Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε σε τέσσερα μέρη στο περιοδικό The Public Eye το 1994. Ο Frederick Clarkson είναι Ανώτερος Ερευνητής και Αναλυτής στον ερευνητικό οργανισμό Political Research Associates. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. 

 

Επισκόπηση και Ρίζες

Η Χριστιανική Δεξιά (ΧΔ) έχει δείξει εντυπωσιακή ανθεκτικότητα και έχει ανακάμψει σημαντικά μετά από μια σειρά από ντροπιαστικά σκάνδαλα που αφορούσαν τηλευαγγελιστές στα τέλη της δεκαετίας του 1980, την κατάρρευση της Πλειοψηφίας της Ηθικής (Moral Majority) του Jerry Falwell και την αποτυχημένη προεδρική προσπάθεια του Pat Robertson. Στη δεκαετία του 1990, η ΧΔ στράφηκε στα λαϊκά κινήματα και άσκησε μεγάλη επιρροή στην αμερικανική πολιτική σε ολόκληρη τη χώρα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Χριστιανικός Συνασπισμός (Christian Coalition) του Pat Robertson πιστώνεται με μεγάλο μέρος αυτής της πετυχημένης τακτικής στροφής προς το τοπικό επίπεδο. Όμως ένας ακόμη λόγος, που αγνοείται σε μεγάλο βαθμό, για την σταθερή επιτυχία της ΧΔ είναι η θεολογική στροφή κατά τη δεκαετία του 1960. Ο καταλύτης της μετατόπισης αυτής είναι ο Χριστιανικός Αναδομισμός (Christian Reconstructionism, CR) – δίχως αμφιβολία η κινητήρια ιδεολογία της ΧΔ κατά τη δεκαετία του 1990.

Η σημασία του Αναδομιστικού κινήματος δεν είναι το μέγεθός του, αλλά η δύναμη των ιδεών του και η εκπληκτικά γρήγορη αποδοχή του. Πολλοί στη ΧΔ αγνοούν πως στηρίζουν αντιλήψεις του Ανασυγκροτισμού. Επειδή αποτελεί αμφιλεγόμενη θεωρία, ακόμη και μεταξύ των ευαγγελιστών, πολλοί που είναι επηρεασμένοι συνειδητά από αυτόν αποφεύγουν το χαρακτηρισμό. Αυτή η μυστικοπάθεια, όμως, δεν έχει τόση σημασία όσο η δύναμη της ίδιας της ιδεολογίας. Σε γενικές γραμμές, ο Αναδομισμός επιδιώκει να αντικαταστήσει τη δημοκρατία με μια θεοκρατική ελίτ που θα κυβερνά επιβάλλοντας την δική της ερμηνεία του «Βιβλικού Νόμου». Ο Αναδομισμός θα εξάλειφε όχι μόνο τη δημοκρατία αλλά και πολλές από τις εκδηλώσεις της, όπως εργατικά συνδικάτα, νόμους για τα  πολιτικά δικαιώματα και τα δημόσια σχολεία. Οι γυναίκες θα είναι γενικά περιορισμένες στο σπίτι. Άνδρες που θα κρίνονται ανεπαρκώς χριστιανοί θα στερούνταν ιθαγένεια, ίσως και να εκτελούνταν. Η θεοκρατία αυτή είναι τόσο αυστηρή που θα επέκτεινε τη θανατική ποινή πέρα ​​από εγκλήματα όπως η απαγωγή, ο βιασμός και ο φόνος και θα συμπεριλάβει, μεταξύ άλλων, τη βλασφημία, την αίρεση, τη μοιχεία και την ομοφυλοφιλία.

Ο Αναδομισμός μεγεθύνθηκε από τα κείμενα μιας μικρής ομάδας μελετητών στο να επηρεάσει ένα ευρύ φάσμα της συντηρητικής χριστιανικής σκέψης και δράσης. Ενώ πολλές πολιτικές θέσεις του Αναδομισμού είναι τυπικές συντηρητικές απόψεις, αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι οπαδοί του Αναδομισμού έχουν δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα, με βιβλικές δικαιολογίες για ακραίες πολιτικές. Πολλοί συντηρητικοί, αντικομμουνιστές ακτιβιστές μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν, επίσης δευτερευόντως, συντηρητικοί Χριστιανοί. Το Αναδομιστικό Κίνημα όμως απαιτεί από τους συντηρητικούς να είναι πρώτα Χριστιανοί και να χτίσουν ένα πολιτικό κίνημα που να βασίζεται στην εκκλησία στη συνέχεια.

Για μεγάλο μέρος της σύντομης ιστορίας του Ανασυγκροτισμού ήταν μια ιδεολογία που αναζητούσε κοινό. Αλλά η επιρροή της όμως έχει ξεπεράσει τις προσδοκίες των ιδρυτών του. Όπως παρατηρεί ο Αναδομιστής συγγραφέας Gary North, «Κάποτε ήμασταν βοσκοί χωρίς ποίμνιο. Όχι πια».

Τι Είναι ο Αναδομισμός;

Ο Αναδομισμός είναι μια θεολογία που προέκυψε από τον συντηρητικό πρεσβυτεριανισμό (Μεταρρυθμιστικό και Ορθόδοξο), που λέει πως η εφαρμογή των νόμων του Ισραήλ της Παλαιάς Διαθήκης σήμερα, ή «Βιβλικού Νόμου» αποτελεί τη βάση για την αναδόμηση της κοινωνίας με κατεύθυνση προς τη Βασιλεία του Θεού στη γη.

Ο Αναδομισμός υποστηρίζει ότι η Βίβλος πρέπει να είναι το κείμενο που αποτελεί τη πηγή για τους κανόνες κάθε πτυχής της ζωής – όπως η κυβέρνηση, η εκπαίδευση, ο νόμος και οι τέχνες, και όχι μόνο «κοινωνικά» ή «ηθικά» θέματα όπως η πορνογραφία, η ομοφυλοφιλία και η άμβλωση. Οι Αναδομιστές έχουν διαμορφώσει μια «κοσμοθεωρία με βάση τη Βίβλο» και τις  «βιβλικές αρχές» με τις οποίες εξετάζουν τα σύγχρονα θέματα. Ο Αναδομιστής θεολόγος David Chilton περιγράφει συνοπτικά αυτή την άποψη ως εξής: «Ο χριστιανικός στόχος για τον κόσμο είναι η παγκόσμια δημιουργία Βιβλικών θεοκρατικών δημοκρατιών, όπου κάθε πτυχή της ζωής λυτρώνεται και μπαίνει υπό από την Κυριαρχία του Ιησού Χριστού και την εξουσία του νόμου του Θεού».

Σε γενικές γραμμές, οι Αναδομιστές πιστεύουν ότι υπάρχουν τρεις βασικοί τομείς διακυβέρνησης: η οικογενειακή διακυβέρνηση, η εκκλησιαστική διακυβέρνηση και η πολιτική διακυβέρνηση. Υπό από τη διαθήκη του Θεού, η πυρηνική οικογένεια είναι η βασική μονάδα. Ο άνδρας είναι ο επικεφαλής της οικογένειας, και η γυναίκα και τα παιδιά είναι «υποταγμένοι» σε αυτόν. Με τη σειρά του, ο άνδρας «υποτάσσεται» στον Ιησού και στους νόμους του Θεού όπως περιγράφονται στην Παλαιά Διαθήκη. Η εκκλησία έχει τη δική της δομή και διακυβέρνηση. Η πολιτική κυβέρνηση υπάρχει για την εφαρμογή των νόμων του Θεού. Και τα τρία θεσμικά όργανα είναι υπό τον Βιβλικό Νόμο, η εφαρμογή του οποίου ονομάζεται «Θεονομία».

Η Προέλευση του Αναδομισμού

Το αρχικό και καθοριστικό κείμενο του Αναδομισμού είναι τα Θεσπίσματα του Βιβλικού Δικαίου, που εκδόθηκε το 1973 από τον Rousas John Rushdoony – μια επεξήγηση έκτασης 800 σελίδων των Δέκα Εντολών, της βιβλικής «νομολογίας» που απορρέει από αυτές και της εφαρμογής τους σήμερα. «Η μόνη αληθινή τάξη», γράφει ο Rushdoony, «απορρέει από τον βιβλικό νόμο».

«Όλοι οι νόμοι έχουν θρησκευτικό χαρακτήρα και κάθε μη-βιβλικός νόμος αποτελεί αντιχριστιανική θρησκεία». Εν συντομία, συνεχίζει: «Κάθε νόμος-τάξη είναι μια κατάσταση πολέμου εναντίον των εχθρών αυτής της τάξης και όλος ο νόμος είναι μια μορφή πολέμου».

Ο Gary North, γαμπρός του Rushdoony, έγραψε ένα παράρτημα στα Θεσπίσματα για το θέμα των «χριστιανικών οικονομικών». Είναι μια πολεμική που χρησιμεύει ως πρότυπο για την εφαρμογή των «βιβλικών αρχών».

Ο Rushdoony και ένας νεότερος θεολόγος, ο Αιδ. Greg Bahnsen, ήταν και οι δύο φοιτητές του Cornelius Van Til, ενός θεολόγου του Πανεπιστημίου του Πρίνσετον. Παρόλο που ο ίδιος ο Van Til δεν έγινε ποτέ Αναδομιστής, οι Αναδομιστές τον θεωρούν ως τον πατέρα του κινήματος τους. Σύμφωνα με τον Gary North, ο Van Til είπε πως «Δεν υπάρχει καμιά φιλοσοφική στρατηγική που να έχει φέρει αποτελέσματα ποτέ, εκτός από αυτή· να προκαλέσεις τους χαμένους με τους όρους της αποκάλυψης του Θεού στη Βίβλο Του… με βάση ποιο πρότυπο μπορεί ο άνθρωπος να ξέρει οτιδήποτε πραγματικά; Από την Βίβλο, και μόνο από τη Βίβλο». Αυτή η ιδέα ότι ο ορθός και μοναδικός τρόπος να δούμε την πραγματικότητα μέσω του φακού της βιβλικής κοσμοθεωρίας είναι γνωστός ως Προϋποθετισμός (presuppositionalism). Σύμφωνα με τον Gary North, ο Van Til το μόνο που δεν είπε ήταν πως θα μοιάζει μια βιβλική κοινωνία ή πώς να φτάσουμε σε αυτή. Εκεί είναι που ξεκινάει ο Αναδομισμός. Ενώ ο Van Til λέει πως ο άνθρωπος δεν είναι αυτόνομος και ότι ο κάθε λογική είναι αδιαχώριστη από την πίστη στον Θεό και στη Βίβλο, οι Αναδομιστές προχωρούν ακόμη περισσότερο και ορίζουν μια πορεία παγκόσμιας κατάκτησης ή «κυριαρχίας», υποστηρίζοντας μια προφητευμένη από τη Βίβλο «αναπόφευκτη νίκη».

Οι Αναδομιστές πιστεύουν επίσης ότι «οι Χριστιανοί» είναι ο «νέος εκλεκτός λαός του Θεού», που έχουν την εντολή να κάνουν αυτό που δεν κατάφερε να κάνει «ο Αδάμ στην Εδέμ και το Ισραήλ στη Χαναάν… την δημιουργία της κοινωνίας που απαιτεί ο Θεός». Επιπλέον, οι Εβραίοι, κάποτε ο «εκλεκτός λαός», απέτυχαν να ανταποκριθούν στη διαθήκη του Θεού και επομένως δεν είναι πλέον οι εκλεκτοί. Τώρα είναι οι Χριστιανοί του σωστού είδους.

Τα Θεσπίσματα του Βιβλικού Νόμου του Rushdoony μοιάζουν συνειδητά ένα σημαντικό έργο της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, τα Θεσπίσματα της Χριστιανικής Θρησκείας του Jean Calvin. Στην πράξη, οι Αναδομιστές βλέπουν τους εαυτούς τους ως θεολογικούς και πολιτικούς κληρονόμους του Calvin. Η θεοκρατία που δημιούργησε ο Calvin στη Γενεύη, στην Ελβετία κατά τη δεκαετία του 1500, είναι ένα από τα πολιτικά μοντέλα που εμπνέουν τους Αναδομιστές, παράλληλα με το Ισραήλ της Παλαιάς Διαθήκης και τους Καλβινιστές Πουριτάνους της Αποικίας της Μασαχουσέτης.

Θανατική Ποινή

Η επιτομή της Αναδομιστικής ιδέας του βιβλικού «πολέμου» αποτελεί η σπουδαιότητα της θανατικής ποινής σύμφωνα με τον βιβλικό νόμο. Οι δογματικοί ηγέτες (κυρίως οι Rushdoony, North, and Bahnsen) ζητούν τη θανατική ποινή για ένα ευρύ φάσμα εγκλημάτων πέρα ​​από τα σύγχρονα βαριά εγκλήματα όπως ο βιασμός, οι απαγωγές και οι δολοφονίες. Ο θάνατος είναι επίσης η τιμωρία για την αποστασία (την εγκατάλειψη της πίστης), την αίρεση, τη βλασφημία, τη μαγεία, την αστρολογία, τη μοιχεία, το «σοδομισμό ή την ομοφυλοφιλία», την αιμομιξία, την επίθεση κατά γονέα, την επανειλημμένη νεανική παραβατικότητα και, στην περίπτωση των γυναικών, την «απώλεια της αγνότητας πριν τον γάμο».

Σύμφωνα με τον Gary North, οι γυναίκες που έχουν κάνει έκτρωση θα πρέπει να εκτελεστούν δημόσια, «μαζί με εκείνους που τις συμβούλευσαν να αποβάλλουν τα παιδιά τους». Ο Rushdoony καταλήγει: «Η κυβέρνηση του Θεού κυριαρχεί και οι επιλογές που προσφέρει είναι σαφείς: είτε οι άνθρωποι και τα κράτη υπακούν τους νόμος του, ή ο Θεός θα επιβάλλει τη θανατική ποινή εναντίον τους». Οι Αναδομιστές επιμένουν πως «η θανατική ποινή είναι η μέγιστη, και όχι αναγκαία η υποχρεωτική ποινή». Ωστόσο, αυτές οι κρίσεις μάλλον εξαρτώνται λιγότερο από τις Βιβλικές Αρχές και περισσότερο από ποια φράξια έχει την εξουσία στο θεοκρατικό κράτος. Η πιθανότητα αιμοσταγών επεισοδίων με του τύπου των δικών των μαγισσών του Σάλεμ ή της ισπανικής Ιεράς Εξέτασης αποκαλύπτεται ακούσια από τον Αναδομιστή θεολόγο Αιδ. Ray Sutton, ο οποίος πιστεύει πως οι Αναδομημένες Βιβλικές θεοκρατίες θα είναι «χαρούμενοι» τόποι στους οποίους θα συνέρρεαν οι άνθρωποι επειδή «η τιμωρία της θανατικής ποινής είναι ένα από τα καλύτερα εργαλεία ευαγγελισμού μιας κοινωνίας».

Οι μέθοδοι εκτέλεσης που είναι αποδεκτές από τη Βίβλο περιλαμβάνουν την καύση (για παράδειγμα στη πυρά), τον λιθοβολισμό, τον απαγχονισμό και το «ξίφος». Ο Gary North, ο αυτοπροσδιορισμένος οικονομολόγος της Αναδόμησης, προτιμά τον λιθοβολισμό επειδή, μεταξύ άλλων, οι πέτρες είναι φτηνές, άφθονες, και βολικές. Οι τιμωρίες για εγκλήματα που είναι λιγότερο βαριά περιλαμβάνουν σε γενικές γραμμές το μαστίγωμα, την αποκατάσταση υπό μορφή υποχρεωτικής εργασίας ή τη δουλεία. Οι φυλακές είναι μάλλον απλά και μόνο προσωρινοί χώροι κράτησης, πριν από την επιβολή της κανονικής ποινής.

Οι άνθρωποι που ταυτίζονται με τον Αναδομισμό συχνά απορρίπτουν το χαρακτηρισμό εξαιτίας της αυστηρής και μη δημοφιλούς φύσης αυτών των απόψεων. Ακόμη και εκείνοι που αισθάνονται ότι είναι κατάλληλοι να είναι αυτοί οι κυβερνήτες της Θεοκρατίας του Θεού, συχνά αμφιβάλλουν για θέματα, όπως η θανατική ποινή για τους αμαρτωλούς και τους μη πιστούς. Ωστόσο, οι αμετακίνητοι υποστηρικτές επιμένουν στη σταθερότητα των θέσεων. Ο Αιδ. Greg Bahnsen, στο βιβλίο του Με τους Κανόνες Του, γράφει: «Εμείς… υποστηρίζουμε τη δικαιοσύνη του ποινικού κώδικα του Θεού, αν θέλουμε η Βίβλος να αποτελέσει το θεμέλιο της χριστιανικής πολιτικής μας ηθικής».

Ο Αναδομισμός έχει υιοθετήσει το «διαθηκισμό», το θεολογικό δόγμα ότι υπάρχουν βιβλικές «διαθήκες» μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου, του Θεού και των εθνών, του Θεού και των οικογενειών, που αποτελούν τον ιστό, ενσωματώνοντας το δόγμα, που δίνει νόημα σε όλα. Συγκεκριμένα, υπάρχει μια σειρά «δομών» διαθήκης που αποτελούν ένα βιβλικό σχέδιο για τα θεσμικά όργανα της κοινωνίας. Οι Αναδομιστές πιστεύουν ότι ο Θεός «κρίνει» μια ολόκληρη κοινωνία σύμφωνα με το πώς διατηρεί αυτούς τους νόμους των διαθηκών και παρέχει σημάδια αυτής της κρίσης. Αυτή η πεποίθηση μπορεί να φανεί, για παράδειγμα, στον ισχυρισμό ότι το AIDS είναι ένα «σημάδι της κρίσης του Θεού».

Ο Αναδομιστής Αιδ. Ray Sutton γράφει πως «δεν υπάρχει τίποτα που να είναι φυσική καταστροφή. Η φύση δεν είναι ουδέτερη. Τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία στη φύση… Παρόλο που ίσως να μην γνωρίζουμε την ακριβή αμαρτία που κρίνεται», λέει ο Sutton, «αυτό που συμβαίνει προέρχεται από τον Θεό».

Ο Ιστορικός Αναθεωρητισμός του Χριστιανισμού

Κομμάτι της Αναδομιστικής κοσμοθεωρίας είναι μια αναθεωρητική αντίληψη της ιστορίας που ονομάζεται «χριστιανική ιστορία», η οποία θεωρεί ότι η ιστορία είναι προκαθορισμένη από τη «δημιουργία» μέχρι την αναπόφευκτη άφιξη της Βασιλείας του Θεού. Η χριστιανική ιστορία γράφεται με την αναδρομική σύμφωνα με τη «πρόθεση του Θεού».

Οι περισσότεροι Αναδομιστές, για παράδειγμα, πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένα «χριστιανικό έθνος» και ότι είναι οι υπέρμαχοι και οι κληρονόμοι των «αρχικών προθέσεων των πατέρων του Έθνους». Αυτή η διπλή δικαιολόγηση για τις απόψεις τους, η μία θρησκευτική, η άλλη κάπως συνταγματική, είναι το αποτέλεσμα μιας μορφής ιστορικού αναθεωρητισμού που ο Rushdoony ονομάζει με ειλικρίνεια «χριστιανικό αναθεωρητισμό».

Ο χριστιανικός αναθεωρητισμός είναι σημαντικός για την κατανόηση της προσέγγισης της ΧΔ στην πολιτική γενικά και τη δημόσια πολιτική. Εάν η πολιτική δικαιοσύνη και η αίσθηση της ιστορικής συνέχειας κάποιου είναι ζήτημα πίστης, αυτά που φαίνονται ως γεγονότα σε όλους τους άλλους απορρίπτονται μπροστά στα ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία της πίστης. Ότι δεν ταιριάζει απόλυτα σε μια «βιβλική κοσμοθεωρία» γίνεται προβληματικό, ίσως μια ψευδαίσθηση που έστειλε ο Σατανάς.

Οι επικλήσεις της Βίβλου και των Πατέρων του Έθνους είναι ισχυρά συστατικά για μια καλή θρησκευτική-εθνικιστική δημαγωγία. Ωστόσο, μεταξύ των έντονων ατελειών της Αναδομιστικής ιστορίας είναι ο τρόπος με τον οποίο ο χριστιανικός αναθεωρητισμός στρεβλώνει το ιστορικό γεγονός.

Για παράδειγμα, ερμηνεύοντας το πλαίσιο του Συντάγματος σαν να ήταν ένα κείμενο εμπνευσμένο από την Αναδομιστική εκδοχή του Βιβλικού Χριστιανισμού, οι Αναδομιστές πραγματοποιούν ένα ισχυρισμό που αρνείται την ύπαρξη του άρθρου VI του Συντάγματος. Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι το άρθρο VI, το οποίο ορίζει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι «δεσμεύονται με όρκο ή επιβεβαίωση να υπηρετήσουν αυτό το Σύνταγμα· αλλά δεν θα απαιτείται ποτέ απόδειξη θρησκευτικής πίστης ως προσόν για οποιαδήποτε αξίωμα ή δημόσια θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες», ήταν μια κίνηση προς την κατάργηση των εκκλησιών ως επίσημων φορέων εξουσίας και την καθιέρωση των αρχών του θρησκευτικού πλουραλισμού και του διαχωρισμού της εκκλησίας και του κράτους.

Ο R.J. Rushdoony, στο σημαντικό του βιβλίο το 1963, Η Φύση Του Αμερικάνικου Συστήματος, λέει πως «το Σύνταγμα σχεδιάστηκε για να διαιωνίζει μια χριστιανική τάξη», στη συνέχεια θέτει το ρητορικό ερώτημα: «Γιατί λοιπόν υπάρχει, κατά κύριο λόγο, απουσία κάθε αναφοράς στο Χριστιανισμό στο Σύνταγμα;». ‘Υποστηρίζει ότι σκοπός ήταν η προστασία της θρησκείας από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και η διαφύλαξη των δικαιωμάτων των «πολιτειών».

Ξανά όμως, μια τέτοια άποψη απαιτεί την αγνόηση του άρθρου VI. Πριν από το 1787, οι περισσότερες από τις αποικίες και τις πρώιμες πολιτείες απαιτούσαν την ομολογία πίστης στον Χριστιανισμό και να είναι κάποιος χριστιανός της σωστής σέκτας για να κατέχει κάποιο αξίωμα. Μέρος του αγώνα προς τη δημοκρατία εκείνη την εποχή ήταν η κατάργηση των πολιτειακών εκκλησιών – των δομων εξουσίας των τοπικών αποικιακών θεοκρατιών. Έτσι, η «θρησκευτική ομολογία» ήταν ένα σημαντικό φιλοσοφικό θέμα. Υπήρξε ελάχιστος διάλογος για το άρθρο VI, το οποίο ψηφίστηκε ομόφωνα από τη Συνταγματική Συνέλευση.

Οι περισσότερες πολιτείες ακολούθησαν σύντομα το ομοσπονδιακό παράδειγμα και συμμορφώθηκαν με αυτό. Ο Αναδομιστής συγγραφέας Gary DeMar, στο βιβλίο του το 1993, η Χριστιανική Ιστορία Της Αμερικής: Η Άγνωστη Ιστορία, επίσης σκοντάφτει πάνω στο άρθρο VI. Παραθέτει από αποικιακά και πολιτειακά συντάγματα για να αποδείξει ότι είναι «χριστιανικές» πολιτείες. Και, φυσικά, ήταν σε γενικές γραμμές, έως ότου οι δημιουργοί του Συντάγματος έθεσαν οριστικά σε ισχύ την κατάργηση. Ωστόσο, ο DeMar προσπαθεί να το εξηγήσει αυτό, ισχυριζόμενος ότι το άρθρο VI απλώς απαγόρευσε «θρησκευτικές ομολογίες με κυβερνητική εντολή» – λες και υπήρχε άλλο είδος. Αργότερα ισχυρίζεται ότι το άρθρο VI ήταν ένα «λάθος» εκ μέρους των συντακτών, υπονοώντας ότι δεν είχαν σκοπό την κατάργηση.

Αντίθετα, ο κανονικός ιστορικός Garry Wills δεν βλέπει κανένα λάθος. Στο βιβλίο του Υπό το Θεό: Θρησκεία και Αμερικανική Πολιτική, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι συντάκτες συνένωσαν ιδέες από «συνταγματικές μοναρχίες, αρχαίες δημοκρατίες και σύγχρονες κοινότητες… αλλά εμείς [οι ΗΠΑ] δεν εφεύραμε τίποτα, εκτός από την κατάργηση…. Καμία άλλη κυβέρνηση στην ιστορία του κόσμου δεν είχε ξεκινήσει χωρίς τη βοήθεια επισήμως αναγνωρισμένων θεών και των συνδεδεμένων με το κράτος ιερέων τους. «Η κατάργηση ήταν η σαφής και ξεκάθαρη επιλογή των συντακτών του Συντάγματος, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν και σοβαροί Χριστιανοί».

Ακόμα και ο Gary North (ο οποίος κατέχει διδακτορικό στην ιστορία) βλέπει τη σχέση μεταξύ του άρθρου VI και την κατάργηση και επιτίθεται στην εκδοχή του Rushdoony για το «Χριστιανικό Σύνταγμα». Ο North γράφει ότι «στην επιθυμία του να στηρίξει το επιχείρημα του για τη Χριστιανική Αμερική, ο [Rushdoony] έκλεισε τα μάτια του στη νομική απομάκρυνση από τη Χριστιανική Αμερική: την επικύρωση του Συντάγματος». Ο North λέει πως ο Rushdoony «προσποιείται» πως το άρθρο VI «δεν λέει αυτό που λέει και δεν σημαίνει αυτό που σημαίνει: ένα νομικό φραγμό στη χριστιανική θεοκρατία», που οδηγεί, «άμεσα στην άνοδο του θρησκευτικού πλουραλισμού».

Οι απόψεις του North είναι η εξαίρεση μέσα στη ΧΔ. Η λανθασμένη νοσταλγική άποψη ενός Χριστιανικού Συντάγματος, που έχει ανατραπεί κατά κάποιον τρόπο από τον μοντερνισμό και το Ανώτατο Δικαστήριο, σε γενικές γραμμές κυριαρχεί. Ο χριστιανικός ιστορικός αναθεωρητισμός είναι η βάση μεγάλου μέρους της πολιτικής και ιστορικής βιβλιογραφίας της ΧΔ και είναι ευρέως διδασκόμενος και αποδεκτός στα χριστιανικά σχολεία και στους κατ’ οίκο μαθητών. Διαμορφώνει την πολιτική αντίληψη της ευρύτερης ΧΔ. Η διάδοση αυτής της οπτικής είναι ένας επικίνδυνα πολωτικός παράγοντας στη σύγχρονη πολιτική.

Ένα Κίνημα Ιδεών

Ως κίνημα κυρίως ιδεών, ο Αναδομισμός δεν έχει μια μοναδική θρησκευτική ή θεσμική εστία. Ούτε ορίζεται απόλυτα από έναν μοναδικό χαρισματικό ηγέτη, ούτε από ένα μοναδικό κείμενο. Αντίθετα, ορίζεται από μια μικρή ομάδα μελετητών που ταυτίζονται με τον Μεταρρυθμισμένο ή Ορθόδοξο Πρεσβυτεριανισμό. Τα κίνημα δικτυώνεται κυρίως μέσω περιοδικών, συνεδρίων, εκδοτικών οίκων, δεξαμενών σκέψης και βιβλιοπωλείων. Ως θέμα στρατηγικής, πρόκειται για ένα εσκεμμένα αποκεντρωμένο και μυστικοπαθές κίνημα.

Οι ηγέτες του Αναδομισμού φαίνεται να έχουν δύο σταθερά χαρακτηριστικά: ένα παρελθόν στον συντηρητικό πρεσβυτεριανισμό και συνδέσεις με την John Birch Society (JBS). Το 1973, ο R. J. Rushdoony συνέκρινε τη δομή της JBS με την «πρώιμη εκκλησία». Έγραψε στα Θεσπίσματα: «Το κλειδί για την αποτελεσματικότητα της John Birch Society ήταν ένα σχέδιο λειτουργίας που έχει έντονες ομοιότητες με την πρώιμη εκκλησία· έχουν συναντήσεις, τοπικούς ηγέτες, επιτηρητές περιοχής ή ‘επισκόπους’». Η σύνδεση με την JBS δεν σταματά εκεί. Οι περισσότεροι κορυφαίοι Αναδομιστές έχουν υπάρξει είτε μέλη της JBS είτε έχουν στενούς δεσμούς με την οργάνωση. Η βιβλιογραφία του Αναδομισμού μπορεί να βρεθεί στα βιβλιοπωλεία American Opinion της JBS.

Πράγματι, οι συνωμοσιολογικές απόψεις των συγγραφέων του Αναδομισμού (που επικεντρώνονται, μεταξύ άλλων, στα Ηνωμένα Έθνη και στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων) είναι ταυτόσημες με εκείνες της John Birch Society. Μια κλασσική διατύπωση της κοσμοθεωρίας της JBS, Ονόμασε Το Συνωμοσία από τον Larry Abraham, περιέχει έναν πρόλογο και έναν επίλογο από τον Αναδομιστή Gary North. Στην πραγματικότητα, ο πρώην πρόεδρος της JBS, Larry McDonald, μπορεί να ήταν ο ίδιος Αναδομιστής. Ο Joseph Morecraft έχει γράψει πως «ο Larry [McDonald] κατάλαβε πως όταν οι συντάκτες του αμερικανικού Συντάγματος μιλούσαν για νόμο, εννοούσαν το νόμο του Θεού όπως εμφανίζεται στη Βίβλο. Τον άκουσα να λέει πολλές φορές ότι πρέπει να αντικαταστήσουμε τον ανθρωπιστικό, σχετικιστικό νόμο με το βιβλικό νόμο».

Σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις της JBS, ωστόσο, οι Αναδομιστές τονίζουν την υπεροχή του Χριστιανισμού πάνω την πολιτική. Ο Gary North, για παράδειγμα, επιμένει ότι είναι στον ίδιο το θεσμός της Εκκλησίας στην οποία οφείλουν πίστη και ενέργεια, πριν από οποιαδήποτε άλλο πεδίο της ζωής. Οι Χριστιανοί καλούνται πρώτα από όλα στον Χριστιανισμό και ο εκχριστιανισμός πρέπει να επεκταθεί σε όλους τις πτυχές της ζωής. Αυτή η έμφαση στον Χριστιανισμό έχει πολιτικές συνέπειες επειδή, κατά τη δεκαετία του 1990, είναι πιθανό η κοσμοθεωρία της JBS να είναι πειστική για περισσότερους ανθρώπους όταν παρουσιάζεται ως βιβλική κοσμοθεωρία.

Μια Γενιά Αναδομιστών

Οι αποκεντρωτικές ιδέες της Αναδόμησης έχουν οδηγήσει στη δημιουργία ενός δικτύου εκκλησιών, σε μια σειρά από δόγματα, που όλες χτίζουν για το Βασίλειο. Ένας Αναδομιστής ιερέας γράφει ότι η ηγεσία του κινήματος περνά σε εκατοντάδες μικρές τοπικές εκκλησίες που «αρχίζουν να μεγαλώνουν, τόσο αριθμητικά όσο και θεολογικά. Οι άνθρωποι τους εκπαιδεύονται στον στρατό της Αναδόμησης. Και τουλάχιστον στους Πρεσβυτεριανούς κύκλους… βαπτίζουμε και κατηχούμς μια ολόκληρη γενιά νέων Gary Norths, R. J. Rushdoonys και David Chiltons».

Ο North γράφει ότι αυτή η διείσδυση ιδεών, δράσεων και θεσμών είναι σε μεγάλο βαθμό μη ανιχνεύσιμη. «Κανένας ιστορικός», λέει, «δεν θα είναι ποτέ σε θέση να επιστρέψει και να προσδιορίσει με όρους πρωτότυπων έγγραφων πηγών, [τι συνέβη] επειδή δεν είμαστε σε θέση να το κάνουμε αυτό».

Εν μέρει οφείλεται στο ότι ο Αναδομισμός κρύβει την ταυτότητά του, καθώς και τις δραστηριότητές του, κατανοώντας τον βαθμό αντίστασης που προκαλεί. Για παράδειγμα, ο Gary North πιάστηκε να δωρίζει Αναδομιστικά βιβλία (κυρίως δικά του) σε πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες υπό το πρόσχημα ότι είναι ανώνυμος απόφοιτος. Αυτό που μπορεί να μοιάζει ένα μικρό περιστατικό ξεδιάντροπης αυτοπροβολής – το να βάλει κανείς βιβλία σε βιβλιοθήκες για να επηρεάσει την αμερικανική πνευματική ζωή με δόλωμα ή με απάτη – είναι στην πραγματικότητα μέρος της ευρύτερης στρατηγικής συγκαλυμμένης επιρροής και νομιμοποίησης.

Παρομοίως, ενώ ισχυρίζονται ότι είναι μεταρρυθμιστές, όχι επαναστάτες, οι Αναδομιστές αναγνωρίζουν ότι η σκληρή θεωρία που υποστηρίζουν είναι πράγματι επαναστατική. Ο Gary North προειδοποιεί ενάντια σε μια «πρόωρη επαναστατική κατάσταση», λέγοντας ότι το κοινό πρέπει να αρχίσει να δέχεται «τους νομικά δεσμευτικούς νόμους της Παλαιάς Διαθήκης πριν επιχειρήσουμε να ανατρέψουμε τους δικαστικούς θεσμούς που εξακολουθούν να βασίζονται στον φυσικό νόμο ή την κοινή αρετή. (Έχω κατά νου το Σύνταγμα των ΗΠΑ)». Έτσι, οι ριζοσπαστικές ιδέες πρέπει να διοχετεύονται απαλά και συχνά έμμεσα στα κοινά που απευθύνονται και στην κοινωνία γενικότερα. Ο ασαφής ισχυρισμός ότι ο Θεός και ο Ιησούς θέλουν τους Χριστιανούς να κυβερνούν την κοινωνία είναι σίγουρα πιο ελκυστικός από την αιμοδιψή έννοια της δικαιοσύνης ως «εκδίκηση» που υποστηρίζουν ορισμένοι από τους Αναδομιστές. Ο ισχυρισμός ότι δεν επιδιώκουν να επιβάλουν ένα θεοκρατία από τα πάνω προς τα κάτω – περιμένοντας μια εποχή που η πλειοψηφία θα έχει προσηλυτιστεί και έτσι θέλει να ζήσει σύμφωνα με τον βιβλικό νόμο – είναι συνεπής με τον αποκεντρωτικό και αντικρατικό λαϊκισμό των Αναδομιστών, τον οποίο συχνά παρουσιάζουν ως μια μορφή φιλελευθερισμού. Ακόμη και έτσι όμως, υπάρχει ένα αναπόφευκτο σημείο όταν η «πλειοψηφία» θα επιβάλει τη θέλησή της. Ο North λέει απλά ότι μια από τις πρώτες ενέργειές του θα ήταν να «αφαιρεθεί η νόμιμη πρόσβαση στο δικαίωμα ψήφου και στα πολιτικά αξιώματα σε όσους αρνούνται να γίνουν μέλη επικοινωνίας των Τριαδιστικών εκκλησιών». Σπεύδοντας να καταδικάσουν την ιδέα πως στην δημοκρατία ο νόμος είναι ότι λέει η πλειοψηφία, ο North και άλλοι, σπεύδουν να χρησιμοποιήσουν κυνικά μια παρόμοια «πλειοψηφία» για μια μόνιμη θεοκρατική λύση.

Ο Καιρός του Βασιλείου

Μία από τις παραλλαγές εντός του Αναδομισμού είναι το θέμα του χρονοδιαγράμματος της Βασιλείας, όπως ορίζεται από τη στιγμή που οι Χριστιανοί αναλαμβάνουν την εξουσία. Για παράδειγμα, ο Αιδ. Everette Sileven από του Λούισβιλ, της Νεμπράσκα πιστεύει ότι η Βασιλεία έχει καθυστερήσει. (Ο Αιδ. Sileven είναι γνωστός για τη μάχη του με τη πολιτεία στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν αρνήθηκε να πιστοποιήσει τους δασκάλους στο ιδιωτικό χριστιανικό του σχολείο, όπως απαιτεί ο πολιτειακός νόμος.) Το 1987, ο Sileven προέβλεψε την κατάρρευση της οικονομίας, της δημοκρατίας, του δικαστικού συστήματος και της εφορίας πριν το 1992. Μέσα από την κρίση αυτή, πίστευε, θα εμφανιστεί η Βασιλεία.

Ο Αιδ. David Chilton έχει ένα πιο μακροπρόθεσμο όραμα. Πιστεύει ότι το Βασίλειο δεν μπορεί να ξεκινήσει για 36.000 χρόνια. Ωστόσο, οι περισσότεροι Αναδομιστές θα υποστήριζαν ότι το Βασίλειο θα έρθει μέσα σε λίγες γενιές, ίσως ακόμη και στην επόμενη.

Μια γενική περιγραφή του πως θα έμοιαζε το αναδομημένο «Βασίλειο» ή η συνομοσπονδία των βιβλικών θεοκρατιών πηγάζει από το ευρύτερο σώμα της Αναδομιστικής βιβλιογραφίας. Αυτή η κοινωνία θα διαθέτει μια μινιμαλιστική εθνική κυβέρνηση, η κύρια λειτουργία της οποίας θα είναι η άμυνα μέσω των ενόπλων δυνάμεων. Δεν θα παρέχονταν κοινωνικές υπηρεσίες έξω από την εκκλησία, οι οποίες θα ήταν υπεύθυνες για την «υγεία, την εκπαίδευση και την ευημερία». Θα επικρατούσε ένας ριζικά αχαλίνωτος καπιταλισμός (εκτός από τα σημεία που έρχεται σε σύγκρουση με τον βιβλικό νόμο). Η κοινωνία θα επιστρέψει στο χρυσό ή το ασημένιο πρότυπο ή θα καταργήσει εξολοκλήρου τα χαρτονομίσματα. Τα δημόσια σχολεία θα καταργηθούν. Οι κυβερνητικές λειτουργίες, συμπεριλαμβανομένων των φόρων, θα είναι κατά κύριο λόγο σε επίπεδο κομητείας.

Οι γυναίκες θα περιοριστούν κυρίως στο σπίτι και στο να διδάσκουν τα παιδιά στο σπίτι και θα αποκλειστούν από την κυβέρνηση. Πράγματι, ο Joseph Morecraft δηλώνει ότι η ύπαρξη γυναικών πολιτικών αξιωματούχων «είναι ένα σημάδι της κρίσης του Θεού για μια κουλτούρα». Εκείνοι που έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν ή να κατέχουν το αξίωμα θα περιορίζονται σε άνδρες από βιβλικά ορθόδοξες εκκλησίες. Οι δημοκρατικές αξίες θα αντικατασταθούν από τη μη ανοχή πολλών πραγμάτων. Ο RJ Rushdoony, ο κορυφαίος υποστηρικτής του Αναδομισμού, γράφει ότι: «Στο όνομα της ανεκτικότητας [στη σύγχρονη κοινωνία] ο πιστός καλείται να συσχετιστεί σε ένα κοινό επίπεδο συνολικής αποδοχής με τον άθεο, τον διεστραμένο, τον εγκληματία και τους πιστούς άλλων θρησκειών». Στηρίζει επίσης διάφορες μορφές διάκρισης στην υπηρεσία του αντισυνδικαλισμού: «ο εργοδότης έχει δικαίωμα εξ ιδιοκτησίας να επιλέγει ποιον θα έχει από άποψη χρώματος, πίστης, φυλής ή εθνικής καταγωγής».

Η Σημασία του Αναδομισμού

Οι ηγέτες του Αναδομισμού πιστεύουν για τους εαυτούς τους πως διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στην ιστορία της εκκλησίας (και του κόσμου). Θεωρούν ότι σώζουν τον Χριστιανισμό από τον σύγχρονο φονταμενταλισμό και το θεολογικό φιλελευθερισμό. Επειδή είναι εξίσου ακτιβιστές του συντηρητικού κινήματος και συντηρητικοί χριστιανοί που επιδιώκουν να συνεχίσουν από εκεί που σταμάτησαν οι Πουριτανοί, δημιούργησαν μια θεολογία που θα παρέχει την ιδεολογική κατεύθυνση και τη βάση για ένα νέο είδος συντηρητισμού. Είναι, επίσης, μια τρομερή θεολογία που σχεδιάστηκε για να προσλάβει όλους τους προσήλυτους. Για να δοθεί μάχη για την κυριαρχία του Θεού πάνω σε όλες τις πτυχές της κοινωνίας, είχαν ανάγκη μια ολοκληρωμένη ανάλυση, σχέδιο δράσης και δικαιολόγηση. Αυτό είναι που προσφέρει ο Αναδομισμός σε ένα ευρύ φάσμα ευαγγελικών και άλλων πιθανών συντηρητικών χριστιανών. Ο ακτιβιστής της Νέας Δεξιάς, Howard Phillips πιστεύει ότι ο Αναδομισμός, όπως εκφράστηκε από τον Rushdoony και τον North, «παρείχε στους ηγέτες [των ευαγγελικών χριστιανών] την πνευματική αυτοπεποίθηση» να γίνουν πολιτικά δραστήριοι, ενώ πριν πολλοί από αυτούς δεν ήταν. Πολλοί συντηρητικοί αισθάνονταν προφανώς ότι δεν είχαν κανένα θετικό πρόγραμμα και πως είχαν μείνει στο ρόλο των αντιδραστικών, λέγοντας απλώς όχι στη νεωτερικότητα και στον φιλελευθερισμό. Ο Αναδομισμός προσφέρει μια πλατφόρμα που περιλαμβάνει το θρησκευτικό και το πολιτικό.

Πολλοί Χριστιανοί δεξιοί στοχαστές και ακτιβιστές έχουν επηρεαστεί βαθιά από τον Αναδομισμό. Μεταξύ άλλων: ο εκλειπων Francis Schaeffer, του οποίου το βιβλίο Ένα Χριστιανικό Μανιφέστο ήταν μια σημαντική επίκληση για την ευαγγελική πολιτική δράση που πούλησε δύο εκατομμύρια αντίτυπα, και ο John Whitehead, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Rutherford (μια ομάδα νομικής δράσης της ΧΔ).

Ο Francis Schaeffer πιστώνεται ευρέως πως έδωσε ώθηση για την Προτενταστική ευαγγελική πολιτική δράση κατά της άμβλωσης. Για παράδειγμα, ο Randall Terry, ο ιδρυτής της Operation Rescue, λέει: «Πρέπει να διαβάσετε το Χριστιανικό Μανιφέστο του Schaeffer εάν θέλετε να κατανοήσετε τη δράση της Operation Rescue». Ο Schaeffer, ένας επί μακρόν ηγέτης στην στην αποσχιστική εκκλησία του Αιδ. Carl McIntire, της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας της Βίβλου, έχει διαβάσει την βιβλιογραφία του Αναδομισμού, αλλά ήταν απρόθυμος να αναγνωρίσει την επιρροή της. Πράγματι, ο Schaeffer και οι οπαδοί του απορρίπτουν ιδιαίτερα τη εφαρμογή του νόμου της Παλαιάς Διαθήκης στο σήμερα.

Ο John Whitehead του Ινστιτούτου του Rutherford ήταν φοιτητής του Schaeffer και του Rushdoony και τους αναγνωρίζει ως τις δύο μεγάλες επιρροές στη σκέψη του. Το Ινστιτούτο Rutherford είναι μια σημαντική συντηρητική ομάδα νομικής δράσης που έχει αποκτήσει σημαντική νομιμοποίηση. Δεδομένης αυτής της νομιμοποίησης, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Whitehead πηγαίνει σε μεγάλο βαθμό για να αρνηθεί ότι είναι Αναδομιστής. Ωστόσο, ίσως διαμαρτύρεται πάρα πολύ. Ο Rushdoony, παρουσιάζοντας τον Whitehead σε συνέδριο Αναδομισμού, τον χαρακτήρισε «εκλεκτό άνθρωπο του Θεού». Κατά συνέπεια, είπε: «Υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό… σε δράση στο ποίμνιο του John Whitefield». Ο Rushdoony μίλησε στη συνέχεια για «τα σχέδιά μας, μέσω του Rutherford, για να δώσουμε τη μάχη ενάντια στο κρατισμό και για την ελευθερία της Βασιλείας του Χριστού». Το Ινστιτούτο Rutherford ιδρύθηκε ως νομικό έργο του Ιδρύματος Χαλκηδόνας του RJ Rushdoony, με τον Rushdoony και τον εταίρο στο Ίδρυμα Χαλκηδόνας, Howard Ahmanson στο αρχικό διοικητικό συμβούλιο. Ο Whitehead πιστώνει τον Rushdoony πως του παρείχε το περίγραμμα του πρώτου βιβλίου του, για το οποίο έκανε έρευνα στη βιβλιοθήκη του Rushdoony: Συνασπισμός για την Αναβίωση (Coalition on Revival).

Είτε αναγνωρίζεται είτε όχι, ο Αναδομισμός έχει επηρεάσει βαθιά τη ΧΔ. Ίσως ο σημαντικότερος ρόλος της στην ΧΔ μπορεί να εντοπιστεί στο σχηματισμό το 1982 του Συνασπισμού για την Αναγέννηση (COR), μιας οργάνωσης ομπρέλας που έχει διαμεσολαβήσει μια σειρά θεολογικών συμβιβασμών μεταξύ διαφορετικών, ανταγωνιστικών συντηρητικών ευαγγελικών ηγετών. Αυτοί οι συμβιβασμοί είχαν έναν Αναδομιστικό προσανατολισμό, αυξάνοντας έτσι την εμβέλεια και την επιρροή του Αναδομητισμού.

Η COR ιδρύθηκε από τον Δρ Jay Grimstead, και με αυτόν επικεφαλής, έχει προσπαθήσει με αυτό το τρόπο να δημιουργήσει μια διαδογματική θεολογία – μια διαδικασία που περιλαμβάνει εκατοντάδες ευαγγελικούς μελετητές, ιερείς και ακτιβιστές και τη ημιουργία μιας σειράς θεολογικών δηλώσεων που συνθέτουν το «Μανιφέστο της Χριστιανικής Εκκλησίας». Η ηγεσία της COR έχει σημαντικές αλληλοεπικαλύψεις την ΧΔ, μεταξύ τους: τον John Whitehead, τον Don Wildmon του American Family Association, τους τηλευαγγελιστές Tim LaHaye και D. James Kennedy, τον Randall Terry της Operation Rescue, ο ρεπουμπλικάνος ακτιβιστής Steven Hotze, ο Αιδ. Glen Cole από το Σακραμέντο, ο ρεπουμπλικάνος υποψήφιος κυβερνήτης Βιρτζίνια το 1993 Michael Farris, ο Robert Dugan λομπίστας της National Association of Evangelicals, οι πρώην Αμερικανοί γερουσιαστές Bill Dannemeyer και ο Mark Siljander, καθώς και οι κορυφαίοι Αναδομιστές όπως οι RJ Rushdoony, Gary North, Joseph Morecraft, David Chilton, Gary DeMar της erican Vision και ο Rus Walton από το Ίδρυμα Plymouth Rock.

Ένας σημαντικός στόχος της COR ήταν να συμβιβάσει τις δύο βασικές ευαγγελικές εσχατολογίες (θεολογίες της αποκάλυψης). Οι περισσότεροι ευαγγελιστές αυτού του αιώνα ήταν προχιλιαστές – δηλαδή, Χριστιανοί που πιστεύουν σε γενικές γραμμές πως δεν είναι δυνατόν να μεταρρυθμιστεί αυτός ο κόσμος μέχρι να επιστρέψει ο Ιησούς (Δευτέρα Παρουσία), που θα ακολουθήσει μια βασιλεία του Ιησού και των χριστιανών για χίλια χρόνια. Ο εξωκοσμικός προσανατολισμός του προχιλιασμού έτεινε να κρατά την πλειοψηφία των ευαγγελιστών στο πολιτικό περιθώριο.

Μία μειοψηφία των ευαγγελιστών είναι μεταχιλιαστές, που πιστεύουν πως είναι απαραίτητο να οικοδομηθεί η Βασιλεία του Θεού εδώ και τώρα, πριν η επιστροφή του Ιησού είναι δυνατή. Έτσι, για τους μεταχιλιαστές, ο Ιησούς θα επιστρέψει όταν ο κόσμος γίνει απόλυτα χριστιανικός, η επιστροφή θα σημάνει 1000 χρόνια χριστιανικής κυριαρχίας. Αυτή η εσχατολογία προτρέπει την πολιτική συμμετοχή και δράση των ευαγγελιστών, οι οποίοι πρέπει να διαδραματίσουν κρίσιμο ρόλο στην καθιέρωση της χριστιανικής κυριαρχίας. Η COR επιδίωξε να καθιερώσει μια «πολιτική μη αμφισβήτησης» σε θέματα εσχατολογίας και τόνισε ότι θα οικοδομήσουμε τη Βασιλεία του Θεού στο βαθμό που είναι δυνατή μέχρι να επιστρέψει ο Ιησούς. Αυτό προτρέπει προσεκτικά την πολιτική συμμετοχή και δράση, χωρίς κανείς να χρειάζεται να πει πόσα πραγματικά μπορούν να επιτευχθούν. Συμβιβάζει τη διαφορά πάνω στην εσχατολογία που έχει διαιρέσει τους ευαγγελιστές και ανοίγει την πόρτα στην πολιτική συμμετοχή και δράση χωρίς να απαιτεί από κάποια από τις δύο πλευρές να εγκαταλείψει την εσχατολογία της.

Ενώ η COR δεν είναι απροκάλυπτα Αναδομιστική οργάνωση, μεγάλο μέρος του δόγματος της COR έχει σαφώς Αναδομιστικό προσανατολισμό. Μεταξύ άλλων, η COR ζητά την άσκηση χριστιανικής κυριαρχίας σε 17 «σφαίρες» της ζωής – συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης, της εκπαίδευσης και της οικονομίας. Ο επικεφαλής της COR, Jay Grimstead, πιέστηκε έντονα, μπροστά στο επίμαχο ζήτημα της εξήγησης του ρόλου του Αναδομισμού στην COR, αλλά με μια επιστολή προς τα μέλη της COR έκανε την καλύτερη προσπάθεια του: «Οι στόχοι, η ηγεσία και τα έγγραφα της COR αλληλεπικαλύπτονται τόσο πολύ με αυτά της Χριστιανικής Αναδόμησης που στα μάτια των εχθρών μας… είμαστε ένα μονολιθικό Αναδομιστικό κίνημα. Οι λεπτές τεχνικές διακρίσεις που κάνουμε μεταξύ μας», εξηγεί, «δεν έχουν νόημα για αυτούς τους εχθρούς του Χριστού. Για αυτούς, όποιος θέλει να ανοικοδομήσει την κοινωνία μας με βάση τις Βιβλικές Αρχές… είναι ένας Αναδομιστής. Επομένως, πρέπει απλώς να ζήσουμε με την ταμπέλα του Αναδομιστή και να είμαστε ευγνώμονες ότι είμαστε στην συντροφιά σπουδαίων μελετητών… του Gary North, και του R. J. Rushdoony».

Ο Grimstead δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει τη σημασία του Αναδομισμού για τη ΧΔ: «Αυτοί οι άνθρωποι επανεξέτασαν την αποστολή της εκκλησίας στον κόσμο και πώς να εφαρμόσουν μια χριστιανική κοσμοθεωρία σε κάθε τομέα της ζωής και σκέψης 10 έως 20 χρόνια πριν οι περισσότερα από εμάς ξυπνήσουν ακόμα από τους λήθαργους μας. Τους οφείλουμε ένα χρέος ευγνωμοσύνης για την πρωτοπορία στον τρόπο της βιβλικής αλλαγής του κόσμου, ακόμα κι αν δεν μπορούμε να δεχτούμε όλα όσα διδάσκουν».

Παρά την κάλυψη του Grimstead, χρειάστηκε να απομακρυνθούν ορισμένα μέλη της διευθύνουσας επιτροπής της COR, γιατί ακόμη και η απλή συσχέτιση με την Αναδόμηση ήταν υπερβολικά αμφιλεγόμενη. Ένας ευαγγελιστής κριτής παρατηρεί, ωστόσο, ότι όσοι υπέγραψαν τα έγγραφα ή τις «διαθήκες» της COR έπρεπε να είναι «πρόθυμοι να πεθάνουν στην προσπάθεια εγκαθίδρυσης ενός θεονομικού πολιτικού κράτους». Η δήλωση αυτή κάνει την Διαθήκη του Μανιφέστου της COR κάτι περισσότερο από απλά μια διαθήκη· είναι μια διαθήκη αίματος, ορκίσμένη στη ζωή των υπογραφόντων».

Ένα καίριο, αν όχι αποκλειστικά, Αναδομιστικό δόγμα που ενώνει πολλούς ευαγγελιστές είναι η «εντολή κυριαρχίας», που λέγεται επίσης και «πολιτιστική εντολή». Αυτή η αντίληψη πηγάζει από το Βιβλίο της Γένεσης και την οδηγία του Θεού για «υποταγή» της γης και την άσκηση «κυριαρχίας» πάνω της. Ενώ ένα μεγάλο μέρος του Αναδομισμού, όπως το έθεσε ένας παρατηρητής, «πεθαίνει από το θάνατο χιλιάδων προσόντων», η αφοσίωση στην κυριαρχία είναι η θεολογική αρχή που χρησιμεύει ως η ενωτική δύναμη του εξτρεμισμού της ΧΔ, ενώ οι άνθρωποι συζητούν για τα επιμέρους.

Ο Χριστιανικός Αναδομισμός είναι μια κρυφή θεολογία, που επεκτείνει την επιρροή της σε όλη τη Θρησκευτική Δεξιά. Η ανάλυσή της για την Αμερική ως χριστιανικό έθνος και η ασφάλεια του πλήρη ελέγχου που εμπεριέχεται στην έννοια της κυριαρχίας είναι προφανώς ελκυστική για πολλούς συντηρητικούς χριστιανούς. Το αποκαλυπτικό όραμα του για την εξουσία του Βιβλικού Νόμου είναι εντολή για πολιτική συμμετοχή. Οργανισμοί όπως η COR και το Ινστιτούτο Rutherford παρέχουν πολιτική καθοδήγηση και λειτουργούν ως μέσα για την καλλιέργεια πολιτικών φιλοδοξιών.

Έχοντας Πλέον Ποίμνιο

Ο Αναδομισμός ενδιέφερε ελάχιστους έξω από την ευαγγελική κοινότητα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν άρχισε να φαίνεται η πολιτική του σημασία. Την ίδια στιγμή που η COR παρείχε τον καταλύτη (και τη κάλυψη) για τη συζήτηση, τη διάδοση και την αποδοχή του δόγματος του Αναδομισμού, αυτές οι ιδέες έχουν φιλτραριστεί μέσα από ένα ευρύ φάσμα του αμερικανικού προτεσταντισμού. Πουθενά, ωστόσο, ο Αναδομισμός (μερικές φορές γνωστός ως κυριαρχία) έχει πιο δραματικό αντίκτυπο από ότι στις Πεντηκοστιανές και χαρισματικές εκκλησίες.

Οι Πεντηκοστιανοί, που είναι γνωστοί για την ομιλία τους σε γλώσσες και για την εξάσκηση θεραπειών μέσω πίστης και της προφητείας – γνωστά ως «δώρα του πνεύματος» – και που μεταξύ τους περιλαμβάνονται οι τηλευαγγελιστές Jimmy Swaggart και Oral Roberts. Μεταξύ των γνωστών χαρισματικών είναι ο Pat Robertson και ο δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου Clarence Thomas. Ιστορικά, οι Πεντηκοστιανοί ήταν απολιτικοί για το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξης τους. Ωστόσο, από το 1980 ένα μεγάλο μέρος του Πεντηκοστιασμού έχει αρχίσει να υιοθετεί πτυχές της θεολογίας του Αναδομισμού ή της κυριαρχίας. Αυτό το γεγονός δεν είναι τυχαίο.

Οι Αναδομιστές έχουν προσπαθήσει να μεταμοσχεύσουν τη θεολογία τους στις εμπειρικά προσανατολισμένες και συχνά θεολογικά άμορφες, Πεντηκοστιανές και χαρισματικές θρησκευτικές παραδόσεις. Μετά από μια θεολογική συνάντηση Αναδομισμού/Πεντακοστιανισμού το 1987, ο Joseph Morecraft είπε: «Ο Θεός συνδέει την Πρεσβυτεριανή θεολογία με το χαρισματικό ζήλο σε μια δύναμη που δεν μπορεί να εμποδιστεί».

Ο Gary North αναφέρει ότι «οι ιδέες των Αναδομιστών έχουν διεισδύσει στους προτεσταντικούς κύκλους που, που σε μεγάλο βαθμό, αγνοούν την αρχική πηγή των θεολογικών ιδεών που αρχίζουν να τους μεταμορφώνουν». Ο North περιγράφει τα «τρία μεγάλα σκέλη του Αναδομιστικού Κινήματος» ως «τους Πρεσβυτεριανά προσανατολισμένους εκπαιδευτικούς, τους διευθυντές και τους ιερείς των σχολείων των Βαπτιστών και το τηλεπικοινωνιακό σύστημα των χαρισματικών».

Αυτό σημαίνει ότι εκατοντάδες χιλιάδες Πεντηκοστιανοί και χαρισματικοί Χριστιανοί, όπως και πολλοί φονταμενταλιστές Βαπτιστές, έχουν απομακρυνθεί από το απολιτικό στρατόπεδο. Πολλοί έχουν εμπλακεί με πολιτικό έργο – όχι μόνο ως ψηφοφόροι, αλλά ως ακτιβιστές με ιδεολογικό κίνητρο, φέρνοντας μια αναδομημένη «βιβλική κοσμοθεωρία στο πεδίο του ακτιβισμού τους.

Αυτή είναι ίσως η συνεχής συμβολή του Αναδομισμού. Είτε είναι οι ακτιβιστές της Operation Rescue  που μάχονται κατά της άμβλωσης εξαιτίας των βιβλίων του Francis Schaeffer ή των Πεντηκοστιανών που ανταποκρίθηκαν στο πολιτικοποιημένο κήρυγμα και τις εκλογικές φιλοδοξίες του Pat Robertson κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και του 1980, η πολιτικοποίηση του Πεντηκοστιανισμού είναι μία από τις σημαντικότερες υποθέσεις στη σύγχρονη Αμερικανική πολιτική.

Ο Robertson, πραγματικά υπήρξε σημαντικός σε αυτή τη διαδικασία, ενεργοποιώντας Πεντηκοστιανούς και χαρισματικούς στην πολιτική μέσω των βιβλίων του, των τηλεοπτικών του προγραμμάτων, του Πανεπιστημίου Ρίτζεντ, της προεκλογικής εκστρατείας του 1988 και των πολιτικών οργανώσεών του – αρχικά, του Συμβουλίου Ελευθερίας (Freedom Council) στη δεκαετία του 1980 και μετά του COR.

Ο Gary North και άλλοι βλέπουν πως υπάρχουν ευκαιρίες για τον Αναδομισμό για το χτίσιμο επιρροής τους μέσω της ακτιβιστικής αντίδρασης στις κρίσεις των καθιερωμένων θεσμών, από τα δημόσια σχολεία έως την ίδια τη δημοκρατία. Αυτός ο «αποκεντρωμένος» ακτιβισμός δεν είναι απαραίτητα ανεξάρτητος ή «λαϊκός». Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις είναι «ένα θεμελιώδες εργαλείο αντίστασης» παρατηρεί ο North, «αλλά απαιτεί ένα συνδυασμό κεντρικής στρατηγικής και τοπικής ενεργοποίησης και εκτέλεσης». Είναι ακριβώς αυτό που αρχίζουμε να βλέπουμε στις σημερινές πολιτικές της ΧΔ. Από τις αγωγές του Ινστιτούτου Rutherford και του Αμερικανικού Κέντρου Δικαιοσύνης και Δικαιοσύνης (American Center for Law and Justice) για να καλύψουν την επίτευξη του στόχου του ελέγχου των σχολικών συμβουλίων, η προσπάθεια είναι η υπονόμευση της κανονικής λειτουργίας της κοινωνίας ώστε να δημιουργηθεί ο απαιτούμενος χώρος για την ανάπτυξη του θεοκρατικού ευαγγελισμού.

Ο North βλέπει έναν ιδιαίτερο ρόλο για τον τηλεοπτικό δορυφόρο του Δικτύου Χριστιανικών Τηλεοπτικών Καναλιών (Christian Broadcasting Network, CBN), ως την επιτομή της πολιτικής αποτελεσματικότητας των τηλευαγγελιστών. Εκτιμά την ικανότητα του CBN να μεγεθύνει τις τοπικές μάχες και να τις μεταφέρει σε εθνικό ακροατήριο. «Χωρίς ένα μέσο δημοσιοποίησης μιας κρίσης», γράφει ο North, «ελάχιστοι πάστορες θα έπαιρναν θέση». Έτσι, ο North βλέπει το CBN ως βασικό στοιχείο για την μεγέθυνση του αντίκτυπου των αποκεντρωμένων «μικροεστιών σύγκρουσης» στις οποίες οι μάχες για την έκτρωση, την ζώνη αρμοδιότητας των χριστιανικών σχολείων κλπ., πραγματοποιούνται σε πολλά σημεία ταυτόχρονα για να φέρουν στα όρια του το σύστημα.

Αναδομισμός και Χριστιανική Δεξιά

Ο Αναδομισμός έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σύγχρονης ΧΔ, όπως υποδεικνύει ο αριθμός των ηγετών της χριστιανικής δεξιάς που συμμετέχουν στην COR. Η επιρροή του Αναδόμησης είναι επίσης σημαντική σε ένα άλλο σημαντικό κόμβο της ΧΔ: τον πολυεπίπεδο οργανισμό του Pat Robertson. Αν και αρνείται πως έχει Αναδομιστικό προσανατολισμό, ο οργανισμός του Robertson κάνει ακριβώς αυτό που περιγράφει ο Gary North. Η COR του Robertson, για παράδειγμα, ακολουθεί ένα καθαρά αποκεντρωμένο πολιτικό σχέδιο, το οποίο κατευθύνεται και ενθαρρύνεται από εξαιρετικά συγκεντρωτικά μέσα ενημέρωσης, εκπαιδευτικές και πολιτικές μονάδες.

Η COR, γεννημένη από τις λίστες αλληλογραφίας του Robertson και την προεκλογική του εκστρατεία το 1988, έχει γίνει ο μεγαλύτερος και πιο πολιτικά σημαντικός σχηματισμός της Θρησκευτικής Δεξιάς. Οι εκτενείς, τοπικά επικεντρωμένες προσπάθειες της για την κατάληψη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος «από κάτω προς τα πάνω» και για τον ορισμό «μυστικών υποψηφίων» για τοπικά αξιώματα έχουν αναφερθεί και συζητηθεί εκτεταμένα.

Ο ίδιος ο Robertson φαίνεται ότι στερείται του μακροπρόθεσμου οράματος των Αναδομιστών στοχαστών, αλλά καθοδηγείται ξεκάθαρα από μια βραχυπρόθεσμη μαχητική εντολή «κυριαρχίας» – την εντολή του οι Χριστιανοί να «εκχριστιανίσουν» τους κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς της χώρας. Προσφέρει ένα ένθερμο όραμα εξουσίας και «πνευματικού πολέμου», ίσως ακόμη και φυσικής σύγκρουσης με τις δυνάμεις του Σατανά στο κοντινό μέλλον. «Ο κόσμος θα γίνει δικός μας», δήλωσε κάποτε, «αλλά όχι χωρίς μάχη, [όχι] χωρίς αιματοχυσία». Σε μια εθνική διάσκεψη για την στρατηγική της COR το 1994, ο Robertson στράφηκε εναντίον των «Σατανικών δυνάμεων», δηλώνοντας: «Δεν θα βρεθούμε αντιμέτωποι με απλά ανθρώπινα όντα για να τους νικήσουμε στις εκλογές. Πρόκειται να βρεθούμε μπροστά σε πνευματικό πόλεμο. Και αν δεν γνωρίζουμε για τι αγωνιζόμαστε, θα ηττηθούμε». Ο Κυριαρχισμός (dominionism), χωρίς να είναι πλέον αποκλειστικό επαναστατικό όραμα των εξτρεμιστών του Χριστιανικού Αναδομισμού, έχει καταφέρει πρακτικά να ηγεμονεύσει σε πολλές εκδοχές του χριστιανικού φονταμενταλισμού. Ο ιστορικός Garry Wills βλέπει το δόγμα του κυριαρχισμού όχι μόνο μέσα σε εκείνους τους «βαθιά και σταθερούς κυβερνητικούς οπαδούς του κυριαρχισμού, τους οπαδούς του Rousas John Rushdoony, οι οποίοι αποκαλούνταο Χριστιανοί Αναδομιστές», αλλά επίσης εμφανίζεται σαφώς στο βιβλίο του Pat Robertson, Το μυστικό Βασίλειο.

Ο Robertson γράφει στα βιβλία επηρεασμένος όχι μόνο από τον κυριαρχισμό, αλλά και από το βιβλικό νόμο της Παλαιάς Διαθήκης. Στη Παγκόσμια Νέα Τάξη, γράφει ο Robertson «δεν υπάρχει κανένας τρόπος η κυβέρνηση να μπορεί να λειτουργήσει με αποτελεσματικότητα εκτός και αν οδηγείται από ευσεβείς άντρες και γυναίκες που λειτουργούν υπό τους νόμους του Θεού του Ιακώβ». Εκνευρισμένος με τις δημόσιες υπεκφυγές του Robertson, ο Αναδομιστής συγγραφέας Gary DeMar περιγράφει τον Robertson ως «λειτουργικό Αναδομιστή». Οι αναδομιστικές επιρροές είναι επίσης φανερές στο Πανεπιστήμιο Ρίτζεντ του Robertson. Για παράδειγμα, ο μακροχρόνιος κοσμήτορας της Νομικής Σχολής,  Herb Titus, αν και δεν είναι ο ίδιος Αναδομιστής, χρησιμοποίησε το βιβλίο του Rushdoony στο εισαγωγικό του μάθημα περί Νόμου. Τα κείμενα του North και του Rushdoony έχουν χρησιμοποιηθεί για χρόνια στη Σχολή Δημόσιας Πολιτικής, όπου διδάσκει ο Αναδομιστής Joseph Kickasola. Η βιβλιοθήκη διαθέτει εκτεταμένη συλλογή Αναδομιστικής βιβλιογραφίας και ηχογραφήσεων.

Η πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Πανεπιστημίου Ρίτζεντ, Dee Jepson είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της COR. Ήταν ενεργή υποστηρικτρια για την αλλαγή του ονόματος του πανεπιστημίου από Christian Broadcast Network University σε Regent University, υποστηρίζοντας ότι το «Regent» αντικατόπτριζε καλύτερα την αποστολή του. Ο Robertson εξήγησε ότι ένας «αντιβασιλέας» (regent) είναι αυτός που κυβερνά κατά την απουσία του ηγεμόνα και ότι το Ρίτζεντ εκπαιδεύει τους φοιτητές στο να κυβερνούν, μέχρι να επιστρέψει ο Ιησούς, ο απόντας ηγεμόνας. Ο Robertson λέει ότι το Ρίτζεντ είναι «θεσμός του βασιλείου» για την προετοιμασία των «εκπροσώπων του Θεού στο πρόσωπο της γης».

Η Dee Jepson, εκτός από την ιδιότητά της ως μέλους της Επιτροπής Διεύθυνσης της COR, είναι παντρεμένη με τον πρώην γερουσιαστή Roger Jepson, ο οποίος υπέγραψε επιστολή για συγκέντρωση δωρεών για το Ίδρυμα Χαλκηδόνα του Rushdoony το 1982.

Ο Συνωμοσιολογικός Παράγοντας

Μια πτυχή της γοητείας που ασκεί ο Αναδομισμός προς τη ΧΔ είναι ότι παρέχει ένα ενοποιητικό πλαίσιο για θεωρίες συνωμοσίας. Ο Gary North εξηγεί πως: «Υπάρχει μια συνωμοσία, του Σατανά, και στο τέλος πρέπει να αποτύχει. Η υπερφυσική συνωμοσία του Σατανά είναι η συνωμοσία· όλες οι άλλες ορατές συνωμοσίες είναι απλώς παράγωγα αυτής της υπερφυσικής συνωμοσίας». Ο Pat Robertson αναφέρει ένα παρόμοιο επιχείρημα στο βιβλίο του Η Νέα Παγκόσμια Τάξη, το οποίο λαμβάνουν όλα τα νέα μέλη της COR του Robertson.

Ο R. J. Rushdoony αναφέρει pvw «Η αντίληψη της ιστορίας ως συνωμοσία… είναι μια βασική πτυχή της προοπτικής του ορθόδοξου χριστιανισμού». Μια συνωμοσιολογική αντίληψη της ιστορίας είναι ένα συνδετικό συστατικό της ιδεολογίας της ΧΔ στις Ηνωμένες Πολιτείες και συχνά χρησιμοποιείται για να εξηγήσει την αποτυχία των συντηρητικών χριστιανικών δογμάτων με χιλιαστικές φιλοδοξίες να αποκτήσουν ή να διατηρήσουν πολιτική δύναμη. Η ευθύνη για αυτό είναι πιο συχνά αποδίδεται στους Μασόνους, ιδιαίτερα μια μασονική ομάδα του 18ου αιώνα που ονομάζεται Illuminati, και, τελικά, στον Σατανά.

Ο πανικόβλητος Μελικός (Congregationalist) κλήρος, που αντιμετώπισε την κατάργηση των πολιτειακών εκκλησιών (και κατά συνέπεια της πολιτικής εξουσίας τους) τον 18ο και τον 19ο αιώνα, έθρεψε τις φλόγες του αντιμασονικού μίσους με θεωρίες συνωμοσίας. Ο Pat Robertson πιστεύει πως οι μασονικές συνωμοσίες έχουν βαλθεί για να καταστρέψουν τον Χριστιανισμό και να αποτρέψουν τη χριστιανική κυριαρχία. Σε ολόκληρο το βιβλίο Η Παγκόσμια Νέα Τάξη, ο Robertson αναφέρεται στο μασονισμό ως σατανική συνωμοσία, μαζί με το New Age κίνημα. Η παραμόρφωση της πραγματικότητας που μπορεί να προκύψει από αυτές τις απόψεις φαίνεται καθαρά από τον ισχυρισμό του Robertson ότι οι πρώην πρόεδροι Woodrow Wilson, Jimmy Carter και George Bush ήταν ανύποπτα όργανα του Σατανά επειδή υποστήριζαν διεθνείς ομάδες εθνών όπως τα Ηνωμένα Έθνη.

Ένα άλλο παράδειγμα των θεωριών συνωμοσίας της ΧΔ είναι τα κείμενα του Δρ. Stanley Monteith, ακτιβιστή από Καλιφόρνια που είναι μέλος της COR και του Χριστιανικού Συνασπισμού. Είναι ο κορυφαίος ομιλητής της ΧΔ εναντίον των ομοφυλοφίλων. Στο βιβλίο του, AIDS, Η Αχρείαστη Επιδημία: Η Αμερική Υπό Πολιορκία, ο Monteith υποστηρίζει ότι το AIDS είναι το αποτέλεσμα μιας συνωμοσίας ομοφυλόφιλων, ανθρωπιστών και άλλων «μοχθηρών δυνάμεων που δουλεύουν στο παρασκήνιο προσπαθώντας να καταστρέψουν την κοινωνία μας».

Το βιβλίο του Monteith εκδόθηκε από έναν αυτοπροσδιρισμένο Αναδομιστή, τον Dalmar D. Dennis (ο οποίος είναι επίσης μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της John Birch Society). Οι πράξεις του Monteith υπογραμμίζουν τα λόγια του. Σε μια διάσκεψη της οργάνωσης εναντίον των αμβλώσεων Human Life International, ο Δρ Monteith, ο οποίος επιμένει ότι δεν είναι αντισημίτης, μοιράστηκε μια βιβλιογραφική τράπεζα με έναν προαγωγό χοντροκομμένων αντισημιτικών βιβλίων, καθώς και βιβλίων που ισχυρίζονται ότι αποκαλύπτουν τη μασονική συνωμοσία.

Η Οργή του Morecraft

Αν η ΧΔ έρθει ποτέ στην εξουσία, ο καθένας μπορεί να μαντέψει τι θα συμβεί. Αλλά έχει ίσως σημασία να εξετάσουμε τι συνέβη καθώς οι θεοκρατικά προσανατολισμένες παρατάξεις προωθούνται τοπικά. Στην κομητεία Κομπ, στη Γεωργία, για παράδειγμα, όπου η ισχυρή Κομητειακή Επιτροπή ελέγχεται από τη ΧΔ, απαγορεύεται η ομοφυλοφιλία, απαγορεύεται η χρηματοδότηση της τέχνης, και απαγορεύονται οι υπηρεσίες αμβλώσεων μέσω του δημόσιου πλάνου υγείας των υπαλλήλων της κομητείας. Αυτές οι ενέργειες της Κομητειακής Επιτροπής του Κομπ έφτασαν στις εθνικές ειδήσεις το 1993. Ο Αιδ. Joseph Morecraft, του οποίου η ενεργητική και πολιτικά δραστήρια Αναδομιστική Εκκλησία της Πρεσβυτεριανής Χαλκηδόνας έχει τα περισσότερα μέλη της στη Μαριέτα της Γεωργίας, την έδρα της κομητείας του Κομπ, έδωσε μια σαφή Αναδομιστική εικόνα για αυτά τα γεγονότα. Όταν ρωτήθηκε αν πίστευε πως προωθούνταν ο βιβλικός νόμος, είπε «στη κομητεία που κατοικώ», όπου «ψήφισαν έναν νόμο… που λέει πως οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι ευπρόσδεκτοι σε αυτή τη κομητεία, επειδή η ομοφυλοφιλία είναι αντίθετη με τα κοινοτικά πρότυπα. Την επόμενη εβδομάδα», συνέχισε, «ψήφισαν για το αν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα των φορολογούμενων της κομητείας για τη στήριξη της ανήθικης τέχνης και της πορνογραφικής τέχνης, κάνοντας έτσι τη δήλωση, όχι μόνο δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε χρήματα από φόρους σε αυτή τη κομητεία για να υποστηρίξουμε την πορνογραφική τέχνη, δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε χρήματα από φόρους για να υποστηρίξουμε οποιαδήποτε τέχνη, γιατί  δεν είναι αυτός ο ρόλος της πολιτικής κυβέρνησης. Και την περασμένη εβδομάδα», κατέληξε, «[ψήφισαν] ότι δεν θα δοθούν χρήματα από τους φόρους στην κομητεία Κόμπ για αμβλώσεις.

Αυτές οι απόψεις ωχρειούν μπροστά από τις βαθύτερες απόψεις του Morecraft για τη ζωή και την κυβέρνηση. Στο βιβλίο του και ιδιαίτερα όταν μίλησε στο το 1993 στο Συνέδριο Βιβλικής Κοσμοθεωρίας και Χριστιανικής Εκπαίδευσης, ο Morecraft μίλησε με ενθουσιασμό για την αστυνομική δύναμη του κράτους. Η πίστη του στις διώξεις των μη πιστών και εκείνων που είναι ανεπαρκώς ορθόδοξοι είναι ξεκάθαρη. Ο Morecraft χαρακτήρισε τη δημοκρατία ως «οχλοκρατία» και δήλωσε ότι ο σκοπός της «πολιτικής κυβέρνησης» είναι να «τρομοκρατήσει τους κακούς… να είναι εκδικητής!», δήλωσε φωναχτά, «να φέρει την οργή του Θεού σε όλους εκείνους που ασκούν το κακό!». «Και πώς τρομοκρατούμε έναν κακό;», ρώτησε. «Επιβάλλοντας τον βιβλικό νόμο!». Ο σκοπός της κυβέρνησης, είπε, είναι «να προστατεύσει την εκκλησία του Ιησού Χριστού» και πως «κανείς δεν έχει το δικαίωμα να λατρεύει πάνω σε αυτόν τον πλανήτη οποιοδήποτε άλλο Θεό πέρα από αυτόν της Αγίας Γραφής. Επομένως, το κράτος δεν έχει την ευθύνη να υπερασπιστεί το ψευδοδικαίωμα του λαού να λατρεύει ένα είδωλο!». «Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα» όπως ο θρησκευτικός πλουραλισμός, είπε. Επιπλέον, «Δεν υπήρξε ποτέ τέτοια κατάσταση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Δεν υπάρχει τέτοιος τόπος τώρα. Δεν θα υπάρξει ποτέ».

Εν τω μεταξύ, ίσως το πιο σημαντικό επίτευγμα του Αναδομιστικού Κινήματος ήταν η δημιουργία ενός ιδεολογικού πόλου (και μιας συνοδευτικής πολιτικής στρατηγικής) στην αμερικανική πολιτική, ενός πόλου μέσω του οποίου η ΧΔ θα συνεχίσει να έχει σημασία. Μερικοί το αποδέχονται πλήρως. άλλοι το απορρίπτουν. Μέχρι πρόσφατα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι περισσότεροι ευαγγελιστές θεωρούσαν τους Αναδομιστές σαν μια ομάδα θεολογικών παριών χωρίς ακόλουθους. Όλα αυτά έχουν αλλάξει, μαζί με το μέγεθος και τον χαρακτήρα της ΧΔ. Ο ευαγγελικός κόσμος και, μάλλον, η αμερικανική πολιτική γενικά δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιοι.

Μεταξύ των Αναδομιστών που έχουν ήδη βρεθεί σε θέσεις σημαντικής εξουσίας και επιρροής είναι δύο διευθυντές του Ιδρύματος της Χαλκηδόνας του R. J. Rushdoony· ο φιλανθρωπος Howard Ahmanson και ο πολιτικός σύμβουλος Wayne C. Johnson αποτελούν την επιτομή της  πολιτικής στρατηγικής της νέας ΧΔ. Κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας, ο Howard Ahmanson είναι ένας σημαντικός παράγοντας στην Καλιφόρνια, ο οποίος είπε: «Ο σκοπός μου είναι η πλήρης ενσωμάτωση του βιβλικού νόμου στις ζωές μας». Χρηματοδοτεί τις ομάδες της ΧΔ και πολιτικές εκστρατείες, κυρίως μέσω μιας μη ανώνυμης οντότητας που ονομάζεται Fieldstead Company , η οποία έχει, για παράδειγμα, μεγάλη συνεισφορά στο Free Congress Foundation του Paul Weyrich. Η Fieldstead έχει επίσης δημοσιευθεί από κοινού με τις Εκδόσεις Crossway Books, μια σειρά βιβλίων με αναδομιστικό που ονομάζεται Σημείο Καμπής: Σειρά Χριστιανικής Κοσμοθεωρίας, η οποία είναι ανοιχτά διαθέσιμη στα χριστιανικά βιβλιοπωλεία.

Ο Ahmanson και η σύζυγός του έχουν ξοδέψει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια προς στήριξη πολιτικών υποψήφιων στη Καλιφόρνια, καθώς και την πρωτοβουλία σχολικών κουπονιών το 1993 στη Καλιφόρνια και την πρωτοβουλία κουπονιών το 1992 στο Κολοράντο. Έχει επίσης συνεργαστεί με μια μικρή ομάδα συντηρητικών επιχειρηματιών, κυρίως τον Rob Hurtt της Container Supply Corporation, για να σχηματίσει μια σειρά επιτροπών πολιτικής δράσης (Political Action Committee, PAC). Οι άμεσες δωρεές αυτών των PAC και οι προσωπικές συνεισφορές των Ahmanson και Hurtt σε συνδυασμό με εκείνες των άλλων PAC στις οποίες συνέβαλε σημαντικά η οργάνωση ανήλθαν σε περίπου 3 εκατομμύρια δολάρια για 19 δεξιούς υποψηφίους για τη Γερουσία της Πολιτείας της Καλιφόρνια και διάφορους άλλους συντηρητικούς στόχους το 1992. Μια δεκάδα υποψηφίων στηριζόμενων από τη ΧΔ κέρδισε. Ο ίδιος ο Ahmanson είναι μέλος της κεντρικής επιτροπής πολιτειακής επιτροπής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, μαζί με πολλούς άλλους δεξιούς χριστιανούς, οι οποίοι έχουν κερδίσει την εξουσία παίρνοντας συστηματικά τον έλεγχο των κομητειακών επιτροπών στη Καλιφόρνια.

Ο πολιτικός σύμβουλος Wayne Johnson, ο οποίος ήταν αρχιτέκτονας της πρωτοβουλίας περιορισμού της πολιτικής θητείας στη Καλιφόρνια το 1990, ήταν υπεύθυνος για τις εκστρατείες αρκετών υποψηφίων που υποστήριξε ο Ahmanson το 1992. Ο πρακτικός αντίκτυπος των προθεσμιών είναι να αφαιρεθεί το πλεονέκτημα της υπάρχουσας θητείας (ρεπουπουμπλικάνικης και δημοκρατικής) που η ακραία ΧΔ ήταν έτοιμη να εκμεταλλευτεί, έχοντας δημιουργήσει ένα πειθαρχημένο μπλοκ ψηφοφόρων και διαθέτοντας τους πόρους για τη χρηματοδότηση των υποψηφίων.

Σε ένα συνέδριο Αναδομιστών το 1983, ο Johnson περιέγραψε μια πρώιμη εκδοχή της στρατηγικής που βλέπουμε σήμερα στην Καλιφόρνια. Σύμφωνα με τον Johnson, ο κύριος παράγοντας για τον προσδιορισμό της νίκης στις κούρσες για τα νομοθετικά όργανα της Καλιφόρνια είναι η προϋπάρχουσα θητεία , σε αναλογία 35 προς 1. Η τότε βουλή κυριαρχούνταν από Δημοκρατικούς (και Ρεπουμπλικάνους μη αποδεκτούς από τους συντηρητικούς). Ο στόχος της ΧΔ ήταν να καταφέρει: 1) να αφαιρέσει ή να ελαχιστοποιήσει το πλεονέκτημα της προϋπάρχουσας θητείας και 2) να δημιουργήσει ένα πειθαρχημένο μπλοκ ψηφοφόρων από το οποίο θα αντλήσει υποψήφιους σε ρεπουμπλικανικές προκριματικές εκλογές, όπου η συμμετοχή είναι χαμηλή και ελάχιστοι πόροι έχουν μέγιστο αποτέλεσμα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι χριστιανοί δεξιοί κατάφεραν να κάνουν και τα δύο. Χάρη στον Ahmanson, τον Hurtt και άλλους, έχουν τώρα τη χρηματοδότηση ώστε να είναι ανταγωνιστικοί. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, η ακραία ΧΔ, υπό την κηδεμονία του τότε πολιτειακού γερουσιαστή H. L Richardson, στοχεύει σε ανοικτές έδρες και θα χρηματοδοτεί μόνο τους διεκδικητές, όχι τους ήδη κατέχοντες τη θέση. Ως το 1983, κατάφεραν να αυξήσουν τον αριθμό αυτών που ο Johnson χαρακτήρισε «ορθολογικά αξιοπρεπείς τύπους» στο νομοθετικό σώμα από 4 σε 27. Κατά τη διάρκεια της Τρίτης Βορειοδυτικής Συνδιάσκεψης για τον Αναδομισμό το 1983, ο Johnson δήλωσε πως πίστευε ότι μπορούσαν να επιτύχουν «πολιτική ηγεμονία… σε αυτή τη γενιά». Το 1994, δεν ήταν μακριά από αυτόν τον στόχο. Ο Rob Hurtt κέρδισε μια ανοιχτή θέση το 1993 για την εκλογή στην Γερουσία της πολιτείας. Το 1994, ο γερουσιαστής της πολιτείας, Hurtt, ήταν επίσης πρόεδρος της προεκλογικής επιτροπής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για το νομοθετικό σώμα της πολιτείας, ένας σημαντικός ρόλος διαμεσολάβησης εξουσίας για έναν άπειρο γερουσιαστή της πολιτείας. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, καθοδηγούμενο από τους συντηρητικούς χριστιανούς, ήταν μόλις τέσσερις έδρες μακριά από τον έλεγχο της πλειοψηφίας το 1994.

Μια Ολόκληρη Γενιά από Gary North

Ωστόσο, είναι στην επόμενη γενιά που οι περισσότεροι Αναδομιστές έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους για την κατάκτηση του μέλλοντος. «Όλες οι μακροπρόθεσμες κοινωνικές αλλαγές», λέει ο Gary North, «προέρχονται από τις επιτυχημένες προσπάθειες ενός ή του άλλου οργανισμού που αγωνίζεται να γοητεύσει το μυαλό ενός σκληρού πυρήνα μελλοντικών ηγετών, καθώς και το σεβασμό ενός ευρύτερου πληθυσμού». Το κλειδί για αυτό, πιστεύουν, είναι καθήκον του χριστιανικού σχολείου και στο κίνημα για εκπαίδευση στο σπίτι, που επηρεάζονται βαθιά από τον Αναδομισμό.

Δεν αποτελεί έκπληξη πως οι Αναδομιστές επιδιώκουν να καταργήσουν τα δημόσια σχολεία, τα οποία βλέπουν ως ένα κριτικής σημασίας συστατικό για την προώθηση της κοσμικής κοσμοθεωρίας. Είναι αυτή η κοσμική αντίληψη του κόσμου με την οποία δηλώνουν ότι βρίσκονται στον πόλεμο. «Ως ότου η μεγάλη πλειοψηφία των χριστιανών πάρουν τα παιδιά τους μακριά από τα δημόσια σχολεία», γράφει ο Gary North, «δεν θα υπάρχει καμία δυνατότητα δημιουργίας μιας θεοκρατικής δημοκρατίας».

Ανάμεσα στους κορυφαίους Αναδομιστές που εμπλέκονται με την εκπαιδευτική πολιτική είναι ο Robert Thoburn του Χριστιανικού Σχολείου του Φέιρφαξ στη Βιρτζίνια. Ο Thoburn λέει ότι οι χριστιανοί πρέπει να είναι υποψήφιοι για το σχολικό συμβούλιο, ενώ κρατούν τα δικά τους παιδιά έξω από τα δημόσια σχολεία. «Ο στόχος σας» (μόλις βρεθείτε στο σχολικό συμβούλιο), δηλώνει, «πρέπει να είναι να βυθιστεί το πλοίο». Αν και κάθε συντηρητικός χριστιανός που είναι υποψήφιος για σχολικά συμβούλια δεν συμφωνεί με αυτόν τον στόχο, όσοι συμφωνούν θα είναι καλύτερα, όπως συνιστά ο Thoburn, να μη το αποκαλύψουν. Το βιβλίο του Thoburn, Η Παγίδα των Παιδιών, είναι ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο εγχειρίδιο αναφοράς για τις επιθέσεις της ΧΔ κατά της δημόσιας εκπαίδευσης.

Ο Joseph Morecraft, ο οποίος επίσης διευθύνει ένα σχολείο, δήλωσε το 1987: «Πιστεύω πως τα παιδιά στις χριστιανικές σχολές της Αμερικής είναι ο στρατός που πρόκειται να κατακτήσει το μέλλον. Αυτή τη στιγμή… το κίνημα της Χριστιανικής Αναδόμισης αποτελείται από λίγους κήρυκες, καθηγητές, συγγραφείς, μελετητές, εκδοτικούς οίκους, εκδότες περιοδικών και αναπτύσσεται γρήγορα. Αλλά περιμένω μια μαζική επιτάχυνση αυτού του κινήματος σε περίπου 25 ή 30 χρόνια, όταν αυτά τα παιδιά που βρίσκονται τώρα σε χριστιανικά σχολεία θα έχουν αποφοιτήσει και θα έχουν πάρει τις θέσεις τους στην αμερικανική κοινωνία και έχουν βρεθεί σε θέσεις επιρροής και εξουσίας».

Ομοίως, το χριστιανικό κίνημα της «εκπαίδευσης στο σπίτι» αποτελεί μέρος της μακροπρόθεσμης επαναστατικής στρατηγικής του Αναδομισμού. Ένα από τα κυριότερα προγράμματα σπουδών στο σπίτι είναι του Αναδομιστή Paul Lindstrom της Christian Liberty Academy (CLA) από το Άρλινγκτον Χάιτς, στο Ιλινόι. Η CLA ισχυρίζεται ότι προσφέρει τις υπηρεσίες της σε περίπου 20000 οικογένειες. Το πρόγραμμα σπουδών του 1994 περιελάμβανε ένα βιβλίο για την «Βιβλική Οικονομία» του Gary North. Ο υπέρμαχος της εκπαίδευσης στο σπίτι, Christopher Klicka, ο οποίος έχει επηρεαστεί βαθιά από τον R. J. Rushdoony, γράφει: «το να στέλνουμε τα παιδιά μας στο δημόσιο σχολείο παραβιάζει σχεδόν κάθε βιβλική αρχή…. Είναι ισοδύναμο με το να στέλνουμε τα παιδιά μας μας να εκπαιδεύονται από τον εχθρό». Ισχυρίζεται ότι τα δημόσια σχολεία είναι επιλογή του Σατανά. Ο Klicka υποστηρίζει επίσης τον οικειοθελή θρησκευτικό διαχωρισμό και συμβουλεύει τους Χριστιανούς να μην έχουν σχέσεις με άλλους μη-χριστιανούς μαθητές στο σπίτι με οποιονδήποτε τρόπο. «Οι διαφορές για τις οποίες μιλάω», δηλώνει ο Klicka, «έχουν οδηγήσει σε πολέμους και μαρτύριο στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν». Σύμφωνα με τον Klicka, που είναι δικηγόρος με την Home School Legal Defense Association (Ένωση για την Νομική Υπεράσπιση των Σπουδών στο Σπίτι), «ως οργάνωση και ως άτομα, έχουμε δεσμευτεί να προωθήσουμε το σκοπό του Χριστού και της Βασιλείας Του».

Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των οικογενειών που εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στο σπίτι ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό. Συντηρητικά, υπάρχουν σίγουρα πάνω από 100000. Ο Klicka εκτιμά ότι το 85-90%  όσων εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στο σπίτι το κάνουν «λόγω των θρησκευτικών πεποιθήσεων τους». «Στην πράξη», συμπεραίνει, «αυτές οι οικογένειες λειτουργούν θρησκευτικά σχολεία στα σπίτια τους». Χωρίς πια να αποτελούν ένα περιθωριακό κίνημα, οι χριστιανοί που εκπαιδεύτηκαν στο σπίτι στρατολογούνται συστηματικά από το αρχισυντηρητικό Κολέγιο Χιλσντέιλ.

Το Κρυφό Βασίλειο

Έχουν ειπωθεί πολλά γύρω από τις «τακτικές μυστικότητας» που χρησιμοποιεί η ΧΔ. Ενώ η Moral Majority, με επικεφαλής τον Jerry Falwell, ήταν ανοιχτή γύρω από τη χριστιανική της ατζέντα, πολλοί σύγχρονοι χριστιανοί δεξιοί έχουν χαμηλώσει το θρησκευτικό τους προφίλ ή έχουν κρυφτεί. Στην πραγματικότητα, αυτές οι τακτικές έχουν εξευγενιστεί για χρόνια από το Αναδομιστικό κίνημα, όπως προτείνει η εκπαιδευτική στρατηγική του Robert Thoburn. Ο Gary North πρότεινε τακτικές μυστικότητας πριν από περισσότερο από μια δεκαετία στο περιοδικό The Journal of Christian Reconstruction (1981), προτρέποντας την «διείσδυση» στη κυβέρνηση για να διευκολύνει την «ομαλή μετάβαση στην χριστιανική πολιτική ηγεσία»…. Οι χριστιανοί πρέπει να αρχίσουν να οργανώνονται πολιτικά μέσα στην υπάρχουσα κομματική δομή και πρέπει να αρχίσουν να διεισδύουν στην υπάρχουσα θεσμική τάξη». Παρόμοιες τακτικές μυστικότητας είναι θεμελειώδους σημασίας για την αναβίωση της ΧΔ, καθώς ομάδες όπως ηCitizens for Excellence in Education και η Christian Coalition υποστηρίζοντας διακριτικά τους υποψηφίους που γενικά αποφεύγουν να παρουσιάζονται ως ανοιχτά «Χριστιανοί» υποψήφιοι. Η Christian Coalition πρότεινε κάτι παρόμοιο με την ιδέα της «διείσδυσης» του Gary North όταν το Κομητειακό Πρόγραμμα Δράσης του 1992 για την Πενσυλβάνια συνέστησε ότι «δεν πρέπει ποτέ να αναφέρετε το όνομα της Christian Coalition στους Ρεπουμπλικάνικους κύκλους». Ο στόχος, προφανώς, είναι να διευκολύνει την «άμεση εμπλοκή στην τοπική Ρεπουμπλικανική Κεντρική Επιτροπή, έτσι ώστε να είσαι έμπιστος. Με το τρόπο αυτό», συνεχίζει το εγχειρίδιο, «μπορείτε να πάρετε ένα αντίγραφο των κανόνων της τοπικής επιτροπής και μια εικόνα του ποιος είναι στην τρέχουσα ρεπουμπλικανική επιτροπή». Το επόμενο βήμα είναι η στρατολόγηση συντηρητικών χριστιανών για να καταλάβουν κενές θέσεις του κόμματος ή να κατέβουν απέναντι σε μετριοπαθείς οι οποίοι «θέτουν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα μπροστά από τις αρχές».

Ο Antonio Rivera, πολιτικός σύμβουλος της Christian Coalition στη Νέα Υόρκη, πρότεινε παρόμοιες ιδέες σε μια συνάντηση της Christian Coalition το 1992. Ενώ προέτρεπε τα μέλη της να επιδιώξουν να βάλουν τους εαυτούς τους σε θέσεις επιρροής, συνέστησε να «κρατάτε τις προσωπικές σας απόψεις για τον εαυτό σας, μέχρις ότου η χριστιανική κοινότητα είναι έτοιμη να ξεσηκωθεί και, τότε αλίμονο! Θα καταστραφούν!». Μερικοί ηγέτες σήμερα έχουν αποκηρύξει δημοσίως τις τακτικές «μυστικότητας».

Κεντρικό στοιχείο της στρατηγικής της ΧΔ είναι να εκμεταλλευτεί το εθνικό μοτίβο της χαμηλής συμμετοχής των ψηφοφόρων, συμμετέχοντας με το δικό τους εκλογικό σώμα με στρατηγικά πειθαρχημένο τρόπο και σε μεγαλύτερο ποσοστό από ότι ο υπόλοιπος πληθυσμός. Σημαντικό μέσο για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι η ιδεολογία του Χριστιανικού Αναδομισμού ή της απογυμωμένης του ρίζας, του κυριαρχισμού, που συγχρόνως εμβαθύνει το πολιτικό κίνητρο της εκλογικής τους περιφέρειας και διευρύνει την εκλογική αυτή περιφέρεια, κινητοποιώντας συστηματικά ένα δίκτυο εκκλησιών, πολλές από τις οποίες ήταν πολιτικά αδιάφορες μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Πολλά έχουν γραφτεί για την επιτυχία της Christian Coalition του Pat Robertson στην επίτευξη αυτών των στόχων. Αλλά θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η Christian Coalition δεν θα ήταν εφικτή χωρίς τον Αναδομισμό και ότι η Operation Rescue δεν θα υπήρχε χωρίς τον επηρεασμένο από τον Αναδομισμό, φιλόσοφο Francis Schaeffer. Στη δεκαετία του ’70, ο Pat Robertson ήταν ένας απολιτικός χαρισματικός τηλευαγγελιστής και ο Randall Terry ένα μελλοντικό αστέρι της rock n ‘roll μουσικής.

Συμπέρασμα

Η στιγμή του θριάμβου του Χριστιανικού Αναδομισμού μπορεί να έρθει ή όχι· ωστόσο, έχει τεράστια επιρροή ως καταλύτης για την ιστορική μετατόπιση στην αμερικανικής θρησκεία και πολιτική. Τα χριστιανικά κολέγια και βιβλιοπωλεία είναι γεμάτα υλικό του Αναδομισμού. Η διάδοση αυτού του υλικού και η επιρροή του μάλλον θα συνεχιστεί. Ο Χριστιανικός Αναδομισμός σε μεγάλο βαθμό είναι ένα περιθωριακό, υποτιμημένο κίνημα ιδεών, η επιφάνεια του οποίου είναι το πολιτικό κίνημα που είναι γνωστό ως Χριστιανική Δεξιά (ΧΔ).

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s