Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του περιοδικού Kerrang!. Ο Nick Ruskell είναι συντάκτης και ανταποκριτής του Kerrang!. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

Κάτι γίνεται. Στις 25 του Γενάρη (ΣτΜ: του 2019), πραγματοποιήθηκε μια πολύ διαφορετική metal συνάθροιση στην πόλη της Νέας Υόρκης. Αν και η ποικιλία του ακραίου ήχου στο line-up του Black Flags Over Brooklyn ήταν αξιοσημείωτη, όπως και το γεγονός πως την πρώτη ημέρα headliners ήταν μια βρετανική μπάντα, οι Dawn Ray’d, δεν ήταν αυτά που έκαναν ξεχωριστό το φεστιβάλ. Αυτό που το έκαναν ξεχωριστό ήταν η φύση του ως μια αποκλειστικά αντιφασιστική εκδήλωση ακραίου metal, τόσο για την ενημέρωση για τους κινδύνους της ακροδεξιάς όσο και την ηχητική καταιγίδα των συγκροτημάτων.

Για την punk και την hardcore σκηνή που γέννησε τους Racetraitor – ένα από τα σχήματα επίσης στο line-up kai με τους οποίους ο ντράμερ των Fall Out Boy, Andy Hurley, έχει παίξει – αυτό είναι κάτι συνηθισμένο. Για το black metal, όμως αυτό αποτελεί είναι κάτι καινούριο. Εκείνοι που θεωρούν πως η σκηνή έχει πρόβλημα στα δεξιά – είτε με την μορφή συγκροτημάτων National Socialist (Εθνικοσοσιαλιστικού, NS) black metal, ή πως κάνουν τα στραβά μάτια σε άσχημα σχόλια και φορτισμένα σύμβολα – αρχίζουν να παίρνουν θέση.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, συγκροτήματα όπως οι Dawn Ray’d και οι Underdark από το Νότιγχαμ έχουν απλώσει τα λάβαρα, όπως και το πρότζεκτ Gaylord, το σατυρικό έργο του Καναδού Richard Weeks που ζει στο Λονδίνο, του οποίου οι τίτλοι των τραγουδιών περιλαμβάνουν διαμάντια όπως Odin Doesn’t Listen To NSBM You Inbred Alt-Right Shitheels. Πέρα από τον ωκεανό, οι Neckbeard Deathcamp, που ξεκίνησαν με μια παρόμοια καυστική σάτιρα με το EP White Nationalism Is For Basement Dwelling Losers, βρέθηκαν στο line-up ενός μεγάλου metal φεστιβάλ, στο Maryland Deathfest. Στο Κολοράντο, υπάρχουν οι επικοί Glacial Tomb. Αλλά παρόλες τις διαφορές τους, το πνεύμα αυτών των συγκροτημάτων είναι κοινό.

«Θέλαμε να κάνουμε ξεκάθαρο από την αρχή σε τι πιστεύουμε πολιτικά», δηλώνει ο Fabian Devlin, κιθαρίστας των Dawn Ray’d. «Ήταν σημαντικό να κάνουμε ξεκάθαρο πως είμαστε αναρχικό συγκρότημα· πως είμαστε ξεκάθαρα αντιφασίστες».

«Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να διαφημίζεται», λέει ο Richard Weeks. «Είναι διεστραμμένος ο κόσμος που ζούμε όταν πρέπει να θυμίζεις συνεχώς στους ανθρώπους καθημερινά πως ο φασισμός είναι κακό».

Ο Kriegmaster Hatesturm των Neckbeard Deathcamp συμφωνεί, κάνοντας μια παρόμοια, αν και πιο ωμή παρατήρηση» «Αν η θέση ‘Μην είσαι γαμημένος Ναζί!’ είναι κάτι δύσκολο για εσένα, τότε ωραία, Να πας να γαμηθείς!».

Από που προήλθε όμως αυτό το κίνημα, και γιατί βρίσκει τώρα τα βήματα του; Το black metal είναι ένα μουσικό είδος με δεκαετίες ιστορίας, και ενώ οι σκοτεινότερες γωνιές περιλάμβαναν το δικό τους μερίδιο από καλλιτέχνες με ακροδεξιές απόψεις, θα ήταν ακραία αναληθές να πούμε πως το να πας σε μια συναυλία black metal είναι το ίδιο με το να πας σε μια συγκέντρωση της ΚΚΚ, με κάθε ακρότητα συνήθως να είναι απλά λεονταρισμός. Αλλά, όπως λένε οι παραπάνω καλλιτέχνες, είναι η ανοχή και η αποδοχή αυτών των πραγμάτων ως κομμάτι της σκηνής, όχι μόνο στο black metal αλλά και στη ζωή, που αποτελεί μεγαλύτερο θέμα από ότι κάποιοι συνειδητοποιούν. Σε ένα κόσμο με μια ορατή ακροδεξιά, όπου γεγονότα όπως αυτά στο Σάρλοτβιλ είναι μια τρομακτική πραγματικότητα, τα χαμηλού επιπέδου σχόλια και ακροδεξιά κανάλια στο YouTube αποτελούν, όπως λέει ο Richard, σπόρο από τον οποίο μπορούν να μεγαλώσουν όλα αυτά τα πράγματα.

«Για εμένα, το βασικό θέμα δεν είναι υπερ-ηλίθιος, με τα τατουάζ με τη σβάστικα, skinhead οπαδός του NSBM, αλλά άνθρωποι με πιο μετριοπαθείς και κεντρώες ιδέες», αναλύει. «Κανένας δεν τα [τα τρολ του YouTube] στα σοβαρά, αλλά όταν οι άνθρωποι λένε, ‘Ας του δώσουμε την ευκαιρία να πει το ποίημα του’, αφήνεις την πόρτα ανοιχτή για να μπουν μύγες στο σπίτι σου και να κάτσουν μαζί σου στο τραπέζι. Είναι εύκολο να ξεφορτωθούμε τους καρτουνίστικους Ναζί, αλλά οι παραπλανημένοι άνθρωποι στη σκηνή που φωνάζουν για ισότητα και πολεμάνε με νύχια και με δόντια για να δώσουν στους φασίστες βήμα είναι απειλή. Άνθρωποι θέλουν να διεκδικούν ισότητα για όλους, αλλά δίνουν φωνή σε εκείνους που τραγουδάνε ‘γενοκτονία’ δεν είναι καλό».

Μια κριτική φυσικά, είναι πως αυτό περιορίζει την ελευθερία του λόγου. Ο Ben Hutcherson των Glacial Tomb διαφωνεί: η στάση του εναντίον της δεξιάς στη μουσική είναι απλά μια περίπτωση όπου οι πράξεις έχουν συνέπειες.

«Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε πως ο ισχυρισμός πως η ‘αστυνομία σκέψης του metal’ έρχεται για να πάρει τους δίσκους των Burzum είναι γελοία, υπερβολική παραποίηση αυτού για το οποίο παλεύουμε», λέει. «Θα προτιμούσα οι άνθρωποι να μην ακούν NSBM, και η ιδέα ενός heavy metal που να στρέφεται κατά των αδυνάτων είναι πολύ ελκυστική. Αλλά η ουσία είναι η ελευθερία του να επιλέγεις τι ακούς δεν σημαίνει ελευθερία από τις συνέπειες της υποστήριξης ατόμων και συγκροτημάτων που ασπάζονται ρατσιστική, σεξιστική, ομοφοβική, τρανσφοβική ή φασιστική ρητορική».

Το σημείο που αυτοί οι καλλιτέχνες θεωρούν ως σημαντικό είναι ο τρόπος με τον οποίο αντικατοπτρίζει πιο επικίνδυνες νοοτροπίες στον ευρύτερο κόσμο· τέτοιες που πράγματι μπορούν να οδηγήσουν σε σκοτεινά μονοπάτια.

«Οι ναζί του black metal θα ουρλιάξουν και θα χτυπήσουν το πόδι τους κάτω, ‘Κάντε το black metal επικίνδυνο ξανά’, αλλά θα κατουρήσουν τα δερμάτινα παντελόνια τους μόλις νευριάσεις και σφίξεις τη γροθιά σου», κοροϊδεύει ο Kriegmaster Hatesturm. «Δηλαδή, η πολιτική σου θα οδηγήσει κυριολεκτικά εμένα και όλους για τους οποίους νοιάζομαι να μας σκεπάσει μια μπουλντόζα ε ένα ομαδικό τάφο. Και υποτίθεται πως αυτό πρέπει να το ακούσω καθιστός ψύχραιμα ή είμαι κάποιου είδους ποζεράς; Δεν είμαι κοπρόσκυλο – στήριξε τα λόγια σου. Δεν θα κάτσω αφήνοντας σε να με φτύσεις και να σου πως και ευχαριστώ για αυτό. Άντε γαμήσου».

Αυτό είναι ένα ακραίο σενάριο. Αλλά το μόνο που χρειάζεται είναι να ανοίξεις τις ειδήσεις για να καταλάβεις πως η πολιτική, όπως λέει ο Fabian από τους Dawn Ray’d «Είναι στη πόρτα σου». Είναι μάλλον η σπουδαιότητα αυτού του γεγονότος που έχει τραβήξει με φυσικό τρόπο τα συγκροτήματα να πάρουν πιο ξεκάθαρη θέση από ότι ίσως να έκαναν κάποτε.

«Το παγκόσμιο πολιτικό κλίμα έχει οδηγήσει περισσότερους ανθρώπους στα άκρα και στις δυο πλευρές», λέει ο Max Speelman των Underdark. «Όπως η ακροδεξιά γίνεται περισσότερο ακραία και πιο συνηθισμένη, υπάρχει αντίδραση από την άλλη πλευρά από ανθρώπους που δεν θα ανεχθούν το ρατσισμό τους».

«Αυτή η άνοδος αντιδραστικών πολιτικών στις ΗΠΑ και σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες έχει ενισχύσει ομάδες μίσους» προσθέτει ο Ben. «Για εκείνους από εμάς που ήταν τυλιγμένοι άνετοι μέσα σε κουβέρτες προνομίου – συμπεριλαμβανομένου και εμένα – πρέπει να αναγνωρίσουμε πως τα πράγματα έχουν γαμηθεί εδώ και πολύ καιρό πως δεν ακούγαμε τι μας έλεγαν άτομα φυλετικών μειονοτήτων, γυναίκες, LGBTQ και μη ταυτιζόμενα με κάποιο φύλο άτομα. Νομίζω αυτή η όλο και αυξανόμενη αναγνώριση της δικής μας συνυπαιτιότητας έχει παρακινήσει πολλούς, και ως αποτέλεσμα υπάρχουν περισσότεροι χώροι πολιτικά ενήμερης τέχνης και διαλόγου».

Για τους Dawn Ray’d, ένα πολιτικά τεταμένο κλίμα είναι ένα παράδειγμα του καπιταλισμού που δημιουργεί μια κατάσταση στην οποία οι άνθρωποι μπορούν να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης. Σε εποχές δυσκολίας, λένε, είναι εύκολο να πουλήσεις μια καταστροφική ιδέα γιατί παρουσιάζεται ως η μοναδική λύση στο πρόβλημα. Πρόθυμοι να δείξουν πως δεν δείχνουν απλά τα κακά στοιχεία, αλλά ενθαρρύνουν κοινοτικές και δημιουργικές λύσεις, το σημαντικό για αυτούς είναι η αναγνώριση του που οδηγούν τα αρνητικά μονοπάτια. Και κυρίως, οι άνθρωποι να μπορούν να μεγαλώσουν και να αλλάξουν.

«Μέρος του είναι να αναγνωρίσεις πως όταν έχεις πλούσιους, πανίσχυρους μαλάκες που υποδαυλίζουν και χρησιμοποιούν τη δύναμη τους για το εγώ και την επιτυχία τους», εξηγεί ο Fabian. «Πρέπει να δεις ποιος είναι πραγματικά ο εχθρός σου. Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν περισσότερα κοινά από όσα νομίζουν. Πρέπει να δεις ποιος υποφέρει υπό τη μιζέρια του καπιταλισμού και χρειάζεται μια ευκαιρία για να εξελιχθεί. Είναι μια λεπτή γραμμή αυτή – οι άνθρωποι λένε τρομερά πράγματα στο Twitter εξαιτίας της μιζέριας μέσα στην οποία βρίσκονται. Και πρέπει να αντιμετωπιστούν, αλλά πρέπει επίσης να τους δοθεί η ευκαιρία να αναπτυχθούν, αντί να μείνουν κρεμασμένοι στο κενό για πάντα».

Ο τραγουδιστής στο σχήμα του, Simon Barr, συμφωνεί. «Έχεις δίκιο να είσαι θυμωμένος με αυτά τα πράγματα. Ο ρόλος των αναρχικών και των ριζοσπαστών είναι να μοιράζονται αυτές τις ιδέες όσο μπορούμε. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να δουν πως υπάρχει ένας θετικός τρόπος για να διορθωθεί όλο αυτό, και μια βαθιά και θετική απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, αντί να κατηγορούνται οι μετανάστες ή οι μουσουλμάνοι».

Αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο: αυτά τα συγκροτήματα δεν ψάχνουν απλά για καυγά, αλλά αντίθετα να βοηθήσουν τελικά και να επηρεάσουν την αλλαγή. Με ρωγμές να εμφανίζονται στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, και την κλιματική αλλαγή να μας δίνει μερικές μόλις δεκαετίες για να σοβαρευτούμε ή να πεθάνουμε, όλο αυτό αφορά ένα βιώσιμο μέλλον, και την ενθάρρυνση ανθρώπων να εργαστούν προς λύσεις που βοηθούν τους πάντες.

«Αυτές οι πολιτικές είναι εγγενώς θετικές», αναφέρει ο Fabian. «Είναι μια αισιόδοξη προσέγγιση, αλλά είναι μια ρεαλιστική άποψη. Ο καπιταλισμός είναι απαίσιος, και είναι σημαντικό να είσαι θυμωμένος για το πόσο καταστροφικός και τρομερός είναι. Όταν το εσωτερικεύεις αυτό, είναι εύκολο να γίνεις ακραία μηδενιστής, αλλά αυτό δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτα. Πρέπει να προσπαθήσεις για κάτι περισσότερο. Χρησιμοποίησε αυτό το θυμό και αγανάκτηση για φτιάξεις κάτι».

Για τους Dawn Ray’d, αυτό περιλαμβάνει να παίζεις σε συναυλίες αλληλεγγύης για σκοπούς όπως οι Hunt Saboteurs Association και Abortion Support Network, η τελευταία από τις οποίες «συγκέντρωσε χρήματα που βοήθησαν άμεσα ανθρώπους που τα είχαν ανάγκη, και κατέδειξε αυτή τη πολιτική». Η βασική προτεραιότητα των Neckbeard Deathcamp είναι, σύμφωνα με την παραδοχή τους, «να ξεριζώσουν το λευκό σοβινισμό», αλλά ο Kriegmaster λέει πως σε μια προηγούμενη φάση της ζωής του, «ενδιαφερόμουν περισσότερο για την εταιρική γεωργία και βιομηχανική καλλιέργεια. Πίστευα πως η επόμενη φωτογραφία που θα μου έβγαζε η αστυνομία θα ήταν επειδή έβαζα ζάχαρη στα ντεπόζιτα από μπουλντόζες». Ο Ben, στο μεταξύ, είναι υποψήφιος διδάκτορας ψυχολογίας και διδάσκει μαθητές.

«Κάλεσα μια αντιπρόσωπο από την Girls Rock Denver να μιλήσει στο εισαγωγικό μου μάθημα το τελευταίο εξάμηνο, το οποίο αποτελείται από τελειόφοιτους λυκείου που ήταν κυρίως γυναίκες από φυλετικές μειονότητες», θυμάται. «Η ομιλήτρια μίλησε για την αποστολή της οργάνωσης και είχαμε μια υπέροχη συζήτηση για το πως η εκπαίδευση και η ενδυνάμωση κάνουν τις κοινότητες μας πιο ισχυρές. Οι μαθητές μου ενθουσιάστηκαν για την πιθανότητα της δημιουργίας τέχνης, και έκφρασης των ίδιων δίχως το φόβο της αντίδρασης».

Εν τέλει, αυτό που Dawn Ray’d και οι ομοϊδεάτες τους θέλουν είναι να εμπνεύσουν τους ανθρώπους να σκεφτούν για τα προβλήματα και πως να τα διορθώσουν με δημιουργικό, συλλογικό τρόπο. Και ενώ μπορεί να είναι ασήμαντο το να παίζεις σε ένα συγκρότημα black metal, κάθε τι όσο μικρό και αν είναι βοηθάει. «Υπάρχει ένας στίχος σε ένα τραγούδι των Wingnut Dishwashers Union που πραγματικά ταυτίζομαι μαζί του», λέει ο Max. «’A punk rock song won’t ever change the world, but I can tell you about a couple that changed me.’. Δεν πιστεύω αφελώς πως η μουσική που δημιουργούμε θα φέρει το τέλος του φασισμού, αλλά αν μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση τις απόψεις ακόμη και λίγων ανθρώπων και να τις αλλάξει προς το καλύτερο, έχουν πετύχει».

Όλα τα συγκροτήματα με τα οποία μιλήσαμε συμφωνούν πως η παιδεία και η συμμετοχή είναι καίρια σημεία στο να προχωρήσουμε μπροστά. Και, ο Fabian τονίζει, αφορά την ενσωμάτωση, δημιουργώντας μια ισχυρή κοινότητα για οποιονδήποτε εμπλέκεται.

«Αν οι αναγνώστες του Kerrang! Θέλουν να κάνουν κάτι, πρέπει να συμμετάσχουν στην ντόπια μουσική σκηνή, να δημιουργούν συγκροτήματα, να δημιουργούν περιοδικά, και είναι δραστήριοι». Λέει. «Δείτε τι συμβαίνει στη πόλη σας – θα νοιώσεις πως σε καλωσορίζουν. Βρείτε τι σας ταιριάζει, είτε είναι τα δικαιώματα των ζώων, ο αντιφασισμός, φεμινισμός – εμπλακείτε και μιλήστε με ανθρώπους».

Δίχως αμφιβολία, με τις ιδέες και τις πολιτικές που εκφράζονται από αυτά τα συγκροτήματα δεν συμφωνούν με όλους. Αλλά αυτό στο οποίο καταλήγουν είναι κάτι πολύ απλό, όπως εξηγεί ο Richard.

«Θέλω να δω ένα κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένη. Ξέρω πως είναι ζαχαρίνη, αλλά είμαστε εδώ μόνο για 70 χρόνια, ας το απολαύσουμε», λέει. «Ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματος μας, ποιόν λατρεύουμε ή δεν λατρεύουμε, ή ποιόν αγαπάμε – όλοι αξίζουμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Ο κόσμος δεν θα γίνει ποτέ τέλειος, αλλά το να στεκόμαστε όρθιοι μπροστά στη καταπίεση σίγουρα θα μας φέρει πιο κοντά στο να γίνει».

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Nick Ruskell: Refuse, Resist. Black Metal Ενάντια στο Φασισμό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s