Κείμενο που δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό make/shift 7 και περιλαμβάνεται στον τόμο Feminisms In Motion: Voices For Justice, Liberation, And Transformation (AK Press, 2018). Η Courtney Desiree Morris είναι καλλιτέχνης και αναπληρώτρια καθηγήτρια στο τμήμα Έμφυλων και Γυναικείων Σπουδών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

Τον Ιανουάριο του 2009, ακτιβιστές στο Ώστιν του Τέξας, έμαθαν πως ένας από αυτούς, ένας λευκός ακτιβιστής με το όνομα Brandon Darby, είχε εισχωρήσει σε οργανώσεις που διαμαρτύρονταν εναντίον του Ρεπουμπλικανικού Εθνικού Συνεδρίου (RNC) ως πληροφοριοδότης του FBI. Αργότερα ο Darby παραδέχτηκε πως φορούσε συσκευές ηχογράφησης στις συναντήσεις για το σχεδιασμό δράσεων και στη διάρκεια του συνεδρίου. Κατέθεσε για λογαριασμό της κυβέρνησης το Φεβρουάριο του 2009 στη δίκη δυο ακτιβιστών από το Τέξας που συνελήφθησαν στο RNC με κατηγορίες κατασκευής και κατοχής μολότοφ, αφού τους ενθάρρυνε ο Darby να το κάνουν. Οι δύο νεαροί, ο David McKay και ο Bradley Crowder, αντιμετώπιζαν ο καθένας δεκαπέντε χρόνια στη φυλακή. Ο Crowder δέχτηκε να δηλώσει ένοχος για να εκτίσει ποινή τριών ετών σε ομοσπονδιακή φυλακή· υπό την πίεση των ομοσπονδιακών εισαγγελέων και ο McKay δήλωσε ένοχος για την κατοχή «αδήλωτων μολότοφ» και καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια στη φυλακή. Πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν από τον Darby μπορεί να συνέβαλλαν εναντίον των RNC 8, ακτιβιστών από ολόκληρη τη χώρα που κατηγορήθηκαν για «συνωμοσία για εξέγερση και συνωμοσία για φθορές περιουσίας ως επέκταση της τρομοκρατίας». Οι ακτιβιστές από το Ώστιν εξεπλάγησαν ιδιαίτερα από την αποκάλυψη πως ο Darby δρούσε ως πληροφοριοδότης επειδή ήταν μέλος σε διάφορες αριστερές οργανώσεις και ήταν ηγετικό μέλος του Common Ground Relief, μια οργάνωση με έδρα την Νέα Ορλεάνη αφιερωμένη στην ικανοποίηση των βραχυπρόθεσμων αναγκών των μελών της κοινότητας που είχαν εκτοπιστεί από τις φυσικές καταστροφές στην Ακτή του Κόλπου και αφιερωμένη στο να ξαναχτίσει την περιοχή και να εξασφαλίσει το δικαίωμα στην επιστροφή των εκτοπισμένων του τυφώνα Κατρίνα.

Ένιωσα έκπληξη αλλά όχι σοκ από τα νέα. Είχα μάθει ως προπτυχιακή στο Πανεπιστήμιου του Τέξας πως η αστυνομία του πανεπιστημίου τοποθετούσε συνεχώς αστυνομικούς με πολιτικά στις συναντήσεις των ριζοσπαστικών φοιτητικών οργανώσεων – ξέρετε, για να τους προσέχει. Αυτό ήταν το φθινόπωρο του 2001. Είδαμε την δημιουργία του Τμήματος Εσωτερικής Ασφάλειας, είδαμε έναν καουμπόι πρόεδρο να κάνει πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας, και, μέσα σε όλα αυτά προσπαθήσαμε να καταλάβουμε τι μπορούσαμε να κάνουμε για να αντισταθούμε στις φασιστικές κρατικές μεταβολές που ξετυλίγονταν μπροστά στα μάτια μας. Την εποχή εκείνη όμως έμοιαζε αστείο το να υπάρχουν αστυνομικοί στις συναντήσεις μας – δεν ήμασταν οι Πάνθηρες ή τα Καφέ Μπερέ ή έστω κάποιοι από τους πιο άγριους ακτιβιστές εναντίον της παγκοσμιοποίησης στο πανεπιστήμιο (αν και τους θαυμάζαμε όλους)· είμασταν απλά νέοι άνθρωποι που δεν πιστεύαμε πως ο πόλεμος δεν ήταν η καλύτερη απάντηση στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Δεν ήταν όμως ανοησία· το FBI δεν αγνοεί το πολιτικό έργο. Κάθε οργάνωση, μικρή ή μεγάλη, μπορεί να προκαλέσει την έρευνα του κράτους. Ίσως η οργάνωση σου να αποτελεί μεγάλη απειλή, ή ίσως να είσαι μικρός τώρα αλλά κάποια μέρα να γίνεις πολύ μεγάλος για να ελεγχθείς. Το κράτος συνήθως επιλέγει να σκοτώσει το κίνημα πριν μεγαλώσει.

Οι πληροφοριοδότες και οι προβοκάτορες είναι οι πληρωμένοι εκτελεστές του κράτουςοι κυβερνητικές υπηρεσίες επιλέγουν ανθρώπους που δεν θα προσέξει κανείς. Συχνά είναι αδύνατο να αποδείξεις πως είναι πληροφοριοδότες επειδή μοιάζουν απόλυτα αφοσιωμένοι στην κοινωνική δικαιοσύνη. Δημιουργούν προσωπικές σχέσεις με ακτιβιστές γίνονται φίλοι και εραστές, συχνά συμμετέχοντας σε ηγετικούς ρόλους στην οργάνωση. Μια πρόχειρη ανάγνωση της βιβλιογραφίας πάνω στα κοινωνικά κινήματα και τις οργανώσεις στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 δείχνει αυτό το γεγονός. Η ηγεσία του Κινήματος των Αμερικάνων Ινδιάνων (ΑΙΜ) ήταν γεμάτη με πληροφοριοδότες· υπάρχει επίσης η υποψία πως πληροφοριοδότες ήταν η αιτία για την πτώση του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων, και το ίδιο μπορεί να συνοψιστεί για το αντιπολεμικό κίνημα στα 1960 και 1970. Δεν είναι έκπληξη, πως τα κινήματα αυτά που ανατράπηκαν από πληροφοριοδότες και προβοκάτορες ήταν επίσης τόποι όπου γυναίκες και κουήρ ακτιβιστές συχνά βίωναν έντονη έμφυλη βία, όπως δείχνουν οι αυτοβιογραφίες ακτιβιστριών όπως η Assata Shakur, η Elaine Brown και η Roxanne Dunbar-Ortiz.

Ίσως δεν είναι πως είναι δύσκολο να εντοπιστούν οι πληροφοριοδότες αλλά μάλλον πως αγνοούσαμε συλλογικά τα σημάδια που τους προδίδουν. Για να σώσουμε τα κινήματά μας, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους συνδέσμους μεταξύ της έμφυλης βίας, του ανδρικού προνομίου, και των στρατηγικών που οι πληροφοριοδότες (και άνθρωποι που δρουν σαν αυτούς) χρησιμοποιούν για να αποσταθεροποιήσουν τα ριζοσπαστικά κινήματα. Ξανά και ξανά, σε ετεροφυλόφιλους άνδρες σε ριζοσπαστικά κινήματα έχει επιτραπεί να επιβεβαιώσουν το προνόμιο τους και να υποτάξουν άλλους. Παρά όλα όσα λένε για το αντίθετο, το γεγονός είναι πως ριζοσπαστικά κοινωνικά κινήματα και οργανώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αρνηθεί να αντιμετωπίσουν σοβαρά την έμφυλη βία ως απειλή για την επιβίωση των αγώνων μας. έχουμε αντιμετωπίσει το μισογυνισμό, την ομοφοβία, και τον ετεροσεξισμό ως μικρότερα κακά – δευτερεύοντα θέματα – που τελικά θα εξαφανιστούν από μόνα τους μόλις τα «πραγματικά» ζητήματα – ρατσισμός, η αστυνομία, η ταξική ανισότητα, οι επιθετικοί πόλεμοι των ΗΠΑ – λυθούν. Υπάρχουν σημαντικές συνέπειες για την επιλογή της άγνοιας. Ο μισογυνισμός και η ομοφοβία είναι κεντρικά στην αναπαραγωγή της βίας σε ριζοσπαστικές ακτιβιστικές κοινότητες. Σπρώξε ένα μισογύνη και θα βρεις έναν ομοφοβικό. Σκάψε λίγο πιο βαθιά και ίσως βρεις τις απαρχές ενός μελλοντικού πληροφοριοδότη (ή κάποιον που απλά αποσταθεροποιεί κινήματα όπως κάνουν οι πληροφοριοδότες).

Η Δημιουργία ενός Πληροφοριοδότη: Ο Brandon Darby και το Common Ground

Ο Malik Rahim, πρώην Μαύρος Πάνθηρας και συνιδρυτής του Common Ground στη Νέα Ορλεάνη, μίλησε στο Democracy Now! Για το πόσο συντετριμμένος ήταν από την αποκάλυψη του ότι ο Darby ήταν πληροφοριοδότης του FBI. Μετάνιωνε ιδιαίτερα για όλες τις «νεαρές κυρίες» που έφυγαν από το Common Ground εξαιτίας του εξουσιαστικού, επιθετικού τρόπου οργάνωσης του Darby. Και όταν αυτές οι «νεαρές κυρίες» παραπονέθηκαν; Οι ανησυχίες τους μάλλον έφτασαν σε συμπονετικά αλλά εν τέλει αδρανή αυτιά – όλα μπορεί να ήταν αλήθεια, και μετά το γεγονός όλοι παραδέχονταν πόσο διχαστικός ήταν ο Darby, βιαστικός στο να προτείνει βίαιη, κακοσχεδιασμένη άμεση δράση που διακινδύνευαν όλους όσους εργάζονταν μαζί του. Υπήρχαν ακόμη και ισχυρισμοί πως ο Darby επιτέθηκε σεξουαλικά σε γυναίκες ακτιβίστριες στο Common Ground και πως γενικά ήταν υποτιμητικός απέναντι στις γυναίκες που δούλευαν για την οργάνωση. Ο Darby δημιούργησε σύγκρουση σε όλες τις οργανώσεις που εργάστηκε, ωστόσο υπήρχε δισταγμός στο να το φέρουν μπροστά στις ευθύνες του εξαιτίας της φήμης του ως ακτιβιστή και της «αφοσίωσης» του «στον αγώνα». Η υπεράσπισή του συνεχίστηκε μέχρι που αποκαλύφθηκε ως πληροφοριοδότης του FBI. Ακόμη και ο Rahim, με όλη του την ενοχή και αγανάκτηση, επέλεξε να αφήσει τον Darby ως υπεύθυνο του Common Ground παρόλο που κάθε φορά που υπήρχε κάποια σύγκρουση στην οργάνωση έμοιαζε να εμπλέκεται ο Darby.

Ίσως αν οι ακτιβιστές έκαναν την συλλογική ευθύνη γύρω από την έμφυλη βία κεντρικό κομμάτι της πρακτικής μας θα μπορούσαμε να αδρανοποιήσουμε τους ανθρώπους που δουλεύουν για λογαριασμό του κράτους για να υπονομεύσουν τους αγώνες μας. Δεν μιλάω για κυνήγια μαγισσών· μιλάω για οργάνωση με τέτοιο τρόπο που να εντοπίσουμε ένα πιθανό Brandon Darby εν τη γενέσει του πριν μπορέσει να βλάψει περισσότερους ανθρώπους. Οι πληροφοριοδότες είναι δύσκολο να εντοπιστούν, αλλά η θέση μου είναι πως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει φωτιά, και κάποιος που δημιουργεί χάος όπου και αν πάει είναι είτε πληροφοριοδότης, είτε μια αναξιόπιστη, ανεύθυνη ωρολογιακή βόμβα που μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματική, άθελα της, στην υπονόμευση της κοινωνικής οργάνωσης όπως και ένας πληροφοριοδότης. Τελικά, και οι δύο κάνουν τη δουλειά του κράτους και χρειάζεται να έρθουν μπροστά στις ευθύνες τους.

Σύντομη Ιστορική Αναδρομή Πάνω στην Έμφυλη Βία στα Ριζοσπαστικά Κινήματα

Κοιτώντας στις ριζοσπαστικές οργανώσεις και τα κοινωνικά κινήματα των δεκαετιών του 1960 και 1970 προσφέρει ένα σημαντικό ιστορικό πλαίσιο για αυτή τη συζήτηση. Απομνημονεύματα γυναικών που εμπλέκονταν ενεργά σε αυτούς τους αγώνες αποκαλύπτουν τη διεισδυτικότητα της ανοχής (και κάποιος φορές υπεράσπισης) της έμφυλης βίας. Η Angela Davis, η Assata Shakur, και η Elaine Brown, η κάθε μια τους σε διαφορετικά σημεία της εμπειρίας τους συμμετοχής τους στους Μαύρους Πάνθηρες, ανέφεραν σεξισμό και εκμετάλλευση των γυναικών (και της ακτιβιστικής τους εργασίας) στους Μαύρους Πάνθηρες σαν ένα από τους βασικούς λόγους για είτε την εγκατάλειψη της οργάνωσης (στη περίπτωση της Brown και της Shakur) ή αρνούμενες να ενταχθούν επίσημα (στην περίπτωση της Davis). Αν και από τις γυναίκες συχνά αναμένονταν να κάνουν σημαντικές προσωπικές θυσίες για να στηρίξουν το κίνημα, όταν οι γυναίκες στοχοποιούνταν από άνδρες συντρόφους τους δεν υπήρχε στήριξη για αυτές ή κανάλια για να αναζητήσουν την αποκατάστασή τους. Είτε ήταν ακτιβιστές των Πανθήρων που αγνοούσαν το γεγονός πως ο Eldridge Cleaver χτυπούσε τη γυναίκα του, την σπουδαία ακτιβίστρια Kathleen Cleaver· άνδρες εξανάγκαζαν γυναίκες σε σεξ· ή απλά οι άνδρες αντιμετώπιζαν γυναίκες ακτιβίστριες ως υποτακτικές σεξουαλικά παιχνίδια, οι Μαύροι Πάνθηρες και παρόμοιες οργανώσεις έτειναν να μη λαμβάνουν σοβαρά τις διαβρωτικές συνέπειες της έμφυλης βίας στον χειραφετικό αγώνα. Με πολλούς τρόπους, η αυτοβιογραφία της Elaine Brown, A Taste of Power: A Black Woman’s Story, έχει πάει πιο πέρα αποκαλύπτοντας εντελώς τις άσχημες πραγματικότητες του μισογυνισμού στο κίνημα και τους διάφορους τρόπους με τους οποίους άνδρες και γυναίκες αναπαρήγαγαν και ενίσχυαν το ανδρικό προνόμιο και την έμφυλη βία σε αυτούς τους οργανισμούς. Η εμπειρία της ως η μόνη γυναίκα που ηγήθηκε των Μαύρων Πανθήρων δεν την εξαίρεσε από τον ωμό μισογυνισμό της οργάνωσης. Θυμάται να δέχεται επίθεση από διάφορους άνδρες συντρόφους (μεταξύ τους και ο Huey Newton) όπως και τον ξυλοδαρμό και εκφοβισμό από τον Eldridge Cleaver, που απείλησε στη διάρκεια μιας αποστολής στη Κίνα να «την θάψει στην Αλγερία». Η βιογραφία της δείχνει πιο ανοιχτά από εκείνη της Davis ή της Shakur πως η «αρρενωπή» στάση των Μαύρων Πανθήρων (και κατ’ επέκταση πολλών ριζοσπαστικών οργανώσεων της εποχής) δημιούργησαν μια κουλτούρα βίας και μισογυνισμού που τελικά αποδείχτηκε πως ήταν η καταστροφή της οργάνωσης.

Αυτές οι αφηγήσεις απομυθοποιούν την κληρονομιά της έμφυλης βίας των ίδιων των οργανώσεων που πολλοί από εμάς θαυμάζουμε. Δείχνουν πως ο μισογυνισμός κανονικοποιήθηκε σε αυτούς τους χώρους, αγνοήθηκε ως κάτι «προσωπικό» ή ως όχι κάτι σημαντικό όπως οι πιο σοβαροί αγώνες εναντίον του ρατσισμού και της φυλετικής ανισότητας. Η έμφυλη βία ήταν ιστορικά βαθιά εδραιωμένη μέσα στις πολιτικές πρακτικές της Αριστεράς και αποτελούσε μια από τιε μεγαλύτερες (αν και μη αναγνωρισμένες) απειλές για την επιβίωση αυτών των οργανώσεων. Ωστόσο, αν δώσουμε προσοχή στο έργο της Davis, της Shakur, της Brown, και άλλων, μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος και να δημιουργήσουμε διαφορετικά είδη πολιτικής κοινότητας.

Η Φυλετική Πολιτική της Έμφυλης Βίας

Η φυλή περιπλέκει ακόμη περισσότερο τους τρόπους με τους οποίους η έμφυλη βία ξετυλίγεται στις κοινότητες μας. Στο «Looking for Common Ground: Relief Work in Post-Katrina New Orleans as an American Parable of Race and Gender Violence», η Rachel Luft εξερευνά τα ανησυχητικά μοτίβα σεξουαλικής επίθεσης εναντίον λευκών γυναικών εθελοντριών από λευκούς άνδρες εθελοντές στη διάρκεια του έργου ανοικοδόμησης της Πάνω Ένατης Πτέρυγας το 2006. Τονίζει η Common Ground απέτυχε να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των λευκών ανδρών στις συνακτιβίστριες τους και αντίθετα μετέθεσαν την ευθύνη στην γύρω Μαύρη κοινότητα, προειδοποιώντας τις λευκές ακτιβίστριες λέγοντας πως η Νέα Ορλεάνη ήταν επικίνδυνο μέρος. Τελικά, αποδείχτηκε πως ήταν ευκολότερο να στοχοποιηθούν Μαύροι άνδρες από τη γειτονιά από το να αναγνωριστεί πως λευκές γυναίκες και τρανς ακτιβίστριες ήταν πιο πιθανό να στοχοποιηθούν από λευκούς άνδρες με τους οποίους δούλευαν μαζί. Σε μια περίπτωση, ένας λευκός άνδρας εθελοντής καταγγέλθηκε στην αστυνομία μόνο αφού πρώτα επιτέθηκε σεξουαλικά τουλάχιστον σε τρεις γυναίκες μέσα σε μια εβδομάδα. Το προνόμιο που απολάμβαναν οι λευκοί άνδρες στην Common Ground, μια οργάνωση φαινομενικά αφιερωμένη στην φυλετική δικαιοσύνη, σήμαινε πως μπορούσαν να είναι βίαιοι προς γυναίκες και κουήρ ακτιβιστές, να έχουν καταστροφικές συμπεριφορές που υπονόμευαν το έργο της οργάνωσης, και ήξεραν πως το κίνημα δεν θα τους θεωρούσε υπεύθυνους με τον ίδιο τρόπο που έκανε για τους Μαύρους άνδρες μέσα στις κοινότητες που λειτουργούσε.

Φυσικά, το ανδρικό προνόμιο δεν είναι ενιαίο – οι λευκοί άνδρες και οι άνδρες των μειονοτήτων είναι άνισοι μετέχοντες και ωφελούμενοι της πατριαρχίας, αν και οι δυο μπορούν και αναπαράγουν την έμφυλη βία. Η ανισότητα αυτή στη διανομή των προνομίων της πατριαρχίας δεν περνά απαρατήρητη μεταξύ γυναικών και κουήρ ακτιβιστών όταν προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε άνδρες φυλετικών μειονοτήτων που ασκούν έμφυλη βία στις κοινότητες μας. Συχνά ανησυχούμε για την αναπαραγωγή ιδιαίτερων ειδών ρατσιστικής βίας που στοχεύουν δυσανάλογα άνδρες φυλετικών μειονοτήτων. Είμαστε κατανοητά απρόθυμες να καλέσουμε την αστυνομία, να εμπλέξουμε το κράτος με οποιονδήποτε τρόπο, ή να θέσουμε τους άνδρες των μειονοτήτων στο έλεος ενός ιστορικά ρατσιστικού συστήματος (α-)δικαίου· ωστόσο οι κοινότητές μας (πολιτικές ή άλλες) συχνά δεν παρεμβαίνουν για να απαιτήσουν δικαιοσύνη εκ μέρους μας. δεν αισθανόμαστε άνετα να μιλάμε σε θεραπευτές που απλά επαναβεβαιώνουν στερεότυπα για το πόσο κατεστραμμένες και ιδιαίτερα βίαιες είναι οι κοινότητες μας. Η Αριστερά συχνά προσφέρει ακόμη μικρότερη υποστήριξη. Η στοχοποίηση μας είναι ατυχής, προβληματική, αλλά εν τέλει λιγότερο σημαντική ως προς το «έργο» από τους άνδρες όλων των φυλών που αναπαράγουν την έμφυλη βία στις κοινότητές μας.

Συναντώντας το Μισογυνισμό στην Αριστερά: Μια Προσωπική Εξομολόγηση

Στη πρώτη κοινοτική οργάνωση που αναμίχθηκα ενεργά συνάντησα ένα επίπεδο μισογυνισμού που δεν φαντάστηκα ποτέ πως θα υπήρχε σε αυτό που υποτίθεται πως ήταν μια ριζοσπαστική οργάνωση από άτομα φυλετικής μειονότητας. Συνδέθηκα ερωτικά/σεξουαλικά με ένα μεγαλύτερο μεξικάνικης καταγωγής ακτιβιστή στην οργάνωση. Ήμουν δεκαεννέα, μια άπειρη νεαρή μαύρη ακτιβίστρια· ήταν τριάντα. Μου ζήτησε να κρατήσουμε τη σχέση μας κρυφή, και συμφώνησα απρόθυμα. Αργότερα, αφού έληξε τη σχέση και παρέπαια από κατάθλιψη, ανακάλυψα πως είχε σχέσεις με τουλάχιστον ακόμη δύο γυναίκες όσο ήμασταν μαζί. Μια από αυτές ήταν φίλη μου, μια άλλη νεαρή γυναίκα που οργανωνόμασταν μαζί. Δίχως να γνωρίζει τη φύση της σχέσης μας, που δεν της είχε αποκαλύψει, έκανε σχέση μαζί του, μέχρι που εκείνος εξαφανίστηκε, αποφεύγοντας να απαντήσεις στα τηλεφωνήματά της ή να εξηγήσει το απότομο τέλος της σχέσης τους. εκείνη και εγώ, αφού μοιραστήκαμε τις εμπειρίες μας, αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε ιστορίες με άλλες γυναίκες που γνώριζαν και ήταν στην ίδια οργάνωση με αυτό τον άνδρα.

Ακούσαμε για τις γυναίκες που είχαν εγκαταλείψει μια μεξικάνικη φοιτητική οργάνωση και δεν επέστρεψαν ποτέ όταν τα ψέματα και τα μυστικά του ξεσκεπάστηκαν ενώ η ομάδα συμμετείχε σε μια ζαπατίστική δράση στη Πόλη του Μεξικού. Η κουήρ, ριζοσπάστρια λευκή ακτιβίστρια που εγκατέλειψε το Ώστιν για να ξεφύγει από τη κακομεταχείριση του. Ακόμη μια λευκή γυναίκα, μια κοινωνική λειτουργός που νόμισε πως ίσως παντρεύονταν μόνο για έρθει στο διαμέρισμα του ένα απόγευμα για να με βρει εκεί. Αναρωτιόμουν πάντοτε αν γνώριζαν ποιος ήταν πραγματικά. Οι γυναίκες με τις οποίες έβγαινε ήταν σπουδαίες, όμορφες, εντυπωσιακές, ριζοσπάστριες γυναίκες που χρησιμοποιούσε ως ασπίδες για να μπαίνει σε χώρους που ήξερε πως δεν θα ήταν ποτέ ανοιχτοί σε ένα τέτοιο μισογύνη. Εννοώ, αν εκείνη η σημαντική γυναίκα που μιλούσε Ισπανικά και που είχε δουλέψει στη Τσιάπας έβγαινε μαζί του, πρέπει να ήταν εντάξει, σωστά; Λάθος.

Ο μισογυνισμός του όμως δεν τελείωνε εκεί· φαίνονταν και στο τρόπο δράσης του. Στις συνελεύσεις μιλούσε πάντοτε πιο δυνατά και περισσότερο, χρησιμοποιούσε ακαδημαϊκή αργκό που έκανε κάθε συζήτηση επώδυνα πιο περίπλοκη από όσο ήταν απαραίτητο. Η ακαδημαϊκή γλώσσα τρομοκρατούσε άτομα λιγότερο μορφωμένα από αυτόν επειδή έμοιαζε να ξέρει περισσότερα για τη ριζοσπαστική πολιτική από οποιονδήποτε άλλο. Μιλούσε υποτιμητικά σε άλλους άνδρες στην ομάδα, ιδιαίτερα εκείνους που θεωρούσε ως λιγότερο έξυπνους από εκείνον, που πρακτικά ήταν όλοι. Μετά άλλαζε ύφος, απολογούνταν επειδή καταλάμβανε το χώρο, και αναγνώριζε την ανάγκη να ελέγξει το ανδρικό του προνόμιο. Είναι ειρωνικό, πως όταν οι άλλοι προσπαθούσαν να τον ξεμπροστιάσουν για τις μαλακίες του, προσποιούνταν άγνοια – τι εννοούσαν πως η συμπεριφορά του ήταν «αρσενική» και σεξιστική; Παραπονιόνταν πως του φέρονταν σαν σε μικρό παιδί, αρνούμενος να δει πως το έκανε αυτό ο ίδιος στους άλλους. Το γεγονός πως προέρχονταν από φυλετική μειονότητα κι μπορούσε να μιλά καλά για το ρατσισμό και τους αγώνες για φυλετική δικαιοσύνη έκρυβε τις κακοποιητικές του συμπεριφορές τόσο στις ριζοσπαστικές οργανώσεις όσο και στις προσωπικές του σχέσεις. Όπως μου είπε μια πρώην σύντροφός το, «Η ριζοσπαστική του ανάλυση για τη φυλή επέτρεπε στους άλλους (κυρίως άνδρες αλλά και γυναίκες επίσης) να τον συγχωρούν που ήταν εξουσιαστικός και κακοποιητικός στις σχέσεις της. Οι γυναίκες έπρεπε να αφήνουν τα συναισθήματα τους στη πόρτα, αλλιώς θα χάναμε από το κίνημα ένα άνδρα από μειονότητα». Ένας από τους λόγους που είναι τόσο δύσκολο να καταστούν υπόλογοι οι άνδρες των μειονοτήτων για την αναπαραγωγή της έμφυλης βίας είναι πως οι γυναίκες των μειονοτήτων και οι λευκοί ακτιβιστές συνεχίσουν να πιστεύουν στην ιδέα πως οι άνδρες στις μειονότητες είναι σε δυσμενέστερη θέση από όλους. Πως κάνεις κάποιος υπόλογο όταν πιστεύεις πως είναι ο υπαριθμόν ένα στόχος του κράτους;

Δυστυχώς, δεν ήταν ο μόνος τέτοιος άνδρας που συνάντησα σε ριζοσπαστικούς χώρους – απλά ήταν από τους εξυπνότερους. Κοιτώντας παλιά e-mail, με σοκάρει ο αριθμός των μνημάτων από άνδρες με τους οποίους ήμουν στις ίδιες οργανώσεις που ήταν κακοποιητικά σε τόνο και περιεχόμενο, πόσο εύκολα μπορούσαν να επιπλήξουν άλλους για μικρά λάθη. Νιώθω μεγαλύτερη έκπληξη με τις ήπιες, διπλωματικές μου απαντήσεις – σαν θύμα κακοποίησης – καθώς προσπαθούσα να κατευνάσω τους συντρόφους που δεν έβλεπαν τίποτα κακό στο να φωνάζουν στις συντρόφους τους, τους φίλους τους, και άλλους ακτιβιστές. Υπήρχαν άνδρες σαν αυτούς σε διάφορες οργανώσεις που εργάστηκα μαζί τους. Εκείνος που αποκάλεσε την φίλη του πουτάνα μπροστά σε μια ομάδα νέων από φυλετικές μειονότητες στη διάρκεια μιας συνάντησης που φιλοξενούσαμε. Εκείνος που παρενόχλησε ένα κουήρ ζευγάρι από Λατίνες στη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Μεξικό, προσπαθώντας να τις πιέσει για ένα τρίο. Εκείνοι που είπαν πως θα κάνουν κάτι, δεν το έκαναν, και αδιαφόρησαν για τις ευθύνες που ζήτησαν οι συντρόφισσες τους, άφησαν τις γυναίκες να το κάνουν και όταν όλα τελείωσαν πήραν τα εύσημα για τη σκληρή δουλειά άλλων. Ο μεταπτυχιακός που χτυπούσε τη σύντροφό του – και που όλοι ήξεραν πως το έκανε, αλλά όποτε ρωτούσε κάποιος, οι άλλοι θα κοιτούσαν ντροπιασμένοι και αμήχανοι και μουρμούριζαν, «Είναι πολύπλοκο». Εκείνοι που συνεχώς υποβιβάζουν τα κουήρ άτομα, ακόμη και ανθρώπους με τους οποίους είναι στην ίδια οργάνωση. Ιδιαίτερα εκείνο που σκέφτηκε πως θα είναι επαναστατική πράξη να «σκοτώσουν εκείνους τους πούστηδες, εκείνους τους αράπηδες εκεί κάτω, που καταστρέφουν τα παιδιά μας, που καταστρέφουν τα σπίτια μας, καταστρέφουν το κόσμο μας, και καταστρέφουν τις ζωές μας!». Εκείνον που σου φωνάζει στις συνελεύσεις ή σου λέει πως δεν μπορεί να είσαι φεμινίστρια επειδή είσαι πολύ όμορφη. Ή εκείνον που πίστευε πως η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια από την Ευρώπη.

Ναι, εκείνο το τύπο.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους τύπους δεν ήταν μάλλον πληροφοριοδότες. Πράγμα που είναι ατυχές μιας και δεν πληρώνονταν ούτε δεκάρα για το καταστροφικό έργο που έκαναν. Μπορούμε να σκεφτούμε αυτούς τους μισογύνηδες ως ακούσιους πράκτορες του κράτους. Ανεξάρτητα από το αν είναι πραγματικά ή όχι πληροφοριοδότες, οι πράξεις τους στηρίζει την συνεχή εκστρατεία τρομοκρατίας του κράτους εναντίον των κοινωνικών κινημάτων και των ανθρώπων που τα δημιουργούν. Όταν κουήρ ακτιβιστές ταπεινώνονται και το έργο τους παραγκωνίζεται, αυτό είναι μέρος ενός διαρκούς σχεδίου βίας του κράτους εναντίον των ριζοσπαστών. Όταν οι γυναίκες εσκεμμένα μολύνονται με σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, κακοποιούνται σωματικά, αγνοούνται στις συνελεύσεις, παραγκωνίζονται, και οδηγούνται έξω από τους ριζοσπαστικούς χώρους ενώ οι σύμμαχοι μας υπερασπίζονται γνωστούς μισογύνηδες, οι ακτιβιστές συμμετέχουν στις προσπάθειες του κράτους να μας καταστρέψουν.

Το κράτος έχει ήδη αντιληφθεί ένα γεγονός που η Αριστερά δεν μπορεί να κατανοήσει: οι μισογύνηδες γίνονται καταπληκτικοί πληροφοριοδότες. Πριν ή ανεξάρτητα από το αν στρατολογηθούν από το κράτος για να παρεμποδίσει ένα κίνημα ή να αποσταθεροποιήσει μια οργάνωση, έχουν μάλλον γίνει ήδη καλά εκπαιδευμένοι σε επιζήμιες πρακτικές. Δεν χρειάζονται σχεδόν καθόλου εκπαίδευση και μπορούν να ξεκινήσουν το έργο τους αμέσως. Τι είναι πιο καταστροφικό για το έργο μας από όταν γυναίκες ή/και κουήρ άτομα εγκαταλείπουν τα κινήματά μας επειδή τους έχουν πει επανειλημμένως ψέματα, ταπεινωθεί, κακοποιηθεί σωματικά, λεκτικά, συναισθηματικά/σεξουαλικά; Ή όταν πρέπει να αναβάλεις συζητήσεις για το έργο που πρέπει να γίνει έτσι ώστε να αφιερώσεις συνελεύσεις για να ασχοληθείς το πιο πρόσφατο παράπτωμα μεμονωμένων μελών; Ή όταν αυτό το άτομο διαδίδει παραπληροφόρηση, δημιουργεί σύγχυση και τριβή μεταξύ ριζοσπαστικών οργανώσεων; Τίποτα δεν επιβραδύνει το χτίσιμο ενός κινήματος όσο ένας μισογύνης.

Αυτό που καταλαβαίνει το FBI είναι πως όταν υπάρχουν άνθρωποι σε ακτιβιστικούς χώρους που είναι αποφασισμένοι να πάρουν τα ινία και που αντιλαμβάνονται την δύναμη ως κυριαρχία, τα κινήματά μας ποτέ δεν θα υλοποιήσουν την δυναμική τους για να ξαναφτιάξουν το κόσμο. Αν οι ενέργειες μας καταναλώνονται στην επούλωση από τα τραύματα που οι πληροφοριοδότες (και οι άνρωποι που δρουν σαν αυτούς) δημιουργούν, δεν θα είμαστε ποτέ σε θέση να εστιάσουμε στο πραγματικό έργο του να ελευθερωθούμε και να χτίσουμε το είδος ζωντανών, ανθρωποκεντρικών κοινωνιών στις οποίες θέλουμε να ζήσουμε. Για να παραφράσω τη bell hooks, όπου υπάρχει μια θέληση για κυριαρχία δεν μπορεί να υπάρχει δικαιοσύνη επειδή αναπόφευκτα θα συνεχίσουμε να αναπαράγουμε τα ίδια είδη αδικίας ενάντια στα οποία λέμε πως παλεύουμε. Είναι καιρός τα κινήματά μας να προχωρήσουν σε ριζική αλλαγή από μέσα προς τα έξω.

Κοιτώντας Μπροστά: Δημιουργώντας Έμφυλη Δικαιοσύνη Στα Κινήματά Μας

Τα ριζοσπαστικά κινήματα δεν έχουν την πολυτέλεια της καταστροφής που προκαλεί η έμφυλη βία. Αν υποτιμήσουμε τις πολιτικές επιπτώσεις των πατριαρχικών συμπεριφορών στις κοινότητες μας, η δουλειά μας δεν θα επιβιώσει.

Τελευταία ανατρέχω στο έργο κουήρ/φεμινιστριών από φυλετικές μειονότητες για να σκεφτώ πως να αντιμετωπίσω αυτές τις συμπεριφορές μέσα στα κινήματά μας. Διαβάζω τις αυτοβιογραφίες των γυναικών που έζησαν μέσα στο χάος των κοινωνικών κινημάτων που καταστράφηκαν από την «αρρενωπότητα». Κοιτώ ξανά το έργο των bell hooks, Roxanne Dunbar-Ortiz, Toni Cade Bambara, Alice Walker, Audre Lorde, Gioconda Belli, Margaret Randall, Elaine Brown, Pearl Cleage, Ntozake Shange, και Gloria Anzaldúa για να δω πως άλλες γυναίκες διαχειρίζονταν την έμφυλη βία σε αυτούς τους χώρους και να σκεφτώ καθαρές ή εύκολες απαντήσεις για το πως η βία αναπαράγεται στις κοινότητές μας. Πιο πρόσφατα έργα από ριζοσπάστριες φεμινίστριες φυλετικών μειονοτήτων υπήρξε επίσης εξαιρετικά χρήσιμο, ιδιαίτερα το περιοδικό Revolution Starts at Home: Confronting Partner Abuse in Activist Communities, που εκδίδεται από τις Ching-In Chen, Jai Dulani, και Leah Lakshmi Piepzna-Samarasinha.

Αλλά υπάρχουν πολλοί πόροι για την αντιμετώπιση αυτού του διλλήματος πέρα από τα βιβλία. Η απλή πράξη του να μιλάς και να μοιράζεσαι τις αλήθειες μας είναι ένα από τα πιο ισχυρά όπλα που έχουμε. Μιλάω με τις μεγαλύτερες μου, μεγαλύτερες γυναίκες από τις μειονότητες που έχουν βιώσει τα πράγματα ενάντια στα οποία παλεύω, και ανταλλάσσω ιστορίες επιβίωσης με άλλες γυναίκες. Το καλοκαίρι του 2008 άρχισα να οργανώνω σεμινάρια πάνω στο τερματισμό του μισογυνισμού και του χτισίματος συλλογικών μορφών υπευθυνότητας με την Cristina Tzintzún, μια ακτιβίστρια για εργατικά θέματα με έδρα το Ώστιν και συγγραφέα του δοκιμίου «Killing Misogyny: A Personal Story of Love, Violence, and Strategies for Survival». Έχουμε ξεκινήσει την ακόμη πιο απελευθερωτική πρακτική του να κατονομάζουμε ανοιχτά τις εμπειρίες μας και να ζητάμε από τις κοινότητες στο να αντιμετωπίσουν αυτό που εμείς και τόσες άλλες έχουν βιώσει.

Η αποδόμηση του μισογυνισμού δεν μπορεί να είναι δουλειά που κάνουν μόνο οι γυναίκες. Πρέπει όλοι μας να κάνουμε τη δουλειά αυτή επειδή η επιβίωση των κινημάτων μας βασίζεται πάνω σε αυτό. Μέχρι να κάνουμε τις ριζοσπαστικές φεμινιστικές και κουήρ πολιτικές ηθικές που αμφισβητούν άμεσα τις ετεροπατριαρχικές μορφές οργάνωσης κεντρικές στην πολιτική μας πρακτική, θα συνεχίσουμε να καταστρεφόμαστε από τα κόλπα του Brandon Darby (και άλλων που δεν είναι πληροφοριοδότες αλλά δρουν σαν τέτοιοι). Ένα κουήρ, ριζοσπαστικό, φεμινιστικό ήθος ευθύνης θα μας προκαλούσε να αναγνωρίσουμε πως η έμφυλη βία αναπαράγεται στις κοινότητές μας , σχέσεις και οργανωτικές πρακτικές. Αν και υπάρχουν πολλοί τρόποι να το κάνουμε αυτό, θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν βασικά βήματα που μπορούμε να κάνουμε για αρχή. Πρώτα, πρέπει να στηρίξουμε τις γυναίκες και τα κουήρ άτομα στα κινήματα μας που έχουν βιώσει διαπροσωπική βία και να συμμετάσχουμε σε μια συλλογική διαδικασία επούλωσης. Δεύτερο, πρέπει να ξεκινήσουμε ένα συλλογικό διάλογο για το πως θέλουμε οι κοινότητές μας να φαίνονται και πως να τις κάνουμε ασφαλείς για όλους. Τρίτο, πρέπει να αναπτύξουμε ένα μοντέλο για συλλογική υπευθυνότητα που πραγματικά αντιμετωπίζει το προσωπικό ως πολιτικό και μας βοηθά να ξεκινήσουμε να εφαρμόζουμε δικαιοσύνη στις κοινότητές μας. Όταν αφήνουμε γυναίκες/κουήρ ακτιβίστ(ρι)ες να εγκαταλείπουν τους ακτιβιστικούς χώρους, και προστατεύουμε τους ανθρώπους των οποίων η βία προκάλεσε την αποχώρηση τους, λέμε πως εκτιμούμε αυτούς τους de facto κρατικούς παράγοντες που καταστρέφουν το έργο μας περισσότερο από ότι εκτιμούμε ανθρώπους των οποίων η δουλειά χτίζει και συντηρεί κινήματα.

Όσο και αν με θυμώνει η έμφυλη βία στα Αριστερά, είμαι αισιόδοξη. Πιστεύω πως έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε και να δημιουργήσουμε μεγαλύτερη δικαιοσύνη στα κινήματά μας. δεν χρειάζεται να ξεκινήσουμε τα κυνήγια μαγισσών για να αποκαλύψουμε μισογύνηδες και πληροφοριοδότες. Αποκαλύπτονται μόνοι τους κάθε φορά που αρνούνται να απολογηθούν, να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων τους, αρχίσουν κόντρες και αρνούνται να τις επιλύσουν μέσα από συζήτηση, κακομεταχειρίζονται συντρόφους-ισσες. Δεν χρειάζεται να τους αναζητήσουμε, αλλά όταν βλέπουμε με το καταστροφικό τους έργο πρέπει να τους φέρνουμε ενώπιον των ευθυνών τους. οι στρατηγικές μας δεν είναι ανάγκη να είναι τιμωρητικές· οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στο λάθος. Αλλά πρέπει να περιμένουμε αυτοί οι άνθρωποι να παραδέχονται τις πράξεις τους και να μην επιτρέπουν να γίνονται συμπεριφορικό μοτίβο.

Έχουμε δικαίωμα να αισθανόμαστε θυμό όταν οι κοινότητες που χτίζουμε – κοινότητες υποτίθεται πως είναι το μοντέλο για ένα καλύτερο, πιο δίκαιο κόσμο – κουβαλά τις ίδιες μορφές αντικουήρ, αντιγυναικεία, ρατσιστική βία που διαχέει την κοινωνία. Ως ριζοσπάστες ακτιβιστές πρέπει να καθιστούμε ο ένας τον άλλο υπόλογο και να μην επιτρέπουμε στους μισογύνηδες να εδραιώνουν τόση δύναμη σε αυτούς τους χώρους. Να μην τους επιτρέπουμε να είναι τα πρόσωπα, οι φωνές, και ηγέτες αυτών των κινημάτων. Να μην τους επιτρέπουμε να βιάσουν μια συντρόφισσα και μετά να είναι στα δελτία ειδήσεων. Στη περίπτωση του Brandon Darby, αν και κανένας δεν υποπτεύονταν πως ήταν πληροφοριοδότης, η εξουσιαστική και «αρσενική» συμπεριφορά του έπρεπε να είναι ότι χρειάζονταν για να αμφισβητηθεί η ηγετική του θέση. Με το να μην επιτρέπουμε στο μισογυνισμό να ριζώσει στις κοινότητες μας και τα κινήματα, απλά προστατεύουμε τους εαυτούς μας από τις προσπάθειες του κράτους να καταστρέψει το έργο μας αλλά και δημιουργούμε ισχυρότερα κινήματα που δεν μπορούν να καταστραφούν εκ των έσω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s