Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από το βιβλίο Militant Antifascism: A Hundred Years of Resistance (AK Press, 2015). Ο M. Testa είναι αναρχικός μπλόγκερ στην Μεγάλη Βρετανία που γράφει για την άκρα δεξιά στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, έχει αρθρογραφήσει για την αναρχική εφημερίδα Freedom και είναι μέλος του AntiFascist Network. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

Στο Λιούισχαμ ήταν που γεννήθηκε ένα από τα πιο πετυχημένα παραδείγματα αντιφασισμού με πλατιά βάση στο Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ). Το SWP (Socialist Workers Party) έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση της Anti-Nazi League (ANL), που κέρδισε σημαντική υποστήριξη από κοινοβουλευτικούς, κοινότητες, συνδικάτα, ατριστερές ομάδες και γενικά αντιφασίστες. Οι δραστηριότητες της ANL κάλυπταν ένα φάσμα δράσεων από συγκρούσεις στο δρόμο εναντίον της ακροδεξιάς σε ένα πιο μυστικό επίπεδο ως μαζικά αντιρατσιστικά φεστιβάλ (ΣτΜ: η οργάνωση τα ονόμαζε Carnivals) στο Λονδίνο, το Λιντς και το Μάντσεστερ. Επίσης σημαντικό ήταν ότι πολλοί σημαντικοί μουσικοί της punk σκηνής τάχθηκαν εναντίον του NF (Εθνικό Μέτωπο) και συντάχθηκαν με την ANL, μεταξύ τους ο τραγουδιστής των Sex Pistols, John Lydon (που ήταν μεγάλος οπαδός της ρέγκε), που όπως είπε, «Πως μπορεί κάποιος να ψυφήζει για κάτι τόσο γελοία απάνθρωπο;». Πολλοί φίλοι της punk υποστήριζαν το Rock Against Racism (RAR)/ANL επειδή οι αγαπημένες τους μπάντες εξέφραζαν τη συμπάθεια για αυτό, και συχνά μέσω της ANL πολιτικοποιούνταν. Επίσης έγινε αιτία πολλές μπάντες να σκεφτούν την πολιτική τους και να απορρίψουν τον μηδενισμό του πρώιμου punk.

Rock Against Racism

«Υπήρχε τρομερή βία… σκληρές μάχες μεταξύ φοιτητών και μελών του Βρετανικού Κινήματος (British Movement) στα πανεπιστήμια. Μπορούσαμε να δούμε πως η πάλη μεταξύ του SWP και του BM τραβούσε την προσοχή ξεστρατισμένων νέων. Τρέφαμε συμπάθεια για το SWP, είχαμε κάνει μερικά φιλανθρωπικά για αυτούς»

Andy Gill, Gang of Four

«Αυτοί που δε θέλουν να δουν να γίνεται μια συναυλία του RAR θα χρησιμοποιήσουν το θέμα της ασφάλειας του χώρου, κλπ. Για αυτό προσπαθήστε και συγκεντρώστε τους ντόπιους μπρατσωμένους να οργανωθούν. Έχετε τουλάχιστον έναν δίπλα από τη πόρτα όπως μπαίνουν οι άνθρωποι και εξασφαλίστε πως θα είναι τριγύρω σε περίπτωση προβλήματος»

Περιοδικό Temporary Hoarding

To RAR ξεκίνησε από μια ομάδα που είχε σχέση με το SWP που είχαν απογοητευτεί με τους δεξιούς ρατσιστικούς τόνους των δηλώσεων πλούσιων αστεριών της ροκ όπως ο David Bowie ή ο Eric Clapton. Κέρδισε έδαφος μεταξύ μουσικών και οπαδών, και το SWP έθεσε σημαντικούς πόρους στη διάθεση του RAR: «Το τυπογραφείο του SWP έγινε το επίκεντρο της προπαγάνδας του RAR». Το RAR χρησιμοποιούσε ένα διακριτό αστέρι σε κύκλο ως σύμβολο, με τα DIY γραφικά του πρώιμου punk και παρουσίασε μια φρέσκια, συναρπαστική αισθητική, που ήταν άμεσα οικεία σε νεαρούς μουσικόφιλους, μαθητές και punks. Υπό την αιγίδα του RAR, οργανώνονταν συναυλίες σε ολόκληρη τη χώρα, που διέδιδαν τις ιδέες του. Τον Απρίλιο του 1978 το RAR και η ANL οργάνωσαν μια διαδήλωση στην Πλατεία Τραφάλγκαρ και στη συνέχεια προχώρησαν προς το Ανατολικό Λονδίνο σε μια συναυλία στο Πάρκο Βικτώρια (συμβολικό για τις αντιφασιστικές μάχες εναντίον του Mosley). Στην συναυλία headliners ήταν οι The Clash (με τον τραγουδιστή Joe Strummer να φορά ένα μπλουζάκι με το έμβλημα των Ερυθρών Ταξιαρχιών), που ήταν η σημαντικότερη μπάντα στο punk μετά την διάλυση των Sex Pistols κατά την αμερικάνικη τους περιοδεία. Υπολογίζεται πως οι θεατές ήταν μεταξύ 50000 και 100000, αλλά ανεξάρτητα του αριθμού, ήταν η μεγαλύτερη αντιφασιστική κινητοποίηση από το 1930. Καθώς η πορεία προχωρούσε προς το πάρκο, ο Lux και μια «ομάδα απείθαρχων», ομοϊδεατών του, «με τους οποίους έκανε παρέα, ανυπόμονοι για δράση… πήγαν στην Μπρικ Λέιν όπου συγκεντρώνονταν οι Ναζί. Φυσικά, περίπου διακόσιοι αστυνομικοί περίμεναν». Το NF που προστατεύονταν επαρκώς από την αστυνομία, είχαν φοβηθεί από το μέγεθος της πορείας και δεν «ενεπλάκη»

Αν και το φεστιβάλ ήταν επιτυχημένο, το NF έκανε πορεία δίχως καμιά αντίσταση από το Πόρτλαντ Πλέις ως το Χόξτον την επόμενη μέρα. Επιτροπή Ενάντια στον Ρατσισμό του Χάκνεϊ, μια τοπική αντιφασιστική οργάνωση είχε πιέσει την ANL να οργανώσει αντίσταση μέσα από το φεστιβάλ αλλά οι ακτιβιστές της ANL αντιλήφθηκαν τις προθέσεις του Μετώπου πολύ αργά για να οργανώσουν μαζική αντίσταση στην πορεία του NF… αυτή η αποτυχία έδειξε μια μετατόπιση στις προτεραιότητες όπου η ANL μετέφερε τις αντιφασιστικές διαμαρτυρίες από το δρόμο στα πάρκα, αποφεύγοντας την άμεση σύγκρουση με το Εθνικό Μέτωπο.

Τα στραβά μάτια της ANL σε μια ξεκάθαρη φασιστική πρόκληση στο Ίστ Έντ θα επαναλαμβάνονταν ξανά αργότερα.

Carnival ΙΙ

Η ANL/RAR οργάνωσαν περισσότερα φεστιβάλ στο Λίντς και το Μάντσεστερ, και διοργάνωσαν το Carnival II στο Μπρόκγουελ Πάρκ στο Νότιο Λονδίνο τον Ιούλιο του 1978. Οι Sham 69, που ήταν οι headliners, είχαν μια σύντομη αλλά ταραχώδη καριέρα με πολλούς υποστηρικτές του NF και του BM να εμφανίζονται στις συναυλίες τους  για να προκαλέσουν προβλήματα. Οι Sham ήταν αναποφάσιστοι σχετικά με αυτούς τους ηλίθιους που συχνά στοχοποιούσαν άλλα μέλη του ακροατηρίου και τελικά προκάλεσαν την διάλυση του συγκροτήματος: σε μια συναυλία του RAR, σύμφωνα με τον Andy Beckett, «χρειάστηκε να συγκρατήσουμε τους [αντιρατσιστές] λιμενεργάτες από το να επιτεθούν στους skinhead οπαδούς των Sham με αξίνες». Το Carnival II ήταν μεγαλύτερο από το πρώτο, αλλά όσο οι αντιφασίστες άκουγαν punk στο Νότιο Λονδίνο, το NF κάλεσε σε πορεία στην Μπρίκ Λέην την ίδια στιγμή. Ξανά, με το βλέμμα σε πιθανό ευρύτερο σεβασμό και στους κοινοβουλευτικούς φίλους τους, η ηγεσία του ANL αρνήθηκε ξανά να κινητοποιήσει τους αντιφασίστες και να τους οδηγήσει ώστε να εμποδίσουν το NF να πραγματοποιήσει την πορεία. Το να μην σταθεί απέναντι στη πορεία με τόσους αντιφασίστες διαθέσιμους ήταν ντροπιαστικό, ρισκάριζε μια νίκη σε επίπεδο δημοσίων σχέσεων για το NF και προκαλεί το ερώτημα: ποιο είναι το νόημα να χορεύεις με «αντιρατσιστική μουσική» όταν βίαιοι ρατσιστές κάνουν πορεία μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα ανενόχλητοι; Ευτυχώς υπήρχαν μερικοί μαχητικοί αντιφασίστες που δεν ήταν διατεθειμένοι να  κάτσουν να ακούσουν τους The Members και τους The Ruts και κατάφεραν να κάνουν την παρουσία τους αισθητή στο Ίστ Έντ, παρά τις προσπάθειες της αστυνομίας. Τυπικά, ο Lux το έθεσε λιγότερο διπλωματικά: «Ελάτε στο Ίστ Έντ. Συναντηθείτε στην Μπρικ Λέην, και ας κοπανήσουμε τους ναζί». Παρά την το γεγονός ότι οι ακτιβιστές απέφυγαν τα αστυνομικά μπλόκα και ενώθηκαν με Ασιάτες νεαρούς, δεν έγινε κάποια μεγάλη σύγκρουση. Κάποιοι υποστηρικτές της ANL συνειδητοποίησαν πως η ηγεσία ήταν λιγότερο διατεθειμένη από εκείνους για σύγκρουση:

«Οι ακτιβιστές έβγαιναν μαζικά από τις εξόδους. Οι περισσότεροι ήταν θυμωμένοι καθώς η ANL είχε αποκρύψει πληροφορίες για τα γεγονότα στην Λέην…. Η συζήτηση αναφέρονταν σε ένα πιο δύσκολο μέλλον. Δράσεις ανταρτοπόλεμου, και αιφνιδιαστικά χτυπήματα εναντίον στεκιών ναζί. Δίχως την ευλογημένη έγκριση του Κόμματος, λίγοι ακτιβιστές πραγματοποιούσαν, ήδη από καιρό, σποραδικά αυτή τη μορφή δράσης.»

Αυτοί οι «λίγοι» θα έπαιζαν ζωτικό ρόλο στον μαχητικό αντιφασισμό του 1980 και του 1990.

Η ηγεσία του ANL/SWP ήταν πλήρως ενήμερη για την πορεία του NF. Ο Renton αναφέρει τα λόγια ενός ακτιβιστή, «Πολλοί από εμάς προσπαθούσαμε να εξασφαλίσουμε πως η Μπρίκ Λέην θα ήταν καλυμμένη. Η ANL ήθελε να επικεντρωθεί σε ένα πράγμα, το φεστιβάλ. Δεν πίστευαν πως μπορούσαμε να διαθέσουμε άτομα, αλλά μπορούσαμε» από τους 100000 θεατές, σίγουρα καμιά διακοσαριά έμπειροι αντιφασίστες μπορούσαν να κάνουν αισθητή τη παρουσία τους στην Μπρίκ Λέην. Ένα στέλεχος το SWP ανέφερε πως το φεστιβάλ «ήταν πιο σημαντικό από οποιαδήποτε κίνηση εντυπωσιασμού του NF. Ακόμη και αν στέλναμε περισσότερους στη Μπρικ Λέην, δεν θα ήταν αρκετοί. Η αστυνομία την είχε καλύψει ήδη». Ο μικρός αριθμός των ακτιβιστών που έφτασε στην Μπρικ Λέην συναντήθηκε με ακόμη μια ομάδα που έφτασε αργά, η αστυνομία όμως ουσιαστικά έλεγχε την περιοχή και δεν υπήρχε διάθεση συμβιβασμού. Η ηγεσία του SWP αργότερα παραδέχτηκε πως είχαν κάνει γκάφα με το να σιγουρέψουν πως το φεστιβάλ θα ήταν «ειρηνικό» ενώ θα αγνοούσε το να αντιμετωπίσει τους φασίστες στο Ίστ Έντ. Ο Birchall είναι πιο επικριτικός από τον Renton για τις αποφάσεις του SWP που είχαν πιο μακροχρόνιες συνέπειες στον αντιφασιστικό αγώνα: από τότε που «η ηγεσία αρνήθηκε να διαθέσει άτομα από το δεύτερο φεστιβάλ της ANL για να ενισχύσει μια αντιδιαδήλωση εναντίον μιας πορείας του NF στην Μπρίκ Λέην, υπήρχαν αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ των πολιτικών προτεραιοτήτων και οπτικών της εργατικής βάσης και της, κατά κύριο λόγο, μεγαλοαστικής ηγεσίας.

Όπως τονίζει ο Nigel Copsey, το SWP προσπαθούσε πλέον να αποτινάξει την φήμη του «πέτα ένα τούβλο» (κάτι το οποίο πολλοί punks και άλλοι θεωρούσαν το πιο ελκυστικό του στοιχείο) όταν «συνειδητοποίησαν» πως οι τακτικές του το απομάκρυναν από πιο μετριοπαθείς αντιπολιτευτικές ομάδες. Ηγετικές μορφές του SWP είχαν ενωθεί με μέλη από το Εργατικό Κόμμα και διασημότητες για να ξεκινήσουν την ANL στη Βουλή των Κοινοτήτων ως ένα ευρύ αντιφασιστικό μέτωπο. Καθώς το 1978 προχωρούσε, περισσότεροι βουλευτές των Εργατικών ανησυχούσαν πως το NF θα τους έπαιρνε τους ψηφοφόρους, και άρχισαν να προσφέρουν τη στήριξη τους στην ANL, ελπίζοντας πως έτσι θα απέφευγαν την μη εκλογή τους. Στο αποκορύφωμα της, η ANL μετρούσε πενήντα χιλιάδες μέλη: υπήρχαν παραρτήματα και δραστηριότητες σε ολόκληρο το ΗΒ και η ANL κυριαρχούσε στην πολιτική του δρόμου εκείνη τη χρονιά. Προσελκύοντας ανθρώπους σε ευρύτερες καμπάνιες εναντίον της ανεργίας και των σεξουαλικών διακρίσεων. Η αρχική επιτυχία της ANL ήταν να ενώσει τους ανθρώπους μπροστά στην αυξανόμενη εκλογική επιρροή του NF και την πολιτική του άνοδο. Ήταν οργάνωση συγκεκριμένου σκοπού του οποίου η ευρεία αποδοχή και ο τεράστιος αριθμός υποστηρικτών αποτελούσαν πολιτισμική αντίσταση στο φασισμό από πολλά, προηγουμένως ασύνδετα μεταξύ τους κομμάτια: σχολιαρόπαιδα και δασκάλους, θρησκευτικούς ηγέτες και συνδικαλιστές, punks και rastas, ποιητές και πολιτικούς απατεώνες. Η ANL θα έφερνε τον αντιρατσισμό και τον αντιφασισμό στον καθημερινό διάλογο μέσα από προπαγανδιστικά φυλλάδια· την στήριξη μουσικών και οπαδών σε συναυλίες και φεστιβάλ·και μαζικές, καλά δημοσιοποιημένες διαδηλώσεις εναντίον του NF. Η προπαγάνδα έδειχνε το NF ως φασιστικό/ναζιστικό μέτωπο και έδειξε τον αντισημιτισμό και τον ρατσισμό των ηγετικών ομάδων του.

Αντιμέτωπο με διαπολιτισμική αντίθεση, και βρίσκοντας όλο και πιο δύσκολη την οργάνωση ή τη διατήρηση φυσικής παρουσίας του στο δρόμο, το NF υπέφερε εκλογικά όταν η αρχηγός του Συντηρητικού Κόμματος, Margaret Thatcher, άρχισε να θυμίζει το NF με την δήλωση της στην τηλεόραση το 1978 πως πολλοί ήταν «πραγματικά έντρομοι πως η χώρα μπορούσε να γεμίσει με ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας».

Λέστερ, 1979

Οι προσπάθειες της ANL να σταματήσει το Μέτωπο, υπήρχαν συγκρούσεις μεταξύ των αντιδιαδηλωτών και της αστυνομίας, με τις τηλεοπτικές εικόνες αργότερα να δείχνουν αστυνομικά σκυλιά να κυνηγούν αντιφασίστες στο πανεπιστήμιο του Λέστερ

Nigel Copsey (Antifascism in Britain)

Μετά το Λιούισχαμ και την πλήρη αποτυχία τους να ελέγξουν τις αντιφασιστικές επιθέσεις στο NF, η αστυνομία μελετούσε τις τακτικές της, όπως έγινε εμφανές στο Λέστερ, και αργότερα στο Σάουθχολ. Η πολιτική βία δεν θα ξεθύμαινε καθώς το αντιφασιστικό κίνημα μεγάλωνε γρήγορα μεταξύ 1977 και 1979 με ακτιβιστές να γίνονται όλο και πιο μαχητικοί. Το NF αποφάσισε να πραγματοποιήσει ακόμη μια πορεία, στο Λέστερ, γνωρίζοντας πολύ καλά πόσο προκλητικό θα ήταν, μετά τη βία το 1974 στη διάρκεια της απεργίας στην Imperial Typewriters. Ο Lux αναφέρει πως φτάνοντας εκεί «τα πράγματα δεν φαίνονταν καλά. Χιλιάδες αστυνομικοί είχαν αναπτυχθεί, καθιστώντας αδύνατη την προσέγγιση προς το Μέτωπο». Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη: καθώς η αστυνομία προστάτευε την ομάδα του NF, αντιφασίστες κυκλοφορούσαν στους δρόμους, κατευθυνόμενοι προς το πανεπιστήμιο για να φτάσουν στους φασίστες. Καθώς η αστυνομία έπαιρνε θέσεις, δέχτηκε επίθεση από αντιφασίστες, πολλοί ήταν «οπλισμένοι με πέτρες, μπουκάλια και άλλα πυρομαχικά». Η αστυνομία αντεπιτέθηκε, εξαπολύοντας τα σκυλιά της τελικά και μετά κάνοντας επίθεση για να διώξει τους αντιφασίστες από το πανεπιστήμιο. Σύμφωνα με την Lux, κάποιοι ακτιβιστές κατάφεραν να φτάσουν στο NF και να κάνουν κάποιες ζημιές, και στο τραίνο της επιστροφής στο Λονδίνο, αρκετοί ακτιβιστές αναφέραν επαφή και όπως γράφει ο Lux, «Παρατήρησα μερικούς δαρμένους Ναζί».

Σάουθχολ

«Βαρεθήκαμε να ακούμε γέρους να μιλάνε για πολιτική, αν η αστυνομία δεν μας προστατέψει, μπορούμε να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας»

Κάτοικος του Σάουθχολ

Η περιοχή του Σάουθχολ στο Δυτικό Λονδίνο θα ζούσε δύο σοβαρές εκρήξεις βίας μέσα σε δυο χρόνια και αρκετή βία εναντίον των αντιφασιστών από την αστυνομία. Στις 23 Απριλίου 1979, το NF οργάνωσε μια εκλογική συγκέντρωση που τελείωσε με βία, με εξασφαλισμένες δωρεάν σελίδες διαφήμισης. Οι κλιμακούμενες ρατσιστικές επιθέσεις  είχε ως συνέπεια πολλοί από την τοπική κοινότητα να ανησυχούν και οργανωθούν, με το Κίνημα Νεολαίας του Σάουθχολ (SYM) να είναι ιδιαίτερα πιο μαχητικό από τις προηγούμενες γενιές, που συχνά αρνιόντουσαν να απαντούν σε τέτοιες προκλήσεις. Το SYM «συχνά μάχονταν ενάντια στο φασισμό», ανέφερε ένα τοπικό μέλος του IS. Το SYM είχε δημιουργηθεί μετά το φόνο του Gurdip Chaggar για να υπερασπιστούν την περιοχή τους από το NF. Ωστόσο, σύμφωνα με ένα σκεπτικιστή τοπικό επικριτή, το SYM «είχε σχηματιστεί ουσιαστικά από μια συμμαχία συμμοριών του δρόμου» και αποτελούνταν από «παιδία που έφυγαν από το σχολείο, παραβατικούς, και άνεργους», και αντιμετώπιζαν οργανωτικές δυσκολίες. Οι αντιφασίστες έκαναν αντισυγκέντρωση και το SYM συγκεντρώθηκε «για να εξασφαλίσει πως κανένα μέλος του NF δεν θα έφτανε στην αίθουσα πριν αρχίσει η διαδήλωση». Στην γύρω περιοχή ξέσπασαν συμπλοκές με την αστυνομία, που κατέληξε σε πολλούς τραυματισμούς και το θάνατο του Blair Peach:

«Αντικείμενα εκτοξεύτηκαν προς την αστυνομία από την πλευρά των αντιφασιστών, μεταξύ τους φωτοβολίδες, καπνογόνα και μια βόμβα μολότοφ, που πετάχτηκε προς ένα αστυνομικό λεωφορείο. Η αστυνομία επίσης συνέβαλε στην αναταραχή, πρώτα κάνοντας την ειρηνική διαμαρτυρία αδύνατη, και έπειτα με την προσπάθεια να διαλύσει το πλήθος με επιθετικές τακτικές, όπως «αποσπάσματα συλλήψεων», επιτιθέμενη με ασπίδες, γκλομπ και άλογα και ακόμη πέφτοντας με αστυνομικά βαν στο πλήθος».

Η περιοχή είχε γεμίσει με πάνω από δυο χιλιάδες αστυνομικούς το πρωί, παρά το ότι η συγκέντρωση του NF θα γίνονταν στις 7:30μμ: ήταν ξεκάθαρα μια κίνηση εκφοβισμού προς μια κοινότητα που ήδη ήταν καχύποπτη απέναντι στην αστυνομία. Η αστυνομία, ιδιαίτερα η SPG (Special Patrol Group), κατηγορούνταν για βίαιη αντιμετώπιση απέναντι στους ντόπιους και τους αντιφασίστες, και τουλάχιστον σε μια περίπτωση ένα αστυνομικό λεωφορείο έπεσε πάνω στους διαδηλωτές. Παράθυρα έσπασαν, αυτοκίνητα καταστράφηκαν, και η αστυνομία δέχτηκε επίθεση με τούβλα και μπουκάλια· απάντησαν ορμώντας στους αντιφασίστες. Η αστυνομία επιτέθηκε στο κτίριο της People Unite τόσο άγρια που χρειάστηκε να κατεδαφιστεί. Ο Lux αναφέρει πως «άνθρωποι είχαν χτυπηθεί από την αστυνομία, και υποβλήθηκαν σε φυλετική κακοποίηση, αυθαίρετε συλλήψεις, ακόμη και κτίρια είχαν καταστραφεί από τους ένστολους. Φαίνεται πως δεν ήταν παρά αστυνομικά επεισόδια εκείνο το απόγευμα. Ο Renton το περιγράφει ως «πραγματικά αστυνομικά επεισόδια εναντίον στην αριστερά και την ασιατική κοινότητα». Ένας άλλος ακτιβιστής δήλωσε απλά, «Ήθελαν εκδίκηση για το Λιούισχαμ. Στη διάρκεια μιας επίθεσης της αστυνομίας, ο Blair Peach δέχτηκε τα τραύματα στο κεφάλι που προκάλεσαν το θάνατο του. Ένας μάρτυρας δήλωσε, «Χτυπούσαν ανθρώπους, τραβούσαν μαλλιά, έσπρωχναν με τις ασπίδες τους…. Υπήρχαν δυο αστυνομικοί, ένας με ασπίδα, ένας χωρίς. Καθώς έτρεχαν πίσω από τους ανθρώπους, ο Blair έπεσε· νομίζω τον έσπρωξαν με την ασπίδα, καθώς προσπαθούσε να κρατήσει την ισορροπία του, ο άλλος τον χτύπησε στο κεφάλι».

Ενώ έξι αστυνομικοί τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, η εισαγγελία αποφάσισε πως δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για να ασκήσει δίωξη. Μια έρευνα στα αποδυτήρια της SPG εντόπισε αρκετά αντικείμενα όπως τη λαβή μιας αξίνας, μια βαριοπούλα, μαχαίρια, ένα μαστίγιο και διάφορα τροποποιημένα γκλομπ. Επίσης στη κατοχή του αστυνομικού Grenville Bint (ΣτΜ: ένας από τους αστυνομικούς που εμπλέκονταν στο θάνατο του Blair Peach) βρέθηκε μια ναζιστική στολή και διάφορα άλλα όπλα. Σε απάντηση σε αυτή την αστυνομική βία, οι αντιφασίστες και οι οργανώσεις της τοπικής κοινότητας έκαναν μια πορεία μνήμης για τον Blair Peach, και όταν τελικά έγινε η κηδεία, δέκα χιλιάδες άνθρωποι εμφανίστηκαν σε αλληλεγγύη. Ο paul Foot, γράφοντας για την αδικία, τις καθυστερήσεις και την μη δίωξη οποιουδήποτε για το θάνατο του Blair Peach, είπε, «Αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η αντίδραση αν ένας αστυνομικός, και όχι ένας διαδηλωτής, είχε σκοτωθεί στο Σάουθχολ;»

Αντιφασιστική Νίκη!

Ως τον Μάιο του 1979 οι γενικές εκλογές είχαν περάσει, το NF έμοιαζε να έχει χάσει την θέληση του να πολεμήσει. Οι οργανωμένες δυνάμεις του αντιφασισμού είχαν βλάψει σοβαρά την αυτοπεποίθηση και την ικανότητα των μελών του να οργανώνονται από το 1976 και μετά: σημαντικά ήταν η μαζική αντίθεση στις φασιστικές πορείες· το NF να ηττάται σε μικρότερες συγκρούσεις στο δρόμο· την επιρροή του RAR/ANL σε μια ολόκληρη γενιά· την επιτυχία του RAR να συνδυάσει τον λαϊκό αντιρατσισμό μέσα στη punk σκηνή· και την γενικότερη αρνητική και βίαιη μιντιακή εικόνα του NF. Η ANL είχε δημιουργήσει ένα ευρύ μέτωπο από βουλευτές, εκκλησιαστικές ομάδες, συνδικάτα και διασημότητες, όπως και την υποστήριξη μιας ενεργητικής νεανικής κουλτούρας, έχοντας μια ισχυρή μιντιακή παρουσία και οργανώνοντας φυσική αντίσταση. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πιο επιτυχημένα αντιφασιστικά κινήματα στο ΗΒ.

Η κοινή ορθόδοξη αφήγηση είναι πως η Thatcher είχε απλά αφαιρέσει από το NF την γοητεία του, υιοθετώντας και προσαρμόζοντας την ξενοφοβική τους ρητορική, αλλά αυτό υποβαθμίζει σημαντικά την επιτυχία του αντιφασιστικού κινήματος – όπως πράγματι έκανε για κάποιους συγκεκριμένους συγγραφείς συγκεκριμένων θέσεων. Η συνεισφορά της Thatcher ήταν η προσπάθεια να νομιμοποιήσει τον κοινό ρατσισμό στον σύγχρονο διάλογο. Το NF, το οποίο κόντευε να γίνει το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στο ΗΒ, είχε περιθωριοποιηθεί ως κόμμα ενός σκοπού και με την αποκάλυψη, χάρη στις προσπάθειες του αντιφασιστικού κινήματος, πως ήταν ένα φασιστικό/φιλοναζιστικό μέτωπο. Το NF επίσης διασπάστηκε στο NF, το Νέο Εθνικό Μέτωπο (NNF) και το Εθνικό Κόμμα (NP). Στις γενικές εκλογές πήρε το 1,3 των συνολικών ψήφων, η Thatcher ανέβηκε στην εξουσία, και η πολιτική δράση και η κοινωνική αναστάτωση συνέκλιναν στο να κάνουν την δεκαετία του 1980 μια από τις πιο βίαιες δεκαετίες από τη δεκαετία του 1970. Ο πολιτικός χώρος της ακροδεξιάς είχε χαθεί στο δρόμο, στην λαϊκή κουλτούρα, στα μέσα, στην κάλπη και μεταξύ των απλών εργατών (η προσπάθεια του NF να επηρεάσει συνδικάτα ήταν κάθε άλλο παρά πετυχημένη και τη δημιουργία των φιλικών προς το NF συνδικάτων ήταν σχεδόν μηδενική). Η περιθωριοποίηση οδήγησε το NF και άλλες φασιστικές ομάδες όπως το BM να γίνουν πιο βίαια και πιο ακραία, τώρα που ο κοινοβουλευτικός δρόμος έμοιαζε να έχει κλείσει. Η επιτυχία του αντιφασιστικού κινήματος δεν έκανε τους φασίστες να εξαφανιστούν, αλλά τους έκανε να δρουν πιο κρυφά· πολλοί skinhead στήρζαν το ανοιχτά ναζιστικό BM, που έκανε ακόμα αισθητή τη παρουσία του σε ποδοσφαιρικά παιχνίδια, σε punk συναυλίες και στο δρόμο, κάτι που τα μέλη των «ομάδων» του SWP και άλλοι πιο μαχητικοί αντιφασίστες θα συνέχιζαν να αντιμετωπίζουν σε όλη τη διάρκεια του 1980.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s