Άρθρο που δημοσιεύτηκε από κοινού στην ιστοσελίδα The New York Review of Books και στην ιστοσελίδα openDemocracy. Η Mary Fitzgerald είναι δημοσιογράφος και αρχισυντάκτρια του openDemocracy, η Claire Provost είναι δημοσιογράφος και συντάκτρια στο openDemocracy 50.50. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Πριν πέντε χρόνια, ο Matteo Salvini έβγαλε τα ρούχα του και πόζαρε ημίγυμνος για μια σειρά από «σέξι» φωτογραφίες που δημοπρατήθηκαν στο eBay. Εκείνη την εποχή ήταν ανώτερο στέλεχος του αποσχιστικού κόμματος Lega Nord (LN) της Ιταλίας. Η περίεργη φωτογράφηση του πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο ενός συνεδρίου του Εθνικού Μετώπου (FN) στη Γαλλία. Οι μεταξύ όσον πήραν χρήματα από την διαδικασία της δημοπρασίας ήταν τμήμα ενός ιταλικού δικτύου κατά των αμβλώσεων που ισχυρίζεται ότι «εμπνέεται» από την «κληρονομιά της χριστιανικής κουλτούρας» και πως αντιδρά σε μια «συνωμοσία κατά της ζωής».

Σήμερα, το κόμμα του Salvini έχει μεταμορφωθεί σε ένα από τα πιο σημαντικά εθνικιστικά κινήματα στην Ευρώπη (γνωστό πλέον απλά ως Lega). Ο ίδιος ο Salvini έγινε υπουργός Εσωτερικών της Ιταλίας και ο πιο αναγνωρίσιμος πολιτικός της χώρας, ενισχυμένος από τα εκπληκτικά αποτελέσματα στις πρόσφατες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου το κόμμα του κέρδισε το ένα τρίτο των ιταλικών ψήφων (περίπου πέντε φορές περισσότερο από το 6% που έλαβε το 2014).

Μαζί με την Marine le Pen στη Γαλλία, την ηγέτιδα του Εθνικού Μετώπου (που τώρα ονομάζεται ως Εθνικός Συναγερμός, RN), τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας, Viktor Orbán και άλλους, ο Salvini ηγείται μιας εντυπωσιακής αναζωπύρωσης της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Σε ολόκληρη την ήπειρο, τα μηνύματα αυτών των δεξιών λαϊκιστών είναι όλο και πιο αψεγάδιαστα, οι κομματικοί τους μηχανισμοί τους είναι πειθαρχημένοι και οι πολιτικές τους έχουν σχεδιαστεί προσεκτικά για να απευθύνονται σε ένα ευρύτερο φάσμα ψηφοφόρων.

Το 2013, ένας σύμμαχος του τότε πρωθυπουργού της Βρετανίας, David Cameron, χλεύασε τους αντιευρωπαϊστές ακτιβιστές μέσα στο ίδιο του το Συντηρητικό Κόμμα, ως «αλλήθωρους ηλίθιους». Τρία χρόνια αργότερα ήρθε ο πολιτικός σεισμός του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του Brexit – στο οποίο το περιθώριο έγινε η πλειοψηφία. Σήμερα, τα εθνικιστικά κινήματα της Ευρώπης έχουν υποβληθεί σε μια παρόμοιας ταχύτητας και έκτασης μεταμόρφωση. Τον περασμένο μήνα, κέρδισαν συλλογικά ρεκόρ θέσεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

«Είναι ένα σημάδι μιας Ευρώπης που έχει αλλάξει», είπε ο Salvini σε μια θριαμβευτική συνέντευξη τύπου στο Μιλάνο, λίγο μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας. Κρατώντας ένα ροζάριο, φιλώντας έναν σταυρό και ευχαριστώντας την «Άμωμη Καρδιά της Μαρίας», την ανακήρυξε ως εποχή να «σωτηρίας» των «Ιουδαιοχριστιανικών ρίζών» της Ευρώπης. Στην Ουγγαρία, ο σύμμαχος του, Orbán – αυτοανακηρυγμένος υπέρμαχος της ανελεύθερης δημοκρατίας – καλωσόρισε «μια νέα εποχή στην ευρωπαϊκή πολιτική».

Αυτά τα κινήματα δεν εμφανίστηκαν μέσα σε μια νύχτα, ούτε και θα εξασθενίσουν σύντομα. Από τα μέσα του 2016, μαζί με συναδέλφους στο openDemocracy, μελετήσαμε την ανάπτυξη των αυτοχθονικών (nativist) κινημάτων στην Ευρώπη, από την εκστρατεία του Brexit ως τον όλο και μεγαλύτερο εναγκαλισμό των εξουσιών από Orbán στην Ουγγαρία, ως τα διασυνοριακά δίκτυα που προσπαθούν να εμποδίσουν ή και να ακυρώσουν τα δικαιώματα της LGBTQI κοινότητας. Η στρατηγική τους αρχίζει να επηρεάζει τις εκλογές, τα δικαστήρια, την εκπαίδευση και τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης, καθώς και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και την κοινή γνώμη, και τελειώνει με την ανάληψη της εξουσίας.

Ξεκινήσαμε αυτό το ερευνητικό έργο όταν παρατηρήσαμε παρατυπίες στη χρηματοδότηση της εκστρατείας του Ναι για την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ. Έκτοτε, η εικόνα που προέκυψε είναι αυτή μιας ισχυρής και καλά χρηματοδοτούμενης παγκόσμιας συμμαχίας υπερσυντηρητικών και ακροδεξιών πολιτικών προσωπικοτήτων, πολλοί από τους οποίους συγκλίνουν σε μια οικονομικά ελευθεριακή αλλά κοινωνικά συντηρητική κοσμοθεωρία.

Αυτό το πολιτικό όραμα είναι σαφές ότι επιδιώκει την απομάκρυνση της εξουσίας από τις γυναίκες και τα LGBTQI άτομα. Στόχος του είναι η προώθηση της «ζωής» των αγέννητων (αγνοώντας τους κίνδυνους των μη ασφαλών αμβλώσεων και των εγκυμοσύνων για τη ζωή των γυναικών). Την «οικογένεια», με την οποία εννοούν την επιστροφή στους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων, χωρίς χώρο για τα LGBTQI άτομα και την τοποθέτηση των γυναικών στο σπίτι, που θεωρείται ως «φυσική» τους θέση. Και την «ελευθερία» των αγορών και των θρησκευτικών ιδρυμάτων, ειδικά των χριστιανικών, πάνω από όλες τις άλλες τις απαιτήσεις δικαιωμάτων ή ελευθεριών.

Αυτή η τριάδα της «ζωής, οικογένειας και ελευθερίας» κατοχυρώθηκε στη Διακήρυξη του Μανχάταν (Manhattan Manifesto), ένα μανιφέστο που γράφτηκε σχεδόν πριν από μια δεκαετία από Αμερικανούς ακτιβιστές της θρησκευτικής δεξιάς. Οι υπογράφοντες, που περιλαμβάνουν  Ορθοδόξους, Ευαγγελικούς και Καθολικούς ηγέτες δεσμεύτηκαν να ενεργήσουν από κοινού και αποφασισμένοι πως «καμία εξουσία στη Γη, είτε είναι πολιτιστική είτε είναι πολιτική, θα τους εκφοβίσει σε σιωπή ή συγκατάθεση».

Σήμερα, ο συνασπισμός αυτός έχει πάρει μια καθοριστικά διατλαντική χροιά. Πολλοί από τους ακροδεξιούς ηγέτες της Ευρώπης μιλάνε ανοιχτά για την υπεράσπιση της «χριστιανικής Ευρώπης». Ο Orbán πρόσθεσε αυτό το μήνυμα στο πρόσφατο μανιφέστο του κόμματός του για τις Ευρωεκλογές και ο Salvini συχνά επιτίθεται στην «ιδεολογία των φύλων». Το Vox, το πρώτο ακροδεξιό κόμμα που κερδίζει έδρες στο κοινοβούλιο της Ισπανίας από τη δικτατορία του Φράνκο, έχει δεσμευθεί να ακυρώσει τους νόμους κατά της έμφυλης βίας. Το κόμμα Νόμου και Δικαιοσύνης της Πολωνίας πιέζει για την απαγόρευση της άμβλωσης και να θέσει περιορισμούς στην πρόσβαση των γυναικών στην αντισύλληψη.

Για εκείνους τους Ευρωπαίους που θέλουν να βλέπουν την ήπειρό τους ως την πιο κοσμική και κοινωνικά φιλελεύθερη στον κόσμο, αυτά αποτελούν ανησυχητικές εξελίξεις. Μάλλον δεν αποτελεί έκπληξη πως οι ευρωπαϊκές χώρες είναι σε θέση να παράγουν σκληροπυρηνικά εθνικιστικά κινήματα, αλλά προκαλεί έκπληξη το πόσο γρήγορα έχουν μεγεθυνθεί και εισέβαλλαν στο εκλογικό προσκήνιο αυτά τα κόμματα – και είναι εντυπωσιακό να δούμε πόσα υιοθετούν ανοιχτά θρησκευτική και κοινωνικά συντηρητική ρητορική.

Ωστόσο, μέρος της εξήγησης αυτής της αύξησης μας έγινε πιο εμφανής όταν ξεκινήσαμε να παρακολουθούμε τις διεθνείς χρηματοοικονομικές ροές που συνδέονται με πολλές από τις ισχυρότερες χριστιανικές συντηρητικές οργανώσεις της Αμερικής. Αρκετοί Αμερικανοί ακτιβιστές που υπέγραψαν τη Διακήρυξη του Μανχάταν έχουν πραγματοποιήσει πολυάριθμα ταξίδια πέρα από τον Ατλαντικό, μαζί με πολλά χρήματα για να στηρίξουν τις προσπάθειές τους.

Μια πρόσφατη έρευνα του openDemocracy φανέρωσε πως η χριστιανική δεξιά της Αμερικής δαπάνησε τουλάχιστον 50 εκατομμύρια δολάρια «σκοτεινού χρήματος» για την χρηματοδότηση εκστρατειών και προωθήσεων θέσεων στην Ευρώπη κατά την τελευταία δεκαετία. (Με τα μέτρα της αμερικανικής πολιτικής χρηματοδότησης, αυτό δεν είναι τεράστιο ποσό, αλλά με τα ευρωπαϊκά πρότυπα είναι τεράστιο. Το σύνολο των δαπανών για τις ευρωεκλογές του 2014, για παράδειγμα, από όλα τα πολιτικά κόμματα της Ιρλανδίας ήταν μόλις 3 εκατομμύρια δολάρια).

Αυτά τα μεγέθη είναι επίσης πιθανόνα αποτελούν απλά τη κορυφή του παγόβουνου: η ανάλυσή μας εξέταζε μόνο δώδεκα αμερικανικές χριστιανικές οργανώσεις και υπήρχαν πολλά εμπόδια στην αποκάλυψη των περιορισμένων πληροφοριών που μπορούσαμε να αντλήσουμε. Ιδρύματα που έχουν καταχωρηθεί ως εκκλησίες, για παράδειγμα, δεν υποχρεούνται να δημοσιεύουν τις δαπάνες τους στο εξωτερικό. Η μεγαλύτερες χρηματοδοτήσεις φαίνεται να είναι ο Ευαγγελικός Σύνδεσμος Billy Graham, ο οποίος δαπάνησε περισσότερα από 20 εκατομμύρια δολάρια στην Ευρώπη από το 2008 έως το 2014, αλλά δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία πέρα ​​από αυτή την περίοδο, οπότε ο πραγματικός αριθμός μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερος.

Παράλληλα με την μελέτη χιλιάδων σελίδων αρχείων της εφορίας από αυτές τις οργανώσεις κατά την τελευταία δεκαετία, συνεργαστήκαμε με δημοσιογράφους σε όλη την Ευρώπη για να εντοπίσουμε τα χρήματα στους κατά τόπους ωφελούμενους. Μία από τις οργανώσεις που εξετάσαμε, για παράδειγμα, ήταν η Heartbeat International, που ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Με έδρα το Κολόμπους του Οχάιο, θεωρείται πρωτοπόρος του αμφιλεγόμενου μοντέλου των «κέντρων κρίσης εγκυμοσύνης», τα οποία αποθαρρύνουν τις γυναίκες από το να προχωρήσουν σε νόμιμες αμβλώσεις και σε πρόσβαση σε αντισύλληψη. Η οργάνωση έχει πλέον ένα δίκτυο «συνδεδεμένων κέντρων βοήθειας εγκυμοσύνης» σε όλο το κόσμο και φαίνεται πως έχει δαπανήσει περισσότερα χρήματα στην Ιταλία από οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη.

Όπως ήταν αναμενόμενο, βρήκαμε επίσης δεσμούς μεταξύ αυτών των οργανώσεων και ανώτερων μελών ή συμβούλων της σημερινής κυβέρνησης των ΗΠΑ. Κανένας δεν αποκαλύπτει τους δωρητές τους και δεν υπάρχει καμία νομική απαίτηση για κάτι τέτοιο, αλλά τουλάχιστον δύο έχουν γνωστούς δεσμούς με διάσημους δισεκατομμυριούχους χρηματοδότες συντηρητικών σκοπών, συμπεριλαμβανομένων των αδελφών Koch και της οικογένειας της υπουργού παιδείας του Trump, της Betsy DeVos. Μια από τις θρησκευτικές οργανώσεις που διερευνήσαμε, οι οποίες έστειλαν 12,4 εκατομμύρια δολάρια στην Ευρώπη από το 2008 έως το 2017, αναφέρει ως βασικό σύμβουλο τον Jay Sekulow, έναν από τους προσωπικούς δικηγόρους του Προέδρου Trump.

Μια άλλη από τις ομάδες των ΗΠΑ που εντοπίσαμε να δαπανά χρήματα στην Ευρώπη είναι το Ινστιτούτο Acton. Με έδρα το Γκραν Ράπιντς του Μίσιγκαν, συνδυάζει τον οικονομικό φιλελευθερισμό με μια συντηρητική χριστιανική κοινωνική ατζέντα. Τα αρχεία της εφορείας δείχνουν πως η οργάνωση έχει ξοδέψει τουλάχιστον 1,7 εκατομμύρια δολάρια από το 2008 στην Ευρώπη, όπου διατηρεί γραφείο στη Ρώμη και έχει συνδεθεί με ισχυρούς επικριτές του Πάπα Φραγκίσκου, μεταξύ άλλων μέσω και μιας άλλης αμφιλεγόμενης δεξαμενής σκέψης, του Ινστιτούτου Dignitatis Humanae, του οποίου ο πρώην συνεργάτης του Trump, Steve Bannon είναι χρηματοδότης.

Το Dignitatis μπήκε πρόσφατα στη διεθνή ειδησεογραφία λόγω των σχεδίων του Bannon να χρησιμοποιήσει ένα μοναστήρι του δέκατου τρίτου αιώνα έξω από τη Ρώμη για να εκπαιδεύσει μια νέα γενιά από Salvini, Orbán, και Le Pen. «Ας κάνουμε μια ακαδημία που θα συγκεντρώσει τους σπουδαιότερους στοχαστές και που να μπορεί πραγματικά να εκπαιδεύσει… αυτό που λέμε σύγχρονους μονομάχους», δήλωσε ο Bannon σε μια συνέντευξη τον Απριλίου στον Richard Engel στο NBC. Τα σχέδιά του αργότερα ματαιώθηκαν όταν η μίσθωση του μοναστηριού από το Ινστιτούτο ακυρώθηκε από την κυβέρνηση, εξαιτίας διάφορων παρατυπιών στο συμβόλαιο. Αυτό ήρθε μετά από διαμαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής που αμφισβήτησαν τη νομιμότητα της μίσθωσης. Μερικά από τα έγγραφα που κατατέθηκαν κατά τη διαδικασία μίσθωσης έδειξαν πως το Ινστιτούτο Dignitatis Humanae βασίζονταν στο Acton για να υποστηρίξει την αίτησή του, περιγράφοντας αναλυτικά κοινές δραστηριότητες των δύο οργανισμών για μια περίοδο πέντε ετών.

Ο ιδρυτής του Acton, Robert Sirico, δήλωσε πως το γραφείο της Ρώμης είχε συμμετάσχει σε αυτήν τη διαδικασία χωρίς να το γνωρίζει και πως έδωσε εντολή να πάρει αποστάσεις από τα Dignitatis και τον Bannon. Η προσοχή όμως γύρω από τη συμμετοχή του Bannon αγνοεί το πιο σημαντικό σημείο του έργου του Acton. Η δεξαμενή σκέψης έχει ρητή αποστολή την συνένωση και υποστήριξη των αξιών του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς και του κοινωνικού συντηρητισμού. Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, αυτός ο συνδυασμός συχνά αντιφατικών φονταμενταλισμών είναι ένα σχετικά νέο φαινόμενο, αλλά είναι μια συμμαχία που καταφέρνει να ενώσει τους αρνητές της αλλαγής του κλίματος, τους ακτιβιστές κατά της άμβλωσης, και τους διαμαρτυρόμενους εναντίον των LGBTQI ατόμων σε επιθέσεις, για παράδειγμα, κατά του «φιλελεύθερου» πάπα. Εξηγεί επίσης την όλο και πιο ηχηρή ρητορική κατά του κράτους πρόνοιας που ακούσαμε στο ετήσιο Παγκόσμιο Συνέδριο Οικογενειών (World Congress of Families, WCF), ένα όλο και πιο επιδραστική και εξαιρετικά συντηρητική σύνοδο, που φέτος πραγματοποιήθηκε στη Βερόνα, όπου ένας ομιλητής είπε πως «το μόνο κράτος πρόνοιας που είχε αποτέλεσμα στην Ιταλία είναι η οικογένεια». Αυτός ο τύπος ρητορικής κερδίζει έδαφος σε μέρη όπως η Ιταλία και η Ισπανία, όπου τέτοια συστήματα παροχών και δικαιωμάτων είναι δημοφιλή και καθιερωμένα από παλιά.

Η στήριξη της αμερικανικής θρησκευτικής δεξιάς σε εκστρατείες κατά των νόμιμων αμβλώσεων, των δικαιωμάτων των LGBTQI ατόμων, της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και άλλων σκοπών σε Αφρική και Λατινική Αμερική είναι καλά καταγεγραμμένη εδώ και χρόνια. Διαβόητα παραδείγματα όπως το νομοσχέδιο «Σκοτώστε τους ομοφυλόφιλους» στην Ουγκάντα ​​και οι δρακόντειοι νόμοι κατά της άμβλωσης στη Λατινική Αμερική έχουν αφήσει ένα μονοπάτι βίας, τραύματος και καταστολής και στις δύο ηπείρους. Αλλά η κλίμακα της εκστρατείας των αμερικάνικου θρησκευτικού συντηρητισμού στην Ευρώπη δεν έχει μελετηθεί ευρέως ή γίνει καλά κατανοητή.

«Η χριστιανική δεξιά χρειάστηκε 30 χρόνια για να φτάσει εκεί που είναι τώρα, στο Λευκό Οίκο», ανέφερε ο Neil Datta, ο γραμματέας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλευτικού Φόρουμ για τον Πληθυσμό και την Ανάπτυξη με έδρα τις Βρυξέλλες, αντιδρώντας στην έρευνά μας. «Γνωρίζαμε ότι μια παρόμοια προσπάθεια γινόταν και στην Ευρώπη, αλλά αυτό θα πρέπει να αποτελέσει καμπανάκι κινδύνου πως αυτό γίνεται πιο γρήγορα και σε μεγαλύτερη κλίμακα από ότι θα μπορούσαν να φανταστούν πολλοί ειδικοί».

*

Λίγο πριν από τις πρόσφατες ευρωεκλογές, ο Matteo Salvini ανέβηκε στο βήμα του συνεδρίου του Παγκόσμιου Συνεδρίου Οικογενειών στη Βερόνα. Στην ομιλία του, χλεύασε τις φεμινίστριες ως «ενδιαφέρουσα περίπτωση μελέτης για τους ανθρωπολόγους» και υποσχέθηκε να «πολεμήσει τη θεωρία του φύλου μέχρι να αλλάξει». Το ακροατήριο περιλάμβανε σημαντικούς συντηρητικούς χριστιανούς και ακτιβιστές κατά της άμβλωσης από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μέλη της ρωσικής κυβέρνησης και της Ορθόδοξη Εκκλησία και εκπροσώπους διαφόρων ευρωπαϊκών ακροδεξιών κομμάτων.

Υπό ενθουσιώδη χειροκροτήματα, μια σειρά ιταλικών πολιτικών πήρε θέση δηλώνοντας την υποστήριξή τους στην «φυσική οικογένεια», που ορίζεται αποκλειστικά ως γάμος άντρα και γυναίκας, και κατά προτίμηση με πολλά παιδιά. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Salvini, καταδίκασαν την «κρίση των άδειων λίκνων» της Ευρώπης και παρουσίασαν τον πολιτιστικό πόλεμό τους ενάντια στα δικαιώματα των γυναικών και των LGBTQI ατόμων ως την οικονομική λύση για τα συνεχιζόμενα προβλήματα της χαμηλής ανάπτυξης της χώρας τουςκαι των υψηλών ποσοστών ανεργίας, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων.

Αυτή ήταν η τρίτη φορά που το openDemocracy έστειλε δημοσιογράφους στο WCF, μετά τη Μολδαβία το περασμένο έτος και τη Βουδαπέστη το 2017, στο οποία μίλησε και ο Orbán. Αλλά φέτος ήταν διαφορετικά. Αυτό που ανακαλύψαμε ήταν πως υπήρχε μια σαφέστερη εικόνα του πώς συνεργάζονται οι Αμερικανοί υπερσυντηρητικοί και οι φίλοι τους στην ακροδεξιά της Ευρώπης. Βρήκαμε νέα στοιχεία για αυτό που μια ομάδα βουλευτών του Ευρωκοινοβουλίου χαρακτήρισε ως «βαθιά ανησυχητικό» συντονισμό μεταξύ ορισμένων από αυτές τις κινήσεις. Το πιο προφανές ήταν η έντονη εστίαση αυτής της συμμαχίας για την απόκτηση πολιτικής εξουσίας.

Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς ομιλητές ήταν ο Ignacio Arsuaga, ηγέτης της οργάνωσης CitizenGo με έδρα τη Μαδρίτη. Αυτή ιδρύθηκε το 2013 μετά από προηγούμενο WCF στην Ισπανία, η CitizenGo προοριζόταν να λειτουργήσει ως η συντηρητική απάντηση στις γιγαντιαίες προοδευτικές πλατφόρμες διαδικτυακών καμπανιών όπως το Avaaz και το Change.org. Η οργάνωση του Arsuaga είναι γνωστή για τις ηλεκτρονικές εκστρατείες κατά του γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και της άμβλωσης – και για λεωφορεία που ταξιδεύουν σε διάφορες πόλεις του κόσμου και που έχουν πάνω τους συνθήματα εναντίον των δικαιωμάτων των LGBTQI ατόμων και «φεμιναζί». Από το βήμα, ο Arsuraga επιτέθηκε κατά των «κληρονόμων του [ιταλού κομμουνιστή ηγέτη Antonio] Gramsci, των πολιτισμικών μαρξιστών… των ριζοσπαστικών φεμινιστριών… των LGBT φασιστών». Δήλωσε πως «αυτή η σύγκρουση πολιτισμών είναι παγκόσμιος πόλεμος» και είπε στους συγκεντρωμένους συμμετέχοντες να επιδιώξουν τόσο άμεσα μονοπάτια προς στην εξουσία, μέσω «κομμάτων και εκλεγμένων αξιωματούχων», όσο και έμμεσα – «Ελέγχοντας το περιβάλλον τους… ελέγχεται επίσης και αυτούς».

Στη Βερόνα, μάθαμε ότι το CitizenGo, το οποίο έχει την υποστήριξη τόσο Αμερικανών όσο και Ρώσων υπερσυντηρητικών που συμμετέχουν στο διοικητικό συμβούλιο του, στόχευε να διαδραματίσει πολύ πιο φιλόδοξο και σημαντικό ρόλο στις ευρωεκλογές από ότι είχε διαδραματίσει στις προηγούμενες εκστρατείες του. Επιδίωκε πλέον να δράσει, σύμφωνα με τα λόγια ενός ανώτερου στελέχους του Vox, ως SuperPAC (ΣτΜ: είναι επιτροπές για την χρηματοδότηση πολιτικών εκστρατειών ανεξάρτητα από τους υποψήφιους, δίχως όριο στις χρηματοδοτήσεις που δέχονται και στις δαπάνες τους) για να στρέψει τους ψηφοφόρους προς την άκρα δεξιά. Ο Arsuaga είπε σε έναν μυστικό δημοσιογράφο που προσποιούνταν των εν δυνάμει δωρητή τα σχέδια της ομάδας, για επιθετική διαφημιστική εκστρατεία στην Ισπανία ενάντια στους πολιτικούς αντιπάλους του Vox τις τελευταίες εβδομάδες πριν από τις εθνικές εκλογές της Ισπανίας του Απριλίου.

Συνέχισε να περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο η οργάνωση του συντονίζεται όλο και περισσότερο με ακροδεξιές κινήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη και είπε στον δημοσιογράφο πώς θα παράκαμπτε του νόμους γύρω από τα οικονομικά των προεκλογικών εκστρατειών στη χώρα του. Σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, οι νόμοι για τα οικονομικά των προεκλογικών εκστρατειών, βάζουν ανώτατο όριο στις πολιτικές δαπάνες κατά τη διάρκεια των προεκλογικών περιόδων, περιορίζουν το συντονισμό μεταξύ των διαφόρων ομάδων και συνήθως απαιτούν διαφάνεια των πηγών. Οι νέες τακτικές που περιέγραψε ο Arsuaga για την άντληση δυνητικά απεριόριστων κονδυλίων από ομάδες τρίτων σε εγχώριες πολιτικές καμπάνιες είναι μια ιδιαίτερα ανησυχητική εξέλιξη.

Η σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου της CitizenGo δείχνει τη διακρατική χροιά της υποστήριξης  στην οποία μπορεί να βασιστεί. Περιλαμβάνει έναν στενό συνεργάτη του Konstantin Malofeev, ο οποίος μερικές φορές αποκαλείται ο «Ορθόδοξος Ολιγάρχης», ο οποίος έχει στοχοποιηθεί από αμερικανικές και ευρωπαϊκές κυρώσεις εξαιτίας της στήριξης του στη φιλορωσική αποσχισμένη δημοκρατία στην ανατολική Ουκρανία. Περιλαμβάνει επίσης έναν Ιταλό πολιτικό, τον Luca Volonte, ο οποίος βρίσκεται σε δίκη στο Μιλάνο και αντιμετωπίζει κατηγορίες διαφθοράς (ΣτΜ: για χρηματισμό για την κατασκευή του αγωγού TAP). Ένας αμερικάνικος σύνδεσμος είναι επίσης εμφανής: ο Brian Brown, επικεφαλής του Εθνικού Οργανισμού για το Γάμο και ένας σημαντικός ακτιβιστής κατά των LGBT ατόμων, ο οποίος είναι επίσης επικεφαλής της Διεθνούς Οργάνωσης Οικογενειακών, της οργάνωσης που συντονίζει το WCF, είναι επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου.

Ο Arsuaga του CitizenGo είπε στον μυστικό δημοσιογράφο πως παίρνει συμβουλές «κάθε δύο μήνες περίπου» από έναν «ανώτερο ειδικό» στη συγκέντρωση κεφαλαίων και την τεχνολογία, ο οποίος  «πληρώνεται από τον Brian Brown». Ο ειδικός αυτός είναι ο Darian Rafie, συνεργάτης του Brown σε μια άλλη αμερικανική οργάνωση που ονομάζεται ActRight, η οποία παρουσιάζεται ως «γραφείο πληροφοριών για τη συντηρητική δράση». Το ActRight πρόσφατα παρότρυνε το κόσμο να «ευχαριστήσει τον πρόεδρο Trump για το σταμάτημα της διεμφυλικής παράνοιας στον στρατό» και ρώτησε σε μια δημοσίευση στο Facebook, «πόσα νομίζετε πως πλήρωσε ο  Barak Obama το Χάρβαρντ για να δεχτεί την χασικλού κόρη του;».

Ο δημοσιογράφος μας μίλησε επίσης απευθείας με τον Rafie, έναν έμπειρο Αμερικανό πολιτικό σύμβουλο που εργάστηκε για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και ένα μέσο του Tea Party, και δήλωσε ότι συμμετείχε στην εκστρατεία του Trump. Μίλησε για τη μακρόχρονη σχέση του με την CitizenGo και περηφανεύτηκε για τη χρήση της αμφιλεγόμενης τεχνολογίας «geofencing» για την συλλογή προσωπικών δεδομένων σχετικά με πιθανούς ψηφοφόρους που συγκεντρώνονταν σε συγκεκριμένο σημείο, όπως προεκλογικές συγκεντρώσεις, μέσω των κινητών τηλεφώνων τους.

Απαντώντας στα ευρήματα μας, ο πρώην δημοκρατικός γερουσιαστής των ΗΠΑ, Russ Feingold, ο οποίος εργάστηκε μαζί με τον γερουσιαστή John McCain στη προσπάθεια μεταρρύθμισης του αμερικανικού νόμου για τα οικονομικά των εκλογών, χαρακτήρισε αυτές τις εξελίξεις «τρομακτικές». Παρότρεινε τις ευρωπαϊκές αρχές και νομοθέτες να «προχωρήσουν και να μην επαναλάβουν τα ίδια λάθη που έγιναν εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Ο όλο και μεγαλύτερος ρόλος που φαίνεται να παίζει η CitizenGo στην παροχή στήριξης στα ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα είναι η νέα εφαρμογή μεθόδων που χρησιμοποιούνται από καιρό από διεθνώς συνδεδεμένους μετέχοντες στη σύγκρουση των πολιτισμών, που χρησιμοποιούν τεχνογνωσία και μετρητά στις παγκόσμιες εκστρατείες τους. Για παράδειγμα, κατά το ιστορικό δημοψήφισμα για την άμβλωση στην Ιρλανδία πέρυσι, το openDemocracy ανέφερε σχετικά με το πώς Αμερικανοί ακτιβιστές κατά των αμβλώσεων στόχευαν ιρλανδούς ψηφοφόρους με προπαγάνδα στα κοινωνικά μέσα. Επίσης, δείξαμε πώς οι ξένοι ακτιβιστές θα μπορούσαν να δώσουν χρήματα σε καμπάνιες και να συνεχίσουν να αγοράζουν διαφημίσεις κοινωνικών μέσων  – και αυτό την ίδια εβδομάδα που ο Mark Zuckerberg δεσμεύτηκε δημόσια στα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πως το Facebook είχε απαγορεύσει τέτοιες ξένες διαφημίσεις που επιδίωκαν να παρέμβουν στις εγχώριες εκλογές.

Αυτό που είναι ξεκάθαρο στο μοτίβο των σχέσεων και της στήριξης μεταξύ Αμερικανών υπερσυντηρητικών και ευρωπαϊκών ακροδεξιών ομάδων είναι η προθυμία και των δύο πλευρών να εκμεταλλευτούν τα κενά στους κανονισμούς και να αποδεχτούν αδίστακτες, ακόμη και παράνομες, μεθόδους. Τον περασμένο μήνα, το openDemocracy συνεργάστηκε με έναν μη κερδοσκοπικό παρατηρητήριο με το όνομα Unhack Democracy Europe, για να δημοσιεύσει μια έκθεση που δείχνει την εκτεταμένη απάτη του κόμματος Fidesz του Viktor Orbán στις εκλογές του 2018 στην Ουγγαρία, συμπεριλαμβανομένης της εξαγοράς ψηφοφόρων, εκφοβισμού ψηφοφόρων, αλλοίωσης επιστολικών ψήφων, και δυσλειτουργίες του εκλογικού λογισμικού. (Το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών ήταν να δοθεί στον Orbán κοινοβουλευτική υπερ-πλειοψηφία, που του επιτρέπει να σφίξει πιο πολύ τον έλεγχο του στο δικαστικό σώμα, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στα άλλα όργανα εξουσίας). Η έκθεση συνέχισε να δείχνοντας τους τρόπους με τους οποίους διεξάγονται οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην Ουγγαρία, ήταν ακόμη πιο ευάλωτες σε τέτοιες παρανομίες από ότι οι εθνικές. Η Unhack Democracy ολοκληρώνει τώρα μια ακόλουθη έκθεση για το τι πραγματικά συνέβη εκεί στις ευρωεκλογές.

Σε μια άλλη εξέλιξη στην πορεία προς τις ευρωεκλογές, το openDemocracy έλαβε μια διαρρεύσαντα έκθεση, η οποία συντάχθηκε από την αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μια παλιά Ιρλανδή ευρωβουλευτή, που επιδίωκε να διευκολύνει την άσκηση μεγαλύτερης επιρροής από τους εκπροσώπους θρησκευτικών λόμπι στις Βρυξέλλες. Αυτό το επίμαχο σχέδιο μπήκε στο ράφι αφού οι ευρωβουλευτές διαμαρτυρήθηκαν, αλλά με ένα μεγαλύτερο μπλοκ λαϊκίστικών δεξιών μελών που βρίσκονται πλέον στο Κοινοβούλιο, η πρόταση αναμένεται να επανεμφανιστεί.

Αν και τα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης έπεσαν έξω από τις προβλέψεις πως θα επανασχεδίαζαν τον χάρτη της ευρωπαϊκής πολιτικής εξουσίας, με χαμηλές επιδόσεις σε Γερμανία,  Ολλανδία και Δανία, πέτυχαν σημαντικά κέρδη – ειδικά σε Ιταλία, Ουγγαρία και Γαλλία. «Αντί για μια νίκη για τη δημοκρατία», είπε ο ολλανδός μελετητής Cas Mudde, οι ευρωεκλογές έδειξαν πως ο λαϊκισμός και ιδιαίτερα η «λαϊκίστικη ριζοσπαστική δεξιά» έχει «επικρατήσει και κανονικοποιηθεί».

*

Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του Παγκόσμιου Συνεδρίου Οικογενειών στη Βερόνα, την παραμονή αυτών των εκλογών, η διάθεση ήταν χαρούμενη. «Είναι υπέροχο να είσαι ανάμεσα σε μια τέτοια ομάδα ακροδεξιών ριζοσπαστών», είπε αστειευόμενος ο χριστιανός συντηρητικός συγγραφέας και η προσωπικότητα του YouTube, Steve Turley. Μιλώντας για μια «αφύπνιση» από την Αμερική του Trump ως την Ινδία της Modi, ο Turley προέβλεψε πως σύντομα οι θρήσκοι συντηρητικοί θα ξεπεράσουν τους «κοσμικούς» – απλά γεννώντας περισσότερους από αυτούς. Ένας άλλος Αμερικανός, ένας δικηγόρος από το Μισσούρι και Ρεπουμπλικάνος ακτιβιστής, ο Ed Marton, που ήταν μεταξύ των συγγραφέων ενός βιβλίου με τίτλο The Conservative Case for Trump, έφτασε στο βήμα φορώντας ένα καπέλο MAGA (ΣτΜ: από το προεκλογικό σύνθημα του Trump, Make America Great Again) και είπε πως «το Brexit, η Βίβλος και τα σύνορα» μπορούσαν «να κάνουν την Ευρώπη σπουδαία ξανά».

Αλλά ο Marton και οι συνάδελφοί του δεν θα τα βρουν όλα εύκολα. Για πρώτη φορά σε συγκέντρωση του WCF, τα πλήθη που διαμαρτύρονταν έξω ήταν πολύ μεγαλύτερα από το κοινό στο εσωτερικό. Περισσότεροι από 30000 διαδηλωτές κυριάρχησαν στη Βερόνα μετά από τη φεμινιστική οργάνωση Non Una di Meno, εμπνευσμένη από το πρωτοπόρο κίνημα της Αργεντινής Ni Una Menos («Ούτε Μια Λιγότερη»), κάλεσε σε διαδήλωση. Άνθρωποι ταξίδεψαν από όλη την Ιταλία και μακρύτερα από την Λευκορωσία, την Ισπανία, την Κροατία και την Βρετανία.

Την επόμενη μέρα, μια μικρότερη ομάδα γυναικών έκανε σιωπηρή διαμαρτυρία, ντυμένες με τις χαρακτηριστικές κόκκινες ρόμπες και τα καπέλα από το The Handmaid’s Tale της Margaret Atwood. Αυτές οι ρόμπες φοριούνται από τις γυναίκες που διαμαρτύρονται για την επίθεση κατά των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ, καθώς και στην Πολωνία, την Αυστραλία, την Ιρλανδία και την Αργεντινή. Συναντήσαμε μια γυναίκα από την Κροατία, η οποία δήλωσε ότι σχεδίαζε να συμμετάσχει σε μια «πορεία για ελευθερία» για να αντιταχθεί σε μια ετήσια «πορεία για τη ζωή» κατά της άμβλωσης όταν θα επέστρεφε στη πατρίδα της. «Αυτό είναι μόνο η αρχή», μας είπε.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Mary Fitzgerald & Claire Provost: Το Σκοτεινό Αμερικάνικο Χρήμα Πίσω από την Ευρωπαϊκή Ακροδεξιά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s