Maik Fielitz: Ακροδεξιά Αυτοδικία στα Σύνορα της Ευρώπης

Ένα κύμα βίαιων δραστηριοτήτων έχει απλωθεί στα ελληνικά νησιά και στα ελληνοτουρκικά χερσαία σύνορα, με αυτόκλητους τιμωρούς να στοχοποιούν ΜΚΟ, δημοσιογράφους και μετανάστες. Ποιοι είναι αυτοί οι νέοι προστάτες; Πώς συνδέονται με ακροδεξιές οργανώσεις; Με δακρυγόνα, χειροβομβίδες και σφαίρες από καουτσούκ, η ελληνική συνοριοφυλακή και στρατός «υπερασπίζονται» τα σύνορα από άοπλους μετανάστες που είναι παγιδευμένοι σε μια ουδέτερη ζώνη μεταξύ δύο ιστορικά αντίπαλων κρατών. Η αστυνομία και ο στρατός βοηθήθηκαν από έναν όλο και μεγαλύτερο αριθμό ένοπλων παραστρατιωτικών που περιπολούν τις παραμεθόριες περιοχές της ηπειρωτικής χώρας και τα νησιά. Αυτοί οι «προστάτες» έχουν επιτεθεί βίαια κατά του προσωπικού των ΜΚΟ και των ξένων δημοσιογράφων. Αυτή η κλιμάκωση των παραστρατιωτικών δραστηριοτήτων είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη από ακροδεξιές ομάδες που προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν τη δυναμική τους. Ωστόσο, η ατμόσφαιρα μιας κατάστασης εξαίρεσης που δικαιολογεί τη βία έχει επίσης ενθαρρυνθεί τους τελευταίους μήνες από τα πολιτικά κόμματα της κύριας πολιτικής σκηνής και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι πρόσφατες βίαιες κινητοποιήσεις είναι επομένως κατανοητές μόνο στο πλαίσιο της επιθετικότερης πολιτικής ρητορικής κατά των μεταναστών και των προσφύγων.

Shane Burley: Το Φθινόπωρο της Alt-Right

Ενώ η Alt-Right ήταν ξεκάθαρα σε ανοδική πορεία στις αρχές του 2017, σίγουρα δεν είναι πλέον. Τα κοινωνική δίκτυα τους πρόσφεραν το ίδιο βήμα με Γερουσιαστές και ηθοποιούς, και με μερικά έξυπνα hastag και την μαγεία των meme μπόρεσαν να εξαπλώσουν την οπτική τους και να χειραγωγήσουν μια μιντιακή σφαίρα πεινασμένη για αντιπαραθέσεις. Ήταν εκείνη τη στιγμή που οι edgelords μακρινών φόρουμ, που ριζοσπαστικοποιούνταν με το μισογυνισμό του κινήματος για τα Δικαιώματα των Ανδρών και το Gamergate, αναζητούσαν μια ιδεολογία στην οποία θα μπορούσαν να διοχετεύσουν την νέα τους δυσαρέσκεια. Ο ακαταλαβίστικος κόσμος του ακαδημαϊκού φασισμού έγινε η #AltRight: ρατσιστές δημιουργοί meme και εφευρέτες ρατσιστικών βρισιών.

Blake Stewart: Η Άνοδος του Ακροδεξιού Πολιτισμισμού

Ο ακροδεξιός πολιτισμισμός αποτελεί ένα εναλλακτικό όραμα για μια καπιταλιστική παγκόσμια τάξη, η οποία μπορεί να πέτυχε μια όλο και μεγαλύτερη νομιμοποίηση στο κεντρικό πολιτικό διάλογο λόγω της σχέσης της οικονομικής κρίσης του 2007-08 και των δεκαετιών ηγεμονίας του νεοφιλελέυθερου κοσμοπολιτισμού. Οι αντιδραστικές κοινωνικές δυνάμεις με βαθιές ρίζες στο διαταλαντικό μπλοκ των κρατών έχουν υιοθετήσει ξενοφοβικές και απολυταρχικές ερμηνείες για τις περίπλοκες αγωνίες που παράχθηκαν από δεκαετίες νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας διακυβέρνησης και δεκαετίες στρατιωτικών επεμβάσεων στο παγκόσμιο Νότο. Ο ακροδεξιός πολιτισμισμός είναι η ιδεολογία που ενώνει αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις, και το μοντέλο της για την παγκόσμια τάξη έχει εκφραστεί από ακροδεξιούς ελίτ διανοούμενους από τα πάνω, όπως και από μια διαδικτυακή εμπροσθοφυλακή, που θεωρείται μερικές φορές ως οι νέοι «Γκραμσιανοί της Δεξιάς», που για την ώρα είναι στη «μακρά πορεία μέσα στους θεσμούς» και επιδιώκουν να αντικαταστήσουν το πέπλο του πολιτισμικού κοσμοπολιτισμού και του φιλελεύθερου διεθνισμού )στον οποίο αναφέρονται ως «Πολιτιστικός Μαρξισμός») με μια αποθέωση του υπερεθνικισμού και ενός ανοιχτά δυτικού σοβινισμού. Για τους οπαδούς του, ο ακροδεξιός πολιτισμισμός συμβολίζει μια λογική και εφαρμόσιμη απομάκρυνση από μια ελιτίστικη «παγκοσμιοποιητική» ατζέντα που βλέπουν ως κυρίαρχη μέσα στους κύκλους λήψης αποφάσεων των προηγμένων διατλαντικών φιλελεύθερων κρατών.

Basharat Peer: Η Εθνικιστική Επίθεση σε Ακαδημαϊκούς και Φοιτητές στην Ινδία

Ένα πρωινό του Αυγούστου του 2015, δύο νεαροί άνδρες που επενέβαιναν σε μια μοτοσικλέτα σταμάτησαν έξω από το σπίτι του Malleshappa Kalburgi, ενός 78χρονου καθηγητή λογοτεχνίας στην πόλη Νταρβάντ στη πολιτεία Καρνατάκα στο νότο. Ο ένας επιβάτης έμεινε στη μοτοσυκλέτα, ενώ ο άλλος περπάτησε μέχρι την πόρτα του Kalburgi και του παρουσιάστηκε ως πρώην φοιτητής. Ο Kalburgi υπήρξε αντιπρόεδρος του Πανεπιστημίου της Κανάντα και ήταν διάσημος για την κριτική του απέναντι στις δεισιδαιμονίες και τις συντηρητικές πρακτικές, κάτι που εξόργισε τους ινδουιστές εξτρεμιστές. Μετά από μια σύντομη συζήτηση, ο «φοιτητής» πυροβόλησε στο Kalburgi με ένα πιστόλι, πετυχαίνοντας τον στο στήθος και στο μέτωπο και διέφυγε με την μοτοσυκλέτα που τον περίμενε. Η δολοφονία του Kalburgi ήταν η τρίτη δολοφονία ενός Ινδού διανοούμενου μέσα σε δύο χρόνια. Τον Φεβρουάριο του 2015, ο Govind Pansare, 81χρονος κομμουνιστής πολιτικός και συγγραφέας, έμπαινε στο σπίτι του μετά από μια πρωινή βόλτα με τη σύζυγό του στην πόλη Κολαπούρ στη δυτική πολιτεία Μχαράστρα. Δύο άντρες σε μια μοτοσικλέτα, τα πρόσωπά τους καλυμμένοι με μαντήλια, σταμάτησαν στο δρόμο και τον πυροβόλησαν πολλές φορές με ένα πιστόλι. Πέθανε στο νοσοκομείο τέσσερις ημέρες αργότερα. Τον Αύγουστο του 2013, Narendra Dabholkar, ένα 67χρονος γιατρός και ορθολογιστής στοχαστή, ο οποίος όπως Kalburgi είχε αγωνιστεί εναντίον της δεισιδαιμονίας και της μαύρης μαγείας για δεκαετίες, έκανε την πρωινή βόλτα του στο Πούνε, λίγες ώρες μακριά από το σπίτι του Pansare, όταν δύο άνδρες τον πυροβολήσαν εξ επαφής και δραπέτευσαν πάνω σε μοτοσικλέτα. Μετά τη δολοφονία του Dhabolkar, ο Pansare είχε δεχτεί μια ανώνυμη επιστολή, έγραφε «Θα έχεις τη μοίρα του Dhabolkar».

Alexander Reid Ross: Το Πνεύμα και η Κουλτούρα του Φασισμού

Από τις τεράστιες εθνικιστικές μηχανές των φασιστικών κρατών της περιόδου του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου που επεδίωκαν την «απόλυτη κινητοποίηση» των μαζών των λαών, οι φασίστες στράφηκαν πίσω σε αυτό που οραματίστηκαν πως ήταν οι καθαρές της μορφές, βασισμένες σε εγγενή, μυθικά και προγονικά στοιχεία – τόσο το τοπικό ρίζωμα της κουλτούρας όσο και η υπερβατικότητα του πνεύματος. Αυτό που παραμένει σταθερό μέσα από τα διαφορετικά και συχνά αντιμαχόμενα, ιδεολογικά συστήματα είναι μια συχνή αναφορά στην εξουσία του ατόμου πάνω το πλήθος – ένα είδος λυκόμορφου χαρακτήρα που παραμονεύει το ανυποψίαστο πρόβατο που κάνει αυτό που το προστάζει η κοινωνία. Όπως η αγέλη λύκων, η «φυλή» παρέμεινε η τέλεια μορφή φορέα αυτών των ιδεών – το οποίο ίσως είναι ο λόγος που ο φασισμός αναπτύχθηκε κυρίως σε κοινότητες που οργανώθηκαν γύρω από αβαντ-γκαρντ μουσικές σκηνές όπως το neofolk και η noise (με τις εμφανείς ρίζες στο φουτουρισμό). Ωστόσο, ο «αριστοκράτης πολεμιστής» του Evola και ο Οντινιστής στρατιώτης της Christensen δεν θα περιοριστούν στη μουσική και τη τέχνη· αντίθετα, θα αφήσουν ένα μονοπάτι αίματος σε ολόκληρο το υπόλοιπο του 20ου αιώνα, από την Ιταλία στο Κολοράντο.

Paul Stott: The White Wolves

Το κείμενο των White Wolves ήταν μια δήλωση 14 σελίδων που καλούσε σε εκστρατεία φυλετικών επιθέσεων οι οποίες όπως ήλπιζαν οι συγγραφείς θα οδηγούσαν σε μια εθνικά διαχωρισμένη Βρετανία κατά το τύπο των διαιρεμένων κοινοτήτων στη Βόρεια Ιρλανδία. Από εκεί, περίμεναν οι αρχές να αρχίσουν ένα πρόγραμμα επαναπατρισμού, εξασφαλίζοντας έτσι το στόχο μιας εθνικά ομογενούς Βρετανίας. Κυκλοφορούσε ανώνυμα μέσα στην βρετανική ακροδεξιά, μαζί με ένα συνοδευτικό δισέλιδο φυλλάδιο, ακόμη πιο ακραίο στο τόνο του. Κρίνοντας από τα περιεχόμενα του, το White Wolves γράφτηκε το 1993 και οι ανώνυμοι συγγραφείς ισχυρίζονται πως ήταν «από παλιά μέλη εθνικιστικών ομάδων». Αν και οι White Wolves έχουν σε γενικές γραμμές έχουν ξεχαστεί σε μια εποχή εύκολα προσβάσιμου διαδικτυακού ακτιβισμού, αυτή ή έρευνα λέει πως το προ-ιντερνετικό κείμενο των White Wolves είναι σημαντικό. Αρχικά, για αυτό που λέει για την ακροδεξιά, και επιπλέον για τα ερωτήματα που θέτει για τα τρομοκρατικά μανιφέστα. Συμβάλλει στο διάλογο για την φύση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας, με το να δείχνει στην σπουδαιότητα που δίνεται στο ιστορικό υλικό, όχι σε αντι-μουσουλμανικές συμπεριφορές, αλλά στην φυλετική ομοιογένεια και στον αντισημιτισμό.

Han Ryner: Αντιπατριωτισμός

Ο αντιπατριωτισμός ήταν η αντίδραση της λογικής και του συναισθήματος τη στιγμή που βασιλεύει ο πατριωτισμός. Έλαβε ποικίλες μορφές ανάλογα με το βαθμό στον οποίο στηριζόταν περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά στον ατομικισμό, στην αγάπη για όλους τους ανθρώπους, στην αγάπη για έναν άνθρωπο, ή ακόμα και με μια αιτιολογημένη ή συναισθηματική προτίμηση για τους νόμους και τα ήθη της ξένης χώρας. Η αγάπη για τη γη που γεννηθήκαμε είναι ανόητη, παράλογη και ο εχθρός της προόδου αν παραμείνει αποκλειστική. Αν ήταν να γίνει μέσο νοημοσύνης, θα το επαινούσα με τον ίδιο τρόπο που ο άνθρωπος που ξεκουράζεται στη σκιά ενός δέντρου επαινεί τον σπόρο. Από την αγάπη για τη γη της παιδικής μου ηλικίας και για τη γλώσσα, θα μπορούσα να πω, που πρώτη χαμογέλασε στα αυτιά μας, έρχεται αγάπη για τις ομορφιές όλης της φύσης και τη στοχαστική μουσική όλων των ανθρώπινων γλωσσών. Με τον ίδιο τρόπο που ένας άνθρωπος μεγαλώνει πέρα από το μέγεθος ενός παιδιού, οι πρώτες ομορφιές που συναντά χρησιμεύουν ιδανικά για την κατανόηση, απόλαυση και κατάκτηση κάθε ομορφιάς. Τι φτώχεια είναι να ακούς σε αυτές τις αθώες αναμνήσεις μια φτωχή και συγκινητική γλώσσα που εμποδίζει να ακούσουμε άλλες γλώσσες! Ας αγαπήσουμε, το αλφάβητο των παιδικών αναμνήσεων μας που μας επιτρέπει να διαβάσουμε όλα τα κείμενα που μας προσφέρονται από τα διαδοχικά ή ταυτόχρονα πλούτη της ζωής μας.

Alexander Reid Ross: Μια Δυσοίωνη Σχέση

Όταν άρχισε να κυκλοφορεί στο Twitter μια φωτογραφία του πρώην ακτιβιστή βουλευτή των Βρεττανών Εργατικών, George Galloway σε μια προσωπική φιλική συνάντηση με τον ακροδεξιό ιδεολόγο και πρώην γκουρού του Trump, Steve Bannon, ένα σοκ διαπέρασε ολόκληρη την αριστερά. Ο Galloway προσπάθησε να δικαιολογήσει το σκάνδαλο, δικαιολογώντας το ως απλή έκφραση ομόνοιας αφού είχαν μοιραστεί το βήμα στο, με τον εύστοχο τίτλο, πάνελ «Κρίση Εμπιστοσύνης: Παγκόσμια Ισορροπία Δυνάμεων» στο εξίσου εύστοχα ονομασμένο συνέδριο «Ο Κόσμος Σήμερα: Μεταμορφώνοντας την Πραγματικότητα;» που διοργανώθηκε από το Eurasian Media Forum στο Καζακστάν. Ο «Ευρασιανισμός» που προσπαθεί να προωθήσει το συνέδριο έχει δύο προσωπεία: μια κοινότοπη οικονομική και πολιτική συνεργασία μεταξύ των κρατών της Κεντρικής Ασίας, ή ένα σχέδιο του ρωσικού ιμπεριαλισμού. To Eurasian Media Forum έχει φιλοξενήσει μιντιακές και πολιτικές προσωπικότητες από τις Ηνωμένες Πολιτείες που προωθούν το πρώτο, και τον Alexander Dugin που προωθεί το δεύτερο.

Moishe Postone: Αντισημιτισμός και Εθνικοσοσιαλισμός

Η μεγάλη και βαθιά αντίδραση στην τηλεταινία «Ολοκαύτωμα» που σημειώθηκε στην Δυτική Γερμανία δημιουργεί ερωτηματικά αναφορικά με την σχέση του αντισημιτισμού του Εθνικοσοσιαλισμού και την δημόσια συζήτηση πάνω σε αυτά. Η συζήτηση χαρακτηρίζεται από μια εμφανή αντίφαση. Με έμφαση στην ασυνέχεια μεταξύ του ναζιστικού παρελθόντος και του παρόντος, οι προοδευτικοί και οι συντηρητικοί έχουν εστιάσει την προσοχή στην δίωξη και την εξόντωση των Εβραίων όταν αναφέρονται σε αυτό το παρελθόν. Έτσι, άλλες πτυχές κεντρικές στο Ναζισμό υποβαθμίζονται. Η έμφαση στον αντισημιτισμό έχει βοηθήσει στην υπογράμμιση του υποτιθέμενου απόλυτου του διαχωρισμού μεταξύ του Τρίτου Ράιχ και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας και στην αποφυγή της αντιπαράθεσης με την κοινωνική και δομική πραγματικότητα του Εθνικοσοσιαλισμού, μια πραγματικότητα που δεν χάθηκε εντελώς το 1945. Δείχνει πως, ενώ η δυτικογερμανική κυβέρνηση πληρώνει αποζημιώσεις προς τους Εβραίους, σπάνια το κάνει προς κομμουνιστές και άλλους ριζοσπάστες αντιπάλους των Ναζί που είχαν διωχθεί. Η Αντίσταση που τιμάται επίσημα είναι αυτή της 20ης Ιουνίου 1944. Με άλλα λόγια, αυτό που συνέβη στους Εβραίους έχει εργαλειοποιηθεί και μεταμορφωθεί σε μια ιδεολογία νομιμοποίησης του παρόντος συστήματος. Από την άλλη η Αριστερά, έτεινε να επικεντρώνεται στη χρησιμότητα του Εθνικοσοσιαλισμού για το καπιταλισμό, τονίζοντας την καταστροφή των οργανώσεων της εργατικής τάξης, τις ναζιστικές οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές, τον επανεξοπλισμό, τον επεκτατισμό, και τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς της κομματικής και κρατικής κυριαρχίας. Στοιχεία συνέχειας μεταξύ του Τρίτου Ράιχ και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας έχουν τονιστεί. Η εξόντωση των Εβραίων, φυσικά δεν έχει αγνοηθεί. Ωστόσο, γρήγορα κατατάχθηκε κάτω από τις γενικές κατηγορίες της προκατάληψης, της διάκρισης και της δίωξης.

Μαρία Καβάλα: Η εξέλιξη του αντισημιτικού λόγου της εφημερίδας «Μακεδονία»

Η εφημερίδα Μακεδονία ήταν «παιδί» του ελληνικού εθνικισμού και της Ελληνικής Μεγάλης Ιδέας των αρχών του 20ου αιώνα. Στην περίπτωσή μας και παρά την μετριοπαθή στάση προς τους Εβραίους τα πρώτα χρόνια και πριν το τέλος της Μεγάλης Ιδέας, μετά το 1922 κατέληξε χρησιμοποιώντας έναν αντισημιτικό λόγο ενισχύοντας τον προϋπάρχοντα, θρησκευτικό αντισημιτισμό. Μπορούμε να παρατηρήσουμε πως αυτός ο λόγος μεταμορφώθηκε κυρίως σε εθνικιστικό και πως αργότερα, οι υποστηρικτές αυτών των ιδεών εργάστηκαν για την ναζιστική προπαγάνδα και μεταμόρφωσαν τον λόγο σε εθνοφυλετικό ενισχύοντας τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα που πίστευε ο χριστιανικός ελληνικός πληθυσμός, ήδη διαμορφωμένες στο παρελθόν και στοχεύοντας σε προσωπικά πολιτικά και οικονομικά οφέλη. Την ίδια στιγμή είναι παράδειγμα του πως ο λόγος του τύπου μπορεί να χρησιμεύσει για να συγκεντρώσει τους ανθρώπους πίσω από ένα σκοπό, αλλά συχνά με τίμημα την υπερβολή, την παραποίηση, ή ακόμη και το ψέμα για τα θέματα που ανοίγει ώστε να κερδίσει υποστήριξη και συχνά να διαδώσει το μίσος. Πρέπει πάντοτε να σκεφτόμαστε ποιος χάνει και ποιος επωφελείται από διχασμούς μεταξύ των καταπιεσμένων ανθρώπων. Αυτοί που είναι στην εξουσία κερδίζουν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, ενώ εκείνοι που χάνουν είναι οι συνηθισμένοι άνθρωποι και στις δυο πλευρές. Στο τέλος όλοι χάνουμε όταν γενιές αποστερούνται το δικαίωμα να αναπτύξουν και να συμβάλουν τα δώρα τους στην υπόλοιπη ανθρώπινη κοινότητα.