Απόσπασμα από το βιβλίο The Olympic Deceit of The ‘Divine Baron Pierre de Coubertin, που δημοσιεύτηκε στην σελίδα libcom.org. O Ljubodrag Simonović είναι φιλόσοφος, συγγραφέας και πρώην αθλητής μπάσκετ. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Ήδη από το 1929, κατά τη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης, ο «πατέρας» των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων Pierre de Coubertin εξέφρασε την συμπάθεια του προς τα αυταρχικά καθεστώτα, δηλαδή τη δυσαρέσκειά του για την αναποτελεσματικότητα του καπιταλιστικού συστήματος στην αντιμετώπιση της εργατικής τάξης:

«Πρώτα από όλα, ήταν απαραίτητο να δημιουργηθεί η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή με τα βασικά της δικαιώματα, τα οποία θα έπρεπε να έχουν αναγνωριστεί από όλα τα έθνη. Αυτό δεν ήταν εύκολο, γιατί το Καταστατικό της Επιτροπής αντιτάσσονταν στις ιδέες της εποχής. Απέρριψε την αρχή της εξουσιοδοτημένης αντιπροσώπευσης, που είναι τόσο αγαπητή στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες μας – την αρχή η οποία, έχοντας κάνει ένα μεγάλο καλό, φαίνεται να γίνεται λιγότερο αποτελεσματική καθημερινά».

Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι ο Coubertin έγινε θερμά δεκτός και τα έργα του δημοσιεύθηκαν στη φασιστική Γερμανία, παρά το γεγονός ότι ήταν «ένας μεγάλος Γάλλος πατριώτης», ένα σημαντικό στοιχείο κατά την εποχή του γερμανικού ρεβανσισμού. Ο Theodor Lewald, ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου, έγραψε για τον Coubertin στο τέλος της εισαγωγής του στο «Olympische Erinnerungen» (Ολυμπιακές μνήμες), που εκδόθηκε στο Βερολίνο το 1938:

«Αντιλαμβάνονταν και χαιρέτησε με ενθουσιασμό την ανάπτυξη της νέας Γερμανίας υπό τον Μεγάλο Φυρέρ της».

Η διάλεξη για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου που έδωσε ο Coubertin στο γερμανικό ραδιόφωνο στις 4 Αυγούστου 1935, μαρτυρά πως αυτό δεν είναι απλώς μια ευγενική υπερβολή:

«Είναι τιμή μου να αποδεχτώ την πρόσκληση να δώσω την πρώτη διάλεξη σχετικά με τη σημασία των Ολυμπιακών Αγώνων, ως ιδρυτής και Επίτιμος Πρόεδρος τους. Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος για να απαντήσω στην ερώτηση είναι να εξηγήσω τις πρωτότυπες ιδέες μου και τη φιλοσοφική βάση πάνω στην οποία προσπάθησα να οικοδομήσω το έργο μου. Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθώ τις προετοιμασίες για τους XI αγώνες (ΣτΜ: διατηρείται η χρησιμοποιούμενη από την ΔΟΕ λατινική αρίθμηση) σε αυτό το τέταρτο έτος της Χ σύγχρονης Ολυμπιάδας. Οι προετοιμασίες ακολουθούν ένα εξαίρετο σχέδιο και εκτελούνται μετά από μια απολύτως σαφή συνολική πρόταση, με μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες. Έχω την εντύπωση ότι όλη η Γερμανία, από τον ηγέτη της στον πιο ταπεινό συμμετέχοντα, επιθυμεί με όλη της την καρδιά να κάνει τον εορτασμό το 1936 έναν από τους πιο όμορφους που έχει δει ποτέ ο κόσμος, αν και το Λονδίνο, η Στοκχόλμη, το Άμστερνταμ και το Λος Άντζελες δημιούργησαν πραγματικά θαύματα. Σε ένα χρόνο, οι χριστουγεννιάτικες καμπάνες θα ανακοινώσουν τον ερχομό των αθλητών από όλο τον κόσμο στο Στάδιο του Βερολίνου. Σήμερα, θέλω να ευχαριστήσω τη γερμανική κυβέρνηση και τον λαό της για τις προσπάθειές τους προς τιμήν της ΧΙ Ολυμπιάδας».

Ο Coubertin εξέφρασε την απόλυτη υποστήριξή του στο ναζιστικό καθεστώς στην ομιλία του που έδωσε στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου και που μεταδόθηκε ραδιοφωνικά, την ομιλία που δημοσίευσε αργότερα ο ίδιος. Είπε:

«Φυλάξτε την ιερή φλόγα!

Οι XI Ολυμπιακοί Αγώνες θα είναι σύντομα μια ανάμνηση, αλλά μια έντονη και πλούσια ανάμνηση!

Πάνω από όλα, η ανάμνηση της ομορφιάς. Από εκείνη τη στιγμή πριν από τριάντα χρόνια, όταν κάλεσα μια διάσκεψη για τη τέχνη, τη λογοτεχνία και τον αθλητισμό, με στόχο τη δημιουργία μιας μόνιμης σχέσης μεταξύ των ανανεωμένων Ολυμπιακών Αγώνων και των δημιουργιών του πνεύματος και του νου, η υλοποίηση αυτού του ιδανικού βοηθήθηκε από πολλές συνετές προσπάθειες, από τη Στοκχόλμη έως το Λος Άντζελες. Τώρα το Βερολίνο το καθαγιάζει με κάποιες τολμηρές καινοτομίες, απόλυτα επιτυχημένες, όπως η λαμπαδηδρομία της ιερής φλόγας από την Ολυμπία και η υπέροχη γιορτή στο μνημειώδες στάδιο κατά την πρώτη νύχτα των Αγώνων, του οποίου ο δημιουργός είναι ο ιδιοφυής φίλος και ακόλουθός μου Carl Diem.

Η ανάμνηση του θάρρους, επειδή το θάρρος ήταν απαραίτητο για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες που αντιμετώπισε ο Führer έχοντας θέσει το αίτημα «Wir wollen bauen!» (Θέλουμε να χτίσουμε) και να αντιμετωπίσει τις μανιώδεις και δόλιες επιθέσεις που προσπαθούν να σταματήσουν το προοδευτικό δημιουργικό εγχείρημα (αναφερόμενος στο μποϋκοτάρισμα των Αγώνων του Βερολίνου).

Τέλος, η ανάμνηση της ελπίδας, γιατί η κατανόηση ισχυρότερη από τον ίδιο τον θάνατο σφυρηλατήθηκε κάτω από τη συμβολική σημαία με τους πέντε κύκλους… «Freude, Tochter aus…» (Οι πρώτοι στίχοι της «Ωδής της χαράς» του Schiller, που αποτελούσε κομμάτι του καλλιτεχνικού προγράμματος στην τελετή έναρξης του Βερολίνου). Η ιστορία και ο αγώνας θα συνεχιστούν, αλλά η επιστήμη θα αντικαταστήσει σταδιακά την επικίνδυνη άγνοια· η αμοιβαία κατανόηση θα αντικαταστήσει το τυφλό μίσος. Έτσι το κτίσμα που έχτισα για μισό αιώνα θα εδραιωθεί. Και εσείς, αθλητές, μην ξεχνάτε τη φλόγα που άναψε ο Ήλιος, που ήρθε από την Ολυμπία για να φωτίσετε την εποχή μας. Φυλάξτε την βαθιά μέσα στις ψυχές σας, για να την κάνετε να επανεμφανιστεί στο άλλο άκρο του κόσμου, σε τέσσερα χρόνια, όταν θα γιορτάσουμε τους ΧΙΙ Ολυμπιακούς στις μακρινές ακτές του μεγάλου Ειρηνικού».

Η αναφορά γίνεται στη φασιστική Ιαπωνία. Μια ακόμη σπουδαία χειρονομία της ΔΟΕ!

Ο Coubertin, όταν μίλησε για τις «δόλιες επιθέσεις» στους Ολυμπιακούς Αγώνες των Ναζί, σκέφτονταν επίσης την προσπάθεια εκ μέρους των μελών των διεθνών ταξιαρχιών, των Ισπανών δημοκρατικών πολεμιστών, να διοργανώσουν στη Βαρκελώνη τον Ιούλιο του 1936 την «Λαϊκή Ολυμπιάδα» ως απάντηση στους Ολυμπιακούς Αγώνες των Ναζί. Τα στρατεύματα του φασίστα στρατηγού Franco εμπόδισαν να διεξαχθούν αυτοί οι «Λαϊκοί Αγώνες».

Να τι είπε ο Heinrich Mann την παραμονή των Ναζιστικών Ολυμπιακών Αγώνων:

«Οι ελεύθεροι λαοί δεν έχουν το δικαίωμα να υποστηρίξουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. (…) Ο ναζισμός δεν βλέπει τον άνθρωπο παρά μόνο ως το μέσο για την επίτευξη των βάρβαρων στόχων του. Μπορεί ένα τέτοιο καθεστώς, βασισμένο στην καταναγκαστική εργασία και τη δουλεία των μαζών, ένα καθεστώς που προετοιμάζεται για πόλεμο και επιβιώνει μόνο μέσα από μια απίστευτη προπαγάνδα, να σέβεται τον ειρηνικό αθλητισμό και τους ελεύθερους αθλητές; Πιστέψτε με, οι διεθνείς αθλητές που πηγαίνουν στο Βερολίνο δεν είναι τίποτα περισσότερο από τους μονομάχους, τους φυλακισμένους και τους διασκεδαστές του δικτάτορα που ήδη θεωρεί τον εαυτό του κυρίαρχο του κόσμου. Τέλος, θα ήθελα να τονίσω ότι η επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων θα συμβάλει στην παράταση ζωής του καθεστώτος του Hitler για κάποιο χρονικό διάστημα. Θα του δώσει νέες δυνατότητες και δύναμη. Θα ενισχύσει το κύρος του…».

Ένα ακόμη στοιχείο για τη στάση του Coubertin απέναντι στο ναζιστικό καθεστώς στη Γερμανία μπορεί να βρεθεί στη συνέντευξή του στον Andre Lang και δημοσιεύτηκε στη γαλλική εφημερίδα «Le journal» στις 27 Αυγούστου 1936. Το κίνητρο αυτής της συνέντευξης ήταν το άρθρο του Jacques Goddet στο «L’Auto», με τίτλο που δανεισμένο από τον Emile Zola – J’accuse!, Ο οποίος αμφισβήτησε τη νομιμότητα των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου. Σύμφωνα με τα λόγια του Coubertin:

«Οι Αγώνες είναι διεφθαρμένοι; Η Ολυμπιακή ιδέα θυσία στην προπαγάνδα; Αυτό είναι τελείως αναληθές. Η εκπληκτική επιτυχία των Αγώνων του Βερολίνου εξυπηρετούσε απόλυτα την ιδέα των Ολυμπιακών Αγώνων. Μόνο οι Γάλλοι, ή σχεδόν μόνο οι Γάλλοι, παίζουν την Κασσάνδρα…»

Και ακόμη:

«Το γεγονός ότι οι Αγώνες το 1936 φωτίζονται από τη δύναμη και την πειθαρχία του Hitler προκαλεί αναταραχή στη Γαλλία. Πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Αντίθετα, θα θέλαμε οι αγώνες να είναι πάντα τόσο καλά οργανωμένοι, ώστε κάθε έθνος να συμβάλει στην προετοιμασία τους σε όλη τη διάρκεια των τεσσάρων χρόνων».

Όχι μόνο τα αριστερά, αλλά και τα αστικά περιοδικά αμφισβήτησαν έντονα αυτές τις αντιλήψεις, μαζί με το επιχείρημα του Coubertin για την οργάνωση του γαλλικού αθλητισμού κατά το ναζιστικό μοντέλο. Αυτό έγραψε το «Paris-Soir», η εφημερίδα που είχε δημοσιεύσει συνέντευξη με τον Hitler τον Ιανουάριο του ίδιου χρόνου, για τους Αγώνες του Βερολίνου:

«Δεν είναι ο αθλητής που εξυμνείται πια. Αντί αυτού, ολόκληρο το έθνος χαιρετά τα χρώματα του, τη νίκη της φυλής, το κυρίαρχο σύστημα, το στρατό… Το γερμανικό ακροατήριο σπάει τους στοιχειώδεις κανόνες ευγένειας. Δεν πρέπει ποτέ ξανά να συμβεί ένα έθνος να χρησιμοποιήσει τους Αγώνες για να ταπεινώσει τα άλλα έθνη».

Εξαιτίας της δημοσίευσης αυτού του άρθρου, το περιοδικό του Παρισιού δεν επιτράπηκε να κάνει ανταποκρίσεις από τους Αγώνες και οι δημοσιογράφοι του δεν επιτράπηκε να εισέλθουν στη Γερμανία.

Ο Coubertin είχε έναν ιδιαίτερο λόγο να είναι ενθουσιασμένος με τους Αγώνες του Βερολίνου. Οι διοργανωτές των Αγώνων είχαν κατασκευάσει μια γιγαντιαία καμπάνα και ήταν διακοσμημένη με τη μορφή ενός αετού, ενός όχι ιδιαίτερα φιλικού αετού, που κρατούσε τους Ολυμπιακούς κύκλους στα νύχια του. Στο χείλος της καμπάνας υπήρχε ένα μήνυμα: «Ich rufe die Jugend der Welt» (Καλώ τη νεολαία του κόσμου). Το Ολυμπιακό Στάδιο στο Βερολίνο έγινε έτσι ένα είδος σύγχρονου ναού στο οποίο θα πραγματοποιούνταν η πιο θεαματική από όλες τις θρησκευτικές τελετές της Νέας Εποχής – οι Ολυμπιακοί Αγώνες των Ναζί. Αυτή ήταν η ενσάρκωση των ιδεών για τις οποίες ο Coubertin πολέμησε σε όλη του τη ζωή.

Όσον αφορά το «καλλιτεχνικό πρόγραμμα» της Ολυμπιάδας του Βερολίνου, έχουμε ήδη δηλώσει ότι ο Coubertin είχε αποδώσει ιδιαίτερη τιμή στον φίλο του Carl Diem για την οργάνωση της «θαυμάσιας γιορτής ¨της έναρξης. Ποια ήταν στη πραγματικότητα αυτή η «θαυμάσια γιορτή»; Έτσι περιγράφει ο Richard Mandell την περίσταση:

«Ο πιο διάσημος εν ζωή Γερμανός μουσικός Richard Strauss, ντυμένος στα λευκά, διεύθυνε τη μεγάλη ορχήστρα και τη χορωδία των τριών χιλιάδων φωνών να ερμηνεύουν το «Deutchland über Alles» και το «Horst Wessell Lied» και το νέο «Ολυμπιακός Ύμνο», γραμμένος ειδικά για την περίσταση από τον μεγάλο συνθέτη, του πολιτιστικού ήρωα τόσο του Γουλιέλμου όσο και της Γερμανίας της Βαϊμάρης».

Και αυτοί είναι οι στίχοι του πιο δημοφιλούς εμβατηρίου της εποχής, του «Horst Wessell Lied», του σημαντικού κομματιού του «καλλιτεχνικού προγράμματος» των Αγώνων:

«Wenn das Judenblut vom Messer spritzt, dann geht’s nochmal so gut» (‘Ενώ το εβραϊκό αίμα θα χύνεται από το μαχαίρι, όλα θα πηγαίνουν πολύ καλύτερα’).

Αυτό ήταν το μήνυμα του Ολυμπισμού που στάλθηκε στον κόσμο από το φασιστικό καθεστώς.

Ούτως ή άλλως, ο Carl Diem ήταν υπερήφανος για τους «Ολυμπιακούς του» σε όλη τη ζωή του και τόνιζε το «καλλιτεχνικό του πρόγραμμα». Δυστυχώς, κατόπιν αιτήματος του Coubertin, το πρόγραμμα αυτό περιείχε τη «Συμφωνία IX» του Bethoven, που χρησιμοποιήθηκε ως κάλυμμα για αυτό το φασιστικό φεστιβάλ θανάτου. Ακολουθώντας την ίδια αρχή, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μπορούν να χαρακτηριστούν ως «εκπαιδευτικά ιδρύματα», καθώς τα μέλη της «κατώτερης φυλής» καλοσωρίζονταν από μουσική και η πύλη του στρατοπέδου έφερε την επιγραφή: «Arbeit macht Frei!» (Η εργασία απελευθερώνει).

Η πρόθεση του Coubertin να κληροδοτήσει το σύνολο του γραπτού του αρχείου του στο Τρίτο Ράιχ και η επιθυμία του να ιδρύσει η φασιστική Γερμανία το Διεθνές Ολυμπιακό Ινστιτούτο, ένα κέντρο ανάπτυξης του διεθνούς ολυμπιακού κινήματος, δείχνει περαιτέρω τη συμπάθεια του για το ναζιστικό καθεστώς στη Γερμανία. Ο ίδιος ανέθεσε ανοιχτά στον Hitler και στην «υπερ-φυλή» του το μέλλον του Ολυμπιακού κινήματος. Ο αφοσιωμένος οπαδός του, ο Carl Diem, ένας από τους βασικούς ιδεολόγους του ναζιστικού αθλητισμού, έγραψε για αυτό:

«Στις 16 Μαρτίου 1937 ο Coubertin υπέβαλε πρόταση προς τη γερμανική κυβέρνηση σχετικά με την αθλητική ιστορική έκθεση κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση πρέπει να ιδρύσει το Διεθνές Ολυμπιακό Ινστιτούτο Centre d ‘Etudes Olympiques , στην οποία θα κληροδοτήσει τα ντοκουμέντα του και τα ημιτελή σχέδια που αφορούν το σύνολο των πρόσφατα αφυπνισμένων Ολυμπιακών Αγώνων».

Η απόφαση του Hitler να κρατήσει για πάντα τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Γερμανία ήταν ένα από τα κίνητρα αυτής πρωτοβουλίας από τον Coubertin. Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, ο Hitler έδωσε μια τυπική για αυτόν μεγαλομανική εντολή στον αρχιτέκτονα Albert Speer να φτιάξει σχέδια για ένα νέο Ολυμπιακό Στάδιο (στη Νυρεμβέργη), με θέσεις για περισσότερους από 400 000 ανθρώπους, που θα ολοκληρώνονταν το 1945.

«Δεν πειράζει», είπε ο Hitler, «οι Αγώνες του 1940 θα διεξαχθούν στο Τόκιο. Στη συνέχεια όμως θα διεξάγονται πάντα στη Γερμανία, σε αυτό το στάδιο. Και τότε θα ορίσουμε τις απαιτήσεις του αθλητικού πεδίου».

Αυτό είναι ένα τμήμα της εξήγησης του γιατί ο «μεγάλος Γάλλος πατριώτης» Coubertin, ο οποίος ολοκλήρωνε τα πρώτα του έργα με τη φράση «Vive la France!», κληροδότησε τα έργα του στη φασιστική Γερμανία, τον μεγαλύτερο εχθρό των Γάλλων. Ο Coubertin είδε τον Hitler και το φασιστικό καθεστώς του ως μια πιθανότητα πλήρους ενσάρκωσης της δική του φιλοσοφίας. Η αντίληψη του Hitler για το «Wir wollen bauen!», τη πρακτική του φασιστικού καθεστώτος, αποτελούσε την τέλεια επιβεβαίωση για τον Coubertin ότι το έργο και οι ιδέες του θα ζούσαν στο μέλλον.

Όσον αφορά το ερώτημα «Γνώριζε για τα φασιστικά εγκλήματα;», πρέπει να επισημανθεί ότι ο Coubertin, ενώ κατοικούσε στην Ελβετία, είχε την ευκαιρία να παρακολουθεί από κοντά αυτά τα εγκλήματα. Εκτός αυτού, οι Ναζί άρχισαν να κατασκευάζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης αμέσως μετά που κατέλαβαν την εξουσία και χωρίς ιδιαίτερη διακριτικότητα.

«Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπήρχαν στη Γερμανία από το 1933», γράφει ο Arthur Morse στο βιβλίο του «Ενώ Πέθαιναν Έξι Εκατομμύρια», «και αυτό δεν αποτελούσε μυστικό για τον κόσμο. Όπως είδαμε, η ύπαρξη του Νταχάου δημοσιοποιήθηκε στην αρχή της κυριαρχίας του Hitler… . Τον Αύγουστο του 1933, η «Neuer Vorwärts», που εκδίδονταν από τους γερμανούς σοσιαλιστές στην εξορία, εκτιμούσε ότι υπήρχαν ογδόντα χιλιάδες φυλακισμένοι σε 65 στρατόπεδα». «Μέχρι το τέλος του 1933», αναφέρει ο Morse, οι δολοφονίες και οι επιθέσεις πολλαπλασιάστηκαν. Ο Λόρδος Marley, αναπληρωτής ομιλητής της Βουλής των Λόρδων, εκτιμά ότι δύο χιλιάδες δολοφονίες διαπράχθηκαν στη Γερμανία κατά τη διάρκεια εκείνου του έτους».

Υπάρχουν και άλλες λεπτομέρειες σχετικά με το «κατασκευαστικό» σχεδιασμό του Hitler τον οποίο υποστήριξε ανεπιφύλακτα ο Coubertin, κάνοντας ταυτόχρονα σκληρή επίθεση στους αντιπάλους του καθεστώτος του Hitler. Η βίαιη εξόντωση των μελών των SA στις 30 Ιουνίου 1934 («Η νύχτα των μακριών μαχαιριών»)· η καταδίωξη των Εβραίων, με αποκορύφωμα τους νόμους της φυλής της Νυρεμβέργης στις 15 Σεπτεμβρίου 1935, σύμφωνα με τους οποίους οι Εβραίοι στερούνταν πολιτικών δικαιωμάτων (η ιδέα του Hitler είχε αρχικά ανακοινωθεί στο «Πρόγραμμα του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος» τον Φεβρουάριο του 1920)· οι διώξεις και οι δολοφονίες των εργαζομένων και των αρχηγών της αντιπολίτευσης. Στις 16 Μαρτίου 1935, ο Hitler ανακοίνωσε την ανοικοδόμηση της γερμανικής πολεμικής μηχανής. στις 7 Μαρτίου 1936, μόλις λίγες μέρες μετά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν, τα στρατεύματα του Hitler μπήκαν στην αποστρατιωτικοποιημένη περιοχή του Ρήνου, παραβιάζοντας αυστηρά τις διεθνείς συμφωνίες και αψηφώντας τη «αγαπημένη» Γαλλία του Coubertin. Ταυτόχρονα, οι φασίστες συστηματικά κατέστρεψαν το σύνολο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς που αντιτίθονταν στην ιδεολογία τους. Τα αριστουργήματα του παγκόσμιου πολιτισμού κάηκαν σε τεράστιες φωτιές.

Οι επαφές του Coubertin με τον Hermann Esser μαρτυρούν περαιτέρω, στο βαθμό που αγκάλιασε την ναζιστική προπαγάνδα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Maser, ο Esser ήταν «από τους πιο ισχυρούς συνεργάτες του Hitler στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα» ήδη από το 1921 έως το 1924. Το 1925 διορίστηκε υπεύθυνος της ναζιστικής προπαγάνδας από τον ίδιο τον Hitler. Σύντομα έγινε ο συντάκτης του βιβλίου «Die Judische Weltpest. Judendämmerung auf dem Erdball» (Η εβραϊκή μάστιγα, η πτώση των Εβραίων). Έγινε υφυπουργός στο Reichministerium το 1939 και κατά την εποχή της ναζιστικής αγωνίας Esser αντιπροσώπευε τον Hitler στους εορτασμούς του κόμματος το 1943 και το 1945. Ο ιστορικός Bracher αναφέρονταν στον Esser ως φανατικό μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, που χρησιμοποίησε «τα πιο επαίσχυντα μέσα αντισημιτικής και αντιδημοκρατικής προπαγάνδας». Να πως περιγράφει αυτό ο άνθρωπος περιγράφει στον Lammer τη συνάντησή του με τον Coubertin στις 6 Απριλίου 1937:

«Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην Ελβετία τον περασμένο μήνα, μου πολλοί με συμβούλευσαν να επισκεφθώ τον ηλικιωμένο ιδρυτή των Ολυμπιακών Αγώνων, Βαρόνο Coubertin. Αυτή η χειρονομία θα μπορούσε να είναι πολύ γόνιμη, δεδομένου ότι ο Βαρόνος Coubertin δεν είναι τόσο δημοφιλής ούτε στην Ελβετία ούτε στη μητρική του Γαλλία. Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο αποφάσισα όχι μόνο να επισκεφθώ τον Βαρόνο στη Γενεύη, αλλά και να προσκαλέσω αυτόν τον ιδιαίτερα διάσημο άνδρα σε ένα γερμανικό σανατόριο. Όταν ήρθα στη Γενεύη, ο Γερμανός πρόξενος με πληροφόρησε ότι ο Βαρόνος δεν ήταν σε καλή κατάσταση.

Παρά το γεγονός αυτό ήταν πρόθυμος να με δει. Η αποδοχή του της πρόσκλησης στη Γερμανία εξαρτιόταν πλήρως από το ποιος θα έκανε την πρόσκληση.

Κατά την επίσκεψή μου στο Βαρόνο Coubertin είχα την εντύπωση πως μιλούσα σε έναν ετοιμοθάνατο άνθρωπο. Θεώρησα σκόπιμο να μεταφέρω σε αυτόν τον ηλικιωμένο κύριο, που μίλούσε για τον Φυρέρ και το Ράιχ με τέτοιο ενθουσιασμό, τις καλύτερες ευχές του Φυρέρ και την πρόσκλησή του να μείνει σε ένα σανατόριο στη Γερμανία. Ευτυχώς, φαίνεται ότι η υγεία του Βαρόνου Coubertin είναι πολύ καλύτερη, ώστε να εξετάζει το ενδεχόμενο να έρθει στη Γερμανία. Έχω ήδη κάνει όλες τις ρυθμίσεις για τον Βαρόνο και την οικογένειά του να απολαύσουν τις καλύτερες φροντίδες στο Μπάντεν-Μπάντεν εκ μέρους του Τουριστικού Γραφείου του Ράιχ. Η παρουσία του εδώ θα ήταν πολύ σημαντική για τον γερμανικό τουρισμό. Θεωρώ αυτές τις προπαγανδιστικές επισκέψεις εξαιρετικής σημασίας και ελπίζω ότι ο Führer θα εγκρίνει την πρόσκλησή μου προς τον Βαρόνο Coubertin».

Ο Coubertin έγραψε στον Hitler, πιστεύοντας ότι ο ίδιος ο Φυρέρ τον είχε καλέσει στη Γερμανία:

«Εξοχότατε,

Με ενθουσιάστηκε βαθιά η επίσκεψη του υπουργού κ. H. Esser εξ ονόματος της Εξοχότητας σας και σας εκφράζω εσπευσμένα την ευγνωμοσύνη μου. Έτσι, η Γερμανία ενώνει – και με τον πιο θαυμάσιο τρόπο – τον εορτασμό της επετείου μου που έγινε στις 20 Ιανουαρίου στο Πανεπιστήμιο της Λοζάνης. Με την ευκαιρία αυτή, ήμουν καλεσμένος να ολοκληρώσω την πεντηκονταετή εργασία μου, η οποία αφορούσε σχεδόν πλήρως μεταρρυθμίσεις και βελτιώσεις της εκπαίδευσης. Η Γερμανία έχει εκδηλώσει επανειλημμένα την εκτίμησή της προς το έργο μου και της οφείλω την βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου. Ελπίζω πως η υγεία μου θα μου επιτρέψει να εξετάσω και να αποδεχτώ την πιο ευγενική πρόσκληση που μου δόθηκε για λογαριασμό της Εξοχότητας σας. Το θεωρώ ως μια άλλη απόδειξη της καλοσύνης Σας. Σας ζητώ ταπεινά η Εξοχότητα σας να δεχτεί το σεβασμό μου και τη βαθύτατη πίστη.

Γενεύη, 17 Μαρτίου 1937 Pierre de Coubertin»

Θα πρέπει επίσης να προστεθεί ότι, στις 28 Ιανουαρίου 1936, ο Hitler δέχθηκε την πρόταση δώσει το όνομα του Coubertin στον χώρο μπροστά από τη νότια είσοδο του Ολυμπιακού Σταδίου. Μια ενδιαφέρουσα δήλωση σχετικά με το θέμα έγινε από τον Carl Diem το 1946, πως το μοναδικό μνημείο που κτίστηκε προς τιμήν του Coubertin είναι στη Γερμανία και ότι εκεί υπάρχει ένα σημείο με το όνομά του.

Ταυτόχρονα, οι Ναζί πρότειναν τον Coubertin για το βραβείο Νόμπελ, σε αντίθεση με τον Karl von Ossietzky, ο οποίος φυλακίστηκε ως αντίπαλος του Hitler αλλά ήταν σεβαστός από τις δημοκρατίες του κόσμου. Ο Coubertin αποδέχθηκε την πρόταση, ελπίζοντας ότι θα υποστηριχθεί από τη Νορβηγική Ολυμπιακή Επιτροπή. Η Νορβηγική Επιτροπή Ειρήνης έδωσε το βραβείο στον Ossietzky και ο Coubertin, απογοητευμένος, έγραψε στον Hans von Tschammer und Osten, τον υπουργό Αθλητισμού των Ναζί:

«Γνωρίζω ότι τα τελευταία πενήντα χρόνια συνέβαλα στην ειρήνη περισσότερο με την προώθηση του διεθνούς αθλητισμού, παρά με άχρηστες ομιλίες και παραστάσεις. Η αναγνώρισή σας από αυτή την άποψη είναι πολύτιμη για μένα.»

Μιλώντας για τα χρήματα που πήρε ο Coubertin από τους Ναζί, πρέπει να αναφερθεί ότι το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας των 500000 χρυσών φράγκων που κατείχε όταν ξεκίνησε το ταξίδι του στον Όλυμπο είχε σχεδόν εξαφανιστεί στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Για να τον βοηθήσουν, ιδρύθηκε το «Pierre-de-Coubertin-Funds» και οι γαλλικές και νορβηγικές Ολυμπιακές Επιτροπές συνεισέφεραν 5000 μάρκα. Ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Υποθέσεων Pfundtner συνειδητοποιώντας ότι η βοήθεια προς τον Coubertin θα μπορούσε να εξυπηρετήσει καλά την εικόνα της Ναζιστικής Γερμανίας και πρότεινε στον Hitler πως πρέπει να είναι πιο γενναιόδωροι. Ο Hitler ενέκρινε αμέσως την καταβολή 10000 μάρκων στον Coubertin. Ο Lewald παρέδωσε προσωπικά την επιταγή στον Coubertin και ανέφερε ότι «την δέχθηκε με μεγάλη ευχαρίστηση και ευγνωμοσύνη».

Ωστόσο, ο Coubertin δεν είναι ο μόνος «ολυμπιακός τζέντλεμαν» που γοήτευσε ο φασισμός. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος στην Ευρώπη και η μεγάλη ύφεση το 1929 – που διέλυσε το μύθο της «κοινωνίας του ελεύθερου ανταγωνισμού» και έδειξε τι ελπίδες οι εργαζόμενοι μπορούν να τρέφουν για τους εργοδότες τους σε μια περίοδο κινδύνου – ο  Hitler εμφανίστηκε ως «ο σωτήρας του (αστικού) πολιτισμού» από την «πανούκλα του κομμουνισμού». Οι δυτικές κυβερνήσεις, ειδικά στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία, ενθουσιάστηκαν από την «αποφασιστικότητα» (διαβάστε βιαιότητα) που έδειξε ο Hitler στις σταυροφορίες του ενάντια στους κομμουνιστές. Προσπαθώντας να δικαιολογήσει τον ναζιστικό τρόμο στη Γερμανία, ο αμερικανός πρόξενος Kehl έγραφε στην επιστολή του της 31ης Μαρτίου 1933:

«Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Εθνικοσοσιαλιστική Οργάνωση έκανε μεγάλη χάρη στον κόσμο, διαλύοντας τον κομμουνισμό στη Γερμανία. Όσον αφορά την καταστροφή της κομμουνιστικής πανώλης σε ορισμένες άλλες χώρες, αυτό θα μπορούσε να είναι ένα θετικό αποτέλεσμα.»

Ο Morse προσθέτει:

«Αν και ο Πρόξενος Κέχελ μιλούσε για τον εαυτό του στην αναφορά του από τη Γερμανία, η πεποίθησή ήταν ευρέως αποδεκτή στο Υπουργείο Εξωτερικών».

Ο Morse περιέγραψε επίσης τη στάση απέναντι στον φασισμό που εξέφραζε ο στρατηγός Sherrill, ο Αμερικανός εκπρόσωπος στη ΔΟΕ:

«Κρίνοντας τη γενική δυσαρέσκεια εναντίον του φασισμού, εκείνος (ο Sherrill) εξήρε τον Mussolini ως ‘έναν άνθρωπο που έχω γνωρίσει και σέβομαι εδώ και πολύ καιρό, ένας γεναίος πατέρας που έστειλε τους δύο γιους του στη σκληρότερη μάχη’ (εδώ ο Sherrill αναφέρεται στη ‘διάσημη εκστρατεία’ στην Αιθιοπία). Η στρατηγός πρόσθεσε δυστυχώς ότι θα ήθελε να έρθει ο Mussolini στις ΗΠΑ και να αντιμετωπίσει τον κομμουνισμό εκεί όπως είχε κάνει στην Ιταλία».

Υπάρχει ένας άλλος «Ολύμπιος τζέντλεμαν», εκτός από τον Sherrill, ο οποίος στάλθηκε από την Αμερική στην Ευρώπη για να εξετάσει αν η Ναζιστική Γερμανία ήταν κατάλληλη για την διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων – ο Avery Brundage, ο τότε πρόεδρος της Αμερικανικής Ολυμπιακής Επιτροπής και αργότερα Πρόεδρος της ΔΟΕ. Ήταν μεγάλος θαυμαστής του Coubertin και ήταν διάσημος για τις αντικομμουνιστικές και ρατσιστικές του στάσεις. Να πως δικαιολόγησε τη φασιστική τρομοκρατία και ουσιαστικά «ανάγκασε» την αμερικανική Ολυμπιακή ομάδα να συμμετάσχει στους Αγώνες του Βερολίνου: «Ανεξάρτητα από το ποια χώρα διοργανώνει τους Ολυμπιακούς Αγώνες, θα υπάρχει πάντα μια ομάδα, μια θρησκεία ή ένας αγώνας για να διαμαρτυρηθούν πράξεις της κυβέρνησής της, κατά το παρόν ή το παρελθόν». Για αυτό ο Brundage απευθύνθηκε στους Εβραίους και όλους τους άλλους που μποϊκοτάραν τους Ολυμπιακούς Αγώνες των Ναζί έτσι:

«Ορισμένοι Εβραίοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως μέσο για μποϊκοτάζ τους εναντίον των Ναζί».

Όσον αφορά το «περιστατικό» με τον Jesse Owens, υπάρχει μια έκδοση της ιστορίας που λέει ότι ο Hitler δεν αρνήθηκε να συγχαρεί τον Owens λόγω της στάσης του απέναντι στους μαύρους, αλλά λόγω ορισμένων προβλημάτων στο πρωτόκολλο. Ο Κόμης Baillet-Latour, ο πρόεδρος της ΔΟΕ και διάδοχος του Coubertin, ζήτησε από τον Hitler να σταματήσει να χτυπά τα χέρια με τους νικητές, αφού δεν ήταν επίσημος των Αγώνων, αλλά απλά ένας επισκέπτης. Αυτό συνέβη πριν από τη νίκη του Owens και για αυτό η χειραψία παραλείφθηκε. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Baldur von Schirach, ενός από τους πιο στενούς συνεργάτες του Hitler, ο Φύρερ είπε: «Οι Αμερικανοί θα πρέπει να ντρέπονται που αφήνουν τους νέγρους να κερδίζουν τα μετάλλια για αυτούς. Δεν θα έδινα ποτέ χέρια με έναν Μαύρο».  Όταν ο Schirach πρότεινε στον Hitler να θέσει για μια φωτογραφία με τον Jesse Owens, τον« ανταγωνιστή του στη δημοτικότητα »(29) στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, προκειμένου να δημιουργήσει μια εντύπωση μιας φιλικής ατμόσφαιρας στους Αγώνες – ο Hitler «εξερράγη και φώναξε πως η ιδέα αυτή ήταν η χειρότερη προσβολή». Αυτή η εκδοχή της ιστορίας είναι παρόμοια με αυτή του βιβλίου του Albert Speer «Μέσα στο Τρίτο Ράιχ»:

«Λίγους μήνες μετά την προφανή στρατιωτικοποίηση της ζώνης του Ρήνου, ο Hitler απολάμβανε την αρμονική ατμόσφαιρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πίστευε ότι η διεθνής εχθρότητα έναντι της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας κατευνάστηκε μια για πάντα. Έδωσε εντολές να γίνει ότι ήταν δυνατόν για να δημιουργηθεί η εντύπωση μιας ειρηνικής Γερμανίας μπροστά σε πολλούς σημαντικούς επισκέπτες. Ο ίδιος παρακολούθησε τους αθλητικούς αγώνες με έντονο ενθουσιασμό. Κάθε μία από τις παράδοξα πολλές γερμανικές νίκες τον έκανε εξαιρετικά χαρούμενο. Αλλά ήταν επίσης εξοργισμένος με μια σειρά νίκες αυτού του υπέροχου μαύρου Αμερικανού δρομέα Jesse Owens. (Εδώ είναι όπου ο Speer, ο αφοσιωμένος οπαδός του Hitler μέχρι τις τελευταίες μέρες του καθεστώτος του, προσπαθεί και πάλι να επισημάνει ότι ήταν «διαφορετικός»). Οι άνθρωποι των οποίων οι πρόγονοι προέρχονταν από τη ζούγκλα πρέπει να είναι πρωτόγονοι, είπε ο Hitler, σηκώνοντας τους ώμους του· το σώμα τους είναι πιο δυνατό από το σώμα των πολιτισμένων λευκών. Είναι αθέμιτος ανταγωνισμός και επομένως πρέπει να αποκλειστούν από τους μελλοντικούς Αγώνες».

Η ΔΟΕ θέλησε πάνω από όλα να αποκτήσει την επίσημη κάλυψη στο κοινό για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξάγονταν στη ναζιστική Γερμανία – για να αποδείξει ότι το Ολυμπιακό κίνημα όπως και οι Αγώνες του Βερολίνου «δεν είχαν καμία σχέση με την πολιτική». Οι «λεπτομέρειες» για τη συμμετοχή των Εβραίων διαγωνιζομένων στους Αγώνες, όπως αποδεικνύουν και άλλα γεγονότα – ο Baillet-Latour ζήτησε από τον Hitler να αφαιρέσει τις αντισημιτικές αφίσες από το δρόμο προς το αεροδρόμιο του Βερολίνου· ζήτησε επίσης από τη γερμανική κυβέρνηση να υπακούσει στην Ολυμπιακή Διακήρυξη και να επιτρέψει στους εβραίους διαγωνιζόμενους να συμμετάσχουν στη γερμανική ομάδα. Το χειρότερο από όλα ήταν το γεγονός ότι η αναγνώριση των επίσημων συνθηκών χρησιμοποιήθηκαν ως απόδειξη ότι «όλα είναι καλά» στη φασιστική Γερμανία και ότι δεν υπάρχουν διώξεις λόγω φυλής ή καταστάσεων. Η ΔΟΕ υποστήριξε πρακτικά το ναζιστικό καθεστώς και του επέτρεψε να αποκτήσει διεθνές κύρος.

Και δεν τελειώνει εδώ. Όταν η φασιστική Ιαπωνία αρνήθηκε να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1940, που θα πραγματοποιηθεί στο Τόκιο – προκειμένου να εκστρατεύσει ελεύθερα κατά του κινεζικού λαού και να προετοιμάσει τις εκστρατείες της Άπω Ανατολής – η ΔΟΕ προσπάθησε να βρει μια χώρα πρόθυμη να οργανώσει τους Αγώνες τις παραμονές του πολέμου. Μετά από μάταιη αναζήτηση, η ΔΟΕ απευθύνθηκε στους Ναζί. Ο Hitler κλήθηκε και πάλι να προετοιμάσει τους χειμερινούς αγώνες στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν. Αυτή ήταν μια ακόμη ευκαιρία για να αποδείξει στον κόσμο ότι το ναζιστικό καθεστώς επιθυμούσε πάνω από όλα «την ειρήνη και τη συνεργασία μεταξύ των λαών του κόσμου». Εξάλλου, ταίριαζε με τα σχέδια του Hitler να μεταφέρει μόνιμα τους Αγώνες στη Γερμανία. Αποδέχθηκε την προσφορά. Αλλά σύντομα, για τους ίδιους λόγους με την Ιαπωνία, η Γερμανία εγκατέλειψε την οργάνωση των χειμερινών αγώνων. Ο Carl Diem μίλησε για ακόμη μια φορά εξ ονόματος του ναζιστικού καθεστώτος.

Οι Αγώνες του Βερολίνου ήταν ο ανταγωνισμός μεταξύ των φασιστικών καθεστώτων (Γερμανία, Ιαπωνία, Ιταλία) και των «δημοκρατικών» συστημάτων (ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία). Οι φασίστες θριάμβευαν: η Γερμανία πήγε για πρώτη φορά στην ιστορία καλύτερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ιαπωνία κέρδισε την Αγγλία, και η Ιταλία κέρδισε περισσότερα μετάλλια από τη Γαλλία. Οι φανατικοί φασιστές το είδαν ως σημάδι και ο πόλεμος μπορούσε να ξεκινήσει.

Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βέλγος Κόμης Baillet-Latour, διάδοχος του Coubertin ως Πρόεδρος της ΔΟΕ, έκανε σχέδια για το «μέλλον» του Ολυμπιακού κινήματος στη ναζιστική «Νέα Τάξη» με τους άνδρες του Hitler – Diem, Lewald, Hans von Tschammer und Osten. Όλα αυτά, φυσικά, σύμφωνα με τις αρχές της «ειρηνικής συνεργασίας μεταξύ των λαών»!

Η πραγματική φύση της ΔΟΕ φαίνεται από τη δομή της μετά τον πόλεμο. Πρώτα ο Γερμανός Karl von Halt: Μπήκε στη ΔΟΕ το 1929. Κατείχε το βαθμό Gruppenführer της SA. Μετά τον πόλεμο κατηγορήθηκε ότι ήταν εγκληματίας πολέμου. Σώθηκε χάρη στην προσωπική επιρροή του Avery Brundage. Ο Karl von Halt δεν παρέμεινε απλά στη ΔΟΕ, αλλά προήχθη στο στην Εκτελεστική Επιτροπή το 1957. (Το 1951 έγινε πρόεδρος της Δυτικογερμανικής Ολυμπιακής Επιτροπής.) Παρόμοια μοίρα επιφυλάχθηκε και για το Γάλλο Μαρκήσιο Melchior de Polignac. Μπήκε στη ΔΟΕ το 1914. Πέρασε έξι μήνες σε γαλλική φυλακή ως συνεργάτης των φασιστών. Έμεινε επίσης στη ΔΟΕ ως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής μέχρι το 1950. Τόσο ο Sigfrid Edstrøm, ο πρώτος πρόεδρος της ΔΟΕ μετά τον πόλεμο, όσο και ο Brundage επέμειναν ότι ο Ιταλός φασίστας Count Paolo Thaon di Revel θα πρέπει επίσης να διατηρήσει την ιδιότητα του μέλους στην επιτροπή. Μπήκε στη ΔΟΕ το 1932 και εξελέγη στην Εκτελεστική Επιτροπή το 1954. Με τον ίδιο τρόπο, η ΔΟΕ κράτησε τον κόμη Alberto Bonacossa, οπαδό του Mussolini, στη ΔΟΕ από το 1925 και στην Επιτροπή από το 1952. Φαίνεται ότι η κύρια προϋπόθεση για είσοδο στη ΔΟΕ είναι να γίνεις μέλος του φασιστικού κινήματος!

Η ιστορία του στρατηγού Giorgio Vaccaro, ενός Ιταλού φασίστα, ρίχνει περισσότερο φως στην εικόνα της «ένδοξης ιστορίας» της ΔΟΕ. Έμεινε στον Οργανισμό παρά τα αιτήματα της Ιταλικής Ολυμπιακής Επιτροπής ότι θα έπρεπε να απομακρυνθεί ως προσβολή στην μεταπολεμική Ιταλία. Αυτή ήταν μια ήττα για όσους προσπαθούν να πολεμήσουν το δικαίωμα των χωρών-μελών της ΔΟΕ να εκλέγουν τα μέλη της ΔΟΕ και να επηρεάσουν την πολιτική της. Ο Adolf Friedrich Mecklenburg, ο πρόεδρος του συλλόγου «ξένων δημοσιογράφων» κατά τη ναζιστική εποχή, ο στενότερος βοηθός του Goebbels, παρέμεινε επίσης στη ΔΟΕ μετά τον Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Σουηδός Κόμης Clarence von Rosen, μέλος της ΔΟΕ από το 1900, έγραψε στον φίλο του Brundage, αφού αποκαλύφθηκαν τα φρικτά εγκλήματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ότι οι Εβραίοι πρέπει να θεωρηθούν υπεύθυνοι για όλο το κακό στον κόσμο και ότι ο «κομμουνισμός είναι την πολιτική μορφή του Ιουδαϊσμού».

Ο Avery Brundage, ο ηγέτης του μεταπολεμικού Ολυμπιακού κινήματος και ο επίσημος Πρόεδρος της ΔΟΕ από το 1952 έως το 1972, υποστήριξε δημόσια το ναζιστικό καθεστώς πριν ακόμα μπει στη ΔΟΕ. Στην πραγματικότητα μπήκε στη ΔΟΕ επειδή υποστήριζε ναζιστική πολιτική. Έφερε την αμερικανική ολυμπιακή ομάδα στο Βερολίνο, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του Αμερικανικού κοινού, κάτι για το οποίο οι Ναζί ήταν ιδιαίτερα ευγνώμονες. Την ίδια στιγμή, ο Brundage έδινε παθιασμένες διαλέξεις σε όλη την Αμερική, στηρίζοντας τη ναζιστική πολιτική στη Γερμανία και υποστηρίζοντας την ουδέτερη θέση των ΗΠΑ. Η κύρια πνευματική του έμπνευση ήταν το «Mein Kampf» του Hitler. Μετά τον πόλεμο, προσπαθώντας να οικοδομήσει μια πολιτική καριέρα, αγωνίστηκε μαζί με τον γερουσιαστή McCarthy σε μια από τις πιο επαίσχυντες στιγμές της αμερικανικής ιστορίας. Σε αυτά τα χρόνια ο «Ολύμπιος της ειρήνης» ο Brundage επέπληξε την αμερικανική κυβέρνηση για την λήξη του κορεατικού πολέμου, επειδή ήταν «μια ντροπιαστική πράξη για όλους τους λευκούς στην Ασία». Ο Brundage έκλεισε την καριέρα του υποστηρίζοντας το ρατσιστικό καθεστώς στη Νότιο Αφρική. Στη διάσημη ομιλία του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972, εξέφρασε τη λύπη του για τη «χαμένη μάχη για τη Ροδεσία». Σύμφωνα με τον Αμερικανό καθηγητή Guttmann, για δεκαετίες μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, ο Brundage θεωρούνταν ως «ανοιχτός θαυμαστής του Hitler». Ακολουθούν μερικές λεπτομέρειες, τις οποίες ανέφερε ο Guttmann, και που δείχνουν την «ηθική καθαρότητα» του Brundage, στην οποία επέμενε ενώ ήταν πρόεδρος της ΔΟΕ. Ο Avery Brundage ήταν μέλος της Αμερικανικής ολυμπιακής ομάδας το 1912 στη Στοκχόλμη. Ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος του ήταν ένας Ινδιάνος με το όνομα Jim Thorpe, ο οποίος ήταν ο πρώτος στο πένταθλο. Ο Brundage ήρθε στην έκτη θέση και εγκατέλειψε τον αγώνα πριν τελειώσει, ανίκανος να δεχτεί την ήττα με αθλητικό τρόπο. Ο Thorpe έχασε τα μετάλλιά του μετά τον θρίαμβό του, λόγω της κατηγορίας ότι έπαιξε μπέιζμπολ σε μια ημιεπαγγελματική ομάδα και έλαβε χρήματα για αυτό. Υπάρχει ισχυρές ενδείξεις ότι ο Brundage ήταν ο μυστικός υποκινητής αυτής της ίντριγκας. Τα πράγματα γίνονται πιο προφανή αν κάποιος ξέρει ότι ο Brundage, ο «προστάτης των παραδοσιακών αξιών», αρνήθηκε να αναγνωρίσει τους δύο εκτός γάμου γιους του, φοβούμενος ότι αυτό θα κατέστρεφε την εικόνα του και θα τον εμπόδιζε να εκλεγεί Πρόεδρος της ΔΟΕ.

Ο Brundage ήταν αυτός που έφερε τον Juan Antonio Samaranch στη ΔΟΕ το 1966, ως άνθρωπος «τον οποίο πίστευε και αγαπούσε». Δύο χρόνια αργότερα ο Samaranch διορίστηκε Υπεύθυνος Πρωτοκόλλου, και το 1970 ο Brundage τον έβαλε στο Διοικητικό Συμβούλιο.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα του βιβλίου του Vyv Simson και του Andrew Jennings για το Samaranch, «Οι Άρχοντες των Δαχτυλιδιών», είναι ότι ασχολείται αποκλειστικά με το άθλημα της εποχής μας και ξεκινά από την υπόθεση πως «μόλις πριν από μια δεκαετία ήταν πηγή ομορφιάς και καθαρότητας». Βασιζόμενοι σταθερά σε αυτή την παράλογη πεποίθηση, οι συγγραφείς δεν αναλύουν σωστά την ιστορία του σύγχρονου Ολυμπιακού κινήματος. Χωρίς αυτή την ανάλυση είναι αδύνατο να εξηγηθεί πώς ένας από τους κορυφαίους φασίστες της Ισπανίας έγινε πρόεδρος της ΔΟΕ. Αν είχαν περάσει αρκετό καιρό στη διερεύνηση της πολιτικής βιογραφίας του Avery Brundage, θα συνειδητοποιούσαν ότι ο Samaranch δεν κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Brundage κάνοντας τα θελήματα του, αλλά ακριβώς επειδή ήταν ορθόδοξος φασίστας. Ο Samaranch ήταν πραγματικός άνθρωπος του Brundage. Ο Brundage γνώριζε πολύ καλά ότι ο Samaranch ήταν υψηλόβαθμο μέλος του φασιστικού καθεστώτος στην Ισπανία και ότι ήταν υπεύθυνος για την αιματηρή καταπίεση στην Καταλαία. Ο Brundage δεν ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι ο Samaranch, ως μέλος της ΔΟΕ, εξέθεσε δημοσίως τις φασιστικές του πεποιθήσεις και φορούσε τη φασιστική του στολή ενώ βρισκόταν στους δρόμους της Βαρκελώνης και στη συνέχεια μίλησε για τα «ιδανικά» των Ολυμπιακών Αγώνων. Έχοντας αυτό κατά νου, καθίσταται σαφέστερο το πώς το 1965, από όλες τα μέρη, η ΔΟΕ επέλεξε τη φασιστική Μαδρίτη να πραγματοποιήσει τη γενική συνέλευσή της, στην οποία πρόεδρος ήταν ο στρατηγός Franco!

Όπως άρεσε πάντα στους κύριους του Ολυμπιακού κινήματος, ο αθλητισμός και ειδικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είχαν «καμία σχέση με την πολιτική». Αυτό τελικά επιβεβαιώθηκε από τον ίδιο τον Franco. Προεδρεύοντας της συνέλευσης της ΔΟΕ, δεν μίλησε για την πολιτική (προσέφερε στην αμερικανική κυβέρνηση τη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων στην Ισπανία) αλλά για την «πίστη στα ολυμπιακά ιδεώδη», για την «ειρήνη», τη «διεθνή συνεργασία» … και για αυτό ανταμείφθηκε με έντονο χειροκρότημα από τους κυρίους της ΔΟΕ. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο φασίστας δικτάτορας Franco έγινε, δίπλα στους Coubertin, Baillet-Latour, Diem, Hitler, Goebbels, Mussolini και Brundage, μέρος της «ένδοξης» Ολυμπιακής ιστορίας. Ήταν αρκετό να μιλήσουν για τα ολυμπιακά ιδεώδη για να μετατρέψουν οι μεγαλύτεροι εγκληματίες του κόσμου σε Ολυμπιακούς αγγέλους!

Ο «πονηρός χαμαιλέοντας» Juan Antonio Samaranch το συνειδητοποίησε εγκαίρως. Με το να απαγγέλει ιερές ολυμπιακές προσευχές «ειρήνης» και «διεθνούς συνεργασίας», αυτός ο «εκατό τοις εκατό φρανκιστής», όπως του άρεσε να αποκαλείται μεταξύ φίλων, μετατράπηκε σε αγγελιοφόρο ειρήνης και εξυμνήθηκε παντού. Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Βαρκελώνη, ο Ισπανός Βασιλιάς τίμησε τον Samaranch με τον τίτλο του Μαρκήσιου. Φάνηκε ότι ο φασίστας Samaranch, μετά τους Αγώνες της Βαρκελώνης, ξεπλήρωσε τα χρέη για τα εγκλήματά του. Οι πολίτες της Ισπανίας, που έζησαν τα χρόνια του εγκληματικού καθεστώτος, δεν εξαπατήθηκαν από τον «πονηρό χαμαιλέοντα». Για αυτούς, όπως και με τον υπόλοιπο κόσμο ελευθερίας, παρέμεινε αυτό που πάντα ήταν, ένας φασίστας. Ο «πονηρός χαμαιλέοντας» άλλαξε τα χρώματα του αλλά η φύση του παρέμεινε η ίδια. Είναι αξιοσημείωτο ότι η επίσημη βιογραφία του Samaranch, που δημοσιεύθηκε από τη ΔΟΕ, δεν αναφέρει ούτε μια λέξη για τη μακρά πολιτική του δραστηριότητα στην Ισπανία. Ακολουθεί ένα απόσπασμα από αυτή την έκδοση, με τίτλο «Ολυμπιακό κίνημα», που βγήκε το 1984 από τη ΔΟΕ:

«Γεννήθηκε το 1920 στη Βαρκελώνη. Βιομήχανός, πρώην πρεσβευτής της Ισπανίας στη Μόσχα. Αντιπρόεδρος και πρόεδρος της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής της Ισπανίας μεταξύ 1955-1970, ήταν ένας από τους διοργανωτές των δεύτερων Μεσογειακών Αγώνων στη Βαρκελώνη το 1955. Μπήκε στην ΔΟΕ το 1966 και ήταν μέλος πολλών συμβουλίων. Ως μέλος της εκτελεστικής επιτροπής και αντιπρόεδρος κληρονομεί τη θέση του προέδρου της ΔΟΕ από τον Λόρδο Killanin το 1980 και από τότε είναι υπεύθυνος για το Ολυμπιακό κίνημα».

Για να εξαπατήσει τον κόσμο και να δημιουργήσει μια νέα εικόνα που να ταιριάξει με τη θέση που κατείχε τώρα, ο Samaranch παρέλειψε από τη βιογραφία του ότι ήταν (φασιστικό) μέλος του (φασιστικού) κοινοβουλίου (Cortes) της Ισπανίας· μέλος του (φασιστικού) δημοτικού συμβουλίου της Βαρκελώνης· πρόεδρος του (φασιστικού) περιφερειακού συμβουλίου της Καταλονίας, και μάλιστα ότι διορίστηκε υπουργός αθλητισμού (από τον Franco). Η υπηρεσία προπαγάνδας της ΔΟΕ όπως κάθε τι άλλο στη ΔΟΕ ήταν υπό τον έλεγχο του Samaranch. Στόχευε να δημιουργήσει έναν μύθο για τον Samaranch: «Είναι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στο ολυμπιακό κίνημα» – σύμφωνα με ένα από τα φυλλάδια προπαγάνδας που κατασκευάστηκαν στην έδρα της ΔΟΕ στη Λοζάνη.

Η κατάσταση αλλάζει ολοένα και περισσότερο καθώς οι επίμονοι εκπρόσωποι των ολοκληρωτικών καθεστώτων αντικαθίστανται από ρεαλιστικά «νέα παιδιά» που ενδιαφέρονται πρωτίστως για τα χρήματα. Έτσι είναι λογικό ολοένα και λιγότερες εθνικές σημαίες και όλο και περισσότερες σημαίες πολυεθνικών εταιρειών να ανεμίζουν πάνω από τις ολυμπιακές αρένες. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν γίνει ένας τεράστιος θησαυρός για τη διαφήμιση πολυεθνικών εταιρειών. Στο πλαίσιο αυτό τίθεται το ερώτημα ως προς το νόημα του περίφημου αξιώματος πως «ο αθλητισμός δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική». Γιατί ενώ ο αθλητισμός βρισκόταν στα χέρια των γραφειοκρατικών φραξιών, τονίζονταν συνεχώς ότι «ο αθλητισμός πρέπει να καθαριστεί από την πολιτική». Αυτή ήταν η ιερή φόρμουλα για την επίλυση όλων των προβλημάτων. Πού είναι τώρα αυτοί οι «ανθρωπιστές» που οι Ολυμπιακοί κύριοι πωλούν κυριολεκτικά τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε καπιταλιστικά συμφέροντα; Τι συνέβη με τον «αγώνα κατά της χειραγώγησης των αθλημάτων και των αθλητών»; Πού είναι τώρα τα λόγια τους για την «αγάπη για την ελευθερία»; «Η απελευθέρωση του αθλητισμού από την πολιτική» γίνεται έτσι ο αγώνας για την απεριόριστη ελευθερία του κεφαλαίου στον αθλητισμό.

Οι σημερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν χάσει όχι μόνο τη νομιμότητα τους από την άποψη των ανθρωπιστικών αξιών τις οποίες επικαλούνται τα Ολυμπιακά αφεντικά, αλλά και από την άποψη της Ολυμπιακής ιδέας του Coubertin. Αντί για εθνικές σημαίες, οι Ολυμπιακοί Αγώνες κυριαρχούνται ολοένα και περισσότερο από τα σύμβολα των καπιταλιστικών εταιρειών· αντί «εκκλησίας», οι Ολυμπιακοί Αγώνες γίνονται «πανηγύρια». αντί της «ελίτ» των εθνών και των φυλών, οι συμμετέχοντες γίνονται «μονομάχοι στην αρένα»· αντί να είναι «εκπαιδευτικός» (το religio athletae του Coubertin), ο αθλητισμός γίνεται μια κερδοφόρα επιχείρηση· αντί της «θέλησης για νίκη», επιστημονικές ομάδες, εργαστήρια και φάρμακα γίνονται η βασική κινητήρια δύναμη του αθλητισμού· αντί να προέρχεται η αθλητική «ελίτ» από τα υψηλότερα στρώματα της κοινωνίας, ο αθλητισμός γίνεται το «προνόμιο» εκείνων που βρίσκονται στο κατώτερο άκρο της κοινωνικής σκάλας· αντί της επίδειξης της «ανωτερότητας» της λευκής φυλής, οι «έγχρωμοι λαοί» κυριαρχούν στις αθλητικές αρένες· αντί να «στεφανώνουν τους νικητές», οι γυναίκες έχουν γίνει η κύρια «δύναμη» στην κατάρριψη ρεκόρ· αντί να είναι οι αξιότιμοι «θεματοφύλακες της Ολυμπιακής ιδέας», οι Ολυμπιακοί αξιωματούχοι έχουν γίνει αδίστακτοι έμποροι που έχουν μετατρέψει τους Ολυμπιακούς Αγώνες ένα τραγικό προϊόν θεάματος…

Η σημερινή Ολυμπιακή φλόγα, η οποία μεταφέρθηκε αρχικά από αριστοκράτες και στη συνέχεια παραδόθηκε στους φασίστες και στη συνέχεια στα γεράκια του ψυχρού πολέμου, κατέληξε στα χέρια των Ολυμπιακών εμπόρων. Εκείνοι που ορκίζονται στο όνομα του Coubertin έχουν σκάψει τον τάφο της ολυμπιακής του ιδέας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s