Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Independent. Η Jane Fae είναι συγγραφές, αρθρογράφος και ακτιβίστρια. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Φασισμός εναντίον φεμινισμού; Στην επιφάνεια, δε χωράει σύγκριση. Σε επίπεδο δρόμου, οι νεοφασίστες, ριζωμένοι στην κουλτούρα των incel των MRA (ΣτΜ: Men Rights Activists), μοιάζουν οι ορκισμένοι εχθροί των γυναικών σε κάθε μορφή.

Σε θεωρητικό επίπεδο, εκεί που λειτουργούν οι συντηρητικές δεξαμενές σκέψεις και δρουν οι θεολόγοι, οι φεμινισμός είναι ο αιώνιος εχθρός: κομμάτι μια ανίερης τριαρχίας που, μαζί με τον γάμο των ομοφυλοφίλων και οτιδήποτε μη συμβατικό όσον αφορά το έμφυλο, είναι μέρος της συνωμοσίας για την καταστροφή της κοινωνίας με την υπονόμευση των καθιερωμένων έμφυλων ρόλων και την παραδοσιακή οικογένεια.

Δεν έχουν τίποτα κοινό. Και όμως…

Ας αρχίσουμε με το μύθο της ενάρετης γυναίκας: την γλυκιά πεποίθηση πως, αν οι γυναίκες κυβερνούσαν το κόσμο, όλα θα ήταν ωραία. Για τη δική μου γενιά, ήταν η Thatcher που διέλυσε την ψευδαίσθηση αυτή για εμάς.

Μάθαμε με τον άσχημοι τρόπο, πως ο λόγος που οι γυναίκες τόσο συχνά έμοιαζαν η πιο συμπονετική και απαλή επιλογή, ήταν ότι για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας δεν είχαν πρόσβαση στην εξουσία και κατά συνέπεια είχαν πολύ λιγότερες ευκαιρίες για να κάνουν άσχημα πράγματα.

Με την Thatcher στα έδρανα των Τόριδων, βρίσκονταν μια μάλλον αντιπαθητική ομάδα Συντηρητικών γυναικών: με την ευρύτερη έννοια παρόμοιες με την Unity Mitford, που έμεινε γνωστή για τη φιλία της με τον Hitler, και η Ναζίστρια προπαγανδίστρια Leni Riefenstahl, που έδειξαν την έλξη που ένοιωθαν κάποιες γυναίκες για τον ισχυρό (άνδρα) ηγέτη.

Ήταν όμως αυτές οι εξαιρέσεις; Όχι ακριβώς. Η Unity βρήκε συντροφικότητα σε πολλές πρώην σουφραζέτες. Στο γυναικείο τμήμα της Βρετανικής Ένωσης Φασιστών, για παράδειγμα, που ανάμεσα στα μέλη τους βρίσκονταν πρώην ακλόνητες σουφραζέτες όπως η Norah Elam και η Mary Sophia Allen.

Τα σημάδια ήταν ήδη εκεί, στην απόφαση της Emmeline Punkhurst να τελειώσει το κίνημα των σουφραζέτων – ή τουλάχιστον να το αναστείλει – κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εκεί, επίσης, στην επαναξιοποίηση κομματιών του κινήματος των σουφραζετών στην Τάξη του Λευκού Φτερού (Order of the White Feather): μια εκστρατεία για τον εξαναγκασμό, μέσω της διαπόμπευσης, νεαρών ανδρών να πολεμήσουν.

«Δε θέλουμε να σε χάσουμε, αλλά νομίζουμε πως πρέπει να πας», ήταν το ρεφραίν του «Ο Βασιλιάς και Η Πατρίδα Σε Χρειάζονται (Ένα Γυναικείο Τραγούδι Στρατολόγησης)» το 1914.

Κάνοντας ένα άλμα ενός αιώνα μπροστά και οι γυναίκες στη δεξιά είναι κάτι αναμενόμενο. Στην Ελλάδα, γυναίκες διοικούσαν τη νεοφασιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή, όταν οι άνδρες ήταν παρέμεναν υπό κράτηση για μεγάλο διάστημα. Στη Γαλλία, ο ακροδεξιός Εθνικός Συναγερμός (πρώην Εθνικό Μέτωπο) καθοδηγείται από την Marine Le Pen, ενώ στην Ιταλία, το ανερχόμενο νεοφασιστικό κόμμα Fratelli d’Itallia επίσης καθοδηγείται από μια γυναίκα: την νεαρή και φωτογενή Giorgia Meloni.

Η Βρετανία, ως τώρα, έχει παρουσιάσει μόνο την Jayda Fransen, για αρκετά χρόνια (ως τον Ιανουάριο του 2019) ως υπαρχηγό της ακροδεξιάς οργάνωσης Britain First.

Λοιπόν οι γυναίκες μπορούν να είναι δεξιές και αριστερές; Μεγάλη υπόθεση! Εδώ όμως, δύο παράγοντες προσθέτουν επιπλέον σημασία σε αυτή την δεξιά στροφή. Πρώτα, είναι μια συνειδητή προσέγγιση των γυναικών από ακροδεξιές οργανώσεις, προωθώντας μια ατζέντα που είναι επιφανειακά ελκυστική, στο ότι βάζει τις γυναίκες μπροστά, αν και όχι ακριβώς όπως οραματίστηκε ο φεμινισμός.

Πάρτε για παράδειγμα την Ιταλία.

Εκεί η Λέγκα και άλλες δεξιές οργανώσεις προβάλλουν προς τις γυναίκες μηνύματα που αναμιγνύουν ασφάλεια και σεβασμό. Αν και είναι πολύ επιλεκτική ασφάλεια: προστατεύοντας τις δικές «ΜΑΣ» γυναίκες. Όχι τις δικές τους.

Όπως μου είπε ο συντάκτ(ης)ρια ενός ιταλικού μπλογκ που γράφει για τη βία κατά των γυναικών: «Οι φασίστες δεν… προσποιούνται καν πως είναι φεμινιστές».

«Χρησιμοποιούν τη βία εναντίον των γυναικών ως εργαλείο προπαγάνδας για να εκθρέψουν τον ρατσισμό και το φόβο του μαύρου βιαστή».

Πέρα από τον ανοιχτό ρατσισμό υπάρχει μια πολύ μονόπλευρη αντίληψη περί των γυναικών. Αλλού, η δεξιά κάνει κάποιες όχι και τόσο διακριτικές προσεγγίσεις στις Ιταλίδες γυναίκες στη μορφή οικονομικής ανταμοιβής επειδή «κάνουν το καθήκον» τους: να μένουν σπίτι και να παράξουν το εγχώριο ιταλικό εργατικό δυναμικό που θα χρειαστεί μόλις φύγουν όλοι οι μετανάστες.

Η/ο μπλόγκερ μου ξανά: «Μιλάνε για τις γυναίκες σαν να είναι ιδιοκτησία τους. Τίποτα από όλα αυτά, φυσικά, δεν έχει να κάνει κάτι με το φεμινισμό. Ο δεξιός φεμινισμός δεν υπάρχει».

Στο Σάντερλαντ, μια οργάνωση που ονομάζεται Δικαιοσύνη για τις Γυναίκες και τα Παιδιά (Justice for Women and Children, JWC) έχει βγει στους δρόμους, απαιτώντας από τους πολιτικούς να αναγνωρίσουν τις ανησυχίες των γυναικών για την σεξουαλική βία. Τίποτα το ασυνήθιστο: αλλά όπως ξεκαθαρίζουν οι γυναίκες αντιδιαδηλώτριες ξεκαθαρίζουν, η ρητορική τους και οι ακροδεξιοί δεσμοί τους είναι ανησυχητικοί.

Φυσικά, δεν είναι ρατσίστριες ή φασίστριες. Ναι, στηρίζουν τις γυναίκες. Αλλά τονίζουν της έμφασης από την ηγετική μορφή Sharon Binks: «είναι για το βιασμό των δικών μας γυναικών, το βιασμό των δικών μας παιδιών και το κατεστημένο δεν κάνει τίποτα για αυτό». Το «μας» σημαίνει τόπος; Ή είναι η ηχώ της δεξιάς στην Ιταλία, την Πολωνία, που επίσης είναι επιλεκτικές όσον αφορά ποιοι αξίζουν προστασίας;

Όσο για δυσάρεστες συνδέσεις: οι αρχές τα θαλάσσωσαν στην περίπτωση της αποπλάνησης στο Ρόδεραμ.

Άλλοι περενέβησαν, οικειοποιούμενοι τη γλώσσα των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Μεταξύ των φίλων της JWC περιλαμβάνουν τον Gerard Batten του UKIP και τον Tommy Robinson, τον σύμβουλο αποπλανήσεων του UKIP.

Αξιοποιούν ένα αφήγημα που είναι εσωστρεφές, πρωτόγονο, και όμως καθησυχαστικό. Κάιρια μηνύματα είναι «ο φόβος του άλλου» και «η απειλή του ξένου». Ωστόσο είναι πρόθυμοι να προωθήσουν «ισχυρές γυναίκες»: ένα από τα γυναικεία πρόσωπα της ιταλικής δεξιάς είναι μια βουλευτίνα που χάρισε στις άλλες βουλευτίνες (της Λέγα) σπρέι πιπεριού – λόγω της βίας κατά των γυναικών.

Προσθέστε «ανησυχία». Μια φράξια φεμινιστριών στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει κάνει αποστολή της να προειδοποιήσει για την απειλή που αποτελούν τα τρανς άτομα. Στο BBC λίγες μέρες μόλις πριν, ένα ηγετικό μέλος αυτής της οργάνωσης εξήγησε πως η μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζουν σήμερα οι γυναίκες είναι η «διεμφυλική ιδεολογία».

«Έτσι είμαι προκατειλημμένη. Όχι πλήρως πεπεισμένη πως η στήριξη των δικαιωμάτων περίπου 10-15000 τρανς γυναικών στο Ηνωμένο Βασίλειο (η ομάδα ενδιαφέροντος τους) θα φέρει την έμφυλη αποκάλυψη:  όπου ένα τοξικό μίγμα περικοπών, λιτότητας και ανάλγητης κυβέρνησης ίσως μπορέσει».

Ένα πρόσφατο σχίσμα σε αυτή την ομάδα δείχνει πόσο λάθος μπορεί να καταλήξει αυτό. Στρατολόγησαν «Mumsnetters» (ΣτΜ: μέλη της διαδικτυακής ομάδας Mumsnet.com), μετά βίας ριζοσπάστριες φεμινίστριες. Έκπληξη! Πολλές από αυτές ήταν κάτι παραπάνω από πρόθυμες με το να συνταχθούν με το ακροδεξιό Heritage Foundation. Σημειώστε την γρήγορη οπισθοχώρηση από ανθρώπους που βασίζονται στο παλιό δόγμα: «Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».

Όμως πέρα από ένα φάσμα ζητημάτων, από δικαιώματα των τρανς, ως τη σεξεργασία και την παρένθετη μητρότητα, πολλές από αυτές ήδη ευθυγραμμίζονται στενά με την δεξιά. Έτσι είναι μάλλον πιο κατάλληλο το: «Κοιμήσου με τα σκυλιά: ξύπνα με ψύλλους!».

Ο φεμινισμός δεν είναι φασιστικός, η ακροδεξιά όμως γίνεται εξυπνότερη στο να απευθύνεται στις ανησυχίες των γυναικών. Δεν θα ηττηθούν στους γυάλινους πύργους της ακαδημίας ή μέσα από σχολιασμό.

Για να νικήσουμε τους φασίστες, πρέπει να διδαχτούμε από τις γυναίκες της Πολωνίας και την Ιταλία και αλλού στην ηπειρωτική Ευρώπη: βγείτε στο δρόμο! Κάντε πορείες! Διαδηλώστε! Ασχολήσου όμως και εσύ με τοπικά εγχειρήματα: συνδέσου έξω από τη φούσκα των μέσων.

Προς τιμή τους, οι φεμινίστριες του Ηνωμένου Βασιλείου αφιερώνουν σημαντική ενέργεια σε αυτό το έργο. Χρειάζονται όμως περισσότερα.

Και είναι ζωτικό να κοιτάξεις το δικό σου αξιακό σύστημα για να μιλήσεις για την ενσωμάτωση, την ανοχή, την διαθεματικότητα: γιατί αν ο δικός σου φεμινισμός είναι που ξεκινά με αποκλεισμούς και την απόρριψη των δικαιωμάτων εκείνων που συμφωνούν μαζί σου, μπορεί να μην είσαι φασιστρια/ας. Κάνεις όμως πολλά για να ανοίξεις το δρόμο για αυτούς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s