Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην  ιστοσελίδα της ειδησεογραφικής πλατφόρμας Are We Europe. Ο Alexander Durie είναι δημοσιογράφος και φωτογράφος. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Το 4ο Συμπόσιο Αντιφρονούντων πραγματοποιήθηκε μια βροχερή νύχτα του Νοέμβρη, όχι πολύ μακριά από τις όχθες του Σηκουάνα. Μέσα στην αίθουσα διασκέψεων, Γάλλοι στην ηλικία των είκοσι και κάτι, με κοντοκουρεμένα μαλλιά, κομψά πουκάμισα και καλά παπούτσια μοίραζαν φυλλάδια σε όσους έφταναν. Πάνω από το σημείο που στέκονταν μια μπλε πινακίδα έγραφε, με μεγάλα λευκά γράμματα, «Defend Europe». Τα φυλλάδια εξηγούσαν ξεκάθαρα τι σήμαινε αυτό: «Όχι στους μετανάστες στην Ευρώπη! Ελάτε μαζί μας για να υπερασπιστείτε το λαό σας!». Και μετά με μια μεγαλοπρεπή γραμματοσειρά κάτω από ένα μυστήριο σύμβολο με Λ, τα φυλλάδια είχαν την υπογραφή Génération Identitaire, ή «Γενιά της Ταυτότητας».

Άκουσα για πρώτη φορά για την Génération Identitaire ενώ ζούσα στο Βερολίνο το 2017, όταν οι Γερμανοί μου συγκάτοικοι με ρώτησαν αν είχα ακούσει για τους «Ταυτοτικούς». Αυτή η οργάνωση, εξήγησαν, αποτελούνταν από νέους, κυρίως άνδρες Ευρωπαίους – οι περισσότεροι από αυτούς από τη μεσαία τάξη, μορφωμένοι και εύγλωττοι – που έχουν έντονα ξενοφοβικές, ισλαμοφοβικές κι αντιμεταναστατευτικές απόψεις. Κομψοί εμφανισιακά και με έντονη διαδικτυακή παρουσία, πολλά από τα μέσα άρχισαν να τους αναφέρουν ως τους «χίπστερ της ακροδεξιάς». Όμως τώρα έχοντας συμμετάσχει σε διαβόητες εκστρατείες – όπως η χρηματοδότηση ενός αντιμεταναστευτικού πλοίου το 2017, του οποίου η αποστολή ήταν να παρεμποδίζει ανθρωπιστικές ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στη Μεσόγειο – το να αποκαλούνται χίπστερ είναι να τους αντιμετωπίζονται με ελαφρότητα. Και οι Ταυτοτικοί, όπως αποκαλούνται, δεν παιδιαρίζουν.

Πράγματι, η Génération Identitaire σήμερα είναι το ταχύτερα αναπτυσσόμενο ακροδεξιό κίνημα νεολαίας στην Ευρώπη. Αν και τα μέλη τους αυξάνονται σταθερά στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Δανία, παραμένει πιο δημοφιλές και δραστήριο στη χώρα που ιδρύθηκε – στη Γαλλία. Αυτό το φθινόπωρα πέρασα ένα μήνα στο Παρίσι στη συνάντηση των υποστηρικτών και των «ακτιβιστών» του κινήματος, όπως αυτοαποκαλούνται, που συναντιούνται κάθε εβδομάδα σε μυστική τοποθεσία, και οργανώνουν συχνά ψηφιακές και φυσικές εκστρατείες για να προωθήσουν την ιδεολογία τους εναντίον της μετανάστευσης και της παγκοσμιοποίησης.

 

Μέσα στο New Cap Event Centre, όπου πραγματοποιούνταν το 4ο Συμπόσιο Αντιφρονούντων, ομιλητές από ανεξάρτητα ειδησεογραφικές ιστοσελίδες συγκεντρώθηκαν για να μοιραστούν τις ανησυχίες τους για την «αυξανόμενη λογοκρισία» στη Γαλλία. Οι περισσότεροι από τους ομιλητές και τους δημοσιογράφους προέρχονταν από μέσα που έχουν κατηγορηθεί για έντονη μονομέρεια στη καλύτερη, και ξεκάθαρη παραπληροφόρηση στη χειρότερη, όπως το ρωσικό Sputnik και το κανάλι Libertés, που ιδρύθηκε από πρώην μέλη του γαλλικού ακροδεξιού κόμματος Εθνικού Μετώπου. Ένας από τους προσκεκλημένους ομιλητές, που μίλησε στο συμπόσιο μέσω ζωντανής μετάδοσης, ήταν ο αρθρογράφος Eric Zemmour, γνωστός σε κάποιους ως «η Γάλλος δεξιός προφήτης του ολέθρου». Το Συμπόσιο οργανώθηκε από το Polemia, μια ιστοσελίδα που ανήκει στον Jean-Yves Le Gallou, πρώην μέλος του Ευρωκοινοβουλίου και ηγετική φωνή μέσα στη Nouvelle Droite (Νέα Δεξιά), μια ομάδα Γάλλων ακροδεξιών στοχαστών που ιδρύθηκε στα τέλη του 1960 μαζί με Οργάνωση για την Έρευνα και τη Μελέτη του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού – πιο καλά γνωστή με το γαλλικό του ακρωνύμιο, GRECE. Οι οργανώσεις αυτές, που επικαλούνταν την ανάγκη της Ευρώπης για μια «πολιτισμική» και «καθαρή» ταυτότητα, έθεσαν τις βάσεις για το Γαλλικό Ταυτοτισμό όπως υπάρχει σήμερα, και την επιρροή που ασκεί διεθνώς.

Κάθε εκδήλωση στο Παρίσι που συγκέντρωνε την νέα alt-right της Γαλλίας γύρω από την ελευθερία του λόγου δεν είναι συμπληρωμένη από την Génération Identitaire. Ο Γάλλος αρχηγός της οργάνωσης, Romain Espino – ένας κοντός άνδρας που βάζει τζελ στα πολύ κοντοκουρεμένα μαύρα μαλλιά του, δεν είναι ο σκίνχεντ που κάποιος μπορεί να περιμένει – ήταν εκεί να συμμετάσχει σε ένα πάνελ για τα κοινωνικά δίκτυα. Κατηγόρησε τα κοινωνικά δίκτυα για την λογοκρισία σελίδων που δεν συμμορφώνονται με τις κυρίαρχες απόψεις, αναφέροντας το κλείσιμο της σελίδας της Génération Identitaire στο Facebook. Η σελίδα έκλεισε το Μάιο του 2018, αφού δημοσίευσε μια εκστρατεία από ακτιβιστές της, που, τον Απρίλιο μπλοκάρισαν ένα γνωστό πέρασμα στις Άλπεις για αποτρέψουν μετανάστες από το να μπουν στη Γαλλία. Πριν μπλοκαριστεί από το Facebook, 120000 άνθρωποι ακολουθούσαν την Génération Identitaire στο Facebook, περισσότερο από τριπλάσιοι από τον αριθμό των ατόμων που ακολουθούσαν τις σελίδες της νεολαίας του κεντροαριστερού και της κεντροδεξιού Σοσιαλιστικού και Ρεπουμπλικανικού κόμματος.

Όταν ολοκληρώθηκε το πάνελ, προσπάθησα να πάω και να συναντήσω τον Espino, αλλά έφυγε βιαστικά. Ήταν τέλη Νοέμβρη και το κίνημα των Gilets Jaunes (Κίτρινα Γιλέκα) εμφανίζονταν στη Γαλλία. Ο Espino προσπαθούσε να βρει με πιο τρόπο η Génération Identitaire μπορούσε να το στηρίξει (τα περισσότερα από τα μέλη του το έκαναν ήδη) με τον πιο εύστοχο τρόπο. Έτσι αντίθετα συνάντησα την Adelaïde, νεαρή, ξανθιά, που φορούσε έντονο κραγιόν και σκουλαρίκια. Διαχειρίζονταν το τραπέζι της Génération Identitaire κάτω από την επιγραφή Defend Europe. Μπροστά της ήταν απλωμένη μια πληθώρα βιβλίων για τον Ταυτοτισμό, όπως «The Politics of Remigration», «Anti-Global, Pro-Local» ως το « Dirty White: Chronicles of a hate that doesn’t exist» για τον ρατσισμό κατά των λευκών.

«Έχουμε ξεπουλήσει» είπε η Adelaïde, από μόνη της, μόλις με είδε να κοιτάω το τραπέζι. «Έχουμε όμως ακόμη μερικές γαλλικές σημαίες αν σε ενδιαφέρει», προσφέρθηκε. Τα βιβλία είχαν εξαντληθεί, αλλά το κουτί δωρεών στη μέση του τραπεζιού είχε γεμίσει με μετρητά και επιταγές από ενθουσιασμένους υποστηρικτές, κυρίως ηλικιωμένους και από τη μεσαία τάξη. Τα χρήματα προορίζονταν να χρηματοδοτήσουν ακριβές εκστρατείες που τραβούν τη προσοχή, όπως το αντιμεταναστευτικό πλοίο, η περιπολία στις Άλπεις με ελικόπτερο.

Πριν προλάβω να απαντήσω στην Adelaïde, ένα γέρος που έριχνε μερικά χρήματα στο κουτί είχε μια ξαφνική έκρηξη. «Πρέπει να ξεφορτωθούμε όλους αυτούς τους μετανάστες! Πρέπει να σταματήσουμε αυτές τις μεταναστευτικές πολιτικές!» φώναξε, με τα χέρια στον αέρα, κοιτώντας την Adelaïde και γυρνώντας προς όλους γύρω του. Η Adelaïde με κοίταξε σχεδόν ντροπιασμένη, σαν και να είναι οι αντιμεταναστευτικές απόψεις τους και οι υποστηρικτές τους ένα ανομολόγητο μυστικό. Όταν ρώτησα  αν το συμπόσιο καταγράφονταν, μου είπε πως θα έβαζαν όλα τα βίντεο στο κανάλι τους στο YouTube. «Για όσο το έχουμε ακόμη», αναστέναξε.

 

Μια εβδομάδα αργότερα, αφού ανακάλυψα τη διεύθυνση του μυστικού, τοπικού μπαρ της Génération Identitaire στο Παρίσι μέσω ενός μέλους που συνάντησα στο Συμπόσιο των Αντιφρονούντων, εμφανίστηκα «στον Οίκο της Ταυτότητας».

«Το λέμε έτσι γιατί είναι κάτι περισσότερο από ένα μέρος να αράζουμε ή ένα μπαρ», μου είπε αργότερα ο Marc Assin, ο αρχηγός του τμήματος της Génération Identitaire στο Παρίσι. «Είναι ένα μέρος που αισθανόμαστε σαν οικογένεια» κάπου στο 15ο Διαμέρισμα του Παρισιού, ο Οίκος της Ταυτότητας από έξω μοιάζει σαν ένα κανονικό κατάστημα από έξω, ωστόσο δεν υπάρχει επιγραφή στη πρόσοψη και όλα τα παραθυρόφυλλα είναι κλειστά. Παρόλα αυτά έχει άδεια να σερβίρει αλκοόλ και φαγητό. Μέσα, μοιάζει με μια οικογενειακή παμπ με τον πιο πατριωτικά γαλλικό τρόπο: τα μέλη μπορούν να αγοράσουν χειροποίητα κροκ-μεσιέ, σάντουιτς και αλλαντικά. Το σύνολο του αλκοόλ που σερβίρουν, όπως η τοπικά παραγόμενη μπύρα La Parisienne, παράγεται μέσα σε ακτίνα περίπου δέκα χιλιομέτρων.

Παρά τον τεράστιο χώρο, οι τοίχοι του «οίκου» ήταν κυρίως άδειοι και υπήρχαν ελάχιστα έπιπλα, σαν να είχε μόλις εγκατασταθεί η Génération Identitaire. Η περιοχή του μπαρ όμως, ήταν διάσπαρτη με Ταυτοτικές και περιφερειακές σημαίες, όπως και φωτογραφίες ακτιβιστών από προηγούμενες εκστρατείες. Κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες  τους δείχνουν να στέκονται δίπλα-δίπλα στις Άλπεις στις γαλάζιες τους φόρμες σκι, τη στολή που φορούν οι ακτιβιστές στις εκστρατείες Defend Europe. Μια από τις φωτογραφίες όμως που τράβηξε τη προσοχή μου, ήταν του Espino να στέκεται μπροστά στο Bataclan, την αίθουσα συναυλιών του Παρισιού στο 11ο διαμέρισμα, που δέχτηκε επίθεση από τρομοκράτες στις 13 Νοεμβρίου του 2015. Φορούσε ένα αμάνικο, μπλε γιλέκο και ένα κλασικό γκρι καρό πουκάμισο από κάτω. Έμοιαζε με ένα καλό μαθητή κατηχητικού. Το σαγόνι του όμως ήταν σφιγμένο, τα φρύδια του σμιγμένα, και τα κόκκινα από το φλάς μάτια του κοιτούσαν στο φακό, γεμάτα εχθρότητα. Η τηλεόραση πίσω στο μπαρ έπαιζε ένα βίντεο που έδινε περιεχόμενο σε αυτή τη φωτογραφία: ήταν μια εκστρατεία οργανωμένη από τους Ταυτοτικούς τον τελευταίο Ιούνιο για να εμποδίσουν του μουσουλμάνο ράπερ Médine από το να εμφανιστεί στο Bataclan, ένα δείγμα της αυξανόμενης ισλαμοφοβίας που εμφανίστηκε στη Γαλλία στον απόηχο των τρομοκρατικών επιθέσεων. Και στο τέλος του βίντεο, ο Espino τόνισε κάθε λέξη ξεχωριστά: «Μπροστά στο Ισλάμ, δεν κάνουμε πίσω».

Στις δυο συναντήσεις της Παρασκευής που πέρασα στον Οίκο της Ταυτότητας δεν υπήρχαν περισσότεροι από τριάντα άνθρωποι παρόντες, αλλά πάντοτε μόνο τέσσερις ή πέντε γυναίκες. Έμενα κοντά μεταξύ τους και, περιέργως, είχαν ρόλο περίπου σερβιτόρας στο χώρο. Ήταν είτε στη κουζίνα μαγειρεύοντας ή πίσω από το μπαρ να σερβίρουν ποτά. Μια από αυτές, η Cloé Jelmoni, είναι η υπεύθυνη για τη συντήρηση του Οίκου της Ταυτότητας, τον οποίο οι Ταυτοτικοί αποκαλούν επίσης «La Nef», το όνομα ενός από τα πρώτα μεγάλα ευρωπαϊκά πλοία που ταξίδεψαν στους ωκεανούς κατά το Μεσαίωνα. Η Cloé, 21 ετών, σπουδάζει Επιχειρήσεις και Εμπόριο στο Παρίσι, και είναι με τους Ταυτοτικούς ήδη τέσσερα χρόνια. Η επίβλεψη της διαχείρισης του χώρου δεν είναι εύκολη υπόθεση, εξηγεί. Έπρεπε να αλλάξουν χώρο τέσσερις φορές ήδη λόγω επιθέσεων και απειλών από πολιτικούς αντιπάλους. «Όλοι ξέρουν εδώ ο ένας τον άλλο, έτσι είναι συνήθως ασφαλές», είπε, σημειώνοντας πως ερευνητές και δημοσιογράφοι περνάνε από περιέργεια. «Δεν έχουμε φύλακες, αλλά οι ακτιβιστές μας είναι πάντοτε κοντά στη πόρτα σε περίπτωση μια επίθεσης».

Με ορθογώνια γυαλιά και μακριά καστανά μαλλιά, η Cloé ήταν απασχολημένη με το να διευθύνει τον Οίκο της Ταυτότητας, από το μαγείρεμα κροκ-μεσιέ στη κουζίνα ως την υποδοχή νέων μελών με κάρτες μέλους. Ο αριθμός μελών της Génération Identitaire έχει σχεδόν τριπλασιαστεί τη προηγούμενη χρονιά, από 300 σε 800, αν και η Cloé υπογράμμισε πως τα μέλη διαφέρουν από τους «ακτιβιστές», οι οποίοι είναι διαθέσιμοι κάθε στιγμή για κάθε λόγο. Υπάρχουν διακόσιοι και πάνω ακτιβιστές στη Γαλλία, με περίπου πενήντα στο Παρίσι.

Ο Marc, ο αρχηγός, μου είπε πως οι Ταυτοτικοί ακτιβιστές στο Παρίσι αποκαλούνται «Απάτσι». Αυτή είναι μια αναφορά στους χούλιγκαν που σκόρπιζαν το τρόμο στο Παρίσι την εποχή της Μπέλ Επόκ,  αλλά επίσης και τις φυλές των Αμερικάνων αυτόχθονων «που εξοντώθηκαν και αντικαταστάθηκαν στην ίδια τους τη γη», είπε ο Marc. Ο ρόλος των Ταυτοτικών ακτιβιστών, είναι να εξασφαλίσουν πως δεν θα συμβεί το ίδιο «στο γαλλικό λαό».

Πολλά από τα μέλη που συνάντησα δεν μεγάλωσαν στο Παρίσι, αλλά προέρχονται από όλη την Γαλλία. Η Génération Identitaire έχει επίσης ομάδες στη Λυόν, το Μονπελιέ, τη Λιλ, τη Νίκαια, και σε άλλες γαλλικές πόλεις. Συζητήσεις στο La Nef αποκάλυψαν πως πολλά μέλη δεν σχετίζονταν αποκλειστικά με την Génération Identitaire αλλά και με άλλα ακροδεξιά κινήματα νεολαίας στη Γαλλία, από την Groupe Union Défense (GUD) ως την Action Française, δύο οργανώσεις για τις εθνικιστικές και βίαιες τάσεις τους. πολλοί είναι πρώην στρατιωτικοί, ένας σύνδεσμος που παρατηρείται σε πολλές Δυτικές χώρες με ανερχόμενα ακροδεξιά κινήματα.

Ένας τέτοιος άνδρας, ο Max, πρώην πεζοναύτης από τη Τουλόν – έδρα της μεγαλύτερης ναυτικής βάσης της Γαλλίας – ήταν άνεργος που περνούσε απλά από το Παρίσι για να παραβρεθεί στη διαμαρτυρία των Κίτρινων Γιλέκων την επόμενη μέρα (όπως και όλοι οι άλλοι που παρευρίσκονταν εκείνο το βράδυ). Όταν ρωτήθηκε για τη βία και τις ζημιές που προκάλεσαν οι διαμαρτυρίες που είχαν εξελιχθεί σε εξέγερση, τόνισε, «Δεν είμαστε χούλιγκαν, απλά βαρεθήκαμε».

Στο τέλος της βραδιάς, ένας άνδρας ανέβηκε στο μπαρ και έβγαλε ένα λόγο. Στα 39 του, ήταν ένα από τα πιο αναγνωρισμένα μέλη στην αίθουσα, επίσης ένας από τους ελάχιστους με ξυρισμένο κεφάλι. Η ομιλία του ήταν κάλεσμα για την επόμενη μέρα, την «3η Πράξη» της διαμαρτυρίας των Κίτρινων Γιλέκων. Κάλεσε τους Ταυτοτικούς να έρθουν στο La Nef ακριβώς στις 8 το πρωί, για να πάνε στα Σάμπ-Ελιζέ μαζί. Όταν τον προσέγγισα αργότερα, συστήθηκε ως Pierre Latri· ανακάλυψα πως ήταν εκπρόσωπος της Génération Identitaire, και πριν ηγούνταν του παρισινού τμήματος, πριν τον Romain Espino και τον Marc Assin, αντίστοιχα. Ωστόσο, μετά από αποκαλύψεις του Al-Jazeera πως ο Latri ήταν επίσης υπεύθυνος για περιφερειακό συμβούλιο του Εθνικού Μετώπου στη Λιλ, έχασε σιγά σιγά τη δημόσια θέση του στο Génération Identitaire για να αποφευχθεί η σύνδεση της ομάδας  με το ακροδεξιό κόμμα. Πράγματι,  αν και το Εθνικό Μέτωπο είναι το κόμμα που έχει τις πιο κοντινές απόψεις με την Génération Identitaire, η οργάνωση επιμένει πως είναι ένα κίνημα νεολαίας που είναι αυστηρά ανεξάρτητο από οποιοδήποτε επίσημο κόμμα. Τα μέλη του δεν έχουν καμιά πρόθεση να εκλεγούν, ούτε να κάνουν καριέρα στη πολιτική. Αλλά η παρουσία του Latri στον Οίκο της Ταυτότητας δεν προκάλεσε ερωτηματικά. Η εμπειρία του ήταν παράδειγμα για τους νεαρούς ακτιβιστές, που θα οδηγούσε μέσα στις διαμαρτυρίες των Κίτρινων Γιλέκων, τις οποίες αποκάλεσε «ένα φαινομενικό κίνημα εξέγερσης του γαλλικού λαού».

Όταν οι νεαροί άνδρες που συχνάζουν στο Le Nef λένε αντίο κάθε εβδομάδα, ανταλλάσσουν το χαιρετισμό των «λεγεωνάριων», πιάνοντας ο ένας τον πήχη του άλλου. Πρόσφατες αναφορές για την CasaPound, ένα ιταλικό φασιστικό κίνημα που έχει ως σκοπό την αναβίωση της ιδεολογίας του Mussolini, αποκάλυψε πως τα μέλη και εκεί χαιρετίζονται με αυτό το τρόπο – ένα ξεκάθαρο σημάδι πως οι ακροδεξιοί στην Ευρώπη μοιράζονται σύμβολα και εικόνες.

«Αυτό που θέλουμε να δείξουμε είναι πως με πολιτική θέληση είναι πιθανό να βγούμε από το φαύλο κύκλο της μετανάστευσης. Μια από τις καλύτερες αποδείξεις της σήμερα είναι ο Matteo Salvini». Μια εβδομάδα αργότερα συναντηθήκαμε στο La Nef, εκεί βρήκα τον Marc  σε ένα άδειο μπαρ στο Λατινικό Τομέα – ένα μέρος που είχε επιλεγεί. Οι φίλοι του μπάρμαν ήταν ύποπτα κοντά μας καθώς μιλούσαμε. Ανφέροντας τον Salvini, σημείωσε πως παρά τις φαινομενικά εθνικιστικές απόψεις της Génération Identitaire, το νεανικό κίνημα είναι ουσιαστικά πανευρωπαϊκό και οργανώνει συχνά συναντήσεις μεταξύ ακτιβιστών από διαφορετικές χώρες.

Μια από αυτές τις συναντήσεις  είναι το ετήσιο καλοκαιρινό σχολείο, ή ταυτοτική κατασκήνωση, που οργανώνεται κάθε καλοκαίρι σε διαφορετικές περιοχές στη γαλλία για να εκπαιδεύσει μελλοντικούς ακτιβιστές. Οργανώνεται τα τελευταία δεκαέξι χρόνια, από τότε που ιδρύθηκε το κόμμα Les Identitaires το 2002, όταν το Εθνικό Μέτωπο του Jean-Marie Le Pen σόκαρε τη Γαλλία εκείνη τη χρονιά περνώντας στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, αν και ο Le Pen τελικά έχασε από τον Jacques Chirac. Ωστόσο, το πανευρωπαϊκό κίνημα Generation Identity στη τωρινή του μορφή χρονολογείται μόλις από το 2012. Στη πρώτη του δημοσιευμένη δράση, οι Ταυτοτικοί σκαρφάλωσαν και κατέλαβαν το μεγαλύτερο τζαμί στο Πουατιέ για να καταδικάσουν αυτό που θεωρούσαν ως «ισλαμοποίηση της Γαλλίας».

Το θερινό σχολείο συγκεντρώνει μέλη της Generation Identity από όλα τα ευρωπαϊκά της παραρτήματα. Ένα βίντεο από τη καλοκαιρινή κατασκήνωση προβλήθηκε στη τηλεόραση στον Οίκο της Ταυτότητας ένα βράδυ: φοιτητές από τα 20 ως τα 25. Σύμφωνα με τον Marc, οι ακτιβιστές είναι απαραίτητο να είναι νέοι «επειδή όταν αρχίζεις να έχεις οικογένεια έχεις να κάνεις άλλα πράγματα  από το να σκαρφαλώσεις σε ένα κτίριο και να περάσεις το σαββατοκύριακο στο τμήμα». Το βίντεο έδειχνε φοιτητές παρατεταμένους και να ακούν τους αρχηγούς τους σαν σε στρατιωτική σχολή, όλοι τους φορούν τη γαλάζια στολή τους με το σύμβολο σε σχήμα Λ – μια αναφορά στο ελληνικό γράμμα Λ και μια αναφορά στη διάσημη μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ., στην οποία 300 Σπαρτιάτες πολέμησαν μέχρι θανάτου για τη πατρίδα τους.

Στη διάρκεια της έντονης εβδομάδας δραστηριοτήτων, οι ακτιβιστές – περίπου τρία τέταρτα άνδρες και ένα τέταρτο γυναίκες, σύμφωνα με τον Marc – κάνουν κάμψεις και εξασκούνται στη πυγμαχία κάθε πρωί, και προσομοιώνουν συγκρούσεις στο δρόμο. «Θέλουμε ολοκληρωμένους μαχητές», εξήγησε ο Marc. Επιπλέον οι μαθητές κάνουν μαθήματα ιστορίας (στα αγγλικά), με έμφαση σε θέματα όπως η «Ανακατάκτηση» (Reconquista), την περίοδο εφτά αιώνων στην οποία Ισπανοί και Πορτογάλοι μονάρχες έδιωξαν τους Μουσουλμάνους Μαυριτανούς από την Ινηρική Χερσόνησο, που ολοκληρώθηκε με την παράδοση της Γρανάδας στις 2 Ιανουαρίου 1492.

Στο βίντεο, πολλοί από τους ακτιβιστές στη κατασκήνωση επίσης φοράνε μπλουζάκια με ένα απόσπασμα από τον αρχαίο Έλληνα ποιητή Όμηρο που αναφέρει: «Du combat seuls les lâches s’écartent», ή «Από τη μάχη μόνο οι δειλοί αποχωρούν». Η ταυτοτική ιδεολογία που απαιτεί μια ενοποιημένη ευρωπαϊκή ταυτότητα, είναι πράγματι βουτηγμένη σε αρχαίες ελληνικές επιρροές, και επιβεβαιώνει ισχυρισμούς ειδικών που λένε πως η alt-right μετατρέπει τους κλασικούς σε όπλο. Στη σχεδόν δίωρη μου συζήτηση με τον Marc, ανέφερε την ελληνική κουλτούρα περισσότερες από τέσσερις φορές, λέγοντας κάποια στιγμή: «Ο πολιτισμός μας είναι ευρωπαϊκός. Φτιαχτήκαμε από τους Έλληνες. Η Ευρώπη είναι πολιτική και ανθρώπινη πραγματικότητα».

Αυτό με έκανε να ρωτήσω τον Marc τι πιστεύει για την Ευρωπαϊκή ένωση, και αν η Génération Identitaire, όπως πολλές λαϊκίστικες ακροδεξιές οργανώσεις, είναι βαθιά σκεπτικιστική απέναντι της. «Είμαστε ενάντια στη συμμετοχή σε κάθε πολιτικό θεσμό», εξήγησε ο Marc. «Είμαστε υπέρ της εξύψωσης της Ευρώπης και της και για την δύναμη της ηπείρου μου και να την κάνουμε να λάμψει. Ο γραφειοκρατικός θεσμός της ΕΕ είναι απόλυτα αποκομμένη και δεν εκπροσωπεί τίποτα».

Αν και ο Marc όμως επέμενε πως η  Génération Identitaire είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε πολιτικό θεσμό, κατηγορίες συνεχίζουν να εμφανίζονται γύρω από τους δεσμούς του κινήματος με ακροδεξιά κόμματα και νεοναζιστικές οργανώσεις. Όπως ο Pierre Latri είχε δεσμούς με το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, ο ηγέτης της Identitäre Bewegung Österreichs (IBÖ) στην Αυστρία, Martin Sellner, είχε αποδεδειγμένες σχέσεις στο παρελθόν με αυστριακές νεοναζιστικές οργανώσεις. Ο Sellner τώρα ισχυρίζεται πως έχει απομακρυνθεί από τη νεοναζιστική ιδεολογία, λέγοντας πως οι Ταυτοτικοί προσφέρουν μια οπτική που ταιριάζει περισσότερο στη νέα γενιά.

Στο βρετανικό παράρτημα της Generation Identity, ο πρώην ακτιβιστής Jacob Bewick αποκαλύφθηκε πως ήταν μέλος του απαγορευμένου αλλά ακόμα ενεργού μυστικά νεοναζιστικού δικτύου Εθνική Δράση (National Action). Στο μεταξύ, ο τωρινός ηγέτη της Generation Identity UK, Charlie Fox είναι ένθερμος υποστηρικτής  του Tommy Robinson, τον ιδρυτή της ιδιαίτερα αμφιλεγόμενης οργάνωσης English Defense League (EDL). Καθώς όμως αυτές οι ακροδεξιές φράξιες απλώνονται στην Ευρώπη μπορεί να αρνούνται την αμοιβαία τους υποστήριξη, συνεχίζουν να προωθούν το ίδιο μήνυμα που κάποιοι πολιτικοί, όπως ο Salvini, έχουν πετύχει να φέρουν σε μια πραγματική θέση εξουσίας. Το κοινό μήνυμα είναι: οι χώρες με λευκές πλειοψηφίες κατοίκων απειλούνται, και η μετανάστευση, η πολυπολιτισμικότητα, και η οικουμενική ελίτ φταίνε για αυτό.

 

Καθώς συνεχίζουμε να μιλάμε στο άδειο μπαρ στο Λατινικό Τομέα, ο Marc περιέγραψε τα δυο μέτρα που είναι στη καρδιά της αποστολής της Génération Identitaire. Πρώτα, το κλείσιμο όλων των συνόρων μόνιμα (όταν ρώτησα αν αυτό σήμαινε και άλλους Ευρωπαίους επίσης, προσπέρασε την ερώτηση, λέγοντας πως ο αριθμός των ενδοευρωπαίων μεταναστών ήταν ασήμαντος σε σχέση με τον αριθμό των αφρικανών και των ασιατών), που προωθούν μέσω των εκστρατειών Defend Europe. Και δεύτερο, η έναρξη της διαδικασίας του επαναπατρισμού. Επαναπατρισμός σημαίνει ουσιαστικά να σταλούν οι μη Γάλλοι (δηλαδή, μη λευκοί, όπως ξεκαθάρισε αργότερα ο Marc) πίσω στης χώρες προέλευσης τους. σε μια πρόσφατη έρευνα που δημοσίευσε πρόσφατα το Al Jazeera για την Generation Identity, ο Mathias Destal, ένας δημοσιογράφος που καταγράφει την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γαλλία τα τελευταία πέντε χρόνια, υποστήριξε πως η πολιτική επαναπατρισμού των Ταυτοτικών θα μοιάζει περισσότερο με εθνοκάθαρση.

Επαναλαμβάνοντας τα ευρωκεντρικά ιδανικά, ο Marc τόνισε πως το να ζούμε μαζί μπορεί να γίνει ανεκτό σύμφωνα με συγκεκριμένα εθνικά κριτήρια. «Μεταξύ Ευρωπαίων, η συνύπαρξη λειτουργεί, αλλά μεταξύ Ευρωπαίων και Ασιατών, ή Ευρωπαίων και Αφρικανών, δεν λειτουργεί». Καθώς συνεχίζει η συζήτηση, ο Marc παρέμενε εύγλωττος, αλλά εμφανής φυλετική του προτίμηση έγινε φανερή, με ακανόνιστες σπίθες εκνευρισμού. Όταν ρώτησα αν ένα άτομο άλλης φυλής μπορεί να είναι Γάλλος, η απάντηση του ήταν ξεκάθαρο όχι.

«Αν όμως έχουν ζήσει εδώ ολόκληρη τη ζωή τους;» ανταπάντησα. «Για παράδειγμα, αυτοί που ζουν στο Σεν Ντενί [ένα προάστιο στο βόρειο Παρίσι με μεγάλο πληθυσμό μεταναστών], δεν μπορούν ποτέ να είναι Γάλλοι;».

«Λοιπόν, το Σεν Ντενί έχει πάψει εδώ και πολύ καιρό να είναι Γαλλία», απάντησε ο Marc.

Τι οδήγησε όμως τον Marc, ένα διαβασμένο 27χρονο που χρησιμοποιεί λόγια του συγγραφέα Stephen Smith και επέκρινε το Εθνικό Μέτωπο ως υπερβολικά «ιακωβίνικο», που μεγάλωσε τη κεντρική Γαλλία και τώρα δουλεύει στον τομέα της πληροφορικής στο Παρίσι, μια από τις πιο πολυπολιτισμικές πόλεις του κόσμου, να έχει τέτοιες απόψεις; Η απάντηση φυσικά, δεν είναι απλή.

Ωστόσο όμως, ξεκάθαρα μοτίβα εμφανίστηκαν πως δείχνουν τι είναι ίσως αυτό που δημιούργησαν αυτά τα επίπεδα διακρίσεων μέσα του. Διστακτικά ανοίγοντας τον εαυτό του, ο Marc ομολόγησε ότι οι γονείς του ήταν πιστοί ακτιβιστές του Εθνικού Μετώπου. «Ποτίστηκα με αυτό», παραδέχτηκε.

Όταν ρώτησα τον Marc αν έχει γνωριστεί ήδη με άτομα άλλης φυλής ή μουσουλμάνους, αρχικά γέλασε. «Είμαστε στο Παρίσι», είπε. Αλλά μετά σοβαρεύτηκε ξανά. «Στη διάρκεια των σπουδών και της δουλειάς μου γνώρισα πολλούς Μουσουλμάνους, ή τύπους από το Μαγκρέμπ (ΣτΜ: Βορειοδυτική Αφρική). Δεν αποποιούμαι τις αρχές μου, αλλά παραμένω ταπεινός. Λέω στον εαυτό μου: ξέρεις πως αυτοί οι άνθρωποι είναι εκτός τόπου εδώ».

Ανέφερε ένα συνάδελφο του, τον Ahmet, που κατάγεται από τη Τυνησία. «Τον συμπαθώ αρκετά. Είναι πολύ καλός», πρόσθεσε ο Marc. «Αλλά ξέρω πως θα ήταν πολύ καλύτερα στη χώρα του». Ρώτησα τι θα γινόταν αν η Génération Identitaire έφτανε στο στόχο της και η πολιτική επαναπατρισμού εφαρμόζονταν – θα έπρεπε να φύγει ο Ahmet; Ο Marc σταμάτησε, και στη συνέχεια είπε, «Λοιπόν ναι, έτσι είναι».

Σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης, ο marc είχε εμμονή με τον ρατσισμό εναντίον των λευκών. Σε κάποιο σημείο, το συνέδεσε με τη παιδική του ηλικία. «Πέρασα κομμάτι της εφηβικής μου ηλικίας στη Μασσαλία έτσι ναι, ήμουν θύμα, είτε ήμουν εγώ ή τα αδέρφια μου», είπε. «Είναι ξεκάθαρο πως η βία είναι στην άλλη πλευρά και πως οι δικοί μας παρενοχλούνται συνεχώς». Με το να χρησιμοποιεί τη λευκότητα του για να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα, ο Marc, μάλλον προσφέρει άθελα του κύρος στη θεωρία πως η πολιτική των ταυτοτήτων είναι ισχυρότερη στην δεξιά από ότι στην αριστερά. Αν και η πολιτική των ταυτοτήτων και τα ζητήματα που προωθούνται από την alt right θεωρούνταν πως ήταν ιδέες που προέρχονταν κυρίως από τις ΗΠΑ, το γεγονός πως ο Αμερικάνος λευκός σοβινιστής Richard spencer πρόσφατα παραδέχτηκε πως επηρεάστηκε από τους Γάλλους ακροδεξιούς στοχαστές, και υιοθέτησε την ταμπέλα του «Ταυτοτικού», μπορεί να δηλώνει πως οι ιδεολογίες που μοιράζονται ο Spencer και ο Marc σχετίζονται στενά μεταξύ τους.

Κάποιες στιγμές, στον τρόπο που δεσμεύονταν να πολεμήσει για την εθνοπολιτισμική ταυτότητα της Ευρώπης, οι σαφείς απόψεις του marc θυμίζουν εκείνες των φασιστών ηγετών για τους οποίους μαθαίνουμε στο σχολείο. «Ο πολυπολιτισμός δεν υπήρξε ποτέ. Είναι ουτοπία. Υπάρχουν μόνο συγκρούσεις. Είναι ένας εσωτερικός πόλεμος», είπε. Όταν ο marc εκφέρει τέτοιες προτάσεις, υπήρχε μια συγκράτηση στο λόγο του, αλλά υπήρχε βία στα λόγια και τα ανοιχτά γαλάζια μάτια του.

Κάποιοι έχουν πει πως πολλοί ταυτοτικοί ανήκουν σε μια χαμένη γενιά, στην άλλη πλευρά του φάσματος από εκείνη των αριστερών του Μάη του ’68, ωστόσο παράλληλοι με εκείνους στην ιδεολογική τους διάψευση στα τέλη του αιώνα. Τον Οκτώβρη του 2016, τέσσερις μήνες πριν την ψηφοφορία για το Brexit, η Theresa May είπε σε μια ομιλία, «Αν πιστεύεται πως είστε πολίτες του κόσμου, είστε πολίτες του πουθενά. Δεν αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει πολίτης του κόσμου». Αυτά τα λόγια δεν διαφέρουν πολύ από τα λόγια του Marc, που θρηνεί, «Δεν υπάρχει πλέον η αντίληψη του να είσαι Γάλλος. Σήμερα είσαι πολίτης του κόσμου, είναι η ιδεολογία. Δεν έχεις ταυτότητα, δεν έχεις λαό. Αρνείται στα ανθρώπινα όντα την ουσία τους, την ατομικότητα τους, τη τέχνη, τα πάντα».

Καθώς έφευγα από το μπαρ, θυμήθηκα το έργο της Deeyah Khan, που ακολούθησε μια νεοναζιστική οργάνωση στο ντοκιμαντέρ της White Right: Meeting the Enemy. Σε αυτό η Khan είπε, «Δεν είναι οι εξτρεμιστές που είναι το πρόβλημα, είμαστε εμείς». Το ερώτημα παραμένει, όπως ήταν για πολύ καιρό: πως μαθαίνουμε να ζούμε μαζί;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s