρνηση να είναι του είδους που σήμερα γενικά ονομάζονται «φασιστικές» – σχηματίζοντας, όπως είναι, μια ολιγαρχία διανοούμενων και λογίων».

Έτσι βλέπουμε πως ο Lovecraft ήταν υπέρ κάποιου τύπου ολιγαρχίας σε όλη του τη ζωή. Οι λόγοι για αυτή τη στάση μοιάζουν, να σχετίζονται αρκετά στενά με τις αισθητικές του αντιλήψεις. Για τον Lovecraft, η ουσία ενός πολιτισμού είναι η ποιότητα και η ποσότητα των καλλιτεχνικών του προϊόντων. «Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι ο πολιτισμός – το επίπεδο της ανάπτυξης και οργάνωσης που είναι ικανή για την ικανοποίηση των περίπλοκων πνευματικό-συναισθηματικών αναγκών των ιδιαίτερα εξελιγμένων και έντονα ευαίσθητων ανδρών». Κατανοούσε πλήρως το πολιτικό χάος των διαιρεμένων πόλεων-κρατών τον πέμπτο αιώνα π.Χ., αλλά εκτιμούσε αυτή τη περίοδο εξαιτίας των απαράμιλλων λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών επιτευγμάτων του. Το ίδιο και τα προϊόντα της αυτοκρατορικής Ρώμης ή μιας πολιτικά χαοτικής γεωργιανής Αγγλίας. Ο Lovecraft εκτιμούσε κάθε πολιτικό σύστημα που θα εξασφάλιζε τη διατήρηση της κουλτούρας και του πολιτισμού. Για μεγάλο μέρος της ζωής του πίστευε πως το μόνο σύστημα που ήταν ικανό να το κάνει ήταν η αριστοκρατία, αν και με το καιρό παραδέχτηκε πως ο σοσιαλισμός μπορούσε να επιτύχει παρόμοια αποτελέσματα.

Η ολιγαρχική στάση του Lovecraft, έτσι είναι ξεκάθαρο πως δεν έχει σχέση με το μιλιταριστικό φασισμό του Hitler ή του Mussolini· και αντίθετα, όπως έγραψε, μια «ολιγαρχία λογίων». Πως όμως θα ξεπερνούσε το πρόβλημα της διαφθοράς που μοιάζει να είναι έμφυτη σε κάθε ολιγαρχία; Πως να ξεφύγει από το απόφθεγμα του Λόρδου Acton πως «Η εξουσία έχει τη τάση να διαφθείρει· η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα»; Το πρόβλημα προβλημάτισε τον Αριστοτέλη, που στα Πολιτικά προτιμούσε τη μοναρχία ως την καλύτερη ιδανική κυβέρνηση, αλλά παρόλα αυτά πίστευε πως η δημοκρατία στη πράξη θα ήταν η πιο χρήσιμη πολιτική μορφή δεδομένων των έμφυτων ελαττωμάτων της ανθρωπότητας. Ο Lovecraft, ωστόσο, δεν υποχωρούσε τόσο εύκολα, και πίστευε πως ο συνδυασμός της «ολιγαρχίας των λογίων» και περιορισμένου δικαιώματος ψήφου θα εξασφάλιζε μια καλύτερη κυβέρνηση από αυτό που μπορούσε να προσφέρει η δημοκρατία. Γράφει στο «Μερικές Επαναλήψεις στην Εποχή»:

«Η απόκτηση κάποιου αξιώματος, πρέπει να περιορίζεται σε άνδρες ιδιαίτερης τεχνικής εκπαίδευσης, και το σώμα που τους εκλέγει πρέπει να δίνεται μόνο σε εκείνους που μπορούν να περάσουν αυστηρές εξετάσεις (με έμφαση στα πολιτικά και οικονομικά θέματα) και επιστημονικές δοκιμασίες νοημοσύνης. Οι εκλόγιμες θέσεις πρέπει να είναι λίγες – ίσως όχι περισσότερες από ένα μοναδικό δικτάτορα – ώστε να εξασφαλίσουμε αρμονία και ταχύτητα στην εκτέλεση των απαραίτητων μέτρων. Αυτό θα έκανε ένα τέτοιο σύστημα απόλυτα δίκαιο και αντιπροσωπευτικό θα ήταν, φυσικά, η ισότιμη διαθεσιμότητα χειραφετικής εκπαίδευσης σε όλους – μια υπαρκτή δυνατότητα στην ευημερία του μέλλοντος. Η διαφθορά φυσικά, δεν θα εξαλειφθεί πλήρως· θα υπήρχε πολύ λιγότερη από αυτή σε μια κυβέρνηση λόγιων και διανοούμενων από ότι οι ανοργάνωτες κυβερνήσεις του σήμερα».

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της σκέψης του Lovecraft είναι η ξεκάθαρη διχοτομία μεταξύ των πολιτικών και οικονομικών απόψεων του· τέτοια που να βγάζει απόλυτο νόημα η χρήση του σχεδόν παραδοξολογικού όρου «φασιστικός σοσιαλισμός» (όπως έκανε ο ίδιος για να περιγράψει την κυβερνητική οργάνωση της Μεγάλης Φυλής στο «Σκιά Πέρα από το Χρόνο») για να περιγραφεί αυτή η όψη της φιλοσοφίας του. Όπου, όπως έχουμε δει ήδη, ο Lovecraft προτείνει το περιορισμό της πολιτικής εξουσίας στα χέρια των λίγων, συμβούλευε με σθεναρότητα την διανομή του οικονομικού πλούτου μεταξύ των πολλών. Η αυξανόμενη απογοήτευση του Lovecraft με τον ελεύθερο καπιταλισμό και η σταδιακή του υιοθέτηση από πλευράς του σοσιαλισμού μπροστά στη Μεγάλη Ύφεση είναι μια από τις μεγαλύτερες πνευματικές ανατροπές που βίωσε ποτέ.

Θα ήταν ανόητο να πούμε πως αυτή η αλλαγή προήλθε αποκλειστικά – ή έστω σε μεγάλο βαθμό – από την όλο και πιο δυσχερή οικονομική κατάσταση του ίδιου του Lovecraft μέσα στο πέρασμα των δεκαετιών: η ορμή και η ορθολογικότητα με την οποία προτείνει τις απόψεις του αποκλείουν τη πιθανότητα πως η προτροπή του για τη διανομή του πλούτου ήταν απλά κάτι ιδιοτελές. Επιπλέον, δεν υιοθέτησε ποτέ το σοσιαλισμό πλήρως· λέγοντας πως ο πλούτος δεν μπορούσε να μοιραστεί με αυστηρή ισότητα (δηλαδή, κομμουνισμό) αλλά μόνο αν το άτομο προσφέρει – φυσικά ή πνευματικά – στη κοινωνία. Το πόσο μακριά ήταν από τη Μαρξιστική πολιτική σκέψη φαίνεται από την θέση του στο «Μερικές Επαναλήψεις στην Εποχή» πως «η υπάρχουσα ισορροπία δεν πρέπει να αναστατωθεί από μια βίαιη ανατροπή όλων των προστασιών της ιδιοκτησίας σε μερικό βαθμό». Όπως με τις πολιτικές του μεταρρυθμίσεις, ο Lovecraft πρότεινε οικονομικές τροποποιήσεις σχεδιάστηκαν κυρίως προς όφελος του πολιτισμού συνολικά· και κατανόησε πως κανένας πολιτισμός δεν μπορεί να ανθίσει ή να παραμείνει σταθερός αν εκατομμύρια από τα μέλη του παραμένουν άνεργα.

Η βάση της απόρριψης του καπιταλισμού από τον Lovecraft για το σοσιαλισμό ήταν η διαπίστωσή του ήταν η συνειδητοποίηση της μη αναστρέψιμης καθιέρωσης της μηχανοποίησης και της τεχνολογίας στη σύγχρονη κοινωνία.

«Κατανοώ πως η απόλυτη εφαρμογή των μηχανών στην βιομηχανία έχει καταστρέψει απόλυτα τις παλιές σχέσεις μεταξύ των ατόμων και το συνολικό άθροισμα της εργασίας που πρέπει να γίνει – έτσι που ο ελεύθερος καπιταλισμός έχει ουσιαστικά έχει φτάσει στο τέλος της διαδρομής του. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας τρόπος με τον οποίο, υπό τη παλιά τάξη, που παρά μόνο ένα μικρό τμήμα του άνεργου πληθυσμού θα μπορεί (ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη εμπορική ευημερία) να εργαστεί ξανά – αφού με όλα τα μηχανήματα που μειώνουν την απαιτούμενη εργασία στο κόσμο (συμπεριλαμβανομένων των νέων αναγκών για τις οποίες φωνάζουν οι τυφλοί αντιδραστικοί) ώστε να επαρκούν ελάχιστοι για τη πραγματοποίηση της».

Με δεδομένη μια τέτοια κατάσταση, ποιες ήταν οι λύσεις του Lovecraft για την ανεξέλεγκτη ανεργία; Στη βάση ήταν η πλήρης εγκατάλειψη του κινήτρου του κέρδους από την οικονομία. Στη συνέχεια θα έρχονταν μια «απερίφραστη επιβολή κυβερνητικού ελέγχου πάνω στις μεγάλες συγκεντρώσεις πόρων… ο κρατικός συντονισμός και λειτουργία των ευρύτερων βασικών βιομηχανιών σε βάση χρηστικότητας παρά κέρδους». «Αυτό θε επέτρεπε τα ωράρια και τις συνθήκες της εργασίας να ρυθμίζονται τεχνητά με μια οπτική προς τη κατανομή την εργασία μεταξύ του συνολικού πληθυσμού, ανεξάρτητα πόσο λίγη περισσεύει λόγω των μηχανών, ή πόσο λίγο κέρδος μπορεί να κερδηθεί από τη πρόσληψη πολλών προσώπων με ένα πραγματικά βιώσιμο μισθό για λίγες μόνο ώρες ανά εβδομάδα». («Μερικές Επαναλήψεις στην Εποχή»). Επιπλέον, «μια πραγματικά ουσιαστική ασφάλιση ανέργων» και «’προοδευτικές συντάξεις γήρατος’ θα είναι απαραίτητες».

Έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε πως, αν και ο Lovecraft έδειξε αξιοθαύμαστη προνοητικότητα στην αντίληψη της ανάγκης για πολλά από το προνόμια που σήμερα ισχύουν μέσω της Κοινωνικής Ασφάλισης, η βασική του επιθυμία για τεχνητή διαίρεση της εργασίας δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη. Ο Lovecraft έβλεπε τρεις βασικές επιλογές στην αντιμετώπιση του προβλήματος της ανεργίας: «τρέφοντας αυτό το κατάλοιπο μέσω φιλανθρωπίας, λιμοκτονώντας τον μέχρι μιας εξέγερσης που θα τερματίσει το πολιτισμό, ή επαναφέροντάς το σε μια αυτό-εκτιμητική αποτελεσματικότητα με την τεχνητή κατανομή της εργασίας». Ενώ ο Lovecraft πίστευε πως «η Τρίτη επιλογή είναι η προφανής επιλογή», η Αμερική αντίθετα επέλεξε να ακολουθήσει τη πρώτη με το σύστημα προνοίας της. Οι ιστορικές γνώσεις του Lovecraft δείχνουν τα αρνητικά αυτού του συστήματος αυτού, γιατί θεωρούσε πως θα καταλήξει σε μια κοινή χορηγία όπως έγινε στην αυτοκρατορική Ρώμη. Όπως και σε κάποιες άλλα σημεία, ο Lovecraft μοιάζει να δικαιώθηκε από το μέλλον.

Μια τέτοια οικονομική μεταρρύθμιση σαν αυτή που πρότεινε ο Lovecraft θα προκαλούσε φυσικά σημαντικές μεταβολές στη κοινωνική οργάνωση· η βασική συνέπεια είναι η ριζική αύξηση του ελεύθερου χρόνου για όλες τις τάξεις. Αυτή η συνθήκη θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για καλό με την αύξηση του επιπέδου της εκπαίδευσης, ανεβάζοντας ίσως έτσι το γενικό επίπεδο της κουλτούρας.

Στη πολιτιστική πλευρά η υπάρχουσα παράδοση δεν είναι απαραίτητο να καταστραφεί. Η εκπαίδευση, ωστόσο, απαιτεί την ενίσχυση ώστε να εκπληρώσει τις ανάγκες ενός ριζικά αυξημένου ελεύθερου χρόνου σε όλες τις τάξεις της κοινωνίας. Είναι πιθανό πως ο αριθμός των ατόμων που θα διαθέτουν μια υγιή γενική κουλτούρα θα αυξηθούν σημαντικά, με αντίστοιχα θετικές επιπτώσεις για το πολιτισμό. Από την άλλη, θα ήταν ανόητο να υποθέσουμε πως οι πιο πνευματικά οκνηροί τύποι θα απωλέσουν ποτέ τη παρούσα τους πολιτιστική κατωτερότητα. Το πρόγραμμα φυσικά θα διαμορφωθεί για να ταιριάζει στις παρούσες συνθήκες· και μπροστά στη πολύπλοκη φύση της κυβέρνησης και της βιομηχανίας, οι πολιτικές επιστήμες και τα οικονομικά θα είναι αντικείμενο αυξημένης προσοχής.

Ο Lovecraft ενδιαφέρονταν, ουσιαστικά, με την διατήρηση της κοινωνικής δομής όσο περισσότερο γίνονταν, τροποποιώντας μόνο εκείνα τα στοιχεία του πολιτικού και οικονομικού μηχανισμού που δεν μπορούσαν να εκπληρώσουν πλέον τις ανάγκες μια μηχανοποιημένης κοινωνίας: «Αυτό που πρέπει να επιδιωχτεί δεν είναι η διατήρηση ενός κομματιού εμπορικών μεθόδων και οικονομικών ιδανικών, αλλά μια ορθολογική κατανομή των πόρων και η συνέχιση του πατροπαράδοτου τρόπου ζωής όσον αφορά τις τέχνες, την ηθική, την πνευματική οπτική, και των αβροτήτων της ζωής». Το μίσος του για το ρωσικό Μπολσεβικισμό, έτσι, μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτή: στην οικονομική του μεταρρύθμιση ανέτρεψε «το συνολικό υπόβαθρο της παράδοσης που έκανε τη ζωή ανεκτή για άτομα μεγαλύτερου βαθμού δημιουργικότητας και υψηλότερης καλλιέργειας». Παρά τις πολιτικές και οικονομικές θεωρίας υποστήριζε με πάθος στις επιστολές του και τα δοκίμια του ο Lovecraft, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πολιτικές του τοποθετήσεις βρίσκεται σε ένα έργο φαντασίας – στη «Σκιά Πέρα Από Το Χρόνο». Εδώ – όπως και στο «Στα Βουνά της Τρέλας», αν και σε μικρότερη έκταση – ο Lovecraft αφιερώνει σημαντικό χώρο στην απεικόνιση μιας κοινωνικής ουτοπίας, και ενσωματώνει σε αυτή πολλές από τις ιδέες του πάνω στη κοινωνική οργάνωση:

«Η Μεγάλη Φυλή έμοιαζε να αποτελεί ένα χαλαρά συνδεδεμένο έθνος ή σύνδεσμο, με μεγάλους κοινούς θεσμούς, αν και υπήρχαν τέσσερις σαφείς διαιρέσεις. Το πολιτικό και οικονομικό σύστημα της κάθε μονάδας ήταν ένα είδος φασιστικού σοσιαλισμού, με τους σημαντικούς πόρους να μοιράζονται ορθολογικά, και την εξουσία να ανατίθεται σε ένα μικρό κυβερνητικό σώμα ου εκλέγεται με τους ψήφους όσων είναι σε θέση να περάσουν συγκεκριμένες εκπαιδευτικές και ψυχολογικές δοκιμασίες. Η οικογενειακή οργάνωση δεν είχε ιδιαίτερη σπουδαιότητα, αν και οι δεσμοί μεταξύ ατόμων κοινής καταγωγής αναγνωρίζονταν, και τα παιδιά σε γενικές γραμμές ανατρέφονταν από τους γονείς τους… Οι επιστήμες εξασκούνταν σε ένα απίστευτο επίπεδο ανάπτυξης, και η τέχνη ήταν ζωτικό κομμάτι της ζωής…».

Η τελευταία φράση πρέπει να επισημανθεί ιδιαίτερα: προωθώντας τη μεταρρύθμιση μόνο όπου ήταν απαραίτητο, ο Lovecraft ενθάρρυνε τη συνέχεια των κοινωνικών και πολιτισμικών παραδόσεων. Γιατί μόνο μέσα από τη συνέχεια, πίστευε ο Lovecraft, πως ένας πραγματικός πολιτισμός μπορεί να ριζώσει και να κάνει τη ζωή κάνοντας τη ζωή άξια να βιωθεί για το ευαίσθητο και καλλιεργημένο άτομο.

Αυτή η πρόχειρη μελέτη μπορεί μόνο να δείξει το πλαίσιο των ιδεών του Lovecraft για τη κυβέρνηση. Όπως και με τις μεταφυσικές, ηθικές και αισθητικές αντιλήψεις του, οι πολιτικές και οικονομικές θέσεις του πρέπει να μελετηθούν βαθύτερα. Και ωστόσο, η συγγραφή της βιογραφίας του Lovecraft ως λόγιου είναι σημαντική· γιατί ο ερημίτης της Πρόβιντενς ήταν τόσο στοχαστής όσο και ονειροπόλος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s