Κείμενο που περιλαμβάνεται στον τόμο Pleasure Activism: The Politics of Feeling Good (AK Press, 2019) με κείμενα που έγραψε ή επέλεξε η adrienne maree brown. Η Chanelle Gallant είναι ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των σεξεργατ(ρι)ών και των μειονοτήτων, αρθρογράφος και συγγραφέας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

«’Τι μπορώ να κάνω για να σε ευχαριστήσω;’ Ρωτά καθώς στέκεται μπροστά του, ξεκουμπώνοντας αργά το πουκάμισο του. Ανοίγει το επόμενο κουμπί, του προσφέρει το αργό, προβαρισμένο χαμόγελο της, και λέει κλείνοντας το μάτι, ‘Μπορείς να βάλεις τα χρήματα σου στο τραπέζι, γλύκα’»

Η σεξεργασία παίρνει αυτό που οι γυναίκες και οι θηλυκοί άνθρωποι κάθε φύλου αναμένεται να κάνουν τζάμπα και το χρηματικοποεί: το να σεξουλικοποιούνται από cis άνδρες, να επιβεβαιώνουν την αρρενωπότητα τους, να τους δίνουν προσοχή, χαμόγελο, φλερτ, να τους κάνουν να αισθάνονται σημαντικοί και θελκτικοί ακόμη και αν είναι ανιαροί, να δημιουργούν οικειότητα και να συγκρατούν την ευαλωτότητα, να δίνουν χρόνο και χρήμα στα μεσοαστικά λευκά πρότυπα ομορφιάς και να κάνουν σεξ που στοχεύει κυρίως στην ικανοποίηση των ανδρών. Οι σεξεργάτ(ρι)ες τα κάνουν όλα αυτά – απλά όχι τζάμπα.

Δεν υπάρχει τίποτα φυσικό ή αβίαστο γύρω από αυτή τη δουλειά. Η σεξουαλική ευχαρίστηση είναι πολύτιμη και ζωογόνος – και χρειάζεται δουλειά, πραγματική δουλειά. Η αναγνώριση της εργασίας της σεξουαλικής ευχαρίστησης δεν την μειώνει· απλά δείχνει πως η σεξουαλική ικανοποίηση απαιτεί ικανότητες – πολύτιμες, άξιες πληρωμής ικανότητες. Η διαφορά μεταξύ σεξεργατ(ρι)ών και μη εργαζόμενων στο σεξ γυναικών και θηλυκοτήτων είναι απλά ότι οι σεξεργάτ(ρι)ες μπορούν να παραδεχτούν πως το σεξ είναι δουλειά και πληρώνονται για αυτό. Και επειδή είναι πολύ αργά για να ανησυχήσουν αν θα τις αποκαλέσουν πουτάνες, μπορούν και απολαμβάνουν επίσης την ευχαρίστηση του να πληρώνονται για αυτή.

Οι άνθρωποι ρωτάνε συνεχώς τις σεξεργάτ(ρι)ες, «Αισθάνεσαι ευχαρίστηση στη δουλειά;». Ρωτάς την μανικιουρίστα σου το ίδιο; Το μπαρίστα σου; Οι άνθρωποι έχουν εμμονή με το πως οι σεξεργάτ(ρι)ες αισθάνονται για το σεξ – όχι πως αισθάνονται για τη δουλειά. Αλλά η ευχαρίστηση της σεξεργασίας είναι η ικανοποίηση της επιβίωσης, της ευημερίας, και το να έχεις φαγητό στο τραπέζι και ένα δικό σου διαμέρισμα. Είμαι ακτιβίστρια για την σεξεργασία για πάνω από μια δεκαετία και έχω δουλέψει με ατρόμητα άτομα από τη βιομηχανία από τη Μπακόνγκ της Ταϊλάνδης ως το Σίδνεϋ της Αυστραλίας. Και από τρανς γυναίκες μειονοτήτων που κάνουν πεζοδρόμιο ως Ευρωπαίες μετανάστριες που δούλευαν κρυφά σε στριπτιτζάδικα και από εκεί ως bi άνδρες που δούλευαν μέσω του Rentboy, αυτό που διαπίστωσα ήταν πως οι σεξεργάτ(ρι)ες δεν διαφέρουν και πολύ από τους άλλους εργαζόμενους – πολλοί εργαζόμενοι αναμένεται να κάνουν κάποιον χαρούμενο, και να είναι ευχάριστοι και να δείχνουν όμορφοι κάνοντας το. Μέσα και έξω από την βιομηχανία του σεξ, το σε είναι εργαλείο για οικονομική επιβίωση και κινητικότητα.

Το πληρωμένο και απλήρωτο σεξ έχουν πολλά κοινά, αλλά δεν θα το μάθεις ποτέ αυτό κοιτώντας τις υπερβολικές φαντασίες των μέσων γύρω από την βιομηχανία του σεξ. Αντίθετα βλέπουμε τις ίδιες χυδαίες, τραβηγμένες εικόνες cis γυναικών σε κίνδυνο, που περιμένουν να σωθούν στην «ασφάλεια» της οικογενειακής ζωής. Στο μεταξύ, το απλήρωτο σεξ, ιδιαίτερα το απλήρωτο ετεροφυλοφιλικό σεξ; Ε, αυτό προφανώς συμβαίνει σε ένα παράδεισο αμοιβαίας ικανοποίησης, «υγειών σεξουαλικοτήτων», και ατομικής επιλογής. Η αλήθεια είναι πολύ πιο περίπλοκη.

Χαμογέλα Μου, Μωράκι

Σεξουαλικοποιούμαστε σε ολόκληρες τις ζωές μας: εκτιμόμαστε για την επιθυμητότητα μας σύμφωνα με άνδρες και τα άθλια (ρατσιστικά, ικανοτιστικά, ταξικά, χονδροφοβικά, σεξιστικά) πρότυπα αρρενωπών ανθρώπων, και μετά τιμωρούμαστε όταν υπολειπόμαστε. Και έχουμε τόσο μικρό έλεγχο πάνω στο πως και πότε θα συμβεί η μη συναινετική σεξουαλικοποίηση: στη δουλειά μας, ενώ μιλάμε με το δάσκαλο του παιδιού μας, ή περπατάμε στο δρόμο για να πάμε στο κατάστημα στη γωνία. Ανά πάσα στιγμή, μπορεί να μετατραπούμε στο σεξουαλικό αντικείμενο κάποιου. Σεξουαλικοποιούμαστε ήδη από μικρή ηλικία, όταν λέμε στα κορίτσια να κλίνουν τα πόδια τους και να είναι «ευπρεπή» και κάποιες αρχίζουν να βιώνουν σεξουαλική κακοποίηση. Σεξουαλικοποιούμαστε όταν οι εργοδότες μας απαιτούν να είμαστε ωραίες στη δουλειά ώστε να πουλήσουμε ένα προϊόν  στους πελάτες (αλλά δεν μας πληρώνουν για τον επιπλέον χρόνο, χρήμα, και εργασία που βάζουμε στην ομορφιά). Οι τρανς θηλυκότητες συνεχώς, αποκλείονται από σχεδόν κάθε τομέα εργασίας εκτός από την βιομηχανία του σεξ. Στο σπίτι, στη δουλειά, στο σχολείο, απλά περπατώντας στο δρόμο: όλες οι γυναίκες και θηλυκότητες μπορούν να μετατραπούν σε σεξουαλική ψυχαγωγία για άνδρες με ή χωρίς τη συναίνεση τους.

«Άνθρωποι προσπαθούν να με ταπεινώσουν επειδή είμαι χοντρή. Όταν περπατάω στο δρόμο, άνδρες φωνάζουν χυδαιότητες από τα αυτοκίνητα τους προς εμένα για το σώμα μου, πως το βλέπουν και πόσο τους αναστατώνει που δεν ικανοποιώ το βλέμμα τους και τις προτιμήσεις και επιθυμίες τους. προσπαθώ να μην πάρω αυτούς τους άνδρες στα σοβαρά επειδή αυτό που λένε στα αλήθεια είναι, ‘Δεν μου αρέσεις, δεν θέλω να σε γαμήσω και αυτό μπερδεύει την αντίληψη μου για την αρρενωπότητα, το δικαίωμα, και τη θέση μου στο κόσμο’. Δεν είναι δουλειά μου να τους ικανοποιήσω με το σώμα μου».

Δεν έχουμε και τόση επιλογή γύρω από την ανδρική σεξουαλική κυριαρχία. Ακόμη και αν την αψηφήσουμε, πρέπει να ακόμη να απαντήσουμε σε αυτή. Άνδρες – ιδιαίτερα λευκοί, εύποροι, cis άνδρες και οι θεσμοί που ελέγχουν – έχουν τους πόρους που χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε. Έτσι ακόμη και αν δεν νοιώθουμε σεξουαλικά με τους άνδρες (ή οποιονδήποτε), είμαστε ακόμη αναγκασμένες να είμαστε σε σχέση με τις σεξουαλικές τους επιθυμίες και προσδοκίες. Με την ασφάλεια, την κοινωνική θέση και οικονομική μας επιβίωση σε κίνδυνο, οι ίδιες οι επιθυμίες μας, η ίδια μας η αίσθηση της ομορφιάς, και οι ηδονές μας γίνονται δευτερεύουσες. Αν είμαστε φτωχές, εργατικής τάξης, τρανς θηλυκότητες, χοντρές, ανάπηρες, τρελές ή φυλετικοποιημένες, οι σεξουαλικοτητες  μας είναι αντικείμενο ακόμη εντονότερου ελέγχου και βίας. Οι υπέροχες, περίπλοκες σεξουαλικότητες μας τυποποιούνται σε περιορισμένες φαντασιώσεις όπως η τσούλα του χωριού, η αστεία χοντρή, η ξελογιάστρα, το «τραβέλι», η εταίρα.

Συζυγικό Καθήκον

Το πιο κοινό μέρος που θα σεξουαλικοποιηθούμε, όμως, είναι στις σχέσεις μας. θυμηθείται αυτό το διάλογο από την κωμωδία του 2011, Φιλενάδες (Bridemaids):

«Becca: Και τι κάνεις τότε όταν κάνετε σεξ;

Rita: Σκέφτομαι άλλα πράγματα και εύχομαι να σταματήσει. Ξέρεις μερικές φορές, απλά θέλω να δωτηλεόραση χωρίς να μπαίνει μέσα μου».

Αυτό υποτίθεται πως είναι αστείο επειδή η κοινωνία μας πιστεύει πως το κάνουν σεξ δίχως να το θέλουν είναι μια από τις «ταλαιπωρίες του γάμου». Επί αιώνες, ο γαμήλιος όρκος λειτουργεί ως αμετάκλητη, γενικευμένη συναίνεση για σεξ – από τις γυναίκες προς τους άνδρες. Έτσι γιατί δεν μιλάμε πως μια στις δέκα γυναίκες θα βιαστεί από το σύζυγο της; Ακόμη ένα 13% γυναικών λέει πως έκαναν σεξ επειδή «τρομοκρατήθηκαν ή ταπεινώθηκαν» για να κάνουν από τους συζύγους τους. Περίπου ένα τρίτο των παντρεμένων γυναικών συμμορφώθηκαν με τις απαιτήσεις για σεξ του άντρα τους επειδή ήταν αναμενόμενο για αυτές  επειδή ξόδεψε χρήματα για χάρη τους ακόμη και αν δεν επιθυμούσαν την σεξουαλική πράξη. Η πλειοψηφία των παντρεμένων γυναικών αναφέρουν πως βιώνουν εξαναγκασμό να κάνουν σεξ με τους άντρες τους. ο γάμος παραμένει ο τόπος του πιο διαδεδομένου βιασμού και σεξουαλικής εκμετάλλευσης στην κοινωνία μας.

Ποιος Φοβάται τη Μεγάλη Κακή Πουτάνα;

Υπό μια έννοια, γυναίκες και θηλυκότητες είμαστε όλες αναγκασμένες να είναι σεξεργάτριες – να ικανοποιούμε άνδρες και αρρενωπούς ανθρώπους. Δεν επιτρέπεται όμως ποτέ να παραδεχτούμε πως αυτή η προσφορά ικανοποίησης είναι πραγματική εργασία και πως μερικές φορές είναι αναγκαστική εργασία. Ξεκάθαρα δεν επιτρέπεται ποτέ να πάρουμε τον έλεγχο αυτής της εργασίας και να διαπραγματευτούμε να πάρουμε κάτι σε αντάλλαγμα. Επειδή το να ζητά χρήματα μεταμορφώνει μια γυναίκα ή θηλυκότητα σε πουτάνα. Και – τι έκπληξη! – η κουλτούρα μας, μας λέει πως αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να είσαι. Οι πουτάνες είναι περιφρονημένες! Δίχως αγάπη! Βιάσιμες! Καλύτερα νεκρές! Χρησιμοποιούμε τον όρο «πουτάνα» για να αναφερθούμε στην θηλυκή αμαρτία της υπερβολικής απαίτησης. «Κάνει σαν πουτάνα για σημασία», «κάνει πουτάνα για φήμη», «κάνει πουτάνα για χρήματα»: μια πουτάνα προβαίνει στο αμάρτημα του να επιθυμεί – είτε πρόκειται για χρήματα, σεξ ή σημασία. Αντίθετα, γυναίκες και θηλυκότητες υποτίθεται πως πρέπει να αντιμετωπίζουν την σεξουαλική ηδονή όπως οι καλές γυναίκες κάνουν τις δουλειές του σπιτιού: να την κάνουν για στρέιτ άνδρες, κυρίως στο σπίτι, αθέατα, με χαμόγελο και, φυσικά, δωρεάν. Να τον κάνουν ευτυχισμένο. Να μη ζητούν πολλά. Δεν θα θέλαμε να δούμε γυναίκες και θηλυκότητες να παίρνουν κάτι σε αντάλλαγμα. Έτσι;

Μεγάλο μέρος του φόβου της κουλτούρας μας γύρω από την πώληση του σεξ είναι υπερβολικός και φανταστικός. Αυτό συμβαίνει επειδή η φανταστική βιομηχανία του σεξ χρησιμοποιείται ως καθρέφτης των ευρύτερων προβλημάτων μας με το σεξ και τη δουλειά. Πείτε μου τι φοβάστε γύρω από τη σεξεργασία και θα σας πω τι σας ενοχλεί στη δική σας σεξουαλική ζωή – και στην εργασιακή σας ζωή. Οι ιστορίες που λέμε για την σεξεργασία αφορούν τις κρυμμένες πραγματικότητες της κουλτούρας μας – πως, ακόμη και στην ασφάλεια της αγάπης και του γάμου, το σεξ μπορεί να είναι κοπιαστική δουλειά· κάποιες φορές δεν έχουμε άλλη επιλογή· η μη συναινετική κυριαρχία και βία είναι συνηθισμένη (ακόμη και μεταξύ queer ατόμων)· το σεξ συνδέεται ακόμη με την οικονομική επιβίωση και κοινωνική κινητικότητα για πολλούς ανθρώπους (ιδιαίτερα γυναίκες)· και υπό το καπιταλισμό, όλοι μας «πουλάμε το σώμα» μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Πουλώντας τα Σώματά Μας

Όταν με ρωτάνε αν η σεξεργάτ(ρι)ες το επιλέγουν στην πραγματικότητα , απαντώ, «Αυτό είναι ερώτηση παγίδα». Ναι, απόλυτα οι σεξεργάτ(ρι)ες έχουν αυτενέργεια και κάνουν έξυπνες επιλογές συνεχώς, συμπεριλαμβανόμενης της επιλογής της σεξεργασίας, ευχαριστώ πολύ. Αλλά το βαθύτερο ερώτημα είναι: ποιος στα αλήθεια μπορεί να επιλέξει να εργαστεί; Τι γίνεται με την βία και εκμετάλλευση του τυπικού, καθημερινού καπιταλισμού; Εκτός και αν έχεις κάποιο καταπίστευμα ή βγάζεις όλα σου τα χρήματα από το χρηματιστήριο, είσαι και εξαναγκασμένος να εργαστείς.

Και μην αυταπατάσαι – όλοι μας πουλάμε τα σώματα μας. αν πουλάς τη δουλειά σου, πουλάς το σώμα που κάνει αυτή τη δουλειά. Και αυτό το σώμα έχει αξία. Αν έχεις ένα σώμα που δεν είναι λευκό, αν είσαι πολύ άρρωστος για να στέκεσαι για σαράντα ώρες την εβδομάδα, αν έχεις ένα σώμα που είναι χοντρό, που είναι θηλυκό, που είναι τρανς, το σώμα σου θεωρείται μικρότερης αξίας. Αν το σώμα σου πάψει να είναι κατάλληλο για να προσφέρει σε κάποιον άλλο κέρδος , μπορεί να κλειστεί σε χαμηλά αμειβόμενη, επισφαλή και επικίνδυνη εργασία ή να απορριφθεί στη φυλακή, άσυλα και κέντρα κράτησης. Γιατί δεν θυμώνουμε με αυτά; Δεν είναι σωστό, ο τρόπος που τα σώματά μας αξιολογούνται από την αγορά και τους αποδίδεται μια αξία (ονομαζόμενη μισθός) σε επίπεδα στα οποία δεν έχουμε πρακτικά καθόλου έλεγχο μέχρι να είμαστε πολύ μεγάλοι ή άρρωστοι για να συνεχίσουμε να τα πουλάμε. Αντί του «τερματισμού της ζήτησης» για σεξεργασία, μήπως να «τερματίζαμε την απαίτηση» για κέρδος;

Είναι το σεξ επί πληρωμή διαφορετικό από κάθε άλλη εργασία; Η βιομηχανία έτοιμων ενδυμάτων είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης γυναικών στο πλανήτη. Μια σε κάθε έξι γυναίκες προσφέρει αμοιβόμενη εργασία στο τομέα των ενδυμάτων, κυρίως στην κατασκευή στον Παγκόσμιο Νότο. Αυτή η εργασία είναι έντονα εκμεταλλευτική, επικίνδυνη, και δεν προσφέρει βιώσιμες απολλαβές. Οι εργαζόμενες στο τομέα της ενδυμασίας αποκλείονται από εργασιακές προστασίες, τους απαγορεύεται ο σχηματισμός σωματείου, και αντιμετωπίζουν συχνή σεξουαλική βία από τα αφεντικά.

Στο Παγκόσμιο Βορρά, η εργασία στην ενδυμασία είναι πιο πιθανό να είναι στο λιανικό εμπόριο. Είναι και εδώ χαμηλά αμειβόμενη και εκτός σωματείων. Οι εργαζόμενες αντιμετωπίζουν υψηλά ποσοστά σεξουαλικής παρενόχλησης από αφεντικά και πελάτες, με ελάχιστη δύναμη να αποτρέψουν και να σταματήσουν την κακοποίηση. Στο μεταξύ, το να είσαι όμορφη, ευχάριστη, κολακευτική και να φλερτάρεις με τους πελάτες  είναι μια ανείπωτη απαίτηση της εργασίας – για τις γυναίκες. Όπου και να δουλεύουμε, οι γυναίκες σεξουαλικοποιοιύνται, και στο μεγαλύτερο μέρος, δεν πληρώνονται ούτε μια δεκάρα παραπάνω για αυτό, συχνά με μικρή δύναμη να αρνηθούν τη δουλειά. Δείτε τους κώδικες ενδυμασίας για σερβιτόρες, νοσοκόμες, αεροσυνοδούς, δημοσιογράφους: απαιτήσεις για χτενίσματα, μέικ απ, νύχια, το σχέδιο, το χρώμα ακόμη και την υφή του υφάσματος των ρούχων τους, είναι δημιουργημένες σύμφωνα με την αισθητική που ικανοποιούν ελιτ λευκούς άνδρες. Μπορεί να μην αντιλαμβανόμαστε την αξία της σεξουαλικότητας μας – αλλά ο καπιταλισμός σίγουρα την καταλαβαίνει.

Οι πάντες από τους ευαγγελικούς ως φεμινίστριες σφίγγουν τα δόντια για το πως «είναι τόσο λυπηρό να εμπορευματοποιείται κάτι τόσο προσωπικό και ιερό όσο η σεξουαλική ευχαρίστηση!». Άσχετα που άνθρωποι πληρώνονται συνεχώς για προσωπική εργασία συνέχεια φροντίζοντας παιδιά, τα συναισθήματα, τα σώματα μας. άνθρωποι πουλάνε σπέρμα, ωάρια, και μητρικό γάλα, παιδιά. Που είναι η δική τους ομάδα διάσωσης; Το να κατηγορείς την βιομηχανία του σεξ για εμπορευματοποίηση του σεξ χάνει το στόχο. Το πρόβλημα δεν είναι η σεξεργασία: το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει διέξοδος για γυναίκες και θηλυκότητες από την προσδοκία πως θα κάνουμε σεξουαλική εργασία για τους άνδρες όταν και αν ζητηθεί. Το πρόβλημα είναι πως έχουμε τόσο λίγο έλεγχο πάνω στους τρόπους που αναμένεται να προσφέρουμε σεξουαλικές υπηρεσίες δωρεάν.

Η Ηδονή του να Αμείβεσαι

Είναι πραγματικά τόσο κακό να παίρνεις χρήματα για σεξουαλική εργασία; Το νομικό μας σύστημα έχει προσπαθήσει να κάνει την βιομηχανία του σεξ όσο πιο επικίνδυνη γίνεται (αν και φυσικά εξακολουθεί να είναι σχεδιασμένη να εξυπηρετεί τους cis άνδρες),ως αποτέλεσμα η βιομηχανία του σεξ μπορεί να είναι πραγματικά σκληρή για κάποιους ανθρώπους, ωστόσο παραμένει να αποτελεί την καλύτερη οικονομική επιλογή για πολλούς. Η σεξεργασία μπορεί να προσφέρει σε φτωχές και της εργατικής τάξης γυναίκες και θηλυκότητες μεγαλύτερη οικονομική και προσωπική ανεξαρτησία, καλύτερες συνθήκες εργασίας, περιλαμβανόμενων μεγαλύτερου ελέγχου στο πως σεξουαλικοποιούνται, μεγαλύτερη ελαστικότητα, και μεγαλύτερη αμοιβή σε μια μέρα από ότι μπορεί να κερδίσουν σε μια εβδομάδα σε άλλες δουλειές όπως στο τομέα των έτοιμων ενδυμάτων. Το γεγονός αυτό γύρω από την σεξεργασία αντιμετωπίζεται σαν υποσημείωση σε σύγκριση με όλες τις ανόητες ερωτήσεις  σχετικά με «γιατί το ξεκίνησες αυτό;». Έτσι επιτρέψτε μου να επαναλάβω: οι σεξεργάτριες μπορούν να κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε μια γαμημένη μέρα από ότι σε άλλες βιομηχανίες. Αυτό έχει σημασία, και έχει μεγάλη σημασία για ανθρώπους που είναι περιορισμένοι σε άθλιες, χαμηλά αμειβόμενες δουλειές. Η Pluma Sumaq γράφει, «Για πολλές γυναίκες μειονοτήτων στη θέση μου, η πορνεία δεν είναι αυτό που κάνεις όταν φτάνεις στο πάτο. Πορνεία είναι αυτό που κάνεις για να μείνεις στην επιφάνεια, για να κολυμπήσεις αντί να βουλιάξεις, να αψηφήσεις αντί να εξαφανιστείς. Για εμένα αυτό ήταν ‘οικονομική στρατηγική’ και όχι εύκολα χρήματα».

Όταν φτωχές, φυλετικοποιημένες γυναίκες της εργατικής τάξης και θηλυκότητες πληρώνονται καλά για την σεξουαλική εργασία, είναι μια νίκη. Όλες κερδίζουμε: κάθε γυναίκα και θηλυκότητα που την διέταξαν να χαμογελά, να είναι θελκτική, να τον κάνει να αισθάνεται καλά, να του προσφέρει οργασμό – σε αντάλλαγμα για ποιο πράγμα; Για να είναι «καλή σύζυγος»; Για να την επιλέξει ένας άνδρας; Η ικανοποίηση της σεξεργασίας είναι να παίρνουμε τον έλεγχο της δουλειάς μας, των σωμάτων μας, και αυτού που ο κόσμος ορίζει πως αξίζουμε.

Υπάρχει επίσης ικανοποίηση στα ίδια τα χρήματα. Γυναίκες και θηλυκότητες δεν υποτίθεται πως πρέπει να χαίρονται τα χρήματα, να τα απολαμβάνουν, να τα απαιτούν. Σε κάποιους κύκλους της κοινωνικής δικαιοσύνης, το να αγαπάς τα χρήματα είναι δείγμα καπιταλιστικής απληστίας και εγωισμού. Το να αισθάνεσαι επειδή έχεις αρκετά χρήματα για να βάλεις φαγητό στο τραπέζι δεν είναι το ίδιο με το να συσσωρεύεις πλούτο και να υποστηρίζεις τον καπιταλισμό, και δεν είναι «lean-in» φεμινισμός (ΣτΜ: το περιφραστικό ρήμα lean in αποδίδεται ως το να επιδιώκεις καθήκοντα και υποχρεώσεις για ιεραρχική ανέλιξη). Το να παίρνεις καλό μισθό είναι η απόσβεση βλάβης του καπιταλισμού, και οι φτωχές/εργατική τάξης γυναίκες και θηλυκότητες έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν χρήματα και να απολαμβάνουν τα μετρητά τους.

Μπορούμε να μάθουμε από το πως οι σεξεργάτριες απολαμβάνουν τα χρήματα τους. δείτε πως πανηγυρίζουν τη ψαριά εκείνης της νύχτας στο κλαμπ (μερικές φορές βγάζοντας σέλφι με τις γάτες τους), πως οι μάγισσες (bruja) σεξεργάτριες κάνουν τελετές προσέλκυσης χρημάτων, κάνουν τατουάζ με το σύμβολο του δολάριο στο δάχτυλο τους, οργανώνουν τα δικά του workshop και διαδικτυακές ομάδες για να λύσουν προβλήματα της δουλειάς, να σχεδιάσουν στρατηγικές για να ανοίξουν τα πορτοφόλια ανδρών σε κάθε τομέα της ζωής, να χαρούν για την οικονομική επιτυχία, και να παρηγορήσουν η μια την άλλη με τις ατυχίες. Πάνω από όλα, οι σεξεργάτριες μας διδάσκουν πως οι σεξουαλικότητα μας είναι δική μας ιδιοκτησία (όχι δική του), πως έχει αξία (όχι ανυπολόγιστη, το αντίθετο από ανυπολόγιστη), και πως έχουμε το δικαίωμα σε απόλυτη χαρά του να κερδίζουμε κάτι από αυτή. Όλες μας που κάνουμε υποτιμημένη θηλυκοποιημένη εργασία (στην βιομηχανία υπηρεσιών, φροντίδα παιδιών, προσωπική φροντίδα, εκπαίδευση, συμβουλευτική, γραμματείες, καλλιτέχνες) μπορούμε να κερδίσουμε από το χαρούμενο μότο των σεξεργατριών: «Γαμήσου, πλήρωσε με».

Περίπου το 80% των σεξεργατ(ρι)ων είναι γυναίκες. Αυτή είναι περίπου η αναλογία σε γραμματείς, νοσοκόμες και δασκάλες. Πότε όμως ήταν η τελευταία φορά που είδες μια νηπιαγωγό να κάνει για το πως είναι «θεόμουνο που της αρέσουν τα λεφτά» ή μια νοσοκόμα να εμψυχώνει τον εαυτό της φωνάζοντας «Καριόλα Betta δώσε μου τα λεφτά μου» όταν ετοιμάζεται να ζητήσει αύξηση; Οι γυναίκες και οι θηλυκότητες που αγαπούν τα χρήματα  είναι ελεύθερες να είναι απαιτητικές. Ο κόσμος έχει προσπαθήσει να τις παρασύρει στο να σκέφτονται πως το να πληρώνονται για φροντίδα ή σεξ τα «φτηναίνει». Παράτα μας. Ξέρεις τι είναι «φτηνό»; Όταν οι άνδρες πιστεύουν πως έχουν δικαίωμα σε δωρεάν και απεριόριστη φροντίδα, προσοχή, και σεξ. Αυτό είναι φτηνό.

Αλλά «τα χρήματα δεν μπορούν να σου αγοράσουν την ευτυχία», σωστά; Νομίζεις πως δεν μπορεί. Προσπάθησε να πεις στην εικοσάχρονη μόνη μητέρα  που, μετά από έξι μήνες που κάνει στριπτίζ, μπορεί να βάλει δώρα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο για το τρίχρονο της. Ή στη σαραντάχρονη συνοδό που μπορεί να στείλει το γιο της στο πανεπιστήμιο, το πρώτο από την οικογένεια της που πάει στο πανεπιστήμιο. Ή την πενήντα κάτι γιαγιά που της λείπει ένα μπροστινό δόντι που μπορεί να απολαμβάνει ένα ετήσιο ταξίδι κάπου ζεστά με τον «χορηγό» της.

Τα χρήματα αγοράζουν προστασία. Αγοράζουν χρόνο και ιδιωτικότητα. Και αγοράζουν ωραία, όμορφα πράγματα. Τα χρήματα επίσης αγοράζουν φαγητό, κατοικία, και ιατρική φροντίδα. Το να πληρώνεσαι αρκετά για να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας – και περισσότερα – είναι ωραία. Δεν ρομαντικοποιώ την βιομηχανία του σεξ, ξέρω πως έχει τους κινδύνους της· δεν πρόκειται όμως ούτε να ρομαντικοποιήσω και την οικονομική ανέχεια στο όνομα του να είσαι «καλό κορίτσι».

Έτσι οι σεξεργάτ(ρι)ες αισθάνονται ηδονή στη δουλειά; Ναι. Επειδή ξέρεις τι είναι απίθανο; Το να επιβιώνεις τον καπιταλισμό.

Ανακτώντας το Χαρακτηρισμό Χρυσοθήρας

Is that wrong? For wanting more for myself?

Wanting people to treat me with respect? But you know what?

Next time they know better.

 

Nicki Minaj, “Pickle Juice,” 2010

Ένα καλό κορίτσι συνεχίζει να ευγνωμονεί με ψίχουλα.  Μπορεί να είναι απένταρη, αλλά είναι καλό κορίτσι! Γάμα το αυτό! Οι χρυσοθήρες πουτάνες σπάνε το σύστημα και ζητάνε πολλά – όλα τα χρήματα, την ηδονή, την σημασία που γουστάρουν. Αναγνωρίζουν την αξία του σώματός τους και την ομορφιά του, αλλά επίσης πάνω από όλα , την αξία του δικού τους χρόνου και της προσοχής. Ξέρουν πως αυτά είναι χρυσός. Οι πουτάνες ρωτάνε: Αξίζει; Τι θα κερδίσω εγώ;

Δεν αφορά πάντα τα λεφτά. Ο σεβασμός και η προστασία της δουλειάς μας και των σωμάτων μας δεν σημαίνει πάντοτε πως πληρώνεσαι. Σκεφτείτε όμως πως γυναίκες και θηλυκότητες θα είναι πάντοτε υπό πίεση στο να παραδώσουν την σεξουαλικότητα τους και να φροντίζουν δωρεάν. Υπό τον καπιταλισμό, το να θέτεις τιμή σε κάτι είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνει της δουλειά σου ορατή.

Τα πράγματα αλλάζουν όταν αναγνωρίζουμε την ίδια μας την αξία, ακόμη και μόνο για εμάς. Οι γυναίκες και οι θηλυκότητες – όλες μας – αξίζουμε αρκετά χρήματα για να αγοράζουμε νόστιμο φαγητό, μια άνετη στέγη πάνω από τα κεφάλια μας, και ιατρική φροντίδα αν τη χρειαστούμε. Μας αξίζουν πολλά χρήματα για να φροντίσουμε τη οικογένεια και τους φίλους μας. μας αξίζουν τα χρήματα για ευκολία, ανάπαυση, και αγαθά στις ζωές μας. αξίζουμε την ηδονή να έχουμε αρκετά. Και έχουμε το δικαίωμα να χρησιμοποιούμε την σεξουαλικότητα μας για να το κάνουμε.

Ακούστε: Συνέντευξη της Chanelle Gallant στο podcast Two For Space Jam, Please για το άρθρο της και τους μύθους για την σεξεργασία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s