Κείμενο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Transnational Institute of Social Ecology και προέρχεται από ομιλία που πραγματοποιήθηκε στην Ρώμη στις 8 Οκτωβρίου 2014 ως εκπρόσωπος της οργάνωσης International Initiative ‘Freedom for Abdullah Öcalan – Peace in Kurdistan’. Η Havin Güneşer είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και ακτιβίστρια για τα γυναικεία δικαιώματα. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Αγαπητοί Φίλοι

Πρέπει πρώτα από όλα πως είμαι πραγματικά χαρούμενη που βρίσκομαι εδώ ανάμεσα σε όλους εσάς συζητώντας για τον απελευθερωτικό αγώνα των γυναικών γενικότερα αλλά και τη πάλη των Κούρδισσων γυναικών ειδικότερα, ιδιαίτερα σε μια τέτοια εποχή. Προσωπικά δεν πίστευα πως θα ζούσα στη διάρκεια της ζωής μου τέτοιες ιστορικές στιγμές. Είμαστε πράγματι μπροστά στη δημιουργία ιστορίας στο Κομπανί, στο Δυτικό Κουρδιστάν. Ευχαριστώ τους οργανωτές για αυτή την ευκαιρία.

Πιστεύω πως η αρχή είναι πολύ σημαντική για τα πάντα και για τον καθένα αλλά ιδιαίτερα για τα πολιτικά κινήματα. Οι ηθικές αξίες και πολιτικές αρχές που σχηματίζουν τη βάση κάθε δεδομένου κινήματος του δίνουν την δυνατότητα να μεταμορφώσει και να υπερβεί τον ίδιο του τον εαυτό. Κάποιος μπορεί να τοποθετήσει σε αυτή τη κατηγορία το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα και τον βασικό καθοδηγητή και ηγέτη τον Abdullah Öcalan. Πράγματι το PKK γεννήθηκε μετά τις εκπληκτικές επαναστατικές επιρροές του 1968. Ο σχηματισμός της οργάνωσης άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και τελικά το PKK ιδρύθηκε το 1978. Έτσι δεν κατέληξε να είναι μια οργάνωση που μπορεί να θεωρηθεί πως περιλαμβάνεται εντελώς μέσα στην κατηγορία της παλιάς αριστεράς , ούτε όμως και σε εκείνη της νέας.

Ωστόσο είχε μια εκπληκτική μοναδικότητα μέσα του. Οι ιδρυτές του PKK προέρχονταν από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα· διαφορετικές απόψεις, εθνικότητες και γυναίκες υπήρχαν ήδη από τον πρώιμο οργανωτικό πυρήνα. Αυτός ο συνδυασμός αγροτικής και αστικής νεολαίας, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν φοιτητές έδωσε ένα τρομερό δυναμισμό στο νεαρό αυτό κίνημα. Αυτός ο συνδυασμός επίσης δεν επέτρεψε τον δογματισμό. Έτσι ο φεουδαλισμός, ο σοβινισμός, ο εθνικισμός, η ανδρική κυριαρχία σε γενικές γραμμές είχαν αποβληθεί από την αρχή και έδωσε στο κίνημα μια καλή βάση πάνω στην οποία  μπορούσε να αναπτυχθεί.

Θα ήταν άδικο να ισχυριστώ πως η έκταση της κατανόησης και ανάλυσης του γυναικείου ζητήματος ήταν τόσο βαθιά τότε. Θα δίναμε μια μαγική ιδιότητα σε ότι συνέβη μέσα στη διάρκεια 40 ετών. Το αντίθετο· αν και υπήρχε μια στέρεη βάση, η εικόνα της υποδούλωσης των γυναικών και έτσι της ελευθερίας τους αναπτύχθηκε σε τέτοια έκταση  ως αποτέλεσμα της συμμετοχής των γυναικών σε μεγαλύτερο αριθμό και στην διαλεκτική προσέγγιση του Abdullah Öcalan ως βασικού καθοδηγητή του κινήματος. Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας  είναι η πολυπλοκότητα του ίδιου του κουρδικού ζητήματος. Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση ή λύση για το κουρδικό ζήτημα, και το στάτους κβο που έχει σχηματιστεί γύρω του δεν προσφέρεται για εύκολες λύσεις. Η Συμφωνία της Γιάλτας μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Ηνωμένων Πολιτειών μεγέθυνε την ήδη άσχημη κατάσταση της άρνησης τους και των πολιτικών αφανισμού. Έτσι δεν υπήρχε χώρος για αυταπάτες· όλες οι μορφές κυρίαρχων ιδεολογιών ή ακόμη και χώρων που ενσωμάτωναν κινήματα στο σύστημα είχαν κλείσει πριν το PKK. Αυτό, πιστεύω οδήγησε στην αναζήτηση πραγματικής ελευθερίας και στο να φανούν οι μάσκες μπροστά από διαφορετικά κινήματα και ιδεολογίες.

Ωστόσο υπήρξε μια στρατιωτική δικτατορία το 1980 και το απελευθερωτικό κίνημα ήταν ακόμη νέο και όχι εντελώς οργανωμένο, αν σκεφτούμε πως το PKK είχε ιδρυθεί το 1978. Ήταν μια από τις σκληρότερες στρατιωτικές δικτατορίες όλων των εποχών. Πολλοί σκοτώθηκαν. Χιλιάδες άνθρωποι συνελήφθησαν, ρίχτηκαν σε φυλακές και πέρασαν απαίσια βασανιστήρια. Πολλές ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν σε σχολεία, στάδια και βασανίστηκαν. Σύντομα η ανανεωμένη υποταγή της κοινωνίας είχε επανέρθει – ή έτσι νόμιζαν.

Η αντίσταση και ο αγώνας των μελών του PKK στην διαβόητη φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ· και μέσα της η αντίσταση των γυναικών και ιδιαίτερα αυτή του ιδρυτικού μέλους του PKK, της Sakine Cansiz σύντομα έγινε μια σχεδόν μυθική αφήγηση. Οι φιλοδοξίες των Κούρδων για ελευθερία αλλά ιδιαίτερα των γυναικών και πιο συγκεκριμένα ο ανένδοτος αγώνας και η αντίσταση της Sakine Cansiz μπροστά στα φριχτά βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν, άνοιξαν το δρόμο ώστε οι γυναίκες να παίξουν σπουδαίο ρόλο στις μέρες που θα ακολουθούσαν.

Έτσι αν και η αρχή του αγώνα των γυναικών μέσα στο PKK δεν ξεπερνούσε τα όρια της παλιάς αριστεράς, δεν μπορούσαν και να τον περιορίσουν επίσης. Ο ρόλος του Öcalan εδώ είναι σημαντικός και ως καθοδηγητή και ως πολιτικού ηγέτη του κουρδικού κινήματος. Δεν αγνοούσε  την υποδούλωση των γυναικών, ούτε και την επιθυμία τους και τον αγώνα για ελευθερία. Παρά από τις αρνητικές αντιδράσεις από κάποιους άνδρες μέλη της οργάνωσης, άνοιξε πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, ιδεολογικό, οργανωτικό χώρο για τις γυναίκες. Επέμενε έντονα σε αυτό.

Οι γυναίκες εντάχθηκαν στις αντάρτικες δυνάμεις από την αρχή εξαιτίας του σεξισμού που αντιμετώπιζαν μέσα στις φεουδαρχικές φυλετικές δομές όπως και η οργή που αισθάνονταν μπροστά στην αυξανόμενη  αποικιοκρατική και εκμεταλλευτική καταπίεση του τουρκικού κράτους εναντίον των Κούρδων. Άνθρωποι από κάθε κοινωνικό στρώμα ενώθηκαν για να κάνουν κοινό αγώνα. Το πρώτο πρόβλημα είχε βρεθεί αμέσως. Η συμμετοχή και η ένταξη σε ένα επαναστατικό  κίνημα δεν ήταν αρκετή από μόνη της για υπερνικηθούν τα χαρακτηριστικά που αποκτήθηκαν και γεννήθηκαν στις αποικιοκρατικές και φεουδαρχικές δομές. Τα προβλήματα άρχισαν εμφανίζονται ιδιαίτερα στην προσέγγιση ως προς τις γυναίκες· ήταν μια προσπάθεια αναπαραγωγής παραδοσιακών ρόλων μέσα στις αντάρτικες δυνάμεις και τις κομματικές δομές. Υπήρχαν εκείνες οι γυναίκες που δέχτηκαν την αναπαραγωγή αυτών των ρόλων και υπήρχαν επίσης και γυναίκες που τις απέρριπταν. Έτσι η οργάνωση σύντομα αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα του προβλήματος και ίδρυσε το YJWK (Πατριωτική Ένωση Γυναικών του Κουρδιστάν) το 1987. Η ίδρυση αυτής της ένωσης ήταν η πρώτη διακήρυξη της πρόθεσης για μια ξεχωριστή γυναικεία οργάνωση.

Στη δεκαετία του 1990 υπήρχε μια τεράστια εισροή γυναικών στις αντάρτικες δυνάμεις. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία μιας νέας οργάνωσης με τις αντάρτικες δυνάμεις. Το 1993 για πρώτη φορά δημιουργήθηκαν αποκλειστικά γυναικείες μονάδες. Αυτό σήμαινε πως δεν θα ήταν υπό την άμεση διοίκηση των ανδρών ανταρτών και θα ήταν σε θέση να αποφασίσουν πάνω στα επιχειρησιακά τους σχέδια και έτσι την εφαρμογή των σχεδίων αυτών. Η επακόλουθη ανάπτυξη των γυναικών στην αυτοάμυνα έδωσε στις γυναίκες αυτοπεποίθηση. Αυτό οδήγησε σε τεράστιες ιδεολογικές, πολιτικές, κοινωνικές μεταμορφώσεις. Ήταν το δεύτερο ορόσημο μετά την ηρωική αντίσταση των γυναικών στις τούρκικες φυλακές. Πράγματι οδήγησε σε επαναστατικές αλλαγές στο πως γίνονταν αντιληπτές οι γυναίκες  μέσα στην κουρδική κοινωνία και από τους άνδρες.

Έτσι αργότερα το 1995 δημιουργήθηκε η YAJK (Ένωση Ελεύθερων Γυναικών του Κουρδιστάν). Από τότε πολιτικό και κοινωνικό έργο δεν γινόταν μόνο μεταξύ των γυναικών της οργάνωσης αλλά και στην κοινωνία. Την ίδια στιγμή, το έργο για την διεθνή αλληλεγγύη άρχισε. Είναι στη διάρκεια αυτών των ετών που ο Öcalan άρχισε να μιλά για μια νέα ιδέα: το θάνατο των κυρίαρχων ανδρών.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά ο αγώνας των γυναικών γίνεται πιο ριζοσπαστικός. Άρχισαν να μιλάνε για την απομάκρυνση από την κυρίαρχη σύγχρονη νοοτροπία, ψυχολογικά και πολιτιστικά. Αλλά επίσης άρχισαν παράλληλα να μιλάνε για την μεταμόρφωση του άνδρα. Αυτή η τελική εκπαίδευση στους άνδρες δίνονταν από γυναίκες.

Καθώς έφτανε το 1998 οι γυναίκες είχαν θέσει τις αρχές της ιδεολογίας της γυναικείας απελευθέρωσης και για να τις υλοποιήσουν σχημάτισαν το PJKK (Εργατικό Κόμμα των Γυναικών του Κουρδιστάν). Το 2000 διεύρυναν την οργανωτική και αγωνιστική τους οπτική ιδρύοντας το PJA – το Κόμμα Ελεύθερων Γυναικών. Ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα αυτής της εποχής είναι η διακήρυξη του Γυναικείου Κοινωνικού Συμβολαίου.

Ωστόσο όλες αυτές οι προσπάθειες δεν υπερνίκησαν ολοκληρωτικά το πλαίσιο και τους περιορισμούς της πατριαρχίας. Όχι μόνο το γυναικείο κίνημα αλλά ολόκληρη η οργάνωση ήταν σε αναζήτηση μιας εναλλακτικής. Αν και το PKK δεν ήταν πια η παλιά αριστερά, δεν ήταν επίσης σε θέση να βρει μια λύση που θα απομακρύνονταν ολοκληρωτικά από τον πραγματικό σοσιαλισμό και έτσι από την καπιταλιστική μοντερνικότητα. Ίσως κάποιος μπορεί να ορίσει  την περίοδο μεταξύ 1993 ως 2003 την μεταβατική περίοδο και την προσπάθεια την ίδρυση της εναλλακτικής στην καπιταλιστική μοντερνικότητα. Το υπάρχον θεωρητικό υλικό, οι προηγούμενες εμπειρίες διάφορων κινημάτων, ο φεμινισμός, και η ίδια η εμπειρία του ίδιου του PKK οδήγησε το κίνημα να καταλήξει στο ότι η υποδούλωση των γυναικών αποτελεί την ίδια τη βάση κάθε ακόλουθης υποδούλωσης όπως και όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Έτσι άρχισε να διαφοροποιείται από τους κλασικούς Μαρξιστές-Λενινιστές. Επίσης διαφοροποιήθηκε στον τρόπο με τον οποίο άρχισε να βλέπει το κρατικό μηχανισμό, ένα όργανο εξουσίας και εκμετάλλευσης που δεν είναι απαραίτητο για την συνέχιση της ανθρώπινης και της φυσικής ζωής. Τρίτο η αντίληψη της επαναστατικής βίας άλλαξε επίσης, και τελικά επαναπροσδιορίστηκε ως αυτοάμυνα.

Ο Öcalan κατέληξε πως η σκλαβιά των γυναικών διαιωνίζονταν σε τρία επίπεδα στη διάρκεια των 5000 ετών ιστορίας: Πρώτο, υπάρχει η δημιουργία της ιδεολογικής σκλαβιάς· μετά είναι η χρήση της δύναμης· τέλος, υπάρχει η αρπαγή της οικονομίας από αυτήν. Σαν αποτέλεσμα έκανε γρήγορα τη σύνδεση μεταξύ της έκτασης της γυναικείας υποδούλωσης και της διεθνούς κάλυψης αυτού του γεγονότος και την εμφάνιση ιεραρχικής και κρατικής εξουσίας μέσα στη κοινωνία. Καθώς οι γυναίκες εγκλιματίζονται στην σκλαβιά, ο δρόμος για την υποδούλωση άλλων κομματιών της κοινωνίας έχει στρωθεί. Η υποδούλωση των ανδρών έρχεται μετά την υποδούλωση των γυναικών. Ωστόσο η γυναικεία υποδούλωση διαφέρει σε κάποια σημεία από την ταξική και εθνική υποδούλωση.  Η νομιμοποίηση της αποκτάται μέσα από εκλεπτυσμένη και έντονη καταπίεση σε συνδυασμό με τα ψέματα που παίζουν με τα συναισθήματα. Η βιολογική διαφορά των γυναικών χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για την σκλαβιά της. Κάθε δουλειά που κάνει θεωρείται δεδομένη και αποκαλείται ασήμαντη «γυναικεία δουλειά».

Δίχως ανάλυση της διαδικασίας μέσω της οποίας η γυναίκα νικήθηκε κοινωνικά, κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς τα βασικά χαρακτηριστικά της επακόλουθης ανδροκρατούμενης κοινωνικής κουλτούρας αλλά και επίσης το τι να χτίσει στη θέση της. Δίχως κατανόηση πως η αρρενωπότητα διαμορφώθηκε κοινωνικά, δεν μπορεί κάποιος να αναλύσει το θεσμό του κράτους και έτσι δεν μπορεί να ορίσει με ακρίβεια τον πόλεμο και την κουλτούρα εξουσίας που σχετίζεται με το κράτος. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να τονίζουμε, επειδή είναι αυτό που άνοιξε το δρόμο στην γυναικοκτονία και στην αποικιοποίηση και την εκμετάλλευση των ανθρώπων. Η κοινωνική υποταγή της γυναίκας ήταν η αισχρότερη αντεπανάσταση που πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ο Öcalan σημειώνει πως «το ξίφος του πολέμου που κραδαίνει το κράτος και το χέρι του άνδρα μέσα στην οικογένεια, είναι σύμβολα ηγεμονίας. Ολόκληρη η ταξική κοινωνία, από τα ανώτερα στρώματα ως τα κατώτερα, είναι εγκλωβισμένο μεταξύ του ξίφους και του χεριού».

Ο καπιταλισμός και το εθνικό κράτος αναλύονται για να αντιπροσωπεύσουν το κυρίαρχο αρσενικό στην πιο θεσμική του μορφή. Η καπιταλιστική κοινωνία είναι η συνέχεια και η κορύφωση όλων των παλιών εκμεταλλευτικών κοινωνιών. Είναι πράγματι ο συνεχής πόλεμος εναντίον της κοινωνίας και της γυναίκας. για να το πως συνοπτικά, ο καπιταλισμός και το εθνικό κράτος είναι το μονοπώλιο του τυραννικού και εκμεταλλευτικού αρσενικού. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά σε όλο το κόσμο για να δούμε μια αύξηση στην βία, την εκμετάλλευση και την επανακαταπίεση των γυναικών. Αυτό δε συμβαίνει μόνο στις χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου, αλλά σε ολόκληρο το κόσμο.

Ένας βασικός στόχος της ιδεολογικής ηγεμονίας της καπιταλιστικής μοντερνικότητας είναι να εξολοθρεύσει τα ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα που αφορούν την γέννηση και την ουσία της. Αυτό συμβαίνει γιατί η καπιταλιστική οικονομική και κοινωνική μορφή δεν είναι μια κοινωνική και ιστορική αναγκαιότητα· είναι ένα κατασκεύασμα, δημιουργημένο μέσα από μια πολύπλοκη διαδικασία. Η θρησκεία και η φιλοσοφία έχουν μεταμορφωθεί σε εθνικισμό, την ιερότητα του έθνους-κράτους. Ο υπέρτατος σκοπός του ιδεολογικού του πολέμου είναι η εξασφάλιση του μονοπωλίου της στη σκέψη. Τα βασικά της όπλα για την επίτευξη για αυτό είναι ο τοπικισμός, έμφυλη διάκριση και ο επιστημονισμός ως θετιστική θρησκεία. Δίχως ιδεολογική ηγεμονία, μόνο με πολιτική και στρατιωτική καταπίεση, η διατήρηση της μοντερνικότητας θα είναι αδύνατη. Ενώ ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί τον τοπικισμό για να ελέγξει την αντίληψη της κοινωνίας, χρησιμοποιεί τον εθνικισμό για να ελέγξει τις τάξεις και την ιθαγένεια, ένα φαινόμενο που έχει εμφανιστεί γύρω από το καπιταλισμό. Ο σκοπός της έμφυλης διάκρισης είναι να αρνηθεί στις γυναίκες κάθε ελπίδα αλλαγής. Ο πλέον αποτελεσματικός τρόπος για την λειτουργία της σεξιστικής ιδεολογίας, είναι με το να παγιδέψει τον άνδρα στις σχέσεις εξουσίας  και με το να κάνει την γυναίκα ανίκανη μέσα από το συνεχή βιασμό. Μέσα από το θετικιστικό επιστημονισμό, ο καπιταλισμός εξουδετερώνει τον ακαδημαϊκό κόσμο και τη νεολαία. Τους πείθει πως δεν έχουν επιλογή πέρα από το να ενσωματωθούν στο σύστημα και στη συνέχεια με αντάλλαγμα υποχωρήσεις αυτή η ενσωμάτωση επιβεβαιώνεται.

Η ξεκάθαρη διευκρίνιση της θέσης της γυναίκας είναι μόνο μια πτυχή αυτού του ζητήματος. Πολύ πιο σημαντικό είναι το ζήτημα της απελευθέρωσης· με άλλα λόγια, η λύση στο πρόβλημα υπερβαίνει την σημασία της αποκάλυψης και ανάλυσης του. Στη διάρκεια του τελευταίου τετάρτου του εικοστού αιώνα ο φεμινισμός κατόρθωσε ως ένα σημείο να φανερώσει την αλήθεια για τις γυναίκες. Το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα όμως και ο Abdullah Öcalan πάνε ένα βήμα πιο πέρα και βασίζουν την ανάλυση τους της κοινωνίας στην «ηθική και πολιτική κοινωνία». Σχηματίζουν μια σχέση μεταξύ ελευθερίας και ηθών και ελευθερίας και πολιτικής. Για να αναπτυχθούν οι δομές που επεκτείνουν τη δική μας περιοχή ελευθερίας, τα ήθη ορίζονται πως είναι η συλλογική συνείδηση της κοινωνίας και η πολιτική ορίζεται ως κοινή σοφία. Αλλά πως μπορούμε να οδηγηθούμε ως εκεί.

Για να είμαστε σε θέση να σταματήσουμε την διαιώνιση συσσώρευσης του κεφαλαίου και την εξουσίας, όπως και την αναπαραγωγή της ιεραρχίας υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθούν δομές για μια δημοκρατικά, οικολογικά και έμφυλα χειραφετημένη κοινωνία. Για να το επιτύχουμε αυτό η καταστροφή της εξουσίας και της ιεραρχίας είναι απόλυτη ανάγκη. Το κοινωνικό σύστημα δημοκρατικής μοντερνικότητας  είναι ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός και η Δημοκρατική Αυτονομία. Το σύστημα αυτό δεν είναι μια εναλλακτική κρατική μορφή αλλά μια εναλλακτική στην μορφή του κράτους. Η σημερινές δημοκρατίες αναπτύχθηκαν κατά την ρωμαϊκή δημοκρατία που είναι αντιπροσωπευτική αντί για συμμετοχική. Έτσι κυβερνά η πλειοψηφία και μια ελίτ αποφασίζει σε θεμελιώδη ζητήματα για εμάς. Η δημοκρατική αυτονομία από την άλλη είναι ριζοσπαστική δημοκρατία με πάνω από όλα την οργανωμένη συμμετοχή των γυναικών και στη λήψη των αποφάσεων αλλά επίσης σε όλους τους τομείς της κοινωνικής οργάνωσης και την άμεση συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων ώστε να είναι σε θέση να αποφασίζουν σε θέματα που τις αφορούν άμεσα και έμμεσα.

Έτσι το κίνημα για την γυναικεία απελευθέρωση πέρασε μέσα από πολλές περιόδους αναδιοργάνωσης. Υπήρχε μια ανάγκη για μια γυναικεία οργάνωση που υπερβαίνουν τις κομματικές δομές και που θα ήταν πιο εύκαμπτη και αναλυτική συνομοσπονδιακή γυναικεία οργάνωση. Έτσι το 2005 ιδρύθηκε η KJB (Υψηλή Κοινότητα Γυναικών). Ως αποτέλεσμα δράση και έργο ανασυγκρότησής πραγματοποιήθηκε για να υλοποιήσει την δημιουργία ενός παραδείγματος βασισμένου σε μια δημοκρατική, οικολογική και γυναικεία ελευθερία. Η KJB δημιουργήθηκε για να γίνει το σημείο συντονισμού μεταξύ των δυνάμεων αυτοάμυνας, των κοινωνικών οργανώσεων, και του γυναικείου κόμματος PAJK και οργανώσεις νέων γυναικών. Το Σεπτέμβριο του 2014 η γυναικεία οργάνωση πέρασε ακόμη μια μεταμόρφωση και στο ενδιάμεσο άλλαξε το όνομα  της σύμφωνα με το KJK. Η μεταμόρφωση αυτή ήταν αναγκαία ώστε να αντιμετωπίσει ισότιμα και ολοκληρωμένα να αντιμετωπίσει τις ανάγκες  της κοινωνίας και τη μορφοποίηση των απαραίτητων θεσμών, ώστε να συνεχίσει με την μεταμόρφωση των ανδρών, τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας, να δημιουργήσει την ηθική και την αισθητική της ελεύθερης ζωής. Οι γυναίκες έτσι οργανώνονται από το τοπικό επίπεδο προς όλες τις μορφές δομών λήψης αποφάσεων. Λαμβάνουν όλες τις αποφάσεις που αφορούν τις ίδιες και αντιπροσωπεύονται από το τοπικό επίπεδο μέχρι σε κάθε διαφορετικό επίπεδο όταν λαμβάνονται αποφάσεις που αφορούν το σύνολο της κοινωνίας. Άλλοι τομείς της κοινωνίας οι νέοι, οι ηλικιωμένοι, τα επαγγέλματα, τα δόγματα, οι τεχνίτες οργανώνονται έτσι ώστε η εξουσία και οι ιεραρχικές δομές να μην αναπαράγονται και κάθε απόπειρα σταματά μέσω τέτοιων μηχανισμών.

Αν η υποδούλωση των γυναικών είχε διαιωνιστεί σε τρία επίπεδα: την κατασκευή της ιδεολογικής σκλαβιάς· μετά την χρήση δύναμης· τέλος, στην αρπαγή της οικονομίας από αυτή, τότε αυτές οι τρεις περιοχές πρέπει επίσης να αντιμετωπιστούν ταυτόχρονα.

Ακαδημαϊκά Καθήκοντα και Εκπαίδευση

Όταν κοιτάμε την ιστορία βλέπουμε πως η υποδούλωση των γυναικών και στη συνέχεια πως αναπτύχθηκε ολόκληρη η κοινωνία. Ήταν πρώτα ιδεολογικό· πράγματι ιεραρχία σημαίνει «αρχή του ιερέα». Έτσι υπάρχει ανάγκη να αποκαλυφθεί η ιστορία της αποικιοποίησης των γυναικών. Μαζί με αυτό, η οικονομική, κοινωνική, πολιτική και ακαδημαϊκή αποικιοποίηση των γυναικών πρέπει επίσης να αποκαλυφθεί. Αυτό μπορεί να σημαίνει την έκθεση της ιστορίας της ανθρωπότητας για ολόκληρη τη κοινωνία. Όσο περισσότερο δεσμεύονταν η επιστήμη και η γνώση με το κεφάλαιο και το μονοπώλιο της εξουσίας, τόσο περισσότερο άρχισαν να στοχεύουν κατά της ηθικής και πολιτικής κοινωνίας. Ο πολιτισμός καθιέρωσε ένα μονοπώλιο πάνω τόσο στην επιστήμη όσο και στη γνώση αποκόπτοντας τες έτσι από την κοινωνία και ιδιαίτερα έντονα από τις γυναίκες. Αυτό με τη σειρά του σήμαινε την αποκοπή τους από τη ζωή και το περιβάλλον.

Οικονομία, Εκβιομηχανισμός, Οικολογία

Η οικονομία είναι η τρίτη δύναμη μετά την ιδεολογία και τη βία μέσω της οποίας οι γυναίκες και κατά συνέπεια ολόκληρη η κοινωνία παγιδεύτηκε και αναγκάστηκε να αποδεχτεί την εξάρτηση. Οικονομία σημαίνει κυριολεκτικά «κρατώ τον οίκο». Στην θηλυκή τάξη η συσσώρευση δεν ήταν ούτε για τον έμπορό, ούτε για την αγορά· ήταν για την οικογένεια. Έτσι υπάρχει μια πραγματική ανάγκη να την στρέψουμε εκεί που έπρεπε να είναι. Για του καπιταλιστές οικονομολόγους όμως, μόνο δουλειά που είναι παραγωγική και ορατή μετριέται με χρηματικούς όρους. Έτσι ο σύνδεσμος μεταξύ της αόρατης εργασίας της γυναίκας και της καπιταλιστικής συσσώρευσης όταν ερευνήθηκε ο ρόλος που παίζει η οικιακή εργασία στον καπιταλισμό. Εκείνοι που θέλουν να οικειοποιηθούν την οικιακή εργασία δίχως να καθιερώσουν μισθολογική σχέση πρέπει να το κάνουν με δομική και άμεση βία. Πράγματι αυτή η δομική και άμεση βία χαρακτηρίζει όλες τις εκμεταλλευτικές σχέσεις: μεταξύ ανθρώπων και φύσης, βιομηχανίας και χωρικών, καπιταλιστικών πόλεων και αποικιών. Αυτός είναι ένας από τους λόγους γιατί ο Abdullah Öcalan θεωρεί την σχέση άνδρα-γυναίκας ως αποικιοκρατική στον ίδιο το πυρήνα της. Και έτσι η γυναίκα πως είναι η πρώτη αποικία.

Αυτοάμυνα

Αυτό είναι επίσης θέματα σπουδαίας σημασίας. Καθώς η βία συνδυασμένη με ιδεολογικές και οικονομικές επιθέσεις εναντίον των γυναικών οδήγησε στην επίτευξη αποτελεσμάτων. Σήμερα η βία είναι μονοπώλιο του κράτους. Έχει το αποκλειστικό δικαίωμα σε αυτή. Οι γυναίκες στη διάρκεια της ιστορίας των πέντε χιλιάδων ετών δεν ήταν εύκολο να καταπιεστούν· σήμαινε πως καίγονταν ως μάγισσες, η θάβονταν ζωντανές επειδή γεννήθηκαν γυναίκες, χτυπήθηκαν με ή χωρίς δικαιολογία και η λίστα συνεχίζεται. Το σημαντικό όμως είναι πως δεν πρέπει να αφήνουν πλέον τους εαυτούς τους στο έλεος άλλων· ανεξάρτητα του ποιοι είναι.

 

Σε περιόδους χάους, όπως αυτή που περνάμε  τώρα, η πιθανότητα της αλλαγής υπάρχει εκεί πιο έντονα από ποτέ. Ο καπιταλισμός είναι σε συστημική κρίση και προσπαθεί να την ξεπεράσει αλλάζοντας και μεταμορφώνοντας τον εαυτό του. Αυτή η μεταμόρφωση δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα είναι προοδευτική. Το αντίθετο, αντιδραστικές δυνάμεις σε όλο το κόσμο σε διαφορετικές μορφές και σχήματα προσπαθούν να επιβάλλουν ένα πιο δεξιό σύστημα πάνω στο παγκόσμιο πληθυσμό και ιδιαίτερα στις γυναίκες. Το χάος έχει εστιάσει στην Μέση Ανατολή και μέσα σε αυτή στο Κομπάνι, στη Ροζάβα στο Κουρδιστάν. Η πάλη εκεί έχει διπλό νόημα· για τους Κούρδους και για τον γενικότερο αγώνα για ελευθερία σε ολόκληρο το κόσμο, όπως και για τις γυναίκες. Πρέπει να δούμε πέρα από τα σύννεφα. Αυτό επίσης παρουσιάζει μια ευκαιρία για τις δημοκρατικές δυνάμεις να προβάλλουν ως οι μεγάλοι νικητές μέσα από αυτό το χάος. Οτιδήποτε έχει δημιουργηθεί από το ανθρώπινοι χέρι, μπορεί να γκρεμιστεί από το ανθρώπινο χέρι. Η υποδούλωση των γυναικών δεν είναι ούτε νόμος της φύσης ούτε το πεπρωμένο τους.

Θα ήθελα να αξιοποιήσω την ευκαιρία να τιμήσω τις τρεις επαναστάτριες γυναίκες που δολοφονήθηκαν στο Παρίσι (ΣτΜ: αναφέρετε στην εκτέλεση των Sakine Cansız, Fidan Doğan και Leyla Söylemez στις 9 Ιανουαρίου 2013)· επιπλέον των γεναίων γυναικών που καθώς μιλάμε πολεμάνε για να εμποδίσουν την διάδοση του φασισμού. Δεν μπορούν να αφεθούν μόνες τους. Είναι οι Mujeres Libres της Ισπανίας του 1937. Ακούστε τες· τραγουδούν ένα όμορφο τραγούδι ελευθερίας και κάντε τις φωνές τους να ακουστούν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s