Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Vanguard Τεύχος 4, Αριθμός 1, Νοέμβριος 1937. Ο Victor Serge (Victor Lvovich Kibalchich, 1890-1947) ήταν Ρώσος επαναστάτης και συγγραφέας, αρχικά αναρχικός μετά το 1919 εντάχθηκε στους Μπολσεβίκους, ήταν κριτικός απέναντι στο Σταλινικό καθεστώς και παρέμεινε επαναστάτης μέχρι το θάνατο του. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. (Πρώτη δημοσίευση provo.gr)

 

Απατώντας σε ένα Γερμανό δημοσιογράφο που τον ρώτησε για αυτά τα θέματα, ο Leon D. Trotsky, δημοσίευσε στη ρωσική έκδοση του Δελτίου της Μπολσεβίκικης-Μαρξιστικής Αντιπολίτευσης (Ιούλιος, 1937), ένα μάλλον σύντομο γράμμα στο οποίο μιλούσε για την εξέγερση στη Κροστάνδη και τον Makhno. Η Ida Mett του έχει απαντήσει από αυτή την εφημερίδα, θέτοντας κάμποσες νέες ερωτήσεις ιδιαίτερης σημασίας. Κανένας παρά μόνο ο Trotsky είναι ικανός να γράψει τη σπουδαία ιστορία της πιο δύσκολων και αξιομνημόνευτων χρόνων της επανάστασης, μια ιστορία που είναι απαραίτητη για οποιονδήποτε θέλει να κάνει απολογισμό αυτής της σπουδαίας εμπειρίας. Υπάρχουν  πολλοί από εμάς που το περιμένουμε και ελπίζουμε που θα γίνει με κριτικό, ακόμη και αυτοκριτικό, πνεύμα… και γι’ αυτό το λόγο αυτές οι λίγες γραμμές που δημοσιεύτηκαν στο Δελτίο Αντιπολίτευσης, σήμερα μου φαίνονται ανεπαρκείς και άδικες από αρκετές πλευρές. «Παρέμειναν [στη Κροστάνδη]», γράφει ο Τρότσκι, «η γκρίζα μάζα, με μεγάλη επιδεικτικότητα, απρόθυμοι να κάνουν θυσίες για την Επανάσταση. Η χώρα λιμοκτονούσε, οι ναύτες στη Κροστάνδη απαιτούσαν προνόμια… έτσι το κίνημα είχε αντεπαναστατικό χαρακτήρα. Και επειδή οι ναύτες είχαν καταλάβει το φρούριο, ήμασταν αναγκασμένοι να τους τσακίσουμε δια της βίας…». Ήμουν στο Πέτρογκραντ εκείνη τη περίοδο, δουλεύοντας μαζί με τον Zinoviev, είδα εκείνα τα γεγονότα με τα μάτια μου. Διαβάζω πολύ προσεκτικά, εκ των υστέρων, όλα τα τεύχη της Ιζβέστια (επίσημου οργάνου) του επαναστατημένου Σοβιέτ της Κροστάνδης. Είναι αλήθεια πως η χώρα λιμοκτονούσε, θα ήταν ακόμα αλήθεια να πούμε πως η χώρα είχε φτάσει στο τέλος των αποθεμάτων της, πως κυριολεκτικά πέθαινε από τη πείνα παντού. Είναι ανακριβές να πούμε πως οι ναύτες της Κροστάνδης απαιτούσαν προνόμια, απαιτούσαν για τις πόλεις την απομάκρυνση της ειδικής αστυνομίας (zagraditelnye otriady) που περικύκλωναν τη πόλη για να εμποδίσουν το πληθυσμό από το να εφοδιάζει τον εαυτό του με τρόφιμα από την ύπαιθρο με τα δικά του μέσα, αργότερα, όταν βρέθηκαν μπλεγμένοι σε ένα θανάσιμο αγώνα, σχημάτισαν μια σειρά από πολιτικές απαιτήσεις που ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνες για εκείνη τη στιγμή, αλλά που τροφοδοτούνταν από αγνό επαναστατικό πνεύμα. Ήταν οι απαιτήσεις των ελεύθερα εκλεγμένων Σοβιέτ.

Θα ήταν εύκολο να αποφευχθούν τα γεγονότα με το να ακούσουν τα παράπονα της Κροστάνδης και να τα συζητήσουν, ακόμη και να δοθεί μια ικανοποίηση στους ναύτες (θα το αποδείξουμε αυτό στη συνέχεια). Η Κεντρική Επιτροπή έκανε το τεράστιο λάθος να στείλει τον Kalinin, που ήδη είχε φερθεί σαν βάναυσος και ανίκανος γραφειοκράτης. Γιουχαρίστηκε.

Θα ήταν εύκολο, ακόμη και μετά την έναρξη της μάχης, να αποφευχθούν τα χειρότερα: θα ήταν απλό να δεχτεί τις μεσολαβητικές προσφορές των Αναρχικών (ιδιαίτερα της Emma Goldman και του Alexander Berkman) που είχαν ισχυρούς δεσμούς με τους επαναστάτες. Για λόγους πρεστίζ, και ενός υπερφίαλου αυταρχικού πνεύματος, όμως η Κεντρική Επιτροπή αρνήθηκε. Η βασική ευθύνη για όλα αυτά πρέπει να αποδοθεί στο Zinoviev, το πρόεδρο του Σοβιέτ του Πέτρογκραντ, που είχε παραπλανήσει όλο το Κόμμα, όλο το προλεταριάτο εκείνης της περιοχής, και όλο το πληθυσμό λέγοντας πως: «Ο στρατηγός της Λευκής Φρουράς Kozlovski είχε πάρει με προδοσία τον έλεγχο της Κροστάνδης». Θα ήταν εύκολο, πιο ανθρώπινο, πιο πολιτικό και πιστότερο στο πνεύμα του σοσιαλισμού μετά τη στρατιωτική νίκη στη Κροστάνδη από τους Voroshilov, Dibenko, Tukachevsky, να μην είχαν καταφύγει σε τέτοια σφαγή… Η σφαγή που ακολούθησε ήταν αποτρόπαια.

Οι οικονομικές απαιτήσεις της Κροστάνδης ήταν τόσο σωστές, τόσο μακριά από αντεπαναστατικές, τόσο εύκολο να ικανοποιηθούν που, την ίδια στιγμή που εκτελούσαν τους τελευταίους στασιαστές, ο Lenin ικανοποιούσε αυτές τις απαιτήσεις με την υιοθέτηση της Νέας Οικονομικής Πολιτικής. Η ΝΟΠ επιβλήθηκε από τα γεγονότα στη Κροστάνδης, στο Ταμπόφ και σε άλλα μέρη. Γιατί πρέπει να το πούμε ξεκάθαρα: Η προνοητικότητα του Lenin και της Κεντρικής Επιτροπής δεν επιθυμούσαν να δουν αυτό που ένιωθε ολόκληρη η χώρα: ο πολεμικός κομμουνισμός είχε φτάσει σε αδιέξοδο στο οποίο κανένας δε μπορούσε να ζήσει.

(Το παραπάνω άρθρο από τον Victor Serge είναι τμήμα ενός μεγαλύτερου άρθρου με τίτλο Λέξεις και Πράξεις που δημοσιεύτηκε στο φύλο της 25ης Σεπτεμβρίου της La Révolution Prolétarienne)

(Από τη σύνταξη: Αναδημοσιεύσαμε το κομμάτι αυτό που αφορά τη Κροστάνδη επειδή πιστεύουμε πως αποτελεί ισχυρό όπλο για την απόδειξη της θέσης μας… πως Σταλινισμός και Τροτσκισμός είναι όμοιοι, τουλάχιστον ως προς την περιφρόνηση τους για την αλήθεια)

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s