Δοκίμιο που περιλαμβάνεται στο βιβλίο Love WITH Accountability, Digging up the Roots of Child Sexual Abuse (AK Press, 2019). Ο Cyrée Jarelle Johnson είναι ποιητής και δοκιμιογράφος. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Προειδοποίηση Περιεχομένου: Αναφορά σε παιδική κακοποίηση

 

Άρχισα να μιλάω όταν πλησίαζα στα πέντε μου χρόνια. Αυτό δεν είναι κάτι ασυνήθιστο για κάποιους ανθρώπους με αυτισμό και σχετιζόμενες με αυτόν διαταραχές, αλλά είναι σχετικά σπάνιο για ανθρώπους που έχουν διαγνωστεί με σύνδρομο Asperger. Στη πραγματικότητα, ένα βασικό κριτήριο διάγνωσης είναι πως δεν υπάρχουν σημαντικές καθυστερήσεις στην ομιλία. Είναι ένας από τους μύθους του Asperger (και τελικά τι σημαίνει «σημαντικό»;). Άλλοι μύθοι χαρακτηρίζουν τα αυτιστικά παιδιά ως ψυχρά και απόμακρα, βίαια και απείθαρχα, και λιγότερο έξυπνα από τους συνομήλικους τους. Όπως πολλά παιδιά με Asperger, ήμουν ένα πλάσμα με εμμονές: γαλάζιες φάλαινες, τη θάλασσα γενικότερα και όπως μεγάλωνα, η ελληνική μυθολογία – ιδιαίτερα ο υλικός μύθος του Σωκράτη.

Μερικές φορές η εμμονή με κάνει να ξαναδιαβάζω το Συμπόσιο του Πλάτωνα και κλαίω· πιο συχνά, φαίνεται πως αναφέρω αποσπάσματα καθώς επισκέπτομαι την προτομή του στο Μητροπολιτικό Μουσείο. Ανέφερα το ενδιαφέρον μου για το Σωκράτη στη διάρκεια της υποδοχής μεταπτυχιακών φοιτητών στο Κολούμπια, όταν ο συμφοιτητής μου με κοίταξε, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του. Μισορωτώντας, μισοκατηγορώντας, είπε «Ο Σωκράτης δεν έπαιζε με αγοράκια;». φυσικά η απάντηση είναι ναι. Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν χωμένοι σε μια πολιτισμική παιδεραστία που, στην κοινωνία τους, καθόριζε κοινωνικές νόρμες. Η παιδεραστία ήταν ένα κοινωνικό φαινόμενο, ενσωματωμένη στους μύθους τους, τους άντρες τους, και τους θεούς τους.

Ωστόσο η ερώτηση του συμφοιτητή μου με ενόχλησε, γιατί έχει ως στόχο να παρουσιάσει την ιστορία ως μια τραγωδία που τελείωσε. Ερωτήσεις όπως αυτή αγνοούν πως και οι Αμερικάνοι έχουν μια κουλτούρα παιδικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης – απλά προτιμούμε να κοιτάμε από την άλλη. Ως Μαύρο άτομο, ξέρω πως η παιδική κακοποίηση και η παιδική παρενόχληση είναι ενσωματωμένη μέσα στη κουλτούρα μας. είναι η σιωπή γύρω από τα τρομακτικά προσωπικά όρια και τις πολυάριθμες καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών αναφορικά με τον Michael Jackson. Υπάρχει με τους ανθρώπους που ακόμη είναι πρόθυμοι να τον υπερασπιστούν ενάντια σε αυτές τις ακόμη εμφανιζόμενες κατηγορίες ακόμη και σήμερα. Επανεμφανίζεται όταν μπορούμε ακόμη να χορεύουμε με τη νέα μουσική του R. Kelly, ένα άνδρα που είναι γνωστό πως περιδιαβαίνει λύκεια και εμπορικά κέντρα για έφηβα κορίτσια, προσφέροντας τους δώρα σε αντάλλαγμα για σεξ, ο ίδιος άνθρωπος από θαύμα αθωώθηκε για το βιασμό της ίδιας του έφηβης βαφτισιμιάς σχετικά πρόσφατα.

Ακόμη και αν δεν υπήρχαν διάσημα παραδείγματα, μπορούμε να κοιτάξουμε στις οικογενειακές συγκεντρώσεις  μας, τα πολιτιστικά γεγονότα, μέρη λατρείας, και σπίτια  για να βρούμε αποδείξεις αυτής της κουλτούρας. Μπορούμε να κοιτάξουμε τους γείτονες και τους φίλους μας για αποδείξεις. Η σεξουαλική βία είναι κομμάτι της συναισθηματικής και κοινωνικής βίας που υπάρχει μέσα στις κοινότητες μας. Η αρχική μου αδυναμία να πω σε οποιονδήποτε για την σεξουαλική κακοποίηση που βίωνα στα χέρια μιας ηλικιωμένης γειτόνισσας δημιούργησε το τέλειο περιβάλλον για να συνεχιστεί. Η οικογένεια μου δεν έτρεχε να με αναζητήσει γιατί ανακουφίζονταν να με ξεφορτωθεί για λίγο.

Τα αυτιστικά παιδιά κατηγορούνται πως είναι βάρη για τους γονείς και τις οικογένειες τους. Μας λένε να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη όταν δεν δολοφονούμαστε στα χέρια τους. Μας λένε να κάτσουμε ακίνητα όταν είμαστε σε διέγερση, να ηρεμήσουμε όταν ξεσπάμε, να ήμαστε ήσυχα όταν κάνουμε ήχους, και να σταματήσουμε κάθε τικ ή επαναλαμβανόμενη κίνηση που οι ενήλικες θεωρούν ενοχλητική. Τα μηνύματα αυτά είναι βίαια και δικαιολογούν τη βία εναντίον στα αυτιστικά άτομα. Εκφράζουν απόψεις που επιτρέπουν την συνέχιση της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Όταν ζητάμε από τα παιδιά να είναι κάτι που δεν είναι, και να εκφράζονται μόνο με τρόπους που εμείς θεωρούμε κατάλληλους, τους επικοινωνούμε το μήνυμα πως αυτό που θέλουμε για το σώμα τους είναι κάτι πολύ περισσότερο από την αυτοδιάθεση τους. Αν θέλουμε πράγματι να σταματήσουμε την παιδική σεξουαλική κακοποίηση, πρέπει να αναγνωρίσουμε την αυτονομία που έχουν τα παιδιά πάνω στα σώματά τους. Αυτό δεν σημαίνει πως μπορούν να κάνουν ότι θέλουν· αναγνωρίζει απλά πως έχουν το τελευταίο λόγο πάνω στο σώμα τους όταν δεν υπάρχει κίνδυνος για την ασφάλεια τους. Δείχνει πως ένα παιδί που δεν σταματά να κουνάει τα χέρια του, που δεν μιλά καθόλου, που δεν κοιτά στα μάτια, ή που δεν σταματά να μιλάει, δεν χρειάζεται «διόρθωση» απλά και μόνο επειδή στους ενήλικες δεν αρέσει η συμπεριφορά τους. Η οικογένεια μου και η κοινότητα μου θα έπρεπε να αναθεωρήσουν πρώτα το τρόπο που με αντιλαμβάνονταν πριν μπορέσουν να ζητήσουν με αποτελεσματικό τρόπο ευθύνες από τη γυναίκα που με κακοποίησε.

Προσωπικά πιστεύω, πως το μοντέλο της αποδοχής ευθυνών είναι συντηρητικό και εξομολογητικό. Σταματά στο επίπεδο της παραδοχής της βίας – ένα σημαντικό βήμα αλλά μόλις το πρώτο. Όταν ακούω για «ευθύνη της κοινότητας», αυτό που σκέφτομαι πως εννοούν οι άνθρωποι είναι πως ολόκληρη η κοινότητα θα προσπαθήσει πάνω στο να κάνουν ένα μοναδικό άτομο να «υπόλογο» για μια επιζίμια πράξη ή σειρά πράξεων. Αυτό το μοντέλο ξεχνά πως η κακοποίηση ανθίζει στη σιωπή και στην απομόνωση, και πως μπορεί να συμβεί  όταν μια κοινότητα αποστρέφει το βλέμμα από μια μεγάλη αδικία. Έτσι, ολόκληρε κοινότητες εμπλέκονται σε όλες τις περιπτώσεις παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Δεν χρειάζομαι από κανένα να ομολογήσει την ενοχή του δημόσια – ήδη ξέρω ποιος μου έκανε κακό, και σε πολλές περιπτώσεις, το ίδιο και όλοι οι άλλοι. Χρειάζομαι μια κοινότητα όπου όλοι αναγνωρίζουν το ρόλο που έπαιξαν σε αυτή τη κακοποίηση.

Η παιδική σεξουαλική κακοποίηση ανθίζει κάτω από τα λαμπερά φώτα της εκκλησίας εξαιτίας της κουλτούρας του «κοίτα τη δουλειά σου» που καλλιεργεί. Δεν μπορούμε πλέον να κοιτάμε τη δουλειά μας και να λέμε πως δρούμε σε αλληλεγγύη μεταξύ μας και με τα ποιο περιθωριοποιημένα στοιχεία των οικογενειών μας. Για να σταματήσουμε την παιδική κακοποίηση, ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς φέρονται στο παιδί τους πρέπει να θεωρείται ζήτημα δημόσιου ενδιαφέροντος. Το σημαντικότερο, η κακοποίηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κάτι άγνωστο. Όταν ένα παιδί λέει πως έχει κακοποιηθεί, η απάντηση δεν πρέπει να είναι ποτέ δυσπιστία και ανάκριση. Το να είσαι παιδί αρκετά δύσκολο δίχως την εκμετάλλευση. Αρνητική αντίδραση το κάνει πιο δύσκολο για τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, ιδιαίτερα θύματα βιασμού, όπου ο δράστης είναι πιο πιθανό να είναι ένα έμπιστο πρόσωπο στη ζωή του παιδιού από ότι ένας άγριος ξένος.

Ένας λόγος που οι κοινότητες – μια λέξη που χρησιμοποιώ εδώ για να περιγράψω ένα άμορφο συνδυασμό από οικογένειες, γείτονες, θρησκευτικές ή λατρευτικές ομάδες, και θεσμούς όπως το σχολείο και η τοπική κυβέρνηση – επιλέγουν να αγνοήσουν την παιδική σεξουαλική κακοποίηση είναι επειδή η απάντηση θεωρείται πως πρέπει υποχρεωτικά να είναι τιμωρητική και πως απαιτεί ένα τεράστιο αριθμό στοιχείων για να αποδειχτεί. Κανένας δεν θέλει ο Θείος Jerome  να πάει φυλακή. Πως μπορείς να αποδείξεις πως ο πάστορας σε άγγιξε; Δεν είσαι πολύ μικρό για να ξέρεις τι είναι βιασμός; Το θύμα τιμωρείται επειδή ο θύτης δεν είναι σε διαθέσιμος για να δεχτεί την τιμωρία είναι πολύ σημαντικός για να τιμωρηθεί. Το θύμα δεν έχει σημασία επειδή έχει κηλιδωθεί από το έγκλημα και είναι ύποπτο επειδή και μόνο που το είπε σε κάποιον. Αντίθετα οι ριζοσπαστικές κοινότητες συνεχώς αναζητούν τρόπους να κάνουν την ευθύνη για την παιδική σεξουαλική κακοποίηση λιγότερο τιμωρητική για εκείνους που την διαπράττουν. Θα ήθελα να δω πρώτα να γίνεται λιγότερο τιμωρητική για τα παιδιά που την έχουν υποστεί.

Θα χρειαστεί επανόρθωση για να αποκασταθούν οι κοινότητες αφού έχει συμβεί η σεξουαλική κακοποίηση του παιδιού. Δεν πιστεύω πως αυτή πρέπει να είναι χρηματική, αλλά είναι σημαντικό να αναγνωριστεί πως σε τέτοιες πράξεις μεγάλης βίας, έχει παρθεί κάτι υλικό. Αν οι κοινότητες παρέχουν σε όσους βίωσαν παιδική σεξουαλική κακοποίηση σωματική η ψυχολογική αποκατάσταση, οι άνθρωποι θα είναι λιγότερο πιθανό να συντηρήσουν το κύκλο της κακοποίησης και θα μπορούσαν να θεραπευτούν από τους εθισμούς και τους επώδυνους μηχανισμούς επιβίωσης που συχνά έρχονται με την εμπειρία της βίας. Αν οι κοινότητες πληρώσουν για την εκπαίδευση ή την μόρφωση των επιζώντων της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης, μπορούμε να κερδίσουμε ένα νέο όνειρο προς αντικατάσταση εκείνων που καταστράφηκαν και έσβησαν. Δεν νομίζω πως είναι ρεαλιστικό να προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε τη σχέση κακοποιημένου και κακοποιητή μετά το περιστατικό της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης, πιστεύω όμως πως μπορούμε να αποκαταστήσουμε τη σχέση μεταξύ παιδιών και της κοινότητας τους με την προσφορά υπηρεσιών και φροντίδας μετά από μια τέτοια κακοποίηση.

Παρακαλώ, δώστε μας την αποζημίωση μας αν ξέρετε πως κάποιος μας έκανε κακό και δεν μπορούσαμε να φωνάξουμε για τους εαυτούς μας. Παρακαλώ ελέγξτε αν είμαστε καλά, βεβαιωθείτε πως δεν θα κρεμαστούμε, πως δεν θα βλάψουμε τους εαυτούς μας. είναι ένα σισύφειο βάρος που κουβαλάμε καθημερινά. Το μόνο που μπορούμε είναι να προσπαθήσουμε να είμαστε υπεύθυνοι για τους εαυτούς μας, για την θεραπεία μας. το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διδάξουμε τα παιδιά πως το σώμα τους τους ανήκει και πως ενήλικες που τους λένε να κρατήσουν μυστικά θέλουν να τα βλάψουν. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε η εμπροσθοφυλακή του κινήματος που θα τελειώσει την παιδική σεξουαλική κακοποίηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s