Jacques Rancière: Το Ριζοσπαστικό Χάσμα

Ξεφυλλίζω το πρόγραμμα και μαθαίνω πως τα ίδια τα αστρα – τα οποία, είμαι απόλυτα πεπεισμένος, δεν πρέπει να ενοχλούνται παρά σπάνια, και ακόμη και τότε για ανώτερους λόγους υπολογίσιμης βαρύτητας… – τα ίδια τα άστρα είναι εδώ! Ο Mallarmé έγραψε αυτές τις ειρωνικές σειρές για μια παράσταση μπαλέτου στο Θέατρο Ίντεν. Ωστόσο, τέτοια λαμπρά φώτα μοιάζουν το ίδιο φυσικά στο χορογράφο και στο ποιητή. Φυσικά, υπάρχει μια πολύ καλή δικαιολογία για αυτό: το επάγγελμα αυτό προσφέρει ευχάριστη αποζημίωση με την μορφή κάμποσων αναγκαστικών στιγμών ελεύθερου χρόνου που προσφέρεται για ονειροπόληση. Και, πράγματι, ήταν στο Σατώ ντε Τορό, στην απομόνωση μιας φυλακής που περιτριγυρίζονταν από νερό που δεν του επιτρέπονταν καν να δει, που ο Blanqui, το 1871, συνέταξε την Αιωνιότητα Πέρα Από Τα Άστρα. Και όμως θα ήταν επιπόλαιο να εξηγήσουμε το έργο από τις συνθήκες του, ακόμη και αν το κείμενο μας μιλά για την αστυνομία και τα μπουντρούμια, για το αποχωρισμό και την απομόνωση. Γιατί τα 37 χρόνια της φυλάκισης του δεν οδήγησαν ποτέ τον Blanqui να επιλέξει την ηρεμία του στοχασμού έναντι των κινδύνων και των εντάσεων της δράσης. Στο Τορό, δεν ξέχασε την δίκη που τον περίμενε στο Παρίσι – για το ρόλο του στην διαδήλωση της 31ης Οκτωβρίου 1870, και ιδιαίτερα για την ευθύνη για την Κομμούνα του Παρισιού, για την οποία ήταν πράγματι «αθώος» καθώς ήταν ήδη φυλακισμένος όταν ξέσπασε η επανάσταση. Εμπιστεύτηκε το χειρόγραφο της Αιωνιότητας Πέρα Από Τα Άστρα στην αδερφή του, μαζί με το Κεφάλαιο και Εργατική Τάξη που ερμηνεύει το ριζοσπαστισμό των κομμουνιστικών στόχων του. Τα άστρα αυτά πρέπει έτσι να είναι κάτι περισσότερο από περισπασμός για ένα φυλακισμένο, υποχρεωμένο να κοιτά προς τον ουρανό. Πρέπει να προσθέσουμε πως δεν ήταν κοιτώντας τα άστρα που έμαθε για τις διαφωνίες για τη φύση των κομητών, τις ανακαλύψεις της φασματογραφίας, ή την υπόθεση της ψύξης του ήλιου. Πρέπει να υπήρχαν όντως «ανώτεροι λόγοι υπολογίσιμης βαρύτητας» που τον οδήγησαν να μπλεχτεί με τα άστρα. Φυσικά, εμφανείς αναλογίες συνδέουν την συνθήκη του φυλακισμένου κρατούμενου με εκείνη του γήινου που χωρίζονταν από μυριάδες άλλα αστρικά συστήματα, και την κατάσταση του φυλακισμένου επαναστάτη με εκείνη των κομητών, που γκρεμίζεται από την «αστυνομία» της γήινης βαρύτητας. Πως αλλιώς να κατανοήσουμε την τρυφερότητα του συγγραφέα για εκείνους τους «ικέτες αιχμάλωτους, αλυσοδεμένους για αιώνες στα όρια της ατμόσφαιράς μας», ακόμη και όταν λέει πως είναι ελάχιστου επιστημονικού ενδιαφέροντος; Αλλά ακόμη και αν ο φυλακισμένος τάσσεται με τα φανταστικά πλάσματα που μοιράζονται τη μοίρα του, ο στοχαστής αναζητά την άλλη πλευρά, την πλευρά της «αστυνομίας» της βαρυτικής έλξης, τον ουσιαστικό σύνδεσμο μεταξύ του αστρονομικού ζητήματος και του κοινωνικο-πολιτικού ομόλογου του.

Glenn Wallis: Η Ιστορία της Αναρχικής Βίας

Ο αναρχισμός είναι ένα πολύ ειδικό είδος κοινωνικής βίας. Το είδος αυτό, ωστόσο είναι ριζικά διαφορετικό από αυτό που νομίζουν και οι προοδευτικοί και οι συντηρητικοί. Με την κυριολεκτική έννοια του όρου, είναι πιο σωστό να ορίσουμε αυτό το είδος ως «αντιβία», ή ακόμη, όπως την ονομάζει η Natasha Lennard, «ανέφικτη μη-βία». Με την μεταφορική έννοια του όρου, που κυρίως χρησιμοποιώ, η «βία» που ασκείται από τον αναρχισμό περιλαμβάνει μια ακλόνητη άρνηση συμβιβασμού με ένα άδικο στάτους κβο, και μια αντίστοιχη απόλυτη επιμονή στην δημιουργία δίκαιων τρόπων οργάνωσης της κοινωνικής ζωής. Η αναρχική βία είναι έτσι περισσότερο ζήτημα παραβίασης (αυτού που θεωρεί αδύνατων κοινωνικών νορμών, κλπ.) από ότι θάνατος και καταστροφή. Με δεδομένο πόσο βάρος έχει η βία στις αναλύσεις περί αναρχισμού, περιλαμβανόμενης, υποθέτω, της φαντασίας πολλών αναγνωστών, θα είναι καλύτερο να προσχωρήσουμε αργά προς αυτό το συμπέρασμα. Ο αναγνώστης θα πρέπει να δει τα παρακάτω ως ένα είδος μέτρου για τον καθορισμό του που στέκεται πάνω στο ζήτημα της αναγκαιότητας της βίαιης δράσης για τον ερχομό της αλλαγής. Δεν έχει, φυσικά, σκοπό να προκαλέσει την άσκηση βίας. Ούτε έχει σκοπό να λοιδορήσει την συμπάθεια προς βίαιους δράστες. Στην πραγματικότητα, τέτοιοι δράστες αποτελούν μια μικρή μειονότητα μέσα στην αναρχική παράδοση, στο παρελθόν και σήμερα. Πολύ πιο τυπική είναι η στάση που εκφράζεται στο επίγραμμα, που αναφέρεται στην ίδια την ασυμβατότητα της καταστροφικής βίας και των αναρχικών αρχών του μη εξαναγκασμού, μη κυριαρχίας, και καλοπροαίρετης συντροφικότητας. Ωστόσο με δεδομένο το βαθμό που η αντίληψη και φήμη του αναρχισμού έχει χαρακτηριστεί από τη σχέση του με την βία, αισθάνομαι πως είναι καλύτερο να μιλήσω για αυτή την σχέση με όλη της το αντιφατικό, βαθιά προβληματικό χάος της.

Dwight A. McBride: Αισθάνσου την Οργή. Μια Ανάμνηση Από Την Εξέγερση του Λος Άντζελες το 1992

[…] αν και συχνά έχουμε την τάση να στρεφόμαστε προς προοδευτικά μοντέλα κατανόησης της ιστορίας, η «πρόοδος» για τους Αφροαμερικάνους ήταν πάντοτε κάτι σαν ψευδαίσθηση. Το αφήγημα της ιστορίας μας μοιάζει περισσότερο με την αδύνατη μοίρα του θρυλικού βασιλιά της Κορίνθου, Σίσυφου, που είναι καταραμένος για πάντα να σπρώχνει το βράχο πάνω στο βουνό παρόλο που αναπόφευκτα κυλά ξανά προς τα κάτω. Αντίθετα, θα ήθελα να στρέψω τη προσοχή μας για μια στιγμή στο θυμό, την οργή, την αγανάκτηση, τον αποκλεισμό, την απελπισία και την αδικία που γέννησαν τη βία που είδαμε όλοι στο τέλος του Απριλίου.

Jesse Wilson: Η Απομόνωση Καταστρέφει την Ανθρωπιά

Η ομορφιά έξω από το παράθυρό μου μένει στο νου μου. Κοιτάω γύρω σ’ αυτό το κλουβί τους άβαφους τσιμεντένιους τοίχους και τα σιδερένια κάγκελα και την σιδερένια πόρτα, μια σιδερένια τουαλέτα, και αντέχω αυτή τη σκληράδα επειδή μπορώ να κρατάω την ομορφιά στο μυαλό μου. Το παράθυρο βοηθάει πολύ. Η μοναξιά είναι η καταστροφή της ανθρωπιάς.

Taras Tarasiuk & Andreas Umland: Απρόσμενες Φιλίες

Η περιγραφή μας δεν καλύπτει όλες τις σειρές άμεσης ή έμμεσης σύνδεσης μεταξύ του μετασοβιετικού ριζοσπαστικού ουκρανικού εθνικισμού και της Ρωσίας. Συγκεκριμένα, οι σχέσεις της ουκρανικής ακροδεξιάς με μη ρωσικές ρωσόφιλες δεξιές ομάδες παρουσιάστηκαν εδώ επιφανειακά και χρειάζεται επιπλέον έρευνα. Ωστόσο, η μελέτη μας δείχνει διαφορετικά παρασκήνια και τρόπους παράδοξης συνεργασίας μεταξύ Ουκρανών ριζοσπαστών εθνικιστών και Ρώσων ή σχετιζόμενων με τη Ρωσία παραγόντων. Το σχεδιάγραμμά μας δείχνει το μεταβαλλόμενο πλαίσιο της συνεργασίας της ουκρανικής ακροδεξιάς και Ρώσων πολιτών, με τη Μόσχα ή με φιλορώσους παράγοντες στις διαφορετικές ιστορικές φάσεις (α) την μεταβατική δεκαετία του 1990, (β) την προεδρία του Viktor Yuschenko το 2005-2010, (γ) την προεδρία του Viktor Yanukovych το 2010-2014, και (δ) την περίοδο μετά την νίκη του Euromaidan όπως και την αρχή του ρωσο-ουκρανικού πολέμου το 2014. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, οι σχέσεις μεταξύ της πρόσφατα ανεξάρτητης Ουκρανίας και Ρωσίας δεν ήταν καθορισμένες ακόμη. Αυτή η ρευστή κατάσταση επέτρεψε την σχεδόν ταυτόχρονη παραστρατιωτική εμπλοκή της UNA-UNSO εναντίον του φιλορωσικού αποσχισμού στην Γεωργία, την έμμεση στήριξη στο φιλορωσικό αποσχητισμό στην Υπερδνειστερία και συμμετοχή στον αντιρωσικό αποσχητισμό στη Τσετσενία. Με την άνοδο του Putin και την επακόλουθη αλλαγή στην ρωσική εξωτερική πολιτική από το 2000, το ρίσκο της συναναστροφής με Ρώσος παράγοντες έχει αυξηθεί για την ουκρανική ακροδεξιά. Όταν ο φιλοδυτικός πολιτικός Viktor Yuschenko έγινε πρόεδρος της Ουκρανίας στις 23 Ιανουαρίου 2005, και η γραφειοκρατία του ρωσικού κράτους και οι εξωκυβερνητικοί εθνικιστές της χώρας άρχισαν να αντιμετωπίζουν την Ουκρανία ακόμη πιο κριτικά από ότι νωρίτερα. Ακόμη και πριν από τη νίκη του Yuschenko στα τέλη του 2004, φιλορωσικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια επιχείρηση «ενεργών μέτρων», που περιλάμβαναν την υπόθεση Kovalenko, με στόχο την συκοφάντηση της Πορτοκαλί Επανάστασης που έφερνε στην εξουσία τον Yuschenko. Η αναμφισβήτητη φιλοδυτική στροφή της Ουκρανίας ως αποτέλεσμα της Πορτοκαλί Επανάστασης το 2004 ανάγκασαν την ακροδεξιά της Ουκρανίας να επανατοποθετηθεί σε σχέση με την Δύση και την Ρωσία. Η σχέση του Korchynsky με τον Dugin και το Κρεμλίνο κατά την προεδρία του Yushchenko έδειξε πως, για κάποιους Ουκρανούς υπερεθνικιστές, η ριζική στροφή της Ουκρανίας προς τη Δύση ήταν δύσκολα ανεκτή. Ήταν από συγκεκριμένες νεοφασιστικές απόψεις, τόσο αρνητική εξέλιξη που οδήγησε την οργάνωση του Korchynsky σε μια συμμαχία με τους αντιουκρανούς νεοευρασιανιστές του Dugin.

Daniel Guérin: Stirner, ο Εγωιστής

Ανάμεσα στους σύγχρονους επικριτές της κρατικής εξουσίας, ο Μαξ Στίρνερ αποτελεί ξεχωριστή κατηγορία. Η οξεία κριτική του δεν ξεκινά πάντα απ’ τις ίδιες προθέσεις. Αν και σ’ ένα βιβλιαράκι λαϊκών εκδόσεων, τον τοποθέτησαν απ’ την πλευρά των αναρχικών, ο ίδιος δεν θεωρεί τον εαυτό του τέτοιον. Διακηρύσσει μάλλον ότι πιστεύει στον Εγωιστή, με Ε κεφαλαίο, για να διαχωρίζεται απ’ τους κοινούς ομοίους του. Το θάρρος του απέναντι στην εξουσία είναι ουσιαστικά υποκειμενικό και αυθόρμητο. Έχουμε να κάνουμε μ’ έναν επαναστατημένο που αρνείται συνολικά την κοινωνία και τους θεματοφύλακες. Η περίπτωσή του χρειάζεται ψυχανάλυσή.

Paul Goodman: Σκέψεις Πάνω στην Αναρχική Αρχή

Ο αναρχισμός βασίζεται πάνω σε μια μάλλον συγκεκριμένη θέση: πως η σωστή συμπεριφορά υπάρχει μόνο στην ελεύθερη και άμεση αντίδραση ατόμων ή εθελοντικά δημιουργημένων ομαδοποιήσεων προς τις συνθήκες που παρουσιάζονται από το ιστορικό περιβάλλον. Λέει πως οι περισσότερες ανθρώπινες σχέσεις, είτε είναι πολιτικές, οικονομικές, στρατιωτικές, θρησκευτικές, ηθικές, παιδαγωγικές ή πολιτισμικές, προκύπτει μεγαλύτερο κακό παρά καλό από τον εξαναγκασμό, την από τα πάνω διεύθυνση, την κεντρική εξουσία, την γραφειοκρατία, τις φυλακές, την επιστράτευση, τα κράτη, προκαθορισμένη τυποποίηση, υπερβολικό σχεδιασμό, κτλ. Οι αναρχικοί θέλουν να μεγεθύνουν την εσωτερική λειτουργική και να εξαφανίσουν την εξωτερική δύναμη. Είναι μια κοινωνικο-ψυχολογική υπόθεση με εμφανείς πολιτικές προεκτάσεις.

Mira Oklobdzija: Ο Πόλεμος στην Ουκρανία Μέσα Από Τα Μάτια Του Nestor Makhno

Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin είπε πως οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί είναι αδέρφια αλλά πως οι Ουκρανοί έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου. Με βάση αυτή τη λογική, το Κρεμλίνο στέλνει θεωρητικά συγκροτημένους και καλά πληροφορημένους Ρώσους στρατιώτες για να πολεμήσουν τους φτωχούς, βαμμένους αδελφούς και αδελφές τους. Δεν είναι πολύ ωραία εικόνα και επίσης δεν είναι κάτι νέο. Με πολλούς τρόπους, η τωρινή σύγκρουση επαναλαμβάνει μια προηγούμενη τραγωδία που περιλάμβανε έναν από τους σημαντικότερους αναρχικούς της Ουκρανίας. Ο Nestor Ivanovych Makhno γεννήθηκε στο Χουλιαϊπόλε, που είναι στην ίδια επαρχία με τον πυρηνικό σταθμό του Ζαπορόζιε. Μέχρι το 1921, ο Makno συμμετείχε σε πολλές μάχες σε εκείνη τη περιοχή. Πρώτα αντιμετώπισε τη Γερμανία και τους συμμάχους της στον 1ο ΠΠ, και μετά ακολούθησε ο αντιδραστικός Ρωσικός Λευκός Στρατός. Μετά πολέμησε την κυβέρνηση στο Κίεβο πριν, τελικά, ο Κόκκινος Στρατός να νικήσει την Μαχνοβιτσίνα και ο Makno να αναγκαστεί σε μόνιμη εξορία. Στα πρώτα στάδια της ρωσικής επανάστασης, ωστόσο, ο Makno αντιμετωπίζονταν ως «αδερφός» που ειλικρινά δέχονταν τις ιδέες των σοβιέτ, δηλαδή τις τοπικές οργανώσεις των αγροτών, εργατών και στρατιωτών. Τα προβλήματα άρχισαν όταν απέρριψε τους κομισάριους από τη Μόσχα και την κυριαρχία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας. Το Κόμμα κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να τον παρουσιάσει ως ληστή και να τον κατηγορήσει για αντισημιτισμό και μιλιταρισμό.

Niki Moore: Η Ανατομία μιας Δολοφονίας

Ο Nkululeko Gwala ήταν πιστό μέλος του ANC (Αφρικάνικο Εθνικό Κογκρέσο) στο Ντέρμπαν. Δεν ήξερε όμως πως να κρατά το στόμα του κλειστό. Αποβλήθηκε από το κόμμα επειδή μιλούσε ανοιχτά εναντίον της διαφθοράς. Και όταν αυτό δεν είχε αποτέλεσμα στο να τον φιμώσει, οι εχθροί του δοκίμασαν δώδεκα σφαίρες μια σκοτεινή χειμωνιάτικη νύχτα. Ο S’bu Zikode ήταν το τελευταίο πρόσωπο που μίλησε με τον Nkululeko Gwala στις 2 Ιουνίου 2013. «Μου τηλεφώνησε πολλές φορές, λέει ο S’bu, «ήθελε να με δει επειγόντως εκείνη τη νύχτα. Είπε πως είχε αποδείξεις διαφθοράς και ήθελε να μου τις δώσει να τις κρατήσω σε ασφαλές μέρος. Ήξερε πως το σπίτι του δεν ήταν ασφαλές. Είπα όμως, ας συναντηθούμε αύριο. Νωρίς. Τίποτα δε μπορεί να συμβεί. Έλα στο γραφείο μου αύριο το πρωί». Όμως κάτι έγινε. Ο Nkululeko (34) πυροβολήθηκε από πίσω εξ επαφής ενώ επέστρεφε σπίτι από το τοπικό σιμπιν όπου παρακολουθούσε ποδόσφαιρο. Οι δυο ύποπτοι που συνέλαβε η αστυνομία και στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι, απειλούν την κοινότητα με αντίποινα. Ο φόνος του Gwala έγινε πρωτοσέλιδο επειδή μερικές ώρες προτού δολοφονηθεί, ένα ανώτερο μέλος του ANC είπε σε μια δημόσια συνάντηση πως ο Gwala ήταν ταραξίας, και έπρεπε να τον ξεφορτωθούν.

Elisée Reclus: Η Θανατική Ποινή

[…]Η θανατική ποινή είναι αχρείαστη. Είναι όμως δίκαιη; Όχι, δεν είναι δίκαιη. Όταν ένα άτομο εκδικείται μεμονωμένα, μπορεί να θεωρήσει τον αντίπαλο του υπεύθυνο, αλλά η κοινωνία, αντιληπτή ως σύνολο, πρέπει να κατανοήσει το δεσμό αλληλεγγύης που την συνδέει με όλα της τα μέλη, ενάρετα ή εγκληματικά, και να αναγνωρίσει πως σε κάθε έγκλημα έχει το μερίδιο της. Φρόντισε η κοινωνία την παιδική ηλικία του εγκληματία; Του πρόσφερε ολοκληρωμένη εκπαίδευση; Του πρόσφερε πάντοτε καλά παραδείγματα; Εξασφάλισε πως είχε κάθε ευκαιρία να μείνει τίμιος, ή να γίνει ξανά μετά την πρώτη πτώση; Και αν η κοινωνία δεν τα έκανε αυτά, δεν μπορεί ο εγκληματίας να την κατηγορήσει για αδικία; Στη μεταμορφωμένη κοινωνία όμως μπορεί να υπάρχουν ακόμη εγκλήματα. Φυσιολογικά ο τύπος του εγκληματία μπορεί να εμφανιστεί ξανά. Τι θα κάνουμε τότε; Θα σκοτώσουμε τον εγκληματία; Φυσικά όχι. Σε εκείνον που το έγκλημα έρχεται από τρέλα, θα τον φροντίσουμε, όπως φροντίζουμε τους τρελούς ή άλλους αρρώστους, με επιφυλακή απέναντι στη βία τους. Όσο για τους ανθρώπους που έγιναν εγκληματίες μέσα από θερμό ταπεραμέντο ή ζήλο του αίματος, θα είναι τώρα δυνατό να του προσφέρουμε αποκατάσταση μέσα από ηρωισμό.