Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Dissident Voice. Ο Graham Peebles είναι αρθρογράφος, κοινωνικός λειτουργός και ακτιβιστής. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Όταν οι επιμελητές έσπασαν την πόρτα του στις 20 Ιουνίου 2018 βρήκαν τον Errol Graham αποστεωμένο και νεκρό. Ζύγιζε μόλις 28,5 κιλά. Δεν υπήρχε φαγητό στο διαμέρισμα εκτός από δυο κονσέρβες ψάρι που είχαν λήξει πριν τέσσερα χρόνια, δίχως αέριο ή ηλεκτρικό. Ήταν 57, ζούσε μόνος στο Νότινγχαμ της Αγγλίας και εξαιτίας σοβαρής αγχώδους διαταραχής είχε ελάχιστη ή και καμιά επαφή με την οικογένεια ή φίλους του. Μη μπορώντας να εργαστεί βασίζονταν στα κρατικά επιδόματα για να πληρώσει το ενοίκιο του, να καλύψει τους λογαριασμούς του και για να τραφεί, επιδόματα που κόπηκαν όταν ο Graham δεν πήγε σε μια αξιολόγηση για εργασία. Ήταν μια απομονωμένη, επώδυνη ζωή που τελείωσε τραγικά.

Τα συμπεράσματα μιας έρευνας για το θάνατο του Errol Graham δημοσιοποιήθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα, λένε «πως η διακοπή των επιδομάτων από το Υπουργείο Εργασίας και Ασφάλισης (DWP), παρά το μακρόχρονο ιστορικό του με προβλήματα ψυχικής υγείας, μπορεί να συνέβαλε στο θάνατό του», ανέφερε ο The Guardian. Η νύφη του, Alison Turner, πήγε ένα βήμα παραπέρα, κατηγορώντας το DWP για τον θάνατο του· λέγοντας, «θα ήταν ακόμη ζωντανός. Θα ήταν άρρωστος αλλά θα ήταν ακόμη ζωντανός».

Αυτή η φοβερή ιστορία συνέβη στην Βρετανία, αλλά αυτή, ή μια σαν αυτή θα μπορούσε να συμβεί σε οποιαδήποτε σημείο στο κόσμο. Δεν είναι παρά ένα από τα αμέτρητα παραδείγματα της θεσμικής σκληρότητας και της συστημικής σκληρότητας, το μεγαλύτερο παράδειγμα  των οποίων είναι μάλλον η λιμοκτονία και η επισφάλεια στο φαγητό σε ένα κόσμο αφθονίας.

Έχουμε δημιουργήσει ένα κόσμο στον οποίο δομές, συστήματα και θεσμοί είναι, από τη φύση τους, κενοί συναισθήματος, προωθώντας την καχυποψία και τη διαίρεση· σκληρές πολιτικές προέρχονται από κυβερνήσεις που ενδιαφέρονται αποκλειστικά με την οικονομική ανάπτυξη και την διεθνή κυριαρχία. Ψευδείς αξίες προωθούνται ασταμάτητα και χρησιμοποιούνται χοντροκομμένες μέθοδοι κινητοποίησης των ανθρώπων (δηλαδή ανταγωνισμός και επιθυμία) να κάνουν αυτό που οι αρχιτέκτονες του μηχανισμού θέλουν.

Αυξανόμενος Εγωκεντρισμός

Αυτή η επιθετική προσέγγιση στη ζωή έχει εισχωρήσει σε κάθε παιδία, ανάμεσα τους σε σχολεία και στο σπίτι· γονείς, που ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους σε ένα εύθραυστο κόσμο, ανησυχούν περισσότερο με την ακαδημαϊκή επιτυχία – πιστεύοντας πως η επιτυχία θα τους επιτρέψει κάπως στους απόγονους τους να δημιουργήσουν ασφαλές ζωές – παρά για την καλλιέργεια κοινωνικής ευθύνης. Αυτή η εκπαίδευση στον εγωκεντρισμό γεννιέται από διάφορες εμπειρικές μελέτες· ο The Observer αναφέρει πως, «ψυχολόγοι διαπίστωσαν πως παιδιά που γεννήθηκαν μετά το 1995 έχουν την ίδια τάση με τις προηγούμενες γενιές να πιστεύουν πως οι άνθρωποι που βιώνουν δυσκολίες πρέπει να βοηθηθούν – αλλά αισθάνονται λιγότερη προσωπική ευθύνη για να δράσουν τα ίδια. Για παράδειγμα, είναι λιγότερο πιθανό να κάνουν δωρεές σε φιλανθρωπίες, ή και ακόμη να εκφράσουν το ενδιαφέρον να το κάνουν».

Επιπλέον στα όλο και μεγαλύτερα επίπεδα εγωκεντρισμού και κοινωνικής απομόνωσης, ένα ευρέως διαδεδομένο αποτέλεσμα της συστημικής σκληρότητας συνδυασμένος με έντονο ανταγωνισμό – στο χώρο εργασίας, σε σχολεία και πανεπιστήμια και στο κοινωνικό στίβο – είναι ο ψυχολογικός φόβος σε μαζική κλίμακα· «ο κόσμος» όπως είναι σχηματισμένος σήμερα μοιάζει με πολύ τρομακτικό μέρος, πράγματι δίχως τα εφόδια (φυσικά, ψυχικά, οικογενειακούς φίλους και οικονομικά) που απαιτούνται για να ζήσουν – ¨να αντιμετωπίσουν τη μέρα», να πληρώσουν το ενοίκιο και να τραφούν κλπ. – είναι τρομακτικό μέρος.

Θεσμοί και κυβερνητικές υπηρεσίες θεωρούνται ως απειλητικά σύνολα ελέγχου· υπάλληλοι περιορίζονται από τη διαδικασία, παγιδεύονται σε κανόνες και κανονισμούς που αρνούνται την ευελιξία και συντρίβουν το ανθρώπινο, δημιουργώντας διαχωρισμούς. Μόλις ο διαχωρισμός παρουσιαστεί, η απόσταση μεταξύ της διαδικαστικής επιβολής και στην ανυπομονησία, στην λεκτική κακοποίηση και στη βία, είναι πολύ μικρότερη από ότι είναι θεωρητικά· μόλις η εικόνα του «άλλου» χτιστεί και ο ουδός του αυτοελέγχου, της αξιοπρέπειας και του αμοιβαίου σεβασμού ξεπεραστεί κάθε είδους κακοποίησης γίνεται πιθανή.

Για εκείνους στα περιθώρια της κοινωνίας – εκείνους με προβλήματα ψυχικής υγείας· μειονότητες· άνθρωποι που είναι δίχως εκπαίδευση ή που δεν μιλάνε τη γλώσσα σωστά· άνδρες και γυναίκες όπως ο Errol Graham, και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι, το να αντιμετωπίζουν άκαμπτες μορφές γραφειοκρατίας, πολυεθνικών και μέσων ελέγχου, είναι αδύνατο, του προκαλεί κυριολεκτικά ασθένειες. Το αποτέλεσμα είναι να κλείνονται, κρύβονται, δεν μπορούν να ακολουθήσουν τις ασφυκτικές εντολές και ατελείωτες απαιτήσεις, πνίγονται από τις επίσημες επιστολές, διαφημιστικά email και μηνύματα. Γεμάτοι τρόμο σταματούν να απαντούν, αρνούνται να ανοίξουν τα γράμματα, στρέφονται στα ναρκωτικά/αλκοόλ, ή κάποια άλλη εθιστική μορφή διαφυγής. Σε κάποιους η θέληση να για «παραίτηση» γίνεται ακαταμάχητη και η αυτοκτονία κουβαλά την υπόσχεση, πραγματική ή ψεύτικη, της απελευθέρωσης.

Σε μεγαλύτερη κλίμακα είναι η συστημική σκληρότητα που επιτρέπει ένα δισεκατομμύριο περίπου άνθρωποι να ζουν σε απόλυτη ανέχεια, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι στην Νοτιοανατολική Ασία ή στην Υποσαχάρια Αφρική. Η επιβίωση απλώς μια ακόμη ημέρα σε ένα κόσμο που απειλεί να τους συντρίψει εντελώς, είναι ο στόχος της ζωής· «Θεός» έτσι είναι ένα καρβέλι ψωμί, ένα μπολ με ρύζι, ένα κύπελο με πόσιμο νερό. Το ότι τέτοιου τύπου αδικία και αχρείαστος πόνος υπάρχει σε ένα κόσμο που είναι πιο συνδεδεμένος από ποτέ, που έχει λίγο πολύ επίγνωση των προβλημάτων και έχει τους πόρους για να τα εξαλείψει είναι χυδαίο και απάνθρωπο.

Όταν χτίζουμε συστήματα βασισμένα στην αδικία και στην διαίρεση, άδεια από κάθε καλοσύνη και συμπόνοια, ενθαρρύνουμε τον εγωκεντρισμό, την καχυποψία και το φόβο· και όπου υπάρχει φόβος θα υπάρξει θυμός, και με το θυμό έρχεται η σύγκρουση – εντός και εκτός. Το ανθρώπινο είδος δεν είναι μια τέτοια άψυχη μηχανή, σίγουρα όχι μόνο αυτό, και μάλλον εντελώς όχι αυτό. Ζώντας όμως δίχως ανοχή οδηγεί σε διακρίσεις και μίσος, η βία προκαλεί βία, το μίσος τρέφει το μίσος· αυτό τουλάχιστον πρέπει να το μάθαμε. Και όμως η συστημική μεθοδολογία που θρέφει την διαίρεση επιμένει, γίνεται πιο ηχηρή, πιο άσχημη, πιο ακραία. Πρέπει να τελειώσει.

Η θεσμική σκληρότητα πνίγει την φυσική τάση της ανθρωπότητας προς την έκφραση της καλοσύνης, το ενδιαφέρον για τους άλλους, την ανοχή στη διαφορά και στην συνεργασία. Όλα τους θεωρούνται ηθικές αρετές σε όλο το κόσμο, όπου όλες τους επιτρέπουν σε ένα άτομο να αισθάνεται καλά με τον εαυτό του και ευτυχισμένο. Και όταν ένα άτομο έχει ησυχάσει μπορεί να σκεφτεί πιο καθαρά, πιο δημιουργικά· η καλοσύνη έτσι γίνεται μέσο ανάπτυξης της νοημοσύνης.

Η κοινωνική αρμονία, είτε μέσα στην οικογενειακή μονάδα, το σχολείο, το χώρο εργασίας ή μια πόλη βασίζεται σε μια σειρά από αλληλένδετους πυλώνες· η εμπιστοσύνη είναι βασική, το να μοιράζεσαι βοηθά να καλιεργηθεί η εμπιστοσύνη και σε ένα υγιές κοινωνικό πλαίσιο μπορεί να είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων· η συγχώρεση είναι ένα ακόμη ουσιαστικό συστατικό, όπως και η ανοχή. Όλες αυτές οι αρχές του καλού πηγάζουν από τη ζωή – όχι τον συναισθηματικό ροζ έρωτα, αλλά εκείνη την ζωντανή δημιουργική δύναμη πέρα από τη σκέψη που ζωντανεύει κάθε τι καλό. Καθώς τα υπάρχοντα συστήματα αποκρυσταλλώνονται και γίνονται πιο ακραία, είναι πάνω στην βάση της αγάπης και της συμπόνιας που πρέπει να χτιστούν οι νέοι τρόποι ζωής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s