Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην φοιτητική εφημερίδα The Link του πανεπιστημίου Κονκόρντια στο Μόντρεαλ το 2003 και είναι διαθέσιμο μέσο της ιστοσελίδα The Anarchist Library. Ο Peter Gelderloos είναι αναρχικός ακτιβιστής, αρθρογράφος και συγγραφέας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

Στις σύγχρονες δημοκρατίες, ο λειτουργικός ρόλος της φυλακής λέγεται πως είναι ο σωφρονισμός. Όταν άτομα παραβαίνουν τους νόμους που προστατεύουν το κοινό καλό, λέει η κοινή σοφία, πρέπει να τιμωρούνται ή διαφορετικά να διδάσκονται να είναι περισσότερο κοινωνικά συνεργάσιμοι και γενναιόδωροι. Στην εμπειρία μου με τον εγκλεισμό ωστόσο, το μόνο πράγμα που διδάσκει η φυλακή είναι η υποταγή. Ένας «σωφρονισμένος» πολίτης είναι εκείνος που εσωτερικεύει τα κάγκελα της φυλακής ακόμα και στο δρόμο.

Η φυλακή χρησιμεύει ως μόνιμη απειλή εναντίον όλων εκείνων που αντιστέκονται σε ότι κυβερνήσεις και εταιρείες κάνουν με τους συλλογικούς μας πόρους. Ένας κριτικός μπορεί να σημειώσει πως η φυλακή είναι απειλή είναι απειλή μόνο στους αντιφρονούντες που παραβαίνουν το νόμο, αλλά αυτό που σημαίνει είναι πως δεν υπάρχουν πραγματικά νόμιμα μέσα για να αλλάξει ουσιαστικά η κυβέρνηση. Οι εκλογές είναι απλά το δαρβινικό μέσο για το ξεσκαρτάρισμα των αντιπροσώπων (της ελίτ) που είναι λιγότερο πειστικοί. Αν αυτό που θέλεις από την κυβέρνηση σου είναι κάποιος νέος νόμος για τα όπλα ή κανόνες εταιρικής ευθύνης, μπορεί να θεωρήσεις την δημοκρατία σου επαρκή (αρκεί να μπορείς να βρεις περίπου εκατό χιλιάδες ανθρωποώρες εθελοντικής εργασίας, διακόσιες χιλιάδες δολάρια σε δωρεές, και επιπλέον οι εταιρείες και οι υπάρχοντες θρησκευτικοί φονταμενταλιστές  στην κυβέρνηση δεν αντισταθούν ιδιαίτερα, και επίσης αρκεί να μην σε πειράζει πως αυτοί οι νέοι κανόνες θα παρακάμπτονται περιστασιακά από τους πλούσιους και τους ισχυρούς). Αλλά αν αυτό που θες είναι μια κοινωνία που θέτει τον άνθρωπο και τις οικολογικές ανησυχίες πάνω από το Μακιαβελικό κράτος  και τα εντερικά συμφέροντα, και οι περισσότεροι άνθρωποι το κάνουν κάποια στιγμή, τότε είσαι άτυχος· η κυβέρνηση σου δεν σε εκπροσωπεί. Δεν υπάρχει συναίνεση από τους κυβερνώμενους· έχουμε γεννηθεί όλοι υπήκοοι, ενώ η κυβέρνηση δεν έχει δημιουργηθεί μέσα από την πρωτοβουλία την συμμετοχή μας. στην πράξη, λειτουργεί καλύτερα δίχως εμάς. Αν η μόνη επιλογή που έχεις είναι να συναινείς, αυτό δεν είναι συναίνεση, είναι υποταγή.

Ο υποθετικός κριτικός μας μπορεί επίσης να αναφέρει πως έχουμε ελευθερία της έκφρασης, και είναι το μόνο που χρειάζεται να εξασφαλίσουμε για να έχουμε αντίκτυπο στην κοινωνία μας. Παραμερίζοντας το γεγονός πως ο σεβασμός για την ελευθερία της έκφρασης είναι σχετική και αντικείμενο περιορισμών σε αυτή τη χώρα, προτιμώ να μεταφέρω μια παρατήρηση που έκανα όσο ήμουν έγκλειστος. Κλειδωμένος σε ένα κελί υψίστης ασφαλείας, είχα μεγαλύτερη «ελευθερία έκφρασης» από ότι ήμουν σε φυλακές χαμηλής ασφάλειας και σίγουρα μπορούσα να κρίνω, ακόμη και να βρίσω , τους φύλακες μου περισσότερο από ότι μου επιτρέπονταν εναντίον της αστυνομίας και άλλους αξιωματούχους έξω από αυτή. Αυτό σημαίνει πως οι λέξεις δεν μπορούν να ρίξουν τους τοίχους της εξουσίας· στη «τρύπα» (ΣτΜ: απομόνωση) μπορείς να φωνάζεις όσο θες. Είναι πιο διδακτικό καθώς οι κρατούμενοι κατεβαίνουν τα επίπεδα ασφαλείας καθώς πλησιάζουν στην απελευθέρωση, εκπαιδεύονται εντατικά να μην αντιμιλάνε. Έξω, στην «φυλακή απειροελάχιστης ασφαλείας» όπως θα έπρεπε να είναι γνωστή, οι άνθρωποι εκπαιδεύονται να μην αντιστέκονται, και τους εμπιστεύονται αρκετά το να μείνουν εκτός φυλακής για όσο επιδεικνύουν πως δεν είναι απειλή για την καθιερωμένη τάξη.

Φυσικά, η καταστολή της διαφωνίας δεν είναι η μόνη λειτουργία μιας φυλακής, και τις ΗΠΑ είναι πρακτικά μια ασήμαντη λειτουργία επειδή είναι τόσο λίγοι οι Αμερικάνοι που προχωράν σε αντίσταση. Τουλάχιστον στη μεσαία τάξη, δεν υπάρχει κάποια ανησυχία για άυλα πράγματα όπως η ελευθερία, για όσο η βενζίνη είναι φτηνή και τα πολυτελή αυτοκίνητα αρκετά. Όντας οι πιο καταναλωτικοί, οι πολίτες των ΗΠΑ έχουν την μεγαλύτερη προδιάθεση προς το φασισμό και την απολυταρχία από κάθε άλλο λαό που ξέρω. Οι Αμερικάνοι θα αγοράσουν (πιστέψουν) οτιδήποτε, είτε είναι το τελευταίο ψέμα πολιτικού ή είτε είναι το πιο καινούριο πλαστικό σκουπίδι στο Wal-Mart. Ένα ψέμα που έχει γίνει πιστευτό για πάρα πολύ καιρό τώρα είναι πως οι φυλακές προσφέρουν υπηρεσία στην κοινότητα, όταν αυτό που πραγματικά εξυπηρετούν είναι η αποδυνάμωση των κοινοτήτων των μαύρων, των λατίνων και των αυτοχθόνων με το να φυλακίζεις αυτό που αποτελεί την πλειοψηφία συγκεκριμένων ηλικιακών ομάδων αυτών των κοινοτήτων, και γενικά για παραβάσεις ακίνδυνες όπως η κατοχή ναρκωτικών (κάτι που στις ΗΠΑ μπορεί να φέρει την ισόβια φυλάκιση). Οι φυλακές επιπλέον προσφέρουν φτηνή, εξαναγκαστική εργασία· για λιγότερο από ένα δολάριο την ώρα (που συχνά δεν αρκεί να καλύψει τα έξοδα της ζωής της φυλακής), φυλακισμένοι δουλεύουν για να φτιάξουν προϊόντα για τις κυβερνητικές υπηρεσίες και το στρατό. Στη πράξη, η συνταγματική τροπολογία που έκανε παράνομη τη δουλεία, συγκεκριμένα και εσκεμμένα άνοιξε ένα παραθυράκι που επέτρεπε την καταναγκαστική εργασία στην περίπτωση φυλάκισης.

Στη περίοδο που απαιτείται οι «πολιτισμένοι λαοί» να μάθουν ξανά πως να ζουν και να αλληλοεπιδρούν σε ένα επίπεδο υψηλότερο από αυτό του εκπαιδευμένου σκύλου, που αντιδρά μόνο στην άμεση ανταμοιβή και τιμωρία, ελπίζω να μπορούμε όλοι να δείξουμε ένα υψηλότερο βαθμό αλληλεγγύης και υποστήριξης στα εκατομμύρια των ανθρώπων των οποίων οι ζωές καταβροχθίζονται όλο και σε μεγαλύτερο βαθμό από τις φυλακές του κόσμου.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Peter Gelderloos: Ο Ρόλος της Φυλακής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s