Άρθρο που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο Infoshop News. Ο Eric Laursen είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος, συγγραφέας και ακτιβιστής. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας (πρώτη δημοσίευση provo.gr)

 

Σε μια σύντομη στο Ώστιν του Τέξας τον Ιούνιο, άκουσα πως ένα από τα αγαπημένα μου θαύματα της μια επιτυχίας από την πάλαι ποτέ βρετανική ποπ-πανκ σκηνή, Wreckless Eric («(I’d Go) the Whole Wide World»), έπαιζε σε ένα τοπικό κλαμπ. Αγόρασα αμέσως τα εισιτήρια.

Ο Wreckless πρόσφερε ένα τρομερό σόου. Τα τραγούδια από το νέο του άλμπουμ ήταν εκπληκτικά, θυμωμένα και πολιτικά και τα διάνθισε με καυστικά, επίκαιρα σχόλια για την κυβέρνηση Trump και το βύθισμα της Αμερικής στο ρατσιστικό δεξιό λαϊκισμό.

Τότε μας είπε τα νέα. «Ξέρετε, αν δε ψηφίσατε, είναι το ίδιο με το να τον ψηφίσατε»

Αυτό περιλάμβανε και μένα. Άκουσα πολλά τέτοια στους μήνες που πέρασαν από τότε.

Την Τετάρτη, εκατομμύρια άνθρωποι θα ψηφίσουν στις ενδιάμεσες εκλογές που παρουσιάζονται ως πιο σημαντικές εδώ και δεκαετίες. Αυτό είναι απόλυτα κατανοητό. Ανάλογα με το αποτέλεσμα, η Αμερική μπορεί ουσιαστικά να επαναβεβαιώσει την υποστήριξη της προς το πρόεδρο Trump και το κόμμα του. Ή μπορεί να απορρίψει τηλεπερσόνα στο Οβάλ Γραφείο και να ξαναγκαλιάσει το κόμμα των Ομπάμα και των Κλίντον.

Εκατομμύρια άνθρωποι, απόλυτα νομιμοποιημένοι να ψηφίσουν (ΣτΜ στην Αμερική υπάρχει η στέρηση του δικαιώματος ψήφου που με διάφορα νομικά παράθυρα χρησιμοποιείται για την στέρηση του δικαιώματος ψήφου των μειονοτήτων κυρίως μαύρων και ισπανόφωνων), δεν θα το κάνουν όμως. Θα είμαι ένας από αυτούς, και θα χαρώ να εξηγήσω γιατί.

Οι μη-ψηφοφόροι είναι οι παρίες της φετινής χρονιάς, όπως ήταν οι ψηφοφόροι του Ralph Nader και της Jill Stein στις περαμένες εκλογικές διαδικασίες. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα την Τετάρτη, εμείς θα επικριθούμε επειδή δεν κάναμε το καθήκον μας, επειδή βάζουμε την αρχή πάνω από το πραγματισμό, και επειδή βοηθάμε την οχύρωση της ρεπουμπλικανικής δεξιάς στην εξουσία.

Είναι όμως εντελώς εκτός θέματος. Είναι εύκολο να πυροβολείς τον αγγελιοφόρο όταν δεν σου αρέσει το μήνυμα, και οι μη-ψηφοφόροι στέλνουν ένα όλο και ηχηρότερο μήνυμα για τουλάχιστον 50 χρόνια τώρα: έχουμε χάσει τη πίστη μας στην εκλογική δημοκρατία. Μια δημοσκόπηση τον Ιανουάριο έδειξε πως λιγότεροι από τους μισούς Αμερικάνους έχουν εμπιστοσύνη στη προεδρία, μόνο 8% στο Κογκρέσο, μόνο 29% στο Ρεπουμπλικάνικο Κόμμα, και μόνο 36% στο Δημοκρατικό Κόμμα. Τα μέσα, που παίζουν σημαντικό ρόλο στη νομιμοποίηση του πολιτικού μας κατεστημένου, απολαμβάνουν μόνο 30% εμπιστοσύνης.

Ούτε πρέπει να αποτελεί είδηση αυτό. Σύμφωνα με μια μελέτη από το Κέντρο Ερευνών PEW, η δημόσια εμπιστοσύνη στη κυβέρνηση στις ΗΠΑ υποχώρησε από το 75% στις αρχές της δεκαετίας του 1960 σε 18% το 2017. Σχεδόν οι μισοί ενήλικες (45%) – περισσότερα από 100 εκατομμύρια άνθρωποι – δεν ψήφισαν κανένα για πρόεδρο το 2016. Και αυτή η μετατόπιση δεν περιορίζεται στην Αμερική. Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας, η παγκόσμια συμμετοχή των ψηφοφόρων μειώθηκε από 80% το 1945 σε περίπου 67% το 2015.

Το μήνυμα, με άλλα λόγια, δεν αφορά τους υποψήφιους, τις πλατφόρμες τους, ή το τρόπο που παρουσιάζονται από τα μέσα. Είναι μια βαθιά απογοήτευση που αυξάνεται για δεκαετίες με μια εκλογική δημοκρατία που γίνεται λιγότερο δημοκρατική με τη πάροδο του χρόνου, ένα αμετακίνητο και ιδιαίτερα θεσμικό δικομματικό σύστημα που καταστέλλει τις ριζοσπαστικές φωνές (εκτός και αν προέρχονται από τα δεξιά), και μια (κυρίως λευκή ανδροκρατούμενη) πολιτική και οικονομική ελίτ που είναι εξειδικευμένη στην αντιμετώπιση και εξουδετέρωση της αντίστασης στην ηγεσία της αλλά είναι βολικά αδιάφορη όταν φτάνουμε στη κατανόηση και την αντιμετώπιση με έντιμους και αποτελεσματικούς τρόπους να αντιμετωπίσει τα θέματα που αναδεικνύει η αντίσταση αυτή. Εκατομμύρια άνθρωποι, τουλάχιστον σιωπηλά, έχουν καταλήξει πως το σύστημα δεν χρειάζεται αλλαγή από μέσα, πρέπει να αλλάξει.

Η ευθύνη βαραίνει τους ανθρώπους που κρατούν τα ηνία της κυβέρνησης και της κομματικής εξουσίας να αποδείξουν γιατί πρέπει να ασχοληθούμε με το να ψηφίσουμε, όχι να μας εξηγήσουν γιατί δεν το κάνουμε. Όπως φημολογείται πως είπαν ο Mark Twain και η Emma Goldman: «Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, δεν θα μας τις επέτρεπαν». Για να καταλάβουμε πόσο ισχύει ακόμη αυτό, απλά αναλογιστείτε την συνεχιζόμενη προσπάθεια καταστολής της ψήφου στη Γεωργία και άλλες πολιτείες, τους κολοσσιαίους προϋπολογισμούς του Πενταγώνου που εγκρίνονται κάθε χρόνο με «δικομματική» υποστήριξη, και οι περικοπές του προϋπολογισμού που επιτρέπει στη πλουσιότερη χώρα στο κόσμο να γίνει επίσης η πιο οικονομικά άνιση, ανεξάρτητα από το πιο κόμμα έχει την εξουσία. Σκεφτείτε την επίμονη παρουσία του ρατσισμού και την περιθωριοποίηση των μελών φυλετικών μειονοτήτων, παρά τις υποτιθέμενες δεκαετίες κυβερνητικής αφύπνισης.

Ή αναλογιστείτε την μεγαλύτερη έκτακτη ανάγκη στην ανθρώπινη ιστορία: την ταχεία υπερθέρμανση του πλανήτη μετά από δύο αιώνες ενεργειακής εξάρτησης από ορυκτά καύσιμα. Δημοκρατικοί νομοθέτες και υποψήφιοι θα ήθελαν να πιστεύουμε πως αν δεν τους βάλουμε σε στην εξουσία, η κυβέρνηση Trump θα συνεχίσει να υποσκάπτει διεθνείς προσπάθειες να σταματήσει η παγκόσμια υπερθέρμανση. Αλλά οι καλύτερες κυβερνήσεις του κόσμου – οδηγούμενες από εκλογικές δημοκρατίες όπως η ΗΠΑ – ήταν κατάφεραν να συμφωνήσουν σε χειρονομίες αυτοϊκανοποίησης όπως το τέλος άνθρακα και φιλικά για τις επιχειρήσεις ημίμετρα όπως η Συμφωνία του Παρισιού, που αποτελούν «λύσεις με βάση τις αγορές» για τις θεμελιώδεις αλλαγές που απαιτούνται στην βιομηχανική παραγωγή για την αλλαγή της πορείας μας.

Η κλιματική αλλαγή αντιπροσωπεύει μια υπέρτατη δοκιμή για την εκλογική δημοκρατία. Αν δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτή τη ξεκάθαρη και παρούσα απειλή, οποιοσδήποτε πολιτικός είναι στην εξουσία, τότε για ποιο λόγο να μείνουμε πιστοί σε αυτή; Δεν είναι καλύτερα να κοιτάξουμε – πειραματιζόμενοι με – νέους τρόπους, έξω από το Κράτος, να οργανώσουμε την απάντηση μας σε αυτό το πρόβλημα που απειλεί να μας εξολοθρεύσει όλους;

Ας αντιστρέψουμε το ερώτημα: Μπροστά από τις αποδείξεις πως οι εκλογές δεν λειτουργούν, όταν ψηφίζουμε, ποιος επωφελείται; Γιατί «αυτοί» θέλουν να συνεχίσουμε να περνάμε από αυτή τη διαδικασία (αρκεί να μην είμαστε μαύροι ή καφέ ή μετανάστες); Η ψηφοφορία δεν είναι λαϊκή εξάσκηση πολιτικής εξουσίας, αλλά η παράδοση της εξουσίας μας ως ισότιμα μέλη μιας ανθρώπινης κοινότητας. Η ψηφοφορία επιβεβαιώνει το υπάρχων σύστημα. Σημαίνει τη συγκατάθεση μας. Μας κάνει να ελπίζουμε, ενάντια σε κάθε ελπίδα, πως ο επόμενος κυβερνήτης-ήρωας – ο επόμενος FDR, ο επόμενος JFK – είναι στην επόμενη γωνία αν πάμε στο εκλογικό κέντρο, παίξουμε το ρόλο που μας έχει οριστεί, και τραβήξουμε το μοχλό. Οδηγεί πιθανώς επαναστατικά κοινωνικά κινήματα σε ακίνδυνα πολιτικά κανάλια (η καλύτερη επιλογή που έκανε ποτέ το Black Lives Matters ήταν να μη στηρίξει υποψήφιους). Μας σπρώχνει να κατηγορήσουμε συγκεκριμένους πολιτικούς και πολιτικές, αντί να ρίξουμε την απελπισμένα αναγκαία ματιά στην ίδια την εκλογική δημοκρατία.

Υπάρχει κάτι ακόμη μεγαλύτερο που παραδίδουμε με τη ψήφο μας: την δυνατότητα μας να πούμε «Όχι». Κράτη, κυβερνήσεις, και κοινωνικοοικονομικές τάξεις επιζητούν την νομιμοποίηση: είναι το μοναδικό πράγμα που χρειάζονται από τους απλούς ανθρώπους, και με κάποιο τρόπο πολύ περισσότερο από την υποταγή. Το δικαίωμα να πούμε Όχι σε όλο αυτό το γαμημένο πράγμα είναι το πιο δυνατό όπλο που έχουμε ως μέλη αυτής ή οποιοσδήποτε κοινωνίας, επειδή αρνείται τη νομιμοποίηση του Κράτους. Όταν ψηφίζουμε, το παραδίδουμε – ίσως μόνο για σήμερα, αλλά κάνοντάς το ξανά και ξανά, σύντομα αυτό γίνεται για πάντα.

Υπάρχει ένα αληθοφανές επιχείρημα που ακούω συνεχώς υπέρ της συμμετοχής: πως, αν και ελλαττωματική, η εκλογική δημοκρατία μας δίνει τη δυνατότητα να υπολογίσουμε τη κατάσταση όταν μια σοβαρή απειλή όπως ο δεξιός εθνικισμός παραμονεύει, και μας προσφέρει το χρόνο να κυνηγήσουμε μεγαλύτερες αλλαγές. Ίσως – αλλά δεν έχουμε περάσει από αυτή τη διαδικασία ήδη αρκετές φορές; Πόσα χρόνια ακόμα θα επιλέγουμε να διορθώνουμε τη σκεπή όταν τα θεμέλια του οικοδομήματος είναι σάπια;

«Η επιβίωση της φόρμας καλύπτει την εξαφάνιση του περιεχόμενου», έγραψε η συγγραφέας Margueritte Yourcenar για τη πολιτική κουλτούρα της ύστερης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η συμμετοχή μας στην όλο και πιο κενή ιεροτελεστία των εκλογών δεν αντιπροσωπεύει μια απελπισμένη ελπίδα πως μπορούμε ακόμη να βρούμε  περιεχόμενο εκεί που δεν υπάρχει;

Πολύ συχνά, προοδευτικοί παρουσιάζονται με μια πλαστή επιλογή μεταξύ της παρούσας, αποτυχημένης εκλογικής δημοκρατίας και της σκληρής δεξιάς, του ξενοφοβικού, εθνικισμού των αποκλεισμών που εκπροσωπείται από φιγούρες όπως ο Trump, ή ίσως μιας αναστημένης μορφής Σοβιετικού Κομμουνισμού. Αυτό είναι λάθος τόσο ιστορικά και ως ζήτημα πρακτικής, καθημερινής πραγματικότητας. Τα ανθρώπινα όντα πειραματίζονταν πάντοτε με διαφορετικούς τρόπους οργάνωσης των εαυτών τους για να εκπληρώσουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους ως κοινότητα. Από τις αυτοκυβερνώμενες αστικές και αγροτικές κομμούνες κατά το Μεσαίωνα ως στις σημερινές επιχειρήσεις που είναι στα χέρια των εργατών, κοοπερατίβες και μορφές οργάνωσης των αυτοχθόνων όπως το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας, αποδεικνύουμε  για αιώνες πως έχουμε τη δυνατότητα  να μορφοποιήσουμε εναλλακτικές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πιο αμεσοδημοκρατική, πιο οικονομική ίση, πιο βιώσιμη κοινωνία: μια που  μπορεί να αντιμετωπίσει ένα υπαρξιακό πρόβλημα όπως η κλιματική αλλαγή.

Και αυτό είναι το χειρότερο πράγμα στις εκλογές: αποπροσανατολίζει από την ανάγκη εξερεύνησης, συλλογικά, δίχως διαμεσολάβηση από κυβερνήσεις ή πολιτικούς, πως μπορούμε να διευθύνουμε το μέλλον μας. Η εκλογική δημοκρατία δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Κανένα πολιτικό σύστημα δεν είναι, ούτε και θα είναι ποτέ. Ο σχεδιασμός το επόμενου δεν θα είναι εύκολος. Αντί όμως να αποπροσανατολίζουμε τους εαυτούς μας με την όλο και πιο βαρετή παράσταση που το Δημοκρατικό και το Ρεπουμπλικάνικο  κόμμα παρουσιάζουν συνεχώς, είναι επιτακτική ανάγκη να ξεκινήσουμε. Αν όχι τώρα, πότε;

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Eric Laursen: Γιατί δεν ψηφίζω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s