Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από το βιβλίο The pink triangle: the Nazi war against homosexuals (Holt Paperbacks, ed. Edition 1988) διαθέσιμο από την σελίδα libcom.org. Ο Richard Plant (1910-1998) ήταν συγγραφέας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και Εβραίος ομοφυλόφιλος πρόσφυγας από την Ναζιστική Γερμανία. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

Η καταδίωξη και η προσπάθεια εξόντωσης των ομοφυλόφιλων αντιπροσωπεύει μόνο ένα κομμάτι της εκτεταμένης σταυροφορίας που εξαπέλυσαν οι Ναζί για να εκκαθαρίσουν την Γερμανία από κοντραγονικούς (ΣτΜ: τους φορείς «κακών» ή «άχρηστων» γονιδίων) κάθε είδους για να δημιουργήσουν μια Άρια ελίτ που θα κυριαρχούσε στην Ευρώπη, και εν τέλει, σε ολόκληρο το κόσμο. Σήμερα, εκ των υστέρων οι ιστορικοί μπορούν να αξιολογήσουν καλύτερα τις επιτυχίες και τις αποτυχίες των πολιτικών του ναζιστικού καθεστώτος. Η χρονική απόσταση και η επαγγελματική «αντικειμενικότητα» δεν έχουν με κανένα τρόπο λύσει το αίνιγμα του Τρίτου Ράιχ. Τα εγκλήματα που διαπράχτηκαν, και τα εγκλήματα που σχεδιάστηκαν, ήταν τόσο ανείπωτα τερατώδη που το ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να κατανοήσει τη πλήρη διάσταση τους. αυτό που συνέβη είναι σήμερα γνωστό, το ερώτημα του γιατί συνέβη παραμένει αναπάντητο.

Μια σειρά από ιστορικούς έχουν ερμηνεύσει το πόλεμο των Ναζί ως σταυροφορία, που πυροδοτήθηκε όχι από την απληστία για εδαφικά και υλικά κέρδη αλλά από μια αποστολή για την δημιουργία μιας αποκλειστικά Άριας ουτοπίας. Αν χρειάζονταν η θυσία εκατομμύριων για αυτή το αλαζονικό σκοπό, δεν είχε καμιά σημασία. Άλλοι ιστορικοί θεωρούν τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο ως επανάληψη του 1ου Παγκόσμιου Πολέμου. Και οι δυο αυτές ερμηνείες είναι εν μέρει σωστές. Ο Hitler έκανε αρκετούς πολέμους, και ο Himmler έκανε αρκετούς πολέμους , και περιστασιακά οι στόχοι τους επικαλύπτονταν. Οι στρατηγοί, των οποίων η υπακοή είχε εξασφαλιστεί μετά το φιάσκο von Fritsch το 1938, προσπαθούσαν να εκτελέσουν τις ερασιτεχνικές διαταγές του Hitler με επαγγελματικότητα. Μετά το 1943, μερικοί αναγνώρισαν την ανοησία του και περιστασιακά ακύρωναν τις διαταγές του. Οι στόχοι του Hitler ήταν ξεκάθαροι: ανυπομονούσε τόσο να κατακτήσει την Ευρώπη, όσο και να εξοντώσει τους Εβραίους. Προς το τέλος, με ένα τμήμα του μυαλού του να αντιλαμβάνεται το γεγονός πως η τελική στρατιωτική νίκη μπορεί να του ξέφευγε – αν και ως τις τελευταίες νύχτες στο καταφύγιο δεν μπορούσε να το αντιμετωπίσει – αποφάσισε τουλάχιστον να κερδίσει τον άλλο πόλεμο, εκείνον εναντίον των Εβραίων.

Από τη πλευρά του ο Himmler, ήταν υπεραπασχολημένος. Αρχικά, έπρεπε να εκτελεί τις εντολές για την εξόντωση των Εβραίων, των Πολωνών, των αντιφασιστών, και άλλων «επικίνδυνων» ομάδων. Δεύτερο, συνέχιζε ακούραστα τις δικές του προσπάθειες να επιτεθεί εναντίον άλλων κοντραγονικών όπως Ρομά, Μάρτυρες του Ιεχωβά, και ομοφυλόφιλοι. Από πρακτικής και στρατηγικής πλευράς, η εκστρατεία αυτή δεν άξιζε την τεράστια προσπάθεια αστυνόμευσης που απαιτούσε για την επιτυχία της. ωστόσο, ελάχιστοι από τους στόχους του μπορούν να θεωρηθούν ως λογικοί ή πρακτικοί. Ενώ οι Σύμμαχοι είχαν περικυκλώσει την Γερμανία, ο Himmler συνέχιζε να σπαταλά ενέργεια και προσωπικό στο να πιέζει τις ένοπλες δυνάμεις να διώκουν πιο ενεργητικά τους σεξουαλικά αποκλίνοντες στρατιώτες και ναύτες.

Η καινοτομία των Himmler και Eicke – τα στρατόπεδα συγκέντρωσης – πρέπει να είναι αντιληπτή ως η εικόνα του κακού του αιώνα μας. Ο απολυταρχικός μηχανισμός των Ναζί δεν μπορούσε να ανεχτεί οποιουδήποτε είδους αντικομφορμισμό, και όλοι οι αποκλίνοντες έπρεπε να εξολοθρευθούν. Η γερμανική πολεμική μηχανή όμως, εμπλέκονταν σε έναν παραδοσιακό πόλεμο εδαφικής κατάκτησης. Καθώς ο κλοιός έσφιγγε γύρω από τους ναζί, κάθε αρτιμελής άνδρας ήταν απαραίτητος – στο μέτωπο ή στα πολεμικά εργοστάσια υπό τον Albert Speer. Αυτοί οι δύο στόχοι συνέχιζαν να συγκρούονται: από τη μια τιμωρία και σκλαβιά, από την άλλη προσπάθειες για την διεύθυνση μιας αποτελεσματικής οικονομικής μηχανής. Μάταια ο Speer προσπάθησε να πετύχει καλύτερες συνθήκες για τα τάγματα αναγκαστικής εργασίας: συνέχισε να λαμβάνουν ανεπαρκή τροφή, στέγη και ένδυση, και ανίκανα να πετύχουν εργασιακούς στόχους. Το αν ο Speer ήξερε περισσότερα για τις συνθήκες των στρατοπέδων από όσα παραδέχονταν είναι αντικείμενο συζήτησης. Οι αστυνομικές αρχές αναμιγνύονταν συνεχώς με την διεύθυνση των στρατοπέδων. Συλλάμβαναν κρατούμενους-εργάτες για ασήμαντες αφορμές. Στη διάρκεια της θητείας τους, ο Hoess και άλλοι διοικητές βρέθηκαν σε δίλλημα. Έπαιρναν συνεχώς αντικρουόμενες διαταγές – για παράδειγμα, να παρέχουν εργατικό δυναμικό για νέο εργοστάσιο πυρομαχικών, και παράλληλα να εφαρμόζουν αυστηρότερες τιμωρίες στους μη συνεργάσιμους εργάτες. Ακόμη και διαβόητοι διοικητές όπως ο Franz Stangl στη Τρεμπλίνκα ή ο Josef Kramer στο Μπέλσεν δεν μπορούσαν να αυξήσουν την σχετική με το πόλεμο παραγωγή στα στρατόπεδα ενώ οι κρατούμενοι σε αυτά κακοποιούνταν ή εξοντώνονταν.

Μέχρι το 1944, λιγότερο τυφλωμένοι από την ιδεολογία Ναζί άρχισαν να βλέπουν πως αυτό που είχε φέρει ο Hitler ήταν μια μοντέρνα εκδοχή της κόλασης. Το γεγονός πως κάποιοι αξιωματούχοι συνειδητοποίησαν την ανάγκη να καλύψουν τα εγκλήματά τους, φαίνεται από τις φρενήρεις προσπάθειες να καταστραφεί κάθε απόδειξη, ήδη από το 1942. Έγγραφα κάηκαν και μάρτυρες εξοντώθηκαν – το οποίο αναμενόμενα, δημιούργησε νέους μάρτυρες. Αυτές οι προσπάθειες απέτυχαν για διάφορους λόγους. Πρώτο, εγκλήματα τέτοιας έκτασης δεν μπορούν να κρατηθούν μυστικά. Ακόμη και όταν ο Hitler άρχισε προσεκτικά το πρόγραμμα ευθανασίας  το 1939, που αφορούσε ένα περιορισμένο αριθμό ντόπιων απροσάρμοστων και ανάπηρων, δεν έμεινε κρυφό. Οι χωρικοί σύντομα ήξεραν τι σήμαινε ο μαύρος καπνός που υψώνονταν από τα «άσυλα». Αν και πολλές από τις νέες ποινικές αποικίες χτίστηκαν εσκεμμένα στη μέση τεράστιων πεδιάδων και βαλτότοπων στην Ανατολή, οι μαζικές μεταφορές και οι μαζικές δολοφονίες – και η μυρωδιά του καπνού – δεν μπορούσαν να κρατηθούν μυστικά. Δεύτερο, από πολύ νωρίς, αντιφασίστες και μερικοί από τους καλύτερα οργανωμένους Εβραίους φυλακισμένους άρχισαν να αντιγράφουν και να κρύβουν σημαντικούς φακέλους και αρχεία, μερικές φορές θάβοντάς τα στις εγκαταστάσεις ή τα έκρυβαν πίσω από τα τούβλα στα κτίρια που έχτιζαν. . φυσικά, τα περισσότερα κτίρια δεν επιβίωσαν για πολύ, και οι βιαστικά γραμμένες λίστες καταστράφηκαν. Όμως πολλές προφορικές μαρτυρίες διασώθηκαν από τη λήθη. Μετά το 1943, και τα Συμμαχικά αρχηγεία γνώριζαν για αυτές τις κολάσεις στην Ανατολή, αν και οι Σύμμαχοι προτιμούσαν να υποβαθμίζουν την πραγματική τους φύση. Και, φυσικά, δεν μπορούσαν να υπολογίζουν στο ότι όλοι οι υπάλληλοι των στρατοπέδων δεν θα μιλούσαν έξω από το στρατόπεδο. Αρκετοί πλήρωσαν για τις αδιακρισίες τους και συνελήφθησαν για «την διασπορά ανατρεπτικών φημών» – αλλά η ζημιά είχε γίνει. Αν οι Ναζί προσπάθησαν να δημιουργήσουν «λάκκους λήθης», απέτυχαν σε μεγάλο βαθμό.

Ο ποινικός μηχανισμός των Ναζί, όπως έχω δείξει, ήταν τόσο άλογος όσο και αποτελεσματικός. Θυσίαζε τις πρακτικές ανάγκες για ανθρώπινο δυναμικό και υλικά σε μια ιδεολογική λογική που υπονόμευε την προσπάθεια για την νίκη στο πόλεμο. Το τεράστιο μέγεθος τόσο της ποινικής γραφειοκρατίας και των εγκλημάτων που διαπράχτηκαν από αυτή και τους αρχηγούς της έβλαπταν την αποτελεσματικότητα αυτή τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα, καταστρέφοντας την δυνατότητα για νίκη της Γερμανίας και καταστρέφοντας την εθνική εικόνα της χώρας για πολλές γενιές.

Οι ομοφυλόφιλοι, με μια σειρά από νόμους, αντιμετωπίζονταν ως υπάνθρωποι, και εκ των υστέρων αυτό δεν μοιάζει ιδιαίτερα παράδοξο ή αναπάντεχο. Εν τέλει, η ταξινόμηση τους ως διεστραμμένους αιρετικούς είχε μακρά ιστορία. Από την οπτική της ναζιστικής λογικής, η πολιτική εξόντωσης αναφορικά με τους ομοφυλόφιλους είχε ένα είδος ιδεολογικής δικαιολόγησης. Η ιδέα του Εθνικού Σεξουαλικού Προϋπολογισμού του Himmler κατέτασσε τους ομοφυλόφιλους ως «κενό διαιώνισης» και τους θεωρούσαν ως υγειονομικό κίνδυνο γιατί μετέδιδαν την λεγόμενη μόλυνση της ομοφυλοφιλίας. Η αστυνομία του Eicke δεν χρειάζονταν τέτοια ιδεολογική αιτιολόγηση: οι ομοφυλόφιλοι αντιμετωπίζονταν απλά με το χαρακτηριστικό μίσος των αρχαίων ομοφοβικών θεσμών.

Στη πορεία της Ευρωπαϊκής ιστορίας, ένας τεράστιος αριθμός διαταγμάτων και εντολών, φυλλαδίων και προκηρύξεων τσουβάλιαζαν μαζί Εβραίους, ομοφυλόφιλους και άλλους αιρετικούς και τους συνέδεαν με μάγισσες, σεξουαλικά διεστραμμένους και προδότες. Τον 13ο αιώνα, για παράδειγμα, στην 4η Σύνοδο του Λατερανού του 1215 απαγόρευε στους Εβραίους να κατέχουν δημόσια αξιώματα· τους δόθηκαν οδηγίες να φορούν ειδικά ρούχα για να διακρίνονται από τους Χριστιανούς. Ίσως ήταν εδώ που άρχισε η πρακτική του κώδικα των χρωματιστών σημάτων, μια πρακτική, που περίπου 700 χρόνια αργότερα, οι Ναζί θα χρησιμοποιούσαν για να διακρίνουν τους κοντραγονικούς. Φαίνεται πως αν η ιερά εξέταση αποκαλούσε έναν άνθρωπο αιρετικό, σήμαινε πως ήταν σεξουαλικά ενεργός ομοφυλόφιλος και το αντίθετο. Και στην Αγγλία, από τον 13ο αιώνα, καθώς οι Εβραίοι είχαν εκδιωχθεί, ένας νέος κώδικας καταδίκαζε σε θάνατο τους εμπρηστές, τους μάγους, τους αιρετικούς, όσους είχαν σεξουαλικές επαφές με τις γυναίκες των φεουδαρχών αφεντών τους, και εκείνους που έρχονταν σε συνουσία με Εβραίους, ζώα, και άλλους του ίδιου φύλου. Ξανά και ξανά, οι αρχές κατηγορούσαν τους αντιπάλους τους, τόσο αληθινούς όσο και φανταστικούς, με θρησκευτικές (αργότερα και πολιτκές) και θρησκευτικές παραβάσεις. Από το 13ο αιώνα ως τον 20ο, η κυριαρχία αυτών των αντισημιτικών και ομοφοβικών μυθολογιών σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της Δυτικής Ευρώπης δεν χάθηκε ποτέ.

Με δεδομένη αυτή τη πλούσια παράδοση μίσους στον Δυτικό πληθυσμό, ένα θεμελιώδες ερώτημα γεννιέται για το πόσο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της βασιλείας τρόμου του Hitler ήταν μια έκρηξη κακού, μοναδικού στην Γερμανία του 20ου αιώνα. Γύρω από αυτό το ζήτημα ιστορικοί και κοινωνιολόγοι καυγαδίζουν βίαια και δίχως κατάληξη. Για κάποιους, ο Hitler και οι ακόλουθοι του αποτελούσαν μια συμμορία διεστραμμένων αν όχι αλλοφρόνων παρανοϊκών· για άλλους, το Τρίτο Ράιχ κρίνεται πως ήταν ο νόμιμος διάδοχος των μιλιταριστικών-ιμπεριαλιστικών παραδόσεων της Γερμανίας. Καμιά από τις δυο εξηγήσεις δεν είναι ικανοποιητική. Ίσως ο Richard Rubinstein ήταν πιο κοντά στη καρδιά του θέματος όταν είπε πως ήταν λάθος να «απομονώνεται ο Ναζισμός και η κορυφαία του έκφραση, ο γραφειοκρατικός μαζικός φόνος και η γραφειοκρατικά διοικούμενη κοινωνία της απόλυτης κυριαρχίας, από την βασική Δυτική κουλτούρα». Το Τρίτο Ράιχ κατέστρεψε για πάντα το μύθο της ανένδοτης ανθρώπινης προόδου. Σε λιγότερο από εκατό χρόνια αφού τα περισσότερα Δυτικά έθνη είχαν τελικά καταργήσει την δουλεία, ο Hitler και ο Himmler την επανάφεραν. Αυτή τη φορά οι σκλάβοι δεν ήταν μια ειδική εθνική ομάδα, εκμεταλλευόμενοι για οικονομικούς σκοπούς, αλλά αντίθετα κοντραγονικοί κάθε είδους που οδηγούνταν σε τάγματα αναγκαστικής εργασίας στα στρατόπεδα και στα εργοστάσια γύρω από αυτά. Ενώ τα γκούλαγκ που ήταν διασπαρμένα στην βόρεια τούντρα της Ρωσίας δεν ήταν σχεδιασμένα για να εξοντώσουν τους φυλακισμένους, τους σκλάβωνε και έτσι πρέπει να θεωρούνται κοντινοί συγγενείς με τα κρεματόρια του Hitler. Κάποιος μπορεί να μπει στο πειρασμό να πει πως ο 20ος αιώνας έχει φερθεί με πολύ πιο βάρβαρο τρόπο στις μειονότητες σε σχέση με τις περιόδους που προηγήθηκαν.  Και είναι ακριβώς η τεχνολογική πρόοδος που έχει κάνει δυνατές ακόμη πιο εκλεπτυσμένες τεχνικές κακοποίησης, βασανισμού, και εξολόθρευσης.

Έτσι η μοίρα των ομοφυλόφιλων στο Τρίτο Ράιχ μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση για όλα εκείνα τα θύματα που χάθηκαν στην καταιγίδα του μίσους. Ως σήμερα, η έκταση και η επίπτωση αυτής της καταστροφής δεν έχει γίνει πλήρως κατανοητή. Στο τέλος των εχθροπραξιών, όταν οι στρατιώτες των Συμμάχων  μπήκαν για πρώτη φορά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν κατανόησαν πλήρως τι αντίκρυσαν. Και παρά την συντριπτική πλημμύρα πληροφοριών για τον διαβολικό μηχανισμό των Ναζί, ακόμη δεν έχουμε καταλάβει τι μπορεί να προοιωνίζει. Με πολλούς τρόπους, τα φαντάσματα του Τρίτου Ράιχ μας στοιχειώνουν ακόμη – όχι επειδή μερικοί γέροι Ναζί μπορεί να κρύβονται στη Λατινική Αμερική και όχι επειδή ομάδες νεότερων νεοναζί απαιτούν την προσοχή μας με ανακυκλωμένες ιδεολογίες και εμβλήματα της σβάστικας. Τα φαντάσματα έρχονται στη ζωή όποτε φανατικοί φονταμενταλιστές κάθε σέχτας – θρησκευτικής ή πολιτικής – καταλαμβάνουν ένα κράτος και καλούν σε ιερό πόλεμο εναντίον των πιο ευάλωτων και συκοφαντημένων μειονοτήτων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s