Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Politics, Groups, and Identities Vol 7, Issue 4. Η Angelique M. Davis είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον (Σιάτλ), η Rose Ernst είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Σιάτλ. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. 

Εισαγωγή

Στο θρίλερ μυστηρίου του 1944, Gaslight, ο ηθοποιός Charles Boyer χειρίζεται το οικιακό του περιβάλλον σε μια προσπάθεια να ελέγξει τη γυναίκα του, που την υποδύεται η Ingrid Bergman. Εν αγνοία της Bergman, ο Boyer είναι δολοφόνος και ληστής που την παντρεύτηκε ώστε να επιστρέψει στη σκηνή του αρχικού του εγκλήματος, το σπίτι της Bergman. Ο στόχος του είναι να ψάξει την σοφίτα για το θησαυρό του αρχικού του θύματος. Καθώς πρέπει να το κρατήσει μυστικό, αφήνει τη γυναίκα του στο σπίτι, μόνη, ενώ φαινομενικά αυτός συναντιέται με φίλους τα βράδια. Στη πραγματικότητα, τρυπώνει στη σοφίτα, κάνοντας δυσοίωνους θορύβους – σέρνοντας μπαούλα και έπιπλα στο πάτωμα – και ανάβει τα φώτα στη σοφίτα, προκαλώντας έτσι ένα τρεμόπαιγμα των λαμπών γκαζιού στους κάτω ορόφους. Νύχτα μετά τη νύχτα, η Bergman αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ανήσυχη εξαιτίας των ανεξήγητων γεγονότων. Το εξομολογείται στον άντρα της. Αυτός αγνοεί τις εμπειρίες της ως παιχνίδια της φαντασίας· όταν αυτή επιμένει να του μιλά για αυτές, εκείνος αρχίζει να αμφισβητεί την πνευματική της υγεία. Εκείνη, με τη σειρά της, αρχίζει να αμφισβητεί την ίδια της την αντίληψη. Ο Boyer την απομονώνει από φίλους και οικογένεια με την πρόφαση πως δεν είναι καλά. Ο οικογενειακός και ο φιλικός κύκλος της Bergman σταδιακά εξαφανίζεται· ο Boyer μπορεί να την ελέγχει μέσα από αυτό το παιχνίδι χειραγώγησης για το δικό του προσωπικό όφελος.

Εννοιολογικό Πλαίσιο

Η ταινία Gaslight έκανε τον όρο δημοφιλή, ιδιαίτερα μεταξύ ψυχολόγων που τον χρησιμοποιούσαν για να αναφερθούν σε ένα είδος κακοποιητικής σχέσης. Μετά την ταινία, το Oxford English Dictionary ορίζει το «gaslighting» ως «τη πράξη ή διαδικασία χειραγώγησης ενός προσώπου με ψυχολογικά μέσα ώστε να αμφισβητεί την ίδια του την ψυχική υγεία». Στο δημόσιο διάλογο, η μεταφορά του gaslighting εμφανίζεται στα πεδία της ψυχαγωγίας, της αυτοβοήθειας, και πιο πρόσφατα στην κοινωνική δικαιοσύνη, και τα πολιτικά πεδία. Στο πεδίο της ψυχολογίας, «περιγράφει την προσπάθεια ενός ατόμου να υποσκάψει την εμπιστοσύνη και τη σταθερότητα ενός άλλου ατόμου κάνοντας το θύμα να αμφισβητεί τις δικές του αισθήσεις και απόψεις». Στο πεδίο της οικογενειακής θεραπείας, το gaslighting περιγράφει μια κατάσταση στην οποία ο ένας σύντροφος προσπαθεί να ελέγξει τον άλλο. Ένα κλασικό παράδειγμα είναι ο άπιστος σύντροφος που λέει στο άλλο του μισό πως οι αντιλήψεις τους για απρεπείς ή δόλιες συμπεριφορές είναι αναληθείς. Αυτά τα σενάρια συχνά προκύπτουν σε σχέσεις «αρσενικού-θηλυκού», αν και οι δυο σύντροφοι μπορούν να είναι η αιτία. Ένα τυπικό μοτίβο στη λογοτεχνία είναι η χρήση ανδρικών φυλετικών στερεοτύπων – όπως η ζηλιάρα ή ανασφαλής γυναίκα – όχι μόνο για στρέψει τη προσοχή μακριά από τις δραστηριότητες  του αλλά και επίσης για να ελέγξει τις σκέψεις της με το να την κάνει να αμφισβητήσει τις αντιλήψεις της.

Οι ακαδημαϊκοί έχουν χρησιμοποιήσει το gaslighting για να εξηγήσουν τους κοινωνικοϊστορικούς παράγοντες που οδηγούν στην «απομόνωση, την περιθωριοποίηση, και την συνολική αορατότητα των Αφροαμερικάνων δασκάλων σε γενικές γραμμές στον επαγγελματικό τους χώρο». Λένε πως το «κανονικοποιημένο κυρίαρχο αφήγημα» για την «περιορισμένη παρουσία  των Μαύρων δασκάλων στη διδασκαλία» έχει χρησιμοποιηθεί σε ολόκληρη την ιστορία των ΗΠΑ σαν «τακτική κακοποίησης» για να κοροϊδέψουν το αμερικάνικο κοινό ώστε να πιστέψει πως είναι αποκλειστικά ευθύνη της Μαύρης κοινότητας να βρει και να διατηρήσει Μαύρους δασκάλους. Αυτό το κανονικοποιημένο κυρίαρχο αφήγημα αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει τους δομικούς φραγμούς και το πως η παρουσία των Μαύρων δασκάλων ωφελεί όλα τους μαθητές.

Αυτή η χειραγώγηση της αντίληψης είναι πανίσχυρη επειδή η πραγματικότητα μας – πως αντιλαμβανόμαστε  το κόσμο και τη θέση μας μέσα του – είναι κοινωνικά κατασκευασμένη. Στο πλαίσιο της φυλετικής πολιτικής, οι ακαδημαϊκοί συμφωνούν πως η φυλή δεν είναι βιολογική· αντίθετα, η κατασκευασμένη φυλή και το πως επηρεάζει την αντίληψη μας είναι κοινωνικοπολιτική. Οι ερμηνείες των συναισθημάτων μπορούν επίσης να είναι κοινωνικοπολιτικές. Η Burrow αναφέρει πως η αγνόηση της φεμινιστικής οργής είναι

«[η φεμινιστική οργή είναι] βασικό εργαλείο για την τοποθέτηση των γυναικών στη δικαιωματικά δική τους κοινωνική θέση με την υπονόμευση των κυρίαρχων ιδεολογιών…. Η απόρριψη τέτοιας  οργήε δεν φαίνεται έτσι να είναι ζήτημα αθώας παράβλεψης. Αντίθετα, η απόρριψη φιμώνει την πολιτική φωνή κάποιου και, την ίδια στιγμή, υπονομεύει μια πολύτιμη πηγή αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης».

Η Burrow αναλύει πως αυτού του είδους απόψεις χρησιμοποιούνται για να καταπιέσουν τους άλλους:

«Οι συναισθηματικοί κακοποιητές συχνά εκτρέπουν ζητήματα από πραγματικούς στόχους με τονα τοποθετούν αντίθετα τη προσοχή στον οποίο κάποιος εκφράζεται. Η συνέπεια είναι πως το πρόσωπο που θέτει το ζήτημα είναι η ίδια ανεπαρκής για να εκφράσει αυτή την ανησυχία ή θα κατηγορηθεί για το πως ανέφερε το ζήτημα. Ο αντιπερισπασμός είναι ένας τρόπος ελέγχου της επικοινωνίας μεταξύ των ατόμων που εμπλέκονται. Αυτό το είδος κακοποίησης είναι συχνό στις ζωές των γυναικών. Ο περιορισμός της ελευθερίας της έκφρασης είναι ένα παρόμοιο είδος κακοποιητικής τακτικής που χρησιμοποιείται για να καταπιέσει σύνολα ή μεμονωμένους ανθρώπους».

Ένα παράδειγμα αυτού του είδους αντιπερισπασμού είναι η χρήση στη καθημερινότητα της φράσης «αστυνόμευση του ύφους». Οι κυρίαρχες ομάδες χρησιμοποιούν την αστυνόμευση του ύφους για να επιπλήξουν το τρόπο επικοινωνίας περιθωριοποιημένων ατόμων που αμφισβητούν την κυριαρχία τους. Μέσα από την εστίαση στο συναίσθημα πίσω από το μήνυμα παρά στο ίδιο το μήνυμα. Μέσα από την εστίαση στο τρόπο που εκφράζεται το μήνυμα, ανεξάρτητα από την εγκυρότητα του περιεχομένου, η αστυνόμευση του ύφους δίνει προτεραιότητα στην ηρεμία των προνομιούχων και υποβαθμίζει τις εμπειρίες των περιθωριοποιημένων ανθρώπων. Για παράδειγμα η αστυνόμευση του ύφους εμφανίστηκε στην Πορεία των Γυναικών του 2017 στο τρόπο κάλυψης της από τα μέσα. Τα κυρίαρχα μέσα επέπληξαν τις γυναίκες μειονοτήτων που απαίτησαν από τις λευκές γυναίκες να σκεφτούν για τους φυλετικούς διαχωρισμούς. Η προσπάθειες των γυναικών μειονοτήτων να θέσουν στο επίκεντρο τη φυλή στο διάλογο γύρω από την πορεία επικρίθηκαν ως «εριστικές». Ένα άρθρο των New York Times που δημοσιεύτηκε πριν την πορεία εστίασε στους ισχυρισμούς λευκών γυναικών που αισθάνονταν «ανεπιθύμητες», δίνοντας προτεραιότητα έτσι στην ηρεμία των λευκών γυναικών. Παρακάτω, παρουσιάζουμε μια κοινωνικοπολιτική νοηματοδότηση των διαπροσωπικών σχέσεων όχι μόνο σε επίπεδο ατομικών αλληλεπιδράσεων, αλλά και για τη συντήρηση της λευκής υπεροχής.

Η Διαδικασία του Φυλετικού Gaslighting

Το Racial Formation in the United States (1986) των Omi και Winant έγινε κλασικό κείμενο για τη φυλετική και εθνική πολιτική, εν μέρει, επειδή αυτοί οι δύο κοινωνιολόγοι πρόσφεραν ένα καινοτόμο πλαίσιο για την κατανόηση του γιατί και πως η φυλετική κατηγοριοποίηση αλλάζει. Η δημιουργία της φυλής, πρώτα και κύρια, είναι μια διαδικασία: «η κοινωνικοϊστορική διαδικασία με την οποία οι φυλετικές ταυτότητες δημιουργούνται, βιώνονται, μεταμορφώνονται και καταστρέφονται». Αντίθετα από ένα σύστημα – όπως ο καπιταλισμός, μια ιδεολογία – όπως ο αχρωμάτιστος ρατσισμός, ένας θεσμός – όπως η φυλακή, ή ακόμη και μια πολιτική εποχή – όπως η πρώτη Ανοικοδόμηση, μια διαδικασία δεν έχει ιδιαίτερο περιεχόμενο αυτή καθ’ εαυτή· αντίθετα είναι ένας ιστός σχέσεων, αντιλήψεων, και μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου.

Όπως και με την εστίαση των Omi και Winant στην διαδικασία, το φυλετικό gaslighting προσφέρει κατανόησης του πως η λευκή υπεροχή αντέχει στο χρόνο. Ορίζουμε το φυλετικό gaslighting ως την πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική διαδικασία που διαιωνίζει και κανονικοποιεί την πραγματικότητα της λευκής υπεροχής με το να παθολογικοποιεί εκείνους που αντιστέκονται. Όπως η δημιουργία της φυλής στηρίζεται πάνω στην δημιουργία των φυλετικών σχεδίων, το φυλετικό gaslighting, ως διαδικασία, βασίζεται πάνω στην παραγωγή ιδιαίτερων αφηγημάτων. Αυτά τα αφηγήματα ονομάζονται φυλετικές παραστάσεις. Οι φυλετικές παραστάσεις είναι αφηγήματα που συσκοτίζουν την ύπαρξη μιας λευκής σοβινιστικής κρατικής δομής εξουσίας . Είναι οπτικές και κειμενικές απεικονίσεις που λένε μια ιδιαίτερη ιστορία για την δυναμική της φυλής. Για παράδειγμα, ο πρώην πρόεδρος Bill Clinton έκανε μια ομιλία το 2014 (και ξανά το 2016) στην οποία θρηνούσε για τον αυξανόμενο αριθμό θανάτων μεταξύ της λευκής εργατικής τάξης,

«Θα μπορούσε να ειπωθεί πως αυτοί οι άνθρωποι πεθαίνουν από πληγωμένη καρδιά…. Επειδή είναι οι άνθρωποι που ανατράφηκαν να πιστεύουν πως το Αμερικάνικο Όνειρο θα ήταν δικό τους αν εργάζονταν σκληρά και τα παιδιά τους θα έχουν την ευκαιρία να πάνε καλύτερα – και τα όνειρά τους διαλύθηκαν σε δυσανάλογα μεγάλο βαθμό σε σχέση με το γενικό πληθυσμό».

Η φυλετική παράσταση συσκοτίζει το πως η λευκή σοβινιστική κρατική δομή εξουσίας με ενεργό τρόπο – από την Επανάσταση του Bacon το 1676 και μετά – κράτησε τους φτωχούς λευκούς ανθρώπους φτωχούς. Αν ο Clinton είχε πει, «οι λευκοί άνθρωποι πεθαίνουν από πληγωμένη καρδιά επειδή η παθολογία της λευκότητας τους σκοτώνει», τότε αυτό το αφήγημα θα αποκάλυπτε την ύπαρξη του λευκού σοβινισμού και θα έβαζε στο πλαίσιο και το ρόλο του κράτους.

Οι φυλετικές παραστάσεις μπορεί να είναι συνεχή πολιτισμικά αφηγήματα που παράγουν ειδήσεις και ιδιωτικές συζητήσεις και, σε άλλες περιπτώσεις, είναι στιγμιαία σήματα στην θάλασσα των ειδήσεων που είναι σχεδιασμένες να προκαλέσουν φυλετική αντίδραση. Μπορεί να είναι κομμάτι ενός μεγαλύτερου, συνεχιζόμενου αφηγήματος, ή μπορεί να ξεχαστούν, απλά και μόνο για να εμφανιστούν ξανά μετά από 50 χρόνια. Πάρτε για παράδειγμα, τα αφηγήματα που περιβάλλουν τις καμπάνιες πρωτοβουλιών εναντίον των θετικών δράσεων που άρχισαν στη δεκαετία του 1990. Χρησιμοποιούσαν την υπόθεση της λευκής αθωότητας για να απεικονίσουν τους ωφελούμενους της θετικής δράσης ως ανίκανους. Η συνέργεια που δημιουργήθηκε μεταξύ δημόσιων εκστρατειών στα μέσα και την χρήση ιδιωτικών «καθημερινών απόψεων» δημιούργησε κακοήθη μορφή φυλετικής παράστασης που επηρέασε ψηφοφόρους και έτσι δημιούργησε ένα άμεσο σύνδεσμο μεταξύ της διάδοσης αυτών των αφηγημάτων και τη δημιουργία νόμων.

Δεν είναι όλα τα αφηγήματα για τη φυλή και απαραίτητα φυλετικές παραστάσεις. Ένα παράδειγμα ενός αφηγήματος που δεν είναι φυλετική παράσταση είναι το κίνημα Black Lives Matter, που εμφανίστηκε ως αντίδραση στην ιστορική και συνεχιζόμενη από-ανθρωποποίηση των Μαύρων ζωών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ το αφήγημα αυτού του κινήματος δεν είναι φυλετική παράσταση, η αχρωμάτιστη αντίδραση σε αυτό το All Lives Matter – είναι. Το αφήγημα του Black Lives Matter ρίχνει φως στην από-ανθρωποποίηση των Μαύρων ζωών και δεν δηλώνει με κανένα τρόπο πως οι άλλες ζωές δεν αξίζουν – αντίθετα, μεταθέτει την εστίαση από την λευκότητα λέγοντας πως οι Μαύρες ζωές αξίζουν και αυτές. Το κίνημα του Black Lives Matter αποκαλύπτει την λευκή σοβινιστική κρατική δομή εξουσίας  και το πως στερεί την ανθρωπιά από την Μαύρη ζωή στις ΗΠΑ. Το αχρωμάτιστο αφήγημα All Lives Matter, ωστόσο, είναι φυλετική παράσταση επειδή μεταμφιέζει την προτεραιότητα στις λευκές ζωές. Το κίνημα του All Lives Matter επιτυγχάνει τρία βασικά πράγματα: πρώτα οικειοποιείται τα Μαύρα πνευματικά δίκτυα κοινωνικής δικαιοσύνης· δεύτερο. Σπρώχνει τις Μαύρες κοινότητες ακόμη πιο πέρα στα περιθώρια της κοινωνίας με το να επιμένει πως όλες οι ζωές στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν την ίδια αξία και αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Κατά συνέπεια, διαγράφει τους αιώνες βασανισμού και από-ανθρωποποίησης των Μαύρων σωμάτων. Τέλος, συσκοτίζει το ρόλο της λευκής σοβινιστικής κρατικής δομής εξουσίας με το να παραλείπει την ιδιαίτερη στοχοποίηση των Μαύρων ζωών από κρατικούς θεσμούς και παράγοντες, όπως οι φυλακές και η αστυνομία.

Η διαδικασία του φυλετικού gaslighting προκαλεί την διαθεματική και την πολλαπλασιαστική κατανόηση της κυριαρχίας και αντίσταση ακριβώς επειδή η διαδικασία είναι το δίπολο της κανονικοποίησης εναντίον της παθολογικοποίησης που μπορεί να συμβεί με ή χωρίς την αυτενέργεια του ατόμου. Για όσους έχουν την επίγνωση του φυλετικού gaslighting, μπορεί να είναι σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπίσουν την παθολογικοποίηση τους από το κυρίαρχο αφήγημα, λόγω της διαδεδομένης φύσης της λευκής υπεροχής. Παρόλα αυτά, ακτιβιστές έχουν αμφισβητήσει την λευκή σοβινιστική δομή εξουσίας, υπολόγισαν το κόστος, και όμως προέβησαν, ως θυσίες, σε πράξεις αντίστασης. Κάποιοι έχουν αντισταθεί με λιγότερο πολιτικά κίνητρα, απλά επειδή πίστευαν πως στηρίζουν αυτό που ήταν δίκαιο. Και άλλοι όπως η Bergman, χειραγωγήθηκαν στο να πιστέψουν πως οι πράξεις ή η ψυχική τους κατάσταση ήταν προβληματική. όπως η διαδικασία της λευκής υπεροχής  δεν απαιτεί από εκείνους που είναι συνένοχοι να καταλάβουν τη ρατσιστική φύση των πράξεων τους, η επίγνωση επίσης δεν είναι καθοριστική του αν η διαδικασία του φυλετικού gaslighting είναι σε δράση.

Στα παρακάτω κομμάτια, παραθέτουμε παραδείγματα φυλετικού gaslighting, σημειώνοντας το ρόλο των φυλετικών θεαμάτων στη διαδικασία. Εξετάζουμε δυο ιστορικές δικαστικές υποθέσεις από το περιορισμό/εγκλεισμό των Ιαπωνοαμερικάνων και το κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων που δείχνουν πως το μικρο_επίπεδο των ατομικών δράσεων είναι κομμάτι μιας μεγαλύτερης, μάκρο διαδικασίας φυλετικού gaslighting. Και στις δύο υποθέσεις Korematsu v. Ηνωμένων Πολιτειών (1944) και Κοινοπολιτεία του Κεντάκι v. Braden (1955), οι ενάγοντες αντιστάθηκαν την λευκή σοβινιστική βία. Καθώς θα περιγράψουμε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια στο κομμάτι κάθε υπόθεσης, η διαδικασία του φυλετικού gaslighting είναι εντυπωσιακά διαφορετική για τους ανθρώπους μειονοτήτων και λευκούς ανθρώπου που αντιστέκονται στη λευκή υπεροχή σε πέντε σημεία: απεικόνιση, έκθεση (ή κίνδυνος για αυτή), παθολογικοποίηση, ακροατήριο, και αποτέλεσμα.

Korematsu v. Ηνωμένων Πολιτείων (1944): Ποινικοποιώντας την Αντίσταση

Δύο αντικρουόμενες διαταγές, μια που τον διέταζε να μείνει και η άλλη που τον διέταζε να φύγει, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια έξυπνα στημένη παγίδα για να πετύχει τον πραγματικό στόχο της στρατιωτικής εξουσίας, ο οποίος ήταν να τον κλείσει σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Παρασκήνιο και Πλαίσιο

Αν και το αντιασιατικό συναίσθημα στις Ηνωμένες Πολιτείες προϋπήρχε του βομβαρδισμού του Περλ Χάρμπορ και τον 2ο ΠΠ, αυτά τα γεγονότα οδήγησαν στην χρήση φυλετικού gaslighting για να συσκοτίσει τον κρατικά εγκεκριμένο ρατσισμό εναντίον εκείνων με ιαπωνική καταγωγή. Το 1942 ο πρόεδρος Roosevelt υπέγραψε την Διοικητική Εντολή 9066, η οποία έθετε σε κίνηση την αναγκαστική εκτόπιση περισσότερων από 110000 προσώπων ιαπωνικής καταγωγής από τα σπίτια τους στη Δυτική Ακτή. Ξεχωριστά σχολεία, νόμοι εναντίον μικτών γάμων, και αντιαπωνική πολεμική προπαγάνδα προϋπήρχε του 2ου ΠΠ, αλλά ο βομβαρδισμός του Πέρλ Χάρμπορ επιτάχυνε το επίπεδο της σαφούς κρατικής πρακτικήςς εναντίον τους. Το γεγονός πως δυο τρίτα ήταν πολίτες των ΗΠΑ από τη γέννηση τους τονίζει το ρατσισμό και τη ξενοφοβία που δρούσε. Το κράτος δεν υπέβαλε ξεχωριστές καταγγελίες για το καθένα τους, ούτε προσφέρθηκε απόδειξη πως είχαν εμπλακεί σε κατασκοπεία ή δολιοφθορά. Η μη συμμόρφωση ήταν ομοσπονδιακό έγκλημα.

Οι Ιαπωνοαμερικάνοι που αμφισβήτησαν αυτούς τους νόμους το έκαναν με τεράστιο προσωπικό κόστος. Ένας από αυτά τα άτομα, ο Fred Korematsu – πολίτης των ΗΠΑ με ιαπωνική καταγωγή – αρνήθηκε να παρουσιαστεί σε ένα κέντρο εγκλεισμού στο Σαν Λεάντρο της Καλιφόρνια. Φυλακίστηκε για παραβίαση μιας εντολής περιορισμού και χαρακτηρίστηκε ως «εχθρικός ξένος». Ο κύριος Koremau αμφισβήτησε τη συνταγματικότητα της εντολής με βάση τη 5η και 14η Τροπολογία. Το Δεκέμβριο του 1944, η πλειοψηφία του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ επιβεβαίωσε την εγκυρότητα της Διοικητικής Εντολής 9066 και τις διαταγές του στρατηγού DeWitt. Αναγνώρισαν πως η φυλετική διάκριση έπρεπε να τύχει προσεκτικού ελέγχου: «κάθε νομικός περιορισμός που περιορίζει τα πολιτικά δικαιώματα μιας συγκεκριμένης φυλετικής ομάδας είναι αμέσως ύποπτα». Ωστόσο, ακόμη και με αυτή την αναγνώριση, η πλειοψηφία αρνήθηκε  πως οι νόμοι ήταν ένα είδος φυλετικής διάκρισης· αντίθετα διατύπωσαν μια δικαιολόγηση με βάση την δημόσια ανάγκη:

«Το να τοποθετήσεις αυτή την υπόθεση μέσα σε πλαίσιο φυλετικής προκατάληψης, δίχως αναφορά στους πραγματικούς στρατιωτικούς κινδύνους που παρουσιάζονται, απλά περιπλέκει το ζήτημα. Ο Korematsu δεν αποκλείστηκε από τη Στρατιωτική Ζώνη εξαιτίας εχθρότητας προς τον ίδιο ή τη φυλή του. Αποκλείστηκε επειδή είμαστε σε πόλεμο με την Ιαπωνική Αυτοκρατορία».

Φυλετική Παράσταση

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρησιμοποιούσε το φυλετικό θέαμα στο αεκρο-επίπεδο για δικαιολογήσει δημόσια την χρήση σφούς κρατικής πρακτικήςς εναντίον εκείνων που είχαν ιαπωνική καταγωγή στη διάρκεια του 2ου ΠΠ. Στο μακρο-επίπεδο, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση διαιώνισε και κανονικοποίησε τις πράξεις της μέσα από τη χρήση ευφημιστικής γλώσσας. Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου και η αντίθεση του στο χαρακτηρισμό των στρατοπέδων ως στρατοπέδων συγκέντρωση δείχνει αυτή τη συγκάλυψη: «Ανεξάρτητα από τη πραγματική φύση των κέντρων συνάθροισης και μετατόπισης – το θεωρούμε αδικαιολόγητο να αποκαλούνται στρατόπεδα συγκέντρωσης, με κάθε άσχημο συνειρμό που προκαλεί αυτός ο όρος – αντιμετωπίζουμε συγκεκριμένα τίποτα περισσότερο από μια διαταγή αποκλεισμού». Οι χαρακτηρισμοί κέντρα συνάθροισης και μετατόπισης δεν εξηγούν επαρκώς την ύπαρξη τους και χρησιμεύουν στο να κρύβουν την αλήθεια:

«Με το καιρό, ερευνητές και ακαδημαϊκοί, μελετούν ιστορικά αντικείμενα, κείμενα, και μαρτυρίες της περιόδου, έχουν τονίσει όλο και περισσότερο την ευφημιστική φύση της γλώσσας που χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ στη διάρκεια του 2ου ΠΠ σε σχέση με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία Ιαπωνοαμερικάνοι πολίτες είχαν εγκλειστεί».

Για να εξηγήσουμε πραγματικά το τι συνέβη στους Ιαπωνοαμερικάνους απαιτεί ακριβές λεξιλόγιο: αποκλεισμός, ή εξαναγκαστική μετακίνηση, όχι εκκένωση· Αμερικάνοι πολίτες Ιαπωνικής καταγωγής, όχι μη-ξένοι· εντολές εγκλεισμού, όχι εντολές αποκλεισμού πολιτών· αμερικάνικο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στρατόπεδα κράτησης, ή κέντρα παράνομης φυλάκισης, όχι κέντρα μετατόπισης ή κέντρα περιορισμού.

Φυλετικό Gaslighting

Η χρήση των φυλετικών θεαμάτων μακρο-επιπέδου από την κυβέρνηση για να κρύψει την ύπαρξη μιας λευκής σοβινιστικής κρατικής δομής εξουσίας πρόσφερε ένα αφήγημα που στήνουν τη σκηνή για το φυλετικό gaslighting των Ιαπωνοαμερικάνων σε μικρο-επίπεδο. Με το τρόπο αυτό, η πολιτική, κοινωνική, οικονομική, και πολιτισμική διαδικασία του φυλετικού gaslighting χρησιμοποίησε τις φυλετικές παραστάσεις για να διαιωνίσει και να κανονικοποιήσει ένα λευκό σοβινιστικό κράτος με το να παθολογικοποιεί εκείνους που αντιστέκονταν. Η έκκληση της κυβέρνησης για πραγματοποίηση πράξεων πατριωτισμού όπως η στρατιωτική θητεία και ερωτηματολόγια πίστης επέβαλλαν τη συμμόρφωση μέσα από τη χειραγώγηση των απαιτήσεων ώστε οι Ιαπωνοαμερικάνοι να ιδωθούν ως πιστοί στις Ηνωμένες Πολιτείες: «το κεντρικό ερώτημα πίστης ήταν διατυπωμένο με τέτοιο τρόπο που μια θετική απάντηση άφηνε να εννοηθεί πως πριν οι κρατούμενοι ήταν πιστοί στον Ιάπωνα αυτοκράτορα». Λευκοί πολιτικοί όπως και ηγέτες μέσα στις Ιαπωνοαμερικάνικες κοινότητες ζητούσαν εθελοντική συμμόρφωση με τις στρατιωτικές διαταγές και τη σχετική απώλεια της προσωπικής ελευθερίας όπως και τη γη, τις δουλειές, τα σπίτια, και το μεγαλύτερο μέρος των προσωπικών τους αντικειμένων. Πολλοί επίσης εντάχθηκαν στο στρατό για να υπερασπιστούν τις Ηνωμένες Πολιτείες απέναντι στην Ιαπωνία και έγιναν ήρωες πολέμου με πολλά παράσημα. Εκείνοι που αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με τις εντολές κράτησης, όπως ο κύριος Korematsu, έγιναν καταδικασμένοι εγκληματίες που εξοστρακίστηκαν από πολλούς μέσα στην ιαπωνοαμερικάνικη κοινότητα.

Η χρήση φυλετικών θεαμάτων και φυλετικού gaslighting από την κυβέρνηση για να κρύψει την κρατική λευκή σοβινιστική πρακτική πίσω από το προσωπείο της εθνικής ασφάλειας συνεχίζει μετά την φυλάκιση των Ιαπωνοαμερικάνων. Για δεκαετίες μετά τη φυλάκιση τους, η σύγκλιση του τραύματος και του θεάματος της φυλάκισης κατέληξεστη σιωπή από μέρους πολλών Ιαπωνοαμερικάνων. Το φυλετικό gaslighting των Ιαπωνοαμερικάνων, ωστόσο, τελικά υποχώρησε  χάρη στις συνεχιζόμενες προσπάθειες της Ιαπωνοαμερικάνικης κοινότητας. Σχεδόν 40 χρόνια μετά την καταδίκη του κυρίου Korematsu, ένα ένταλμα επανόρθωσης (coram nobis) κατέθηκε για να αναστραφεί η αρχική καταδίκη βασισμένη πάνω σε νέα στοιχεία που ανακαλύφθηκαν, και που δεν ήταν διαθέσιμα την εποχή της δίκης. Αποκαλύφθηκε πως η κυβέρνηση εν γνώση της απέκρυψε στοιχεία που υπονόμευαν τις θέσεις της για την απιστία όσων είχαν ιαπωνική καταγωγή. Το γραφείο του Γενικού Αντιεισαγγελέα των ΗΠΑ δεν αμφισβήτησε το αίτημα. Το αποτέλεσμα ήταν η ευρέως αποδεκτή ακύρωση της προσωπικής καταδίκης του κυρίου Korematsu το 1983 από ένα ομοσπονδιακό περιφερειακό δικαστήριο – μι δικαστική πράξη μικρο-επιπέδου – ενώ η απόφαση μάκρο-επιπέδου του Ανώτατου Δικαστηρίου του 1943 παρέμεινε εν ισχύ.

Στην υπόθεση Korematsu, το φυλετικό gaslighting των ατόμων φυλετικών μειονοτήτων δεν είναι μόνο συμβολικό – απευθυνόμενο συγκεκριμένα στους Ιαπωνοαμερικάνους – αλλά και συνδέεται με τη σαφή κρατική πρακτική. Αν για παράδειγμα, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσιζε να επιβεβαιώσει το επιχείρημα του Korematsu, θα ακολουθούσε μια πραγματική αλλαγή στην κρατική πρακτική: η φυλάκιση/περιορισμός θα σταματούσε. Αν δεν σταματούσε, μια άλλη κρατική πρακτική θα έπρεπε να υπάρξει για να διατηρηθούν τα στρατόπεδα. Στην υπόθεση Κοινοπολιτεία του Κεντάκι v. Braden (1955), ωστόσο, το αποτέλεσμα της υπόθεσης δεν εμπόδισε ή προκάλεσε μια συγκεκριμένη κρατική πρακτική.

Κοινοπολιτεία του Κεντάκι v. Braden (1955): φυλετική ανταρσία

Η διαδικασία του φυλετικού gaslighting για τους λευκούς ανθρώπους διαφέρει από εκείνη για τα άτομα φυλετικών μειονοτήτων για δυο λόγους. Πρώτα, οι λευκοί μπορεί να παθολογικοποιούνται όπως τα άτομα φυλετικών μειονοτήτων, αλλά το αφήγημα είναι διαφορετικό: αντιμετωπίζονται σαν προδότες της φυλής τους. Δεύτερο, ο σκοπός του gaslighting εναντίον λευκών ανθρώπων είναι σε γενικές γραμμές συμβολικό ή παιδαγωγικό. Δεν εννοούμε πως αυτά τα άτομα δεν υπέφεραν βλάβες στα χέρια του κράτους ή της λευκής κοινωνίας – όπως και στη περίπτωση της Anne και του Carl Braden, που θα αναλυθούν σε αυτό το κομμάτι. Αντίθετα χρησιμοποιούνται συμβολικά ως παράδειγμα, ή προειδοποίηση, προς άλλους λευκούς ανθρώπους.

Παρασκήνιο και Πλαίσιο

Στις 27 Ιουνίου 1954 κάποιος έκανε εμπρηστική επίθεση στο σπίτι του Andrew και της Charlotte Wade κοντά στο Λούισβιλ του Κεντάκι. Ευτυχώς οι Wade δεν ήταν σπίτι όταν έγινε η έκρηξη: οι δράστες είχαν τοποθετήσει το δυναμίτη κάτω από το δωμάτιο του παιδιού τους, της Rosemary. Η επίθεση αυτή ήρθε μετά από εβδομάδες βίαιου εκφοβισμού από τους λευκούς γείτονες των Wade. Ο ένοχος, δεν έφτασε ποτές το δικαστήριο, ήταν πιθανώς ένας πρώην αστυνομικός. Παραθέτουμε μια σύντομη περίληψη των γεγονότων που συνδέονται με αυτή τη φυλετική τρομοκρατία, και στη συνέχεια αναλύουμε την υπόθεση μέσα από το φακό του φυλετικού gaslighting.

Αφού βρέθηκε αντιμέτωπος με θεσμικές πρακτικές γραφειοκρατίας και ανοιχτού εκφοβισμού, ο Andrew Wade προσέγγισε ένα λευκό ζευγάρι ακτιβιστών, τον Carl και την Anne Braden, για να αγοράσουν για λογαριασμό του ένα σπίτι σε ένα προάστιο λευκών το 1954. Οι Braden συμφώνησαν πρόθυμα. Όταν οι Wade μετακόμισαν στο νέο τους σπίτι, λευκοί στη γειτονιά τους αντέδρασαν βίαια με απειλές και εκφοβισμό. Ως συνέπεια δημιουργήθηκε η Επιτροπή Υπεράσπισης των Wade. Μετά τη βομβιστική επίθεση, οι δημόσιοι κατήγοροι κατηγόρησαν τους Braden ότι σκηνοθέτησαν οι ίδιοι την έκρηξη. κρίθηκαν ένοχοι για «προώθηση ανταρσίας ή Εγκληματικό Συνδικαλισμό», η πολιτεία του Κεντάκι καταδίκασε τον Carl Braden σε 15 χρόνια καταναγκαστικών έργων στη πολιτειακή φυλακή στο Λαγκραντζ και του επέβαλε πρόστιμο 5000$. Η εγγύηση του 40000$ ήταν η υψηλότερη στην ιστορία του Κεντάκι μέχρι το 1955. Το κεντρικό επιχείρημα του δημόσιου κατήγορου βασίζονταν στο να δείξει πως οι Braden ήταν κομμουνιστές:

«Δεν υπάρχει ζήτημα λευκού και έγχρωμου σε αυτή τη περίπτωση. Δεν υπάρχει κανένας έγχρωμος που να κατηγορήθηκε. Δεν ξέρω γιατί [ο συνήγορος υπερασπίσεως]… επαναλαμβάνει συνεχώς περί λευκής υπεροχής και τέτοια πράγματα…. Το μόνο ερώτημα είναι αν ο Carl Braden είναι ή όχι προπαγάνδισε ανταρσία, εγκληματικό συνδικαλισμό, ή είχε υλικό προς κυκλοφορία και επίδειξη με σκοπό να ενταχθεί σε ομάδες ατόμων με αυτό το σκοπό».

Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, η Anne Braden περιέγραψε πως ο παραμορφωτικός όρος κομμουνιστής  ήταν συνδεδεμένος με τους αγώνες ενάντια στο ρατσισμό στο Νότο: «Για το λευκό ρατσιστή στο Νότο σημαίνει κάποιον που μάχεται εναντίον του διαχωρισμού». Στο τελικό επιχείρημα στην υπόθεση, ένας από τους δημόσιους κατήγορους κατηγόρησε τους Braden πως ουσιαστικά καλλιεργούσαν φυλετική ένταση ως μέρος μιας ευρύτερης κομμουνιστικής συνωμοσίας:

«Πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει σημείο αναφοράς στην ιστορική μάχη της Αμερικής σήμερα για να σταματήσει αυτή τη διαβολική υπικίνηση φυλής εναντίον φυλής, λευκού εναντίον μαύρου, Καθολικού εναντίον Προτεστάντη, Εβραίου εναντίον Εθνικού, πλούσιου εναντίον φτωχού…. Πρέπει να ακρωτηριάσουμε αδίστακτα το καρκίνο του κομμουνισμού, και εδώ είναι το σημείο εκκίνησης».

Αναμενόμενα το επιχείρημα του δημόσιου κατήγορου είναι αντιφατικό: η λευκή υπεροχή δεν είναι πρόβλημα, αλλά και είναι επειδή οι κομμουνιστές «υποκινούν» προφανώς τη σύγκρουση των «λευκών εναντίον μαύρων». Αν και οι Braden δεν αναλογίστηκαν ποτέ τις νομικές επιπτώσεις της αγοράς του σπιτιού των Wade, ούτε και περίμεναν αυτό που ακολούθησε, οι κατήγοροι και άλλοι αξιωματούχοι του Κεντάκι αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν την υπόθεση των Braden για τους δικούς τους σκοπούς:

«Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι μια δοκιμή για τους λευκούς σοβινιστές…. Από όσο γνωρίζω, αυτή είναι η πρώτη σημαντική υπόθεση όπου έχει γίνει μια απόπειρα να αποδοθούν οι ευθύνες για τη βία [εναντίον των Μαύρων] στους ανθρώπους που μάχονταν κατά του διαχωρισμού».

Φυλετική Παράσταση

Ο φυλετικός εκφοβισμός που κορυφώθηκε με την βομβιστική επίθεση στο σπίτι των Wade αποτελεί την πρώτη από πολλές φυλετικές παραστάσεις σε αυτή την υπόθεση. Ενώ οι κρατικές οντότητες ήταν συνένοχες στη δημιουργία των συνθηκών για την επίθεση, ο χαρακτηρισμός αυτής της πράξης φυλετικής τρομοκρατίας ως μια μεμονωμένη ιδιωτική πράξη βοηθούσε στο να κρυφτεί η ύπαρξη μιας λευκής σοβινιστικής κρατικής δομής εξουσίας. Ο κατήγορος έθεσε δυο ερωτήματα στην ακροαματική διαδικασία μπροστά στους ενόρκους: «είτε έπρεπε να τοποθετηθεί από γείτονες που απεχθάνονταν την είσοδο μαύρων σε μια λευκή γειτονιά ήταν δουλειά «εκ των έσω», κομμάτι κομμουνιστικού σχεδίου για την πρόκληση φυλετικών τριβών σε μια κατά τα άλλα ήρεμη γειτονιά» αν και ο κατήγορος επέλεξε να μην κυνηγήσει την πρώτη θεωρία – αν και είναι το πιο πιθανό – ακόμη και αυτή συμφωνεί με την ιδιωτική δράση. Το ίδιο ισχύει για το δεύτερο κομμάτι του διλλήματος. Ακόμη και αν το Κεντάκι δίκαζε τον εμφανώς λευκό δράστη, το λευκό αφήγημα στο «παρασκήνιο» θα ήταν αυτό της δικαιολόγησης ή της πρόκλησης. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το επίσημο κρατικό αφήγημα στο «προσκήνιο» του βομβιστή «που το παρατράβηξε» – το οποίο μπορούσε ακόμη να αφήσει το σύστημα του απαρτχάιντ ανενόχλητο.

Φυλετικό Gaslighting

Μεμονωμένα λευκά άτομα μπορεί να προσπαθήσουν να απομακρυνθούν ή να υπονομεύσουν την δική τους εξουσία επειδή αναγνωρίζουν τι θα κερδίσουν με το να ανατρέψουν την λευκή υπεροχή. Η λευκή κοινωνία και το κράτος θα τους αγνοήσει ή θα τους χαρακτηρίσει εμμονικούς, επικίνδυνους, ή «τρελούς». Η λευκότητα τους μπορεί να τους προστατεύει ή να τους μονώνει από τη βία που βιώνουν τα μέλη φυλετικών μειονοτήτων, και κάποιες φορές όχι. Η διαφορά, ανεξάρτητα από το αν τιμωρούνται ξεχωριστά, είναι πως ξεχωρίζονται ως ανατρεπτικά άτομα, όχι ως λευκά ανατρεπτικά άτομα. Είναι ειρωνικό, πως αν και αντιμετωπίζονται ως επικίνδυνα άτομα, η τιμωρία τους είναι ένα συλλογικό μήνυμα στο σύνολο των λευκών. Τα μηνύματα αυτά εντάσσονται στην διαδικασία του φυλετικού gaslighting σε μακρο-επίπεδο.

Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία στην περίπτωση Braden είναι πως η πιθανότητα μιας μη δίωξης ή απαλλαγής δεν θα είχε καμιά άμεση πραγματική επίδραση στη κρατική πρακτική. Αυτό είναι το αντίθετο των πιθανών αποτελεσμάτων σε σχέση εναντίον ατόμων φυλετικών μειονοτήτων. Η απόφαση στην υπόθεση Braden μπορεί να προκάλεσε μερικές επιπλέον προσπάθειες νομοθέτησης και να προκαλούσε επιπλέον ρωγμές στο προσωπείο του Νότιου «αστυνομικού κράτους», αλλά δεν θα είχε σταματήσει την εφαρμογή του φυλετικού διαχωρισμού. Ακριβώς επειδή επειδή οι κατηγορίες είχαν μεταμφιεστεί προσεκτικά ως μη φυλετικές: ανταρσία. Ξανά, αν και η διαδικασία μοιάζει στοχευμένη στην ατομική δράση σε μικρο-επίπεδο, το μήνυμα σε όλους τους λευκούς ανθρώπους τροφοδοτεί τα αφηγήματα του μάκρο-επιπέδου για την λευκή υπεροχή.

Η τελευταία σημαντική αντίθεση είναι πως στην περίπτωση λευκών ατόμων που αντιστέκονται, τα αποτελέσματα του gaslighting βλάπτει άμεσα μόνο εκείνα τα συγκεκριμένα λευκά (και άτομα από φυλετικές μειονότητες όπως στη περίπτωση των Wade) άτομα που εμπλέκονται. Στη περίπτωση του άμεσου gaslighting των ατόμων φυλετικών μειονοτήτων πραγματικότητα είναι το αντίθετο. Η εμπειρία των Wade με το φυλετικό gaslighting φωτίζει αυτό το σημείο. Το σπίτι τους καταστράφηκε – και θα είχαν σκοτωθεί αν βρίσκονταν στο σπίτι – και υπέφεραν μια ολόκληρη ζωή συνεπειών από την υπόθεση. Όπως σημείωσε η ίδια η Anne Braden, ωστόσο, έγινε η υπόθεση Braden, αντί για την υπόθεση Wade. Η θυσία των Wade είναι αόρατη, αλλά αν κάπως αμφισβητούσαν το γεγονός, θα ήταν αντικείμενο κοροϊδίας και βίας. Επιπλέον, το Κεντάκι κατηγόρησε τους Braden ακριβώς επειδή η επίσημη κρατική εκδοχή ήταν πως οι Μαύροι ήταν ικανοποιημένοι με το φυλετικό απαρτχάιντ. Αυτό είναι το κεντρικό σημείο του φυλετικού gaslighting: για να καταστρέψουν τη φυλετική παράσταση πως οι Μαύροι είναι ικανοποιημένοι με το φυλετικό απαρτχάιντ, οι Wade έπρεπε να πουν πως κατέστρεψαν το ίδιο τους το σπίτι για να ενορχηστρώσουν μια εκστρατεία ανυπακοής.

Γεφυρώνοντας το  Παρελθόν με το Παρόν

Η διαδικασία του φυλετικού gaslighting, όπως περιεγράφηκε στις υποθέσεις Korematsu και Braden, είναι χαρακτηριστικά διαφορετική για τα άτομα φυλετικών μειονοτήτων και λευκών ανθρώπων: απεικόνιση, έκθεση (ή κίνδυνος για αυτή), παθολογικοποίηση, ακροατήριο, και αποτέλεσμα. Ο Fred Korematsu, ένα άτομο με ιαπωνική καταγωγή, απεικονίστηκε από κοινωνία και κράτος με ρατσιστικό τρόπο. Αντίθετα, η Anne και ο Carl Braden, ένα λευκό ζευγάρι, χαρακτηρίστηκαν ως κομμουνιστές και προδότες της φυλής τους. Δεύτερο, η έκθεση του Fred Korematsu ήταν τόσο ατομική (για τον ίδιο) όσο και για το σύνολο των Ιαπωνοαμερικάνων, αν και η συλλογική έκθεση παραμένει ανεξάρτητα από την ατομική δράση. Η έκθεση των Braden ήταν ατομική – οι λευκοί ως σύνολο δεν είχαν να χάσουν ή να κερδίσουν τίποτα από την απόφαση της υπόθεσης. Τρίτο η παθολογικοποίηση του Fred Korematsu, όπως και η παρουσίαση του, ήταν μέρος της προβολής ρατσιστικών στερεοτύπων σε ολόκληρη την ομάδα. Το Κεντάκι παθολογικοποίησε τους Braden ως μεμονωμένους ανατρεπτικούς, και επίσης ως ανατρεπτικούς που πήραν ενεργητικά την απόφαση ναγίνουν κομμουνιστές. Τέταρτο, το κοινό για τη φυλετική παράσταση στην υπόθεση Korematsu ήταν και τα άτομα φυλετικών μειονοτήτων και οι λευκοί άνθρωποι. Στη περίπτωση των Braden, οι λευκοί ήταν το βασικό ακροατήριο, που προειδοποιήθηκε για τους κινδύνους του να αντισταθούν στην λευκή κυριαρχία. Πέμπτο, με όρους αποτελέσματος του φυλετικού gaslighting, η υπόθεση Korematsu οδήγησε σε συμβολικά μηνύματα και χειροπιαστή, φυλετικοποιημένη κρατικά νομιμοποιημένη δράση, αντίθετα στην υπόθεση Braden, η οποία οδήγησε σε ατομική τιμωρία και συμβολικές προειδοποιήσεις στους υπόλοιπους λευκούς.

Ο αναγνώστης μπορεί να αισθανθεί το πειρασμό να συμφωνήσει με την ανάλυση μας των υποθέσεων Korematsu και Braden, ωστόσο να αναρωτηθεί πως αυτά τα παραδείγματα συνδέονται με την παρούσα κατάσταση της λευκής υπεροχής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιστρέφοντας στην υπόθεση Korematsu, μπορούμε να δούμε πως η διαδικασία του φυλετικού gaslighting συνεχίζεται, περιβεβλημένη με την δύναμη της νομολογίας και τροφοδοτούμενη από το αφήγημα της εθνικής ασφάλειας. Το 1988, το Νόμος για τιε Πολιτικές Ελευθερίες πρόσφερε μια επίσημη απολογία και αποζημιώσεις στα άτομα που είχαν φυλακιστεί. Η αντίσταση του κυρίου Korematsu αναγνωρίστηκε και θεωρήθηκε ευρέως ήρωας. Το 1998, ο πρόεδρος Clinton απένειμε στον Fred Korematsu το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας.

Αν και η απόφαση της υπόθεσης Korematsu αποδυναμώθηκε με το καιρό, η υπόθεση δεν έχει ανατραπεί και έχει ακόμη προεδρική αξία. Χρησιμοποιήθηκε ως προηγούμενο για να στηρίξει τον «Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας» της κυβέρνησης Bush μετά την 11η Σεπτεμβρίου και την φυλετικοποίηση των Μουσουλμάνων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2011, το Γραφείο του Αντιεισαγγελέα των ΗΠΑ εξέδωσε μια ανακοίνωση παραδοχής λάθους, παραδεχόμενη πως παρακράτησε αναφορές για την πίστη των Ιαπωνοαμερικάνων στις περιπτώσεις φυλάκισης. Το 2013 ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο αρνήθηκε την αναψηλάφηση της υπόθεσης Hedges v. Obama, που αμφισβητούσε την νομοθεσία που επέτρεπε στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να φυλακίζει επ’ αόριστο ανθρώπους που ήταν ύποπτα για ουσιαστική στήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων. Η αναθεώρηση αυτής της απόφασης του Εφετείου θα είχε προσφέρει την δυνατότητα για επίσημη αναθεώρηση της υπόθεσης Korematsu. Προσθέστε σε αυτό την πληθώρα των κρατικών δράσεων που εστιάζουν σε άτομα φυλετικών μειονοτήτων, όπως ο εγκλεισμός οικογενειών μεταναστών στο Τέξας και τη Πενσυλβάνια, φωνές πολιτικών για τον εγκλεισμό Σύρων προσφύγων, όπως και την διοικητική εντολή για την προσωρινή απαγόρευση ταξιδιού από εφτά μουσουλμανικέ χώρες τον Ιανουάριο του 2017. Αυτές οι κρατικές πρακτικές υπογραμμίζουν πως η διαδικασία του φυλετικού gaslighting ταξιδεύει μέσα στο χρόνο.

Το φυλετικό gaslighting μετακινεί την εστίαση της μελέτης των φυλετικών πολιτικών στη παράδοση τόσο στη κριτική θεωρία της φυλής όσο και στη θεωρία της δημιουργίας της φυλής. Ο σχηματισμός της φυλής παραμένει ακρογωνιαίος λίθος τόσο για τη θεωρητική όσο και για την εμπειρική μελέτη, παλεύοντας με την επιμονή του ρατσισμού στις ΗΠΑ. Μια μάλλον έντονη ανταλλαγή  στο Ethnic and Racial Studies (2013) υπογραμμίζει την συνεχή σημασία της θεωρίας του φυλετικού σχηματισμού. Η κριτική των Feagin και Elias πάνω στη θεωρία του φυλετικού σχηματισμού αναφέρει πως είναι ανίκανη να νοηματοδοτήσει «τις βαθιές ρίζες, την διαστρωμάτωση πολυπλοκοτήτων και τιςθεσμοθετημένες δραστηριότητες του συστημικού ρατσισμού στις ΗΠΑ». Οι Omi και Winant απαντούν πως η θέση των Feagin και Elias για το συστημικό ρατσισμό ως συγκεντρωτική δύναμη και ως ένα εναλλακτικό πλαίσιο για την θεωρία του φυλετικού σχηματισμού έχει αθέμιτες συνέπειες:

«απορρίπτουν την πολιτική ικανότητα των ατόμων των φυλετικών μειονοτήτων και των αντιρατσιστών λευκών. Στην άποψη των Feagin/ Elias, ο ‘συστημικός ρατσισμός’ είναι σαν τους Borg στο σύμπαν του Star Trek: ένα φαινόμενο συλλογικής νοημοσύνης που αφωμιώνει ότι αγγίζει. Όπως οι ανακοινώνουν οι Borg στο συλλογικό τους ηχητικό μήνυμα στους επιθυμητούς στόχους, «Η Αντίσταση είναι Μάταιη».

Το πλαίσιο του φυλετικού μας gaslighting απαντά και στα δύο ζητήματα μέσα από μια συμπληρωματική  ανάλυση που απευθύνεται στις βασικές κριτικές και υπερασπίσεις της θεωρίας του φυλετικού σχηματισμού. Αρχικά, το φυλετικό gaslighting τονίζει τη δομική και συστημική ανάλυση της λευκής υπεροχής. Όπως όμως και η θεωρία του φυλετικού σχηματισμού, ωστόσο, αντιμετωπίζουμε το φυλετικό gaslighting, ως μια επαναλαμβανόμενη διαδικασία. Δεύτερο, ενώ συμφωνούμε με τους Feagin και Elias στην έμφαση τους στην λευκή υπεροχή, συμφωνούμε επίσης με τους Omi και Winant πως η αντίσταση δεν είναι μάταιη, αλλά συγκεκριμένοι τύποι αντίστασης μπορούν εύκολα να γίνουν αντικείμενο οικειοποίησης ή να έχουν αθέμιτες συνέπειες.

Συμπέρασμα

Οι φυλετικές παραστάσεις παραμονεύουν παντού, από τις καθημερινές διαπροσωπικές μας επικοινωνίες ως το γκροτέσκο πολιτικό θέατρο της προεδρίας. Αυτά τα οπτικά και κειμενικά αφηγήματα ευθυγραμμίζονται σε μια διαδικασία φυλετικού gaslighting που όχι μόνο στοχεύει άτομα σε μικρο-επίπεδο στη συγκεκριμένη ιστορία, αλλά μπαίνει σε ευρύτερους ιστορικούς μύθους της λευκής υπεροχής. Οι υποθέσεις Korematsu και Braden αντιπροσωπεύουν τις συχνά καταστροφικές συνέπειες του φυλετικού gaslighting για άτομα που αντιστέκονται στη λευκή σοβινιστική βία και τις επακόλουθες συνέπειες στις συλλογικότητες. Ενώ τα άτομα στις περιπτώσεις αυτές παθολογικοποιήθηκαν και τιμωρήθηκαν, οι υποθέσεις αυτές δείχνουν τις διαφορετικές «λειτουργίες» του gaslighting στα άτομα φυλετικών μειονοτήτων έναντι των λευκών ατόμων με όρους απεικόνισης, έκθεσης, παθολογικοποίησης, ακροατηρίου και αποτελέσματος.  Ξανά η διαδικασία του φυλετικού gaslighting στοχεύει εκείνους που αντιστέκονται. Εξ ορισμού η επιβίωση, η ύπαρξη, η αντοχή, και/ή η επιτυχία των ατόμων φυλετικών μειονοτήτων είναι μια πράξη αντίστασης τόσο σε μάκρο- όσο και σε μίκρο- επίπεδα που οδηγεί σε φυλετικό gaslighting.

Πιστεύουμε πως η αναγνώριση και η διευκρίνηση αυτής της διαδικασία φυλετικού gaslighting μας επιτρέπει να χτίσουμε μια κοινή γλώσσα  στον αγώνα εναντίον της λευκής υπεροχής. Η αναγνώριση της διαδικασίας και η ανάπτυξη αφηγημάτων για την αντίσταση των περιορισμών του gaslighting – ή τουλάχιστον η αναγνώριση του ως αυτό που είναι – αυτόματα αφαιρεί λίγη από τη δύναμη του. Στο κλείσιμο της ταινίας Gaslight, η Bergman ανακτά την αυτενέργεια της μόλις κατανοεί τις χειραγωγήσεις του συζύγου της και μπορεί να αναγνωρίσει ξεκάθαρα τις προσπάθειες του να την κάνει αναξιόπιστη. Στη περίπτωση του Fred Korematsu και των Braden, εξάσκησαν την ατομική τους αυτενέργεια για να αμφισβητήσουν την λευκή υπεροχή με το δικό τους τρόπο, αλλά παθολογικοποιήθηκαν για μη συμμόρφωση. Και, επιπλέον πάνω στις κοινωνικές δομές που σχεδιάστηκαν για να τιμωρήσουν την μη συμμόρφωση τους, η παθολογικοποίηση τους διευκολύνθηκε από την έλλειψη της κατάλληλης γλώσσας για να κατονομάσει και να εκθέσει αυτό το υποκριτικό εργαλείο της λευκής υπεροχής. Δεν λέμε πως το να ονομαστεί και να διευκρινιστεί είναι αρκετό· αντίθετα, πιστεύουμε πως η αναγνώριση των συλλογικών μας ιστορικών και σύγχρονων  μοτίβων είναι πανίσχυρο βήμα προς την δημιουργία κινημάτων που είναι εξοπλισμένα για να σταματήσουν να τρέφουν τη φυλετική λάμπα της λευκής κυριαρχίας.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Angelique M. Davis & Rose Ernst: Φυλετικό Gaslighting

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s