Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Radical America το 1981 και αναδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του περιοδικού Viewpoint, αποτελεί διορθωμένη έκδοση ομιλίας στα πλαίσια συνεδρίου για την σεξουαλική παρενόχληση που πραγματοποιήθηκε στην Βοστόνη τον Φεβρουάριο του 1981. Η Linda Gordon είναι καθηγήτρια ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Η ίδια η ύπαρξη αυτής της δημόσιας συνάντησης δείχνει τη μεγάλη νίκη που ήδη έχουμε πετύχει. Είναι ένα μεγάλο επίτευγμα του κινήματος για τη γυναικεία απελευθέρωση το γεγονός ότι η σεξουαλική παρενόχληση έχει βγει από το άδυτο του σιωπηλού ανδρικού προνομίου, δίχως την μάσκα της ως άκακου πειράγματος και παιχνιδιού, και αναγνωρισμένη ως παραβίαση των δικαιωμάτων των γυναικών. Πράγματι, όχι μόνο η σεξουαλική παρενόχληση είναι πλέον παραβίαση του νόμου, αλλά για πολλούς γίνεται σαφές πως είναι και αδικία. Πριν από μια δεκαετία αυτή η αναγνώριση δεν υπήρχε. Πράγματι, πριν από μια δεκαετία, η φράση «σεξουαλική παρενόχληση» ήταν άγνωστη για τους περισσότερους ανθρώπους αυτής της χώρας. Η δημιουργία ενός νέου λεξιλογίου από το φεμινιστικό κίνημα δεν είναι ένα μικρό επίτευγμα. Νέες έννοιες όπως ο σεξισμός και η σεξουαλική παρενόχληση, καθώς και νέοι ορισμοί των παλαιών εννοιών όπως ο βιασμός, είναι τα σύμβολα των ριζικών αλλαγών αντίληψης. Αυτή η αλλαγή αντίληψης είναι απολύτως θεμελιώδης ως μορφή προόδου προς μια καλύτερη κοινωνία, όπως και κάθε υλικό ή οργανωτικό κέρδος – στην πραγματικότητα, ίσως πιο ουσιαστική, αφού η αντίληψη ​​πρέπει να αποτελεί τη βάση του πολιτικού αγώνα.

Σε αυτήν τη συζήτηση θέλω να κάνω δύο πράγματα: πρώτον, να συνοψίσω τι έδειξε η εμπειρία των γυναικών σχετικά με τη σοβαρότητα της σεξουαλικής παρενόχλησης και τη σημασία του ορισμού της ως ζητήματος υψηλής προτεραιότητας σε όλες τις πολιτικές εργασίες· δεύτερον, να γίνει απολογισμός μερικών από τα νέα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τις νίκες που έχουμε πετύχει.

Δεν υπάρχει καθολικός ορισμός της σεξουαλικής παρενόχλησης· στον ορισμό της εμπλέκονται αμφιλεγόμενες υπόνοιες, σε μερικές από τις οποίες θα αναφερθώ αργότερα. Η Επιτροπή Ίσων Ευκαιριών για την Απασχόληση, αναφερόμενη σε ποινικά κολάσιμη παρενόχληση σε εργασιακές καταστάσεις, έχει συγκεκριμένο ορισμό. Η Συμμαχία Ενάντια στο Σεξουαλικό Εξαναγκασμό εδώ στη Βοστόνη έχει έναν πολύ πιο ευέλικτο και ρεαλιστικό ορισμό.

Ένα σημείο που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι ο ίδιος ο ορισμός του λάθους έχει εξελιχθεί ιστορικά, καθώς οι γυναίκες κερδίζουν την δύναμη να καθορίζουν διαφορετικά αποδεκτά πρότυπα για τον τρόπο με τον οποίο περιμένουν να αντιμετωπιστούν, και καθώς οι γυναίκες και οι άντρες εξελίσσουν διαφορετικά πρότυπα αποδεκτής σεξουαλικής συμπεριφοράς. Οι πρώτες καταγραφές των γυναικείων εμπειριών σε περιβάλλοντα κοινωνικής και ετεροφυλοφιλικής εργασίας περιλαμβάνουν καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση. Στη δεκαετία του 1820 στα κλωστοϋφαντουργεία της Lowell οι γυναίκες αντιστάθηκαν στην παρενόχληση. Συμπεριέλαβαν ως παρενόχληση την προσβλητική γλώσσα που χρησιμοποιούνταν παρουσία τους (γλώσσα η οποία μπορεί να χρησιμοποιείται από τις ίδιες τις γυναίκες σήμερα), καθώς και άσεμνες προτάσεις από άνδρες με εξουσία πάνω από τη δουλειά τους. Υπάρχει τόσο συνέχεια όσο και αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οι άνδρες παρενοχλούν τις γυναίκες.

Ένα δεύτερο σημείο είναι ότι ο ορισμός της σεξουαλικής παρενόχλησης δεν μπορεί ποτέ να είναι πλήρης εξαιτίας των άπειρων τρόπων με τους οποίους οι άνδρες χρησιμοποιούν το σεξ για να εκφοβίσουν και να υποτάξουν τις γυναίκες. Ένα μεγάλο μέρος της σεξουαλικής παρενόχλησης είναι περιλαμβάνεται σε υπονοούμενα, στη γλώσσα του σώματος, σε αγενή βλέμματα – χειρονομίες που ποικίλλουν ανάλογα με τον πολιτισμό, την κοινωνική ομάδα, την τάξη και την εποχή, καθώς και το άτομο. Μια συνέπεια είναι ότι συχνά είναι αδύνατο να αποδειχθεί ότι μια συγκεκριμένη χειρονομία είναι παρενόχληση· ως ένα βαθμό κάποιος πρέπει να δεχτεί το γεγονός ότι η παρενόχληση είναι αυτό που αισθάνεται ως παρενόχληση η κάθε γυναίκα. Επιπλέον, η υπονοούμενη απειλή μπορεί να είναι εξαιρετικά διακριτική. Οι άνδρες έχουν εξουσία πάνω στις γυναίκες με τόσο πολλούς τρόπους που δεν χρειάζεται να είναι αφεντικά, ούτε να κάνουν άμεσες απειλές, ώστε οι σεξουαλικές τους προσεγγίσεις να είναι καταναγκαστικές. Αυτό που αντιλαμβάνεται μια γυναίκα ως παρενόχληση δεν μπορεί να προορίζεται εχθρικά ή ακόμα και αλαζονικά. Οι άνδρες συχνά κάνουν παρατηρήσεις σχετικά με την εμφάνιση των γυναικών που δίχως αμφιβολία προέρχονται από την πραγματική εκτίμησή τους για την ομορφιά· ωστόσο αυτές οι παρατηρήσεις μπορούν να εμβαθύνουν την αίσθηση των γυναικών ότι είναι μόνο σεξουαλικά αντικείμενα και κατά συνέπεια να τους στερήσουν περαιτέρω την ικανότητα να πάρουν σοβαρά τους εαυτούς τους ως εργαζόμενες, φίλες και ανθρώπους με ιδέες για τον κόσμο.

Παρά αυτή την ποικιλία και ιστορική αλλαγή στη φύση της σεξουαλικής παρενόχλησης, υπήρξε αξιοσημείωτη συνέχεια στα αποτελέσματα – ή ίσως κάποιος να πει τη λειτουργία – της σεξουαλικής παρενόχλησης. Στα κλωστοϋφαντουργεία της Lowell πριν από 150 χρόνια, όπως και σήμερα στα ασφαλιστικά γραφεία, η παρενόχληση συμβάλλει σημαντικά στην αντίληψη που έχουν οι γυναίκες για τους εαυτούς ως εργαζόμενους, που οι άνδρες έχουν για τους ίδιους, και για αυτή που φύλα έχουν το ένα για το άλλο. Η αντίληψη ότι οι γυναίκες ανήκουν ουσιαστικά εκτός μισθωτού εργατικού δυναμικού συντηρείται και ενισχύεται από τη μεταχείρισή τους ως παθητικά σεξουαλικά όντα. Αντίθετα, οι άνδρες είναι εργαζόμενοι (δεν μπορούμε να πούμε ότι οι άντρες αντιμετωπίζονται ως εργαζόμενοι από τη στιγμή που διεκδικούν το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό) οι οποίοι μπορούν να συμπεριφερθούν σεξουαλικά αν και όταν το επιθυμούν.

Αναλογιζόμενοι τις πολλές αντανακλάσεις των μοτίβων που δημιουργούνται από τη σεξουαλική παρενόχληση, είναι δύσκολο να έχουμε στο νου όλες τις συνέπειες. Ότι οι γυναίκες αναγκάζονται να δέχονται την εικόνα του εαυτού τους ως διαθέσιμου θηράματος σε κάθε δημόσιο χώρο – ακόμη και για τις λιγότερο σοβαρές επιθέσεις, για παράδειγμα, το σφύριγμα, από την απέναντι πλευρά του δρόμου – συντηρεί και ενισχύει την γυναικεία αίσθηση πως ανήκει στο σπίτι στην οικογένεια, και ως εκ τούτου τον βασικότερο σεξουαλικό καταμερισμό της εργασίας, μιας από τις μεγαλύτερες πηγές σεξουαλικής ανισότητας.

Οι συμπεριφορές που γεννούν τη σεξουαλική παρενόχληση διατηρούν επίσης ένα ισχυρό δεσμό μεταξύ των ανδρών, που όχι μόνο αποδυναμώνει οποιαδήποτε υπάρχουσα ταξική συνείδηση, αλλά αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια για την ανάπτυξή της. Θα ήθελα να προσθέσω ότι αυτή είναι η αισιόδοξη οπτική· όσο πιο σκεπτικιστής είναι κάποιος πως η ιστορικά ανεπτυγμένη έννοια της ταξικής συνείδησης που έχουμε κληρονομήσει βασίζεται τόσο θεμελιωδώς στον αρσενικό δεσμό, στην αδελφοσύνη, που δεν μπορεί να μετατραπεί σε συντροφικότητα που να συμπεριλαμβάνει τις γυναίκες χωρίς να αλλάξει η εικόνα της ίδιας της συντροφικότητας.

Έτσι, τόσο από σοσιαλιστική όσο και από φεμινιστική άποψη, κανένα γενικό ζήτημα δεν είναι σημαντικότερο από τη σεξουαλική παρενόχληση. Το να την αμφισβητήσουμε, να την κάνουμε μη αποδεκτή, είναι να επιτεθούμε σε ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια στην ενότητα μεταξύ των ανθρώπων που έχουν τη δυνατότητα να επιφέρουν ριζοσπαστικές κοινωνικές αλλαγές. Η πρόκληση είναι επίσης να αμφισβητήσουμε μία από τις πτυχές του αρσενικού εγώ και της ανδροκρατούμενης κουλτούρας που οι φεμινίστριες αντιπαθούν – το εγώ και την κουλτούρα που εξαρτάται από την υποταγή των άλλων.

Η ίδια η ιδιαίτερη δυσκολία ορισμού της σεξουαλικής παρενόχλησης πρέπει να είναι ένα πλεονέκτημα, γιατί δεν μπορεί να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά με ένα μηχανικό, νομικίστικο ή επιφανειακό τρόπο. Η διδασκαλία των ανδρών να πάψουν να παρενοχλούν  γυναίκες δεν μπορεί να γίνει με επανάληψη. Απαιτεί να τους επιβάλλεται να προσπαθούν να δουν τον κόσμο από την οπτική γωνία μιας γυναίκας: απαιτεί την ανάπτυξη της ικανότητας της ενσυναίσθησης που έχει ατροφήσει σε πολλούς ανθρώπους· απαιτεί την αμφισβήτηση όλων αυτών των μοτίβων σύνδεσης που εμποδίζουν τη δυνατότητα κατανόησης μιας διαφορετικής οπτικής γωνίας.

Δεν θεωρώ τη σεξουαλική παρενόχληση ως φαινόμενο ουδέτερο από πλευράς φύλου, το οποίο οι γυναίκες κάνουν στους άνδρες τόσο συχνά όσο και οι άνδρες στις γυναίκες. Δεν θέλω να αρνηθώ πως οι γυναίκες μπορούν να χρησιμοποιούν το σεξ με παραβιαστικό τρόπο· κάθε άλλο. Το σεξ είναι ένα από τα λίγα όπλα που μπορεί να έχουν οι γυναίκες. Ωστόσο, είναι παράλογο να ειπωθεί πως η σεξουαλική παρενόχληση ανδρών από γυναίκες ή γυναικών από γυναίκες είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα, όπως και ο βιασμός από γυναίκες. Καλώς ή κακώς, η σεξουαλικότητα των γυναικών στον πολιτισμό μας, είτε είναι ετεροφυλόφιλες είτε λεσβίες, δεν είναι επιθετική τυπικά. Επιπλέον, οι πράξεις σεξ ή σεξουαλικού φλερτ δεν μπορούν να αφαιρεθούν από το γενικό πλαίσιο της υπεροχής των ανδρών, το οποίο, με λίγες εξαιρέσεις, στερεί στις γυναίκες από ικανότητες καταναγκασμού. Αυτά τα βασικά γεγονότα μπορεί να κρυφτούν όταν ο αγώνας κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης αποσυνδεθεί από το γυναικείο κίνημα, όπως έχει συμβεί σήμερα σε κάποιο βαθμό. Έτσι βλέπουμε στατιστικές έρευνες που δείχνουν πως οι άνδρες παρενοχλούνται τόσο συχνά όσο και οι γυναίκες!

Αυτό μας φέρνει στο δεύτερο ευρύτερο ζήτημα, τις αλλαγές που δημιουργήθηκαν από τη νίκη που πετύχαμε κάνοντας τη σεξουαλική παρενόχληση παράνομη. Ίσως το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό αυτής της νίκης είναι η ευθραυστότητα της. Σε αυτήν την περίοδο ισχυρού αντιφεμινισμού δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να καταλάβουμε πώς θα μπορούσε να δοθεί εκ νέου η άδεια για σεξουαλική παρενόχληση και τα νομικά και κοινωνικά όπλα που έχουμε τώρα εναντίον της έχουν μας αφαιρεθούν. Μόνο η συνεχής επαγρύπνηση και η μαχητικότητα πάνω σε αυτό το θέμα μπορούν να διατηρήσουν αυτά τα όπλα για μας.

Επιπλέον, ως φεμινίστριες αντιμετωπίζουμε ένα ιδιαίτερο πρόβλημα στο πως να χρησιμοποιήσουμε τα όπλα που έχουμε λόγω των προβλημάτων ορισμού. Υπάρχει μια μεγάλη περιοχή αλληλοεπικάλυψης μεταξύ του σεξισμού και της σεξουαλικής παρενόχλησης. Η σεξουαλική παρενόχληση αποτελεί μέρος του σεξισμού· η απομάκρυνση από το πλαίσιο αυτό σημαίνει να μην γίνει αντιληπτή η σημασία της. Ωστόσο, έχουμε συμφέρον στο να ορίσουμε συγκεκριμένα τη σεξουαλική παρενόχληση για να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε τα νομικά και ηθικά όπλα που έχουμε κερδίσει. Εάν επιμείνουμε στην πλήρη υποκειμενικότητα στον ορισμό του «εγκλήματος» – δηλαδή, ότι κάνει μια γυναίκα να αισθάνεται παρενοχλημένη είναι η παρενόχληση – τότε θα θυσιάσουμε κάθε πρόσβαση σε νόμιμα όπλα. Ίσως μια μέρα θα είμαστε αρκετά ισχυρές ως κίνημα για να κάνουμε τον ίδιο το σεξισμό έγκλημα· αλλά δεν είμαστε τόσο ισχυρές ακόμη και το «απλό» σπρώξιμο της σεξουαλικής παρενόχλησης εκτός καθημερινότητας θα είναι ευπρόσδεκτη.

Έχουμε ακόμη ένα συμφέρον στο να είμαστε συγκεκριμένες για τη σεξουαλική παρενόχληση: επειδή οι γυναίκες αλλάζουν, αποφασίζουν να μην δεχτούν συμπεριφορές που προηγουμένως θεωρούσαμε φυσιολογικές, πολλοί άνδρες πραγματικά μπερδεύονται. Πράγματι, πολλοί άνδρες είναι αμυντικοί και θυμωμένοι· πολλοί θεωρούν την πίεση κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης ως απόρριψη της ίδιας τους της προσωπικότητάς και δεν έχουν εμπιστοσύνη στην ικανότητά τους να βρουν άλλη πηγή ταυτότητας. Αυτό μας δίνει την ευθύνη να εξετάσουμε τι είναι αυτό που βρίσκουμε παρενοχλητικό, τουλάχιστον αρκετά για να μπορέσουμε να το εξηγήσουμε στους άλλους. Δεν είναι δικό μας φταίξιμο, βέβαια, αν οι άνδρες είναι χοντρόπετσοι γύρω από αυτό και οι επεξηγηματικές προσπάθειές μας μπορεί συχνά, ίσως συνήθως, να αποτύχουν, επειδή οι άνδρες επωφελούνται από την παρενόχληση των γυναικών και επομένως έχουν συμφέρον να μην κατανοούν. Ωστόσο, η μόνη μας ελπίδα είναι ότι η πλειοψηφία μπορεί να αναγκαστεί να αλλάξει, ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί ένας νέος κανόνας, ένα νέο μοτίβο δημοσίων σχέσεων ανδρών και γυναικών που επιτρέπει στις γυναίκες περισσότερο χώρο στο καθορισμό και έναρξη του σεξουαλικού περιεχόμενου των συναντήσεων. Δεν υπάρχει υποκατάστατο για την υπομονετική, καθώς και τηνθυμωμένη αλλά επαναλαμβανόμενη, εξήγηση.

Αυτές οι ανάγκες για συγκεκριμένο ορισμό της σεξουαλικής παρενόχλησης μας φέρνουν έναν νέο κίνδυνο: τον διαχωρισμό της από τον μεγαλύτερο πολιτικό αγώνα ενάντια στην αρσενική κυριαρχία. Ένας τέτοιος διαχωρισμός είναι φυσικά ακριβώς αυτό που θα ήθελαν να καταφέρουν η κυβέρνηση και τα άλλα θεσμικά όργανα που αναγκάστηκαν από την πίεση μας να αντιμετωπίσουν τη σεξουαλική παρενόχληση. Θα ήθελα να πάρουν τον έλεγχο από τα χέρια μας και να μετατρέψουν το ζήτημα σε ένα γραφειοκρατικοποιημένο, μηχανιστικό σύνολο νομικών διαδικασιών για την απαγόρευση ορισμένων πολύ στενά καθορισμένων συμπεριφορών. Αυτού του είδους ο νομικισμός θα πει στην πλειοψηφία των θυμάτων ότι οι εμπειρίες τους δεν χαρακτηρίζονται ως σεξουαλική παρενόχληση και πρέπει να γίνονται ανεκτές. Επομένως, είναι ζωτικής σημασίας το γυναικείο κίνημα να διατηρήσει μια πρωταρχική δέσμευση σε μη νομικά και μη γραφειοκρατικά μέσα αγώνα, σημαίνει ότι μπορούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας.

Υπάρχουν σημαντικοί κίνδυνοι πολιτικών ελευθεριών που ενέχονται σε δράσεις σεξουαλικής παρενόχλησης εν γένει, και προέρχονται κυρίως από τη δέσμευσή σε εξωνομικούς αγώνες, βασισμένους σε κινήματα. Η φήμη ενός ατόμου μπορεί να καταστραφεί, τουλάχιστον σε ορισμένες κοινότητες, από μια κατηγορία παρενόχλησης. Δεν πιστεύουμε ότι είναι προς το συμφέρον των γυναικών να παρακάμπτουν αυτομάτως τις ανησυχίες των πολιτικών ελευθεριών, διότι αυτά τα είδη προστασίας είναι πολύ σημαντικά για εμάς ως υποταγμένη ομάδα. Επιπλέον, θέλουμε να ενθαρρύνουμε τα θύματα να διαμαρτυρηθούν και πιστεύουμε πως οι γυναίκες θα το κάνουν πιο εύκολα αν δεν αισθάνονται πως φέρουν την ευθύνη για την καταστροφή της ζωής κάποιου λόγω λάθους. Επιπλέον, οι νομικές διαδικασίες για την σεξουαλική παρενόχληση μπορούν εύκολα να χρησιμοποιηθούν κατά των λεσβιών και των ομοφυλόφιλων, στο πλαίσιο μιας ομοφοβικής καμπάνιας. Οι περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης που έχουν δικαστεί μέχρι τώρα υποδηλώνει ότι η κυβέρνηση και τα θεσμικά όργανα είναι πιο πιθανό να ενεργήσουν εναντίον κατηγορουμένων ανδρών οι οποίοι είναι οι ίδιοι μέλη ευπαθών κοινωνικών ομάδων – φυλετικών μειονοτήτων ή αριστερών, για παράδειγμα. Και κρίνοντας από τις λεγόμενες στατιστικές που ισχυρίζονται ότι οι άνδρες συχνά παρενοχλούνται από τις γυναίκες, αυτές οι διαδικασίες μπορούν εύκολα να χρησιμοποιηθούν και εναντίον ετεροφυλόφιλων γυναικών, με τις γυναίκες φυλετικών μειονοτήτων ή άλλες καταπιεσμένες ομάδες να είναι και πάλι πιο ευάλωτες.

Οι εκτιμήσεις για τις πολιτικές ελευθερίες μας οδηγούν στην αντίληψη πως οι νομικές διαδικασίες για την σεξουαλική παρενόχληση – είτε επίσημες είτε ανεπίσημες – θα πρέπει, όπου είναι δυνατόν, να ξεκινούν με ιδιωτικές συνομιλίες. Δεδομένου ότι δεν μπορεί να αναμένεται οι γυναίκες θύματα να διακινδυνεύσουν τέτοιες αντιπαραθέσεις μόνες τους, είναι ζωτικής σημασίας η οικοδόμηση οργανώσεων και ομάδων υποστήριξης σε κάθε περίπτωση για να αναλάβουν την πρωτοβουλία για λογαριασμό ενός θύματος παρενόχλησης, να αντιμετωπίσουν τον κατηγορούμενο και να του δώσουν την ευκαιρία να ζητήσει συγνώμη και να αλλάξει πριν αρχίσουν δημόσιες και νομικές ενέργειες που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τα πάντα. Επιπλέον, οι διαδικασίες μας πρέπει να αναγνωρίζουν, χωρίς συγνώμη, πως οι γυναίκες μπορεί να κάνουν λάθος. Θυμίζουμε όπως όλοι οι άλλοι και εμείς μπορούμε να θυμώσουμε, και μπορούμε να προσπαθήσουμε να βλάψουμε από θυμό. Πρέπει επίσης να αποφύγουμε την παγίδα της υπόθεσης πως κάθε θύμα παρενόχλησης πρέπει να είναι άγγελος για να χαρακτηριστεί ως γνήσιο θύμα που δικαιούται δικαιοσύνη.

Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος η εργασία κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης να γίνει ή να ερμηνευτεί ως αντισεξουαλικός. Στο παρελθόν, ο φεμινισμός έχει δείξει διακριτές τάσεις προς τη σεξουαλική σεμνότητα, και για καλούς λόγους. Οι σεξουαλικές σχέσεις είναι αλληλένδετες με το σεξισμό· λόγω του σεξισμού, οι σεξουαλικές σχέσεις με τους άνδρες ήταν συχνά εκμεταλλευτικές, άχαρες και ανελεύθερες για τις γυναίκες. Τον δέκατο ένατο αιώνα οι γυναίκες είχαν λίγες επιλογές – οικονομικά ή κοινωνικά – εκτός από την ετεροφυλοφιλία, και ήταν λογικό οι φεμινίστριες να παρουσιάσουν το ετεροφυλόφιλο σεξ ως κάτι που πρέπει να ελαχιστοποιηθεί και να διατηρηθεί μέσα στην οικογένεια. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, το φεμινιστικό κίνημα άρχισε να αναζητά τρόπους υποδοχής της ετεροφυλοφιλία ως δυνητικά διασκεδαστική και για τις γυναίκες, και κατά την τελευταία δεκαετία ένα δεύτερο κύμα φεμινισμού συνέβαλε στο να καταστεί ευκολότερο για τους λεσβίες να αποκαλυφθούν. Ένας σκοπός της καμπάνιας κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης είναι να μπορέσει η γυναίκα να απολαύσει την σεξουαλική ελευθερία – ως ενεργά συμμετέχουσες και όχι ως παθητικές λήπτριες. Σήμερα, που μια δεξιά αντιφεμινιστική αντίδραση προσπαθεί να επαναφέρει σεμνότυφα και κατασταλτικά όρια στη σεξουαλική ελευθερία, είναι πιο σημαντικό από ποτέ οι φεμινίστριες να μην προβάλλουν αντισεξουαλικές συμπεριφορές.

Η καταπολέμηση της σεξουαλικής παρενόχλησης χωρίς να είναι αντισεξουαλική είναι περίπλοκη, επειδή το ίδιο το σεξ είναι περίπλοκο. Οι ευχάριστες και αμοιβαίες σεξουαλικές φλερτάρες περιλαμβάνουν συχνά πειράγματα· και λόγω μιας μακράς παράδοσης θυματοποίησης εκείνων που είναι ανοικτοί στη σεξουαλική επιθυμία, οι γυναίκες μερικές φορές λένε όχι όταν πραγματικά εννοούν ναι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό συμβαίνει επειδή σε μια σεξιστική κουλτούρα η σεξουαλικότητα συνδέεται με τη βία, και ακόμη ο ρομαντισμός και το παιχνίδι συχνά συνεπάγονται εξαναγκασμό και γυναικεία υποταγή. Κάποιος μπορεί να καταγγείλει μια τέτοια κατάσταση, αλλά λίγοι μπορούν να ζήσουν ολόκληρη τη σεξουαλική τους ζωή χωρίς αυτές τις πολιτιστικές μορφές να τους αφήσουν κάποιο σημάδι. Επιπλέον, διαφορετικοί άνθρωποι μπορεί να βιώσουν τις ίδιες προσεγγίσεις πολύ διαφορετικά. Και ακόμη, πρέπει να υπάρξουν κάπως αντικειμενικά κριτήρια για το τι αποτελεί παρενόχληση. Τέτοια κριτήρια θα πρέπει να ενθαρρύνουν τις γυναίκες να αναλάβουν την ευθύνη για τη δική μας σεξουαλική συμπεριφορά: να εντοπίσουμε τι μας κάνει να νιώθουμε παρενοχλημένες – δηλαδή, εκτός ελέγχου – και να ανακτήσουμε τις δικές μας σεξουαλικές και ερωτικές παρορμήσεις.

Επειδή διαφορετικές γυναίκες μπορεί να ανταποκριθούν διαφορετικά στις προσεγγίσεις των ανδρών, είναι εξαιρετικά σημαντικό να αποφύγουμε τον ηθικισμό. Ο ηθικισμός δεν είναι το ίδιο με την ηθική. Ο ηθικισμός είναι ένα είδος ευθυγραμμισμού με τον οποίο επιβάλλουμε τα δικά μας πρότυπα στους άλλους, παραβιάζοντας την δική τους κουλτούρα και συνθήκες. Ο ηθικισμός συχνά εισβάλλει στις συζητήσεις γύρω από τη σεξουαλική παρενόχληση. Ορισμένες γυναίκες ενοχλούνται από άλλες που φορούν σέξι ρούχα ή να απολαμβάνουν συμπεριφορά από άνδρες που βρίσκουν προσβλητικές· μερικές γυναίκες επιπλήττονται ως στενόμυαλες επειδή δεν μπορούν να ανεχτούν συμπεριφορά που άλλες γυναίκες βρίσκουν φυσιολογική. Ένας μακροπρόθεσμος στόχος μπορεί να είναι να ανέβουν οι προσδοκίες όλων των γυναικών για τη συμπεριφορά που περιμένουν και να αυξηθεί η αυτοπεποίθηση τους για διαμαρτυρία όταν δεν την έχουν. Αλλά βραχυπρόθεσμα πρέπει να αρχίσουμε να τιμούμε την αίσθηση κάθε γυναίκας για το τι παραβιάζει την ακεραιότητά της, τουλάχιστον στο βαθμό που οι κατηγορίες της δεν παραβιάζουν τα δικαιώματα κάποιου άλλου.

Το κύριο θέμα όλων αυτών είναι ότι ένας αποτελεσματικός αγώνας κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης δεν πρέπει να διαχωριστεί από μια γενική πάλη ενάντια στην αρσενική κυριαρχία. Οι αυστηροί περιορισμοί που διατυπώνονται εδώ είναι αναμφισβήτητα πολύ απαιτητικές: Πρέπει να παράγουμε μια στρατηγική που να σέβεται τις πολιτικές ελευθερίες, που αναγνωρίζει την αναπόφευκτη υποκειμενικότητα των απόψεων χωρίς να χάσει την αξίωση στην νομική αντικειμενικότητα, που επικρίνει τη σεξουαλική παρενόχληση αλλά όχι το σεξουαλικό φλερτ (ακόμα και όταν παίρνει μορφές που μπορεί να είναι προσωπικά δυσάρεστες), και που εκπαιδεύει τους ανθρώπους για τη σχέση μεταξύ της σεξουαλικής παρενόχλησης ειδικότερα και του σεξισμού γενικότερα. Όλοι αυτοί οι διάφοροι στόχοι πηγάζουν οργανικά από το βασικό στόχο μας, που είναι να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο για τις γυναίκες. Και με αυτό ως κύρια δέσμευσή μας, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτή την πολυπλοκότητα.

Είναι απίθανο να είμαστε σε θέση να έχουμε στο νου μας όλα αυτά τα πράγματα συνεχώς. Και σε ορισμένες περιπτώσεις ο θυμός μας απλά θα, και θα πρέπει απλά να, εκραγεί. Νομίζω όμως ότι είναι σημαντικό τουλάχιστον να αναγνωρίσουμε την πολυπλοκότητα του σκοπού που επιδιώκουμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε αυτές που θα χάσουν τα περισσότερα, αν οι εκστρατείες κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης γίνουν μονομερείς μεταρρυθμίσεις αποκομμένες από μια γενική φεμινιστική προοπτική για την αλλαγή του κόσμου.

Ανεξάρτητα από το πόσο ριζοσπαστικές και φιλόδοξες είναι οι απόψεις μας για το είδος της νέας κοινωνίας που θέλουμε, το σημείο εκκίνησης πρέπει να είναι ότι η σεξουαλική παρενόχληση είναι κακή για τις γυναίκες. Κάνει τις γυναίκες να αισθάνονται άβολα στους χώρους εργασίας τους και τις κάνει να αποδεχθούν τους εαυτούς τους ως περιθωριακές στην αγορά εργασίας· τις κρατά καθηλωμένες στις χειρότερες θέσεις εργασίας και τις κρατά υποταγμένες στους άνδρες με κάθε τρόπο. Η σεξουαλική παρενόχληση έχει τη τάση να κρατά τις γυναίκες στο σπίτι, να ενισχύει την παράδοση ότι οι δημόσιοι χώροι ανήκουν στους άνδρες. Σφίγγει το διπλό δεσμό στον οποίο βρισκόμαστε όλες, ειδικά οι ετεροφυλόφιλες, ότι για να είμαστε αληθινές γυναίκες πρέπει να φαινόμαστε σεξουαλικά ελκυστικές, αλλά όχι πολύ σεξουαλικές. Και ενθαρρύνει το να κατηγορούμε τον εαυτό μας που δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθεί σε αυτές τις διπλές και αντικρουόμενες προσδοκίες. Η σεξουαλική παρενόχληση ενθαρρύνει την εσωτερίκευση της σεξουαλικότητας των γυναικών με παθητικό τρόπο· μας ωθεί να αντιδράμε και να είμαστε παθητικές, να μην δημιουργούμε και να ξεκινάμε σεξουαλικές (αλλά και μη-σεξουαλικές) εμπειρίες. Αυτή η παθητική σεξουαλικοποίηση αποθαρρύνει τις γυναίκες από το να πάρουμε τους εαυτούς μας σοβαρά με άλλους τρόπους. Είναι δύσκολο να λειτουργήσουν ως σοβαρές διανοούμενες σε ένα πανεπιστήμιο όταν τους απευθύνονται κυρίως με τη μορφή των φιλοφρονημάτων για την εμφάνισή μας. Είναι δύσκολο να κάνεις χειρωνακτική εργασία με δύναμη και δεξιότητα όταν  συνεχώς σου επιβεβαιώνουν ότι το σώμα σου είναι μόνο σεξουαλικά αντιληπτό από τους άλλους. Είναι δύσκολο να είσαι πολιτικά ενεργός όταν δεν ακούγεσαι.

Η σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι θέμα τρόπων ή στυλ. Είναι μια θεμελιώδης μορφή καταπίεσης και είναι μία από τις πιο διαδεδομένες στην κοινωνία μας. Η ανοχή της είναι εντελώς αντίθετη προς τα συμφέροντα όσων έχουν αφοσιωθεί στην δράση για ελευθερία και ισότητα. Η κατανόηση αυτού του ζητήματος και ο αγώνας εναντίον του μπορούν να προωθηθούν αποτελεσματικά μόνο μέσα στο πλαίσιο μιας συνολικής φεμινιστικής ανάλυσης. Φυσικά πρέπει να χρησιμοποιήσουμε νομικές και πειθαρχικές διαδικασίες κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης οπουδήποτε είναι διαθέσιμες σε εμάς, αλλά πρέπει να αντισταθούμε στη μεταφορά της εξουσίας στο κράτος ή σε άλλα θεσμικά όργανα. Πρέπει να επιμείνουμε στην δυνατότητα να ορίσουμε εμείς τη σεξουαλική παρενόχληση· να καταλάβουμε ότι η μόνη αξιόπιστη προστασία των γυναικών θα είναι η δύναμη του γυναικείου κινήματος και όχι η απειλή επίσημης τιμωρίας. Ως εκ τούτου, ο πρωταρχικός μας στόχος θα πρέπει να είναι να αυξήσουμε τη συνείδηση ​​άλλων γυναικών σχετικά με το είδος αντιμετώπισης που τους αξίζει και την ικανότητά τους να υπερασπίζονται τα «ατομικά» δικαιώματα του άλλης συλλογικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s