Matthew Guariglia: COVID-19 και ο Κίνδυνος για το Μέλλον της Πολιτικής Διαμαρτυρίας

Πολλές από τις νέες δυνατότητες παρακολούθησης που χρησιμοποιούνται αυτή τη στιγμή από την κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει την κρίση του COVID-19 θα κάνουν κακό στα συνταγματικά μας δικαιώματα για πολλά χρόνια ακόμη. Οι άνθρωποι θα εμποδίζονται και θα αποτρέπονται από το να μιλούν, να διαμαρτύρονται σε δημόσιους χώρους, και να συσχετίζονται με ομοϊδεάτες οργανωτές αν πρόκειται να αισθάνονται φόβο από κάμερες, drone, αναγνώριση προσώπων, θερμική απεικόνιση, και συσκευές γεωγραφικού εντοπισμού. Είναι πολύ εύκολο για τις κυβερνήσεις να επαναχρησιμοποιήσουν την υποδομή της παρακολούθησης για το περιορισμό της πανδημίας αυτή τη φορά για πολιτική παρακολούθηση. Δεν θα είναι εύκολο να κάνουμε τις κυβερνήσεις να εγκαταλείψουν τις πρόσφατα αποκτημένες τεχνολογικές και εποπτικές τους δυνάμεις. Όταν αυτό κύμα έκτακτης υγειονομικής ανάγκης για το κοινό περάσει και γίνει ξανά ασφαλές για τους περισσότερους ανθρώπους να βγουν από τα σπίτια τους, μπορεί να βρουν ένα κόσμο με ακόμη περισσότερες πολιτικές συζητήσεις από ότι τον άφησαν. Μια πιθανή παγκόσμια ύφεση, μια νέα προεκλογική περίοδος, και αναζωογονημένα κοινωνικά κινήματα θα προσφέρουν ένα ανεπανάληπτο κίνητρο σε ένα δίχως προηγούμενο αριθμό ανθρώπων να μιλήσουν, να διαδηλώσουν σε δημόσιους χώρους, και να απαιτήσουν παραχωρήσεις από τις κυβερνήσεις τους. Η καταπιεσμένη ανάγκη να βγουν στους δρόμους μπορεί να φέρει μαζικές διαδηλώσεις τέτοιες που δεν είδαμε για χρόνια. Και τι επίπτωση θα έχουν τα νέα εργαλεία παρακολούθησης , που υιοθετήθηκαν στο όνομα της δημόσιας υγείας θα έχουν σε αυτή τη νέα εποχή πορειών, διαδηλώσεων, και απεργιών;

James L. Knoll IV: Πανικός και Πανδημίες

Πέρα από τα βασικά στάδια της άρνησης, της αναγνώρισης και της ανάκαμψης, μπορούμε να διακρίνουμε άλλα ψυχολογικά θέματα με βάση μια κοινωνική και ψυχολογική ανάλυση της συμπεριφοράς μας; Ας το προσεγγίσουμε αυτό με τρόπο που θα το έκανε ένας ψυχοδυναμικός ανθρωπολόγος, που ήρθε από έναν άλλο πλανήτη για να παρατηρήσει το είδος μας αυτή τη στιγμή. Αυτός ο ερευνητής πρώτα θα σημείωνε τους ακραίους φόβους μας για «μόλυνση» που ξεπερνούν την κοινωνική αποστασιοποίηση, το πλύσιμο των χεριών και ούτω καθεξής. Ο παρατηρητής μας θα σημείωνε το περίεργο αγώνα μας να εξασφαλίσουμε και να αποθηκεύσουμε χαρτί υγείας. Στη συνέχεια, η αποθήκευση προμηθειών και η ξαφνική έξη για την αγορά περισσότερων όπλων θα παρουσίαζε ενδιαφέρον. Ο παρατηρητής θα μπορούσε εύκολα να διακρίνει πως το άγχος που αντιμετωπίζουν σήμερα οι άνθρωποι έχει δημιουργήσει ορατές διαχωριστικές γραμμές στις κοινωνικοπολιτιστικές δομές μας. Όλα αυτά τα ευρήματα θα θεωρηθούν ως η αντανακλαστική αντίδρασή μας σε ξαφνικό και οξύ φόβο θανάτου – ή αυτό που ονομάζεται «προβολή θνησιμότητας» στη βιβλιογραφία της διαχείρισης της τρομοκρατίας. Ο εξωγήινος παρατηρητής μας μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα πως το είδος μας δεν έχει ακόμη αποκτήσει μια λογική απάντηση τη δική του θνησιμότητα – επικείμενη ή όχι. Τέλος, μπορεί να καταγραφεί για όλη την αιωνιότητα πως οι άνθρωποι φαίνεται να «ξεχνούν» το μοτίβο του κοινωνικού δράματος, προτιμώντας να το θάψουν στο ασυνείδητο λίγο μετά την ολοκλήρωση μιας πανδημίας.

Max Haiven: Καμιά Επιστροφή στην Κανονικότητα

Στον απόηχο της επιδημίας μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως φασίστες και αντιδραστικοί θα προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν αλληγορίες – φυλετικής, εθνικής, οικονομικής – αγνότητας, εξαγνισμού, παρασιτισμού, και μόλυνσης για να επιβάλουν τα από πολύ καιρό κακοφορμισμένα όνειρά τους στην πραγματικότητα. Το εκδικητικό μυθιστόρημα των συνόρων, πλέον πιο πολιτικοποιημένο από ποτέ, θα μας στοιχειώνει όλους για πολλά χρόνια ακόμη. Οι «νέοι» απολυτάρχες, είτε δίνουν έμφαση στο απολυταρχικό κράτος, είτε στην απολυταρχική αγορά – ή και τα δύο – θε επιμένουν πως τώρα αναγνωρίζουν όλοι πως ζούμε τώρα – πάντα ζούσαμε – σε ένα ανελέητο, ανταγωνιστικό κόσμο και πρέπει να πάρουμε μέτρα για να οχυρώσουμε τους εαυτούς μας και να πετάξουμε έξω τους ανεπιθύμητους. Άλλες φορές, ο απολυταρχισμός μπορεί να έρθει με κρυφά, καλυμμένος με την ρητορική της επιστήμης, του προοδευτισμού και του κοινού καλού. Στο μεταξύ, θα υπάρξουν σχεδόν σίγουρα προσπάθειες από εκείνους που πλούτισαν και ενισχύθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως στους διαπλεκόμενους τομείς της τεχνολογίας και της οικονομίας, για να εκμεταλλευτούν την επιρροή και τους πόρους τους, όπως και τις αδυναμίες και την παρακμή των παραδοσιακών θεσμών, για να οδηγήσουν το κόσμο στην αναδιοργάνωση σύμφωνα με νεοτεχνοκρατικά πρότυπα. Θα συνεχίσουν να προσφέρουν γενναιόδωρα τις υπηρεσίες των πανίσχυρων και πανταχού παρόντων αυτοκρατοριών τους στην παρακολούθηση, στην τροφοδοσία, την οικονομία και τα δεδομένα για να «βελτιστοποιήσουν» την κοινωνική και πολιτική ζωή. Αυτή η κορπορατική δυστοπία μπορεί να φορά ένα ανθρώπινο πρόσωπο: βασικό εισόδημα, προσοχή για νέες επιδημίες, προσωποποιημένη ιατρική. Ήδη καταφθάνουν, φέρνοντας δώρα για να μας βοηθήσουν σε αυτή την έκτακτη ανάγκη: παρακολούθηση φορέων της νόσου, απαγόρευση παραπληροφόρησης, προσφορά βοήθειας στα κράτη με διαχείριση δεδομένων και πληθυσμού.

Daniela Del Solar: Χιλή, μια οφθαλμαπάτη

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, η Χιλή ήταν, για την διεθνή κοινότητα, η χώρα με τη μεγαλύτερη οικονομική, πολιτική και κοινωνική σταθερότητα στη Λατινική Αμερική, συχνά παρουσιάζονταν ως παράδειγμα για τις χώρες της περιοχής. Η οικονομία της ήταν γνωστή ως το θαύμα της Χιλής που της έδωσε το προσωνύμιο ο «Ιαγουάρος της Λατινικής Αμερικής». Η θέση που κατείχε η χώρα στη διεθνή σκηνή οδήγησε την Χιλή να είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και τη φιλοξενία δυο από τις πιο σημαντικές διασκέψεις σε διεθνές επίπεδο: του APEC (Οικονομική Συνεργασία Ασίας-Ειρηνικού) και του COP25 (Διάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή 2019). Ωστόσο, στα μέσα του Οκτώβρη μια κοινωνική έκρηξη στη πρωτεύουσα που επεκτάθηκε γρήγορα σε ολόκληρη τη χώρα ξάφνιασε τους πάντες. Τώρα η Χιλή αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη πολιτική και κοινωνική κρίση από την επιστροφή της στη δημοκρατία σχεδόν τριάντα χρόνια πριν με την αψεγάδιαστη εικόνα της να αρχίζει να ραγίζει. Μετά από δυο εβδομάδες διαμαρτυριών, όλα τα σκουπίδια που η Χιλή είχε κρύψει κάτω από το χαλί άρχισαν να εμφανίζονται, εκείνες οι πτυχές που ήταν κρυμμένες πίσω από την εικόνα ενός οικονομικού θαύματος.

Alexander Reid Ross: Μια Δυσοίωνη Σχέση

Όταν άρχισε να κυκλοφορεί στο Twitter μια φωτογραφία του πρώην ακτιβιστή βουλευτή των Βρεττανών Εργατικών, George Galloway σε μια προσωπική φιλική συνάντηση με τον ακροδεξιό ιδεολόγο και πρώην γκουρού του Trump, Steve Bannon, ένα σοκ διαπέρασε ολόκληρη την αριστερά. Ο Galloway προσπάθησε να δικαιολογήσει το σκάνδαλο, δικαιολογώντας το ως απλή έκφραση ομόνοιας αφού είχαν μοιραστεί το βήμα στο, με τον εύστοχο τίτλο, πάνελ «Κρίση Εμπιστοσύνης: Παγκόσμια Ισορροπία Δυνάμεων» στο εξίσου εύστοχα ονομασμένο συνέδριο «Ο Κόσμος Σήμερα: Μεταμορφώνοντας την Πραγματικότητα;» που διοργανώθηκε από το Eurasian Media Forum στο Καζακστάν. Ο «Ευρασιανισμός» που προσπαθεί να προωθήσει το συνέδριο έχει δύο προσωπεία: μια κοινότοπη οικονομική και πολιτική συνεργασία μεταξύ των κρατών της Κεντρικής Ασίας, ή ένα σχέδιο του ρωσικού ιμπεριαλισμού. To Eurasian Media Forum έχει φιλοξενήσει μιντιακές και πολιτικές προσωπικότητες από τις Ηνωμένες Πολιτείες που προωθούν το πρώτο, και τον Alexander Dugin που προωθεί το δεύτερο.

Havin Güneşer: Γυναικοκτονία, ο Ατελείωτος Πόλεμος του Πατριαρχικού Συστήματος

Δίχως ανάλυση της διαδικασίας μέσω της οποίας η γυναίκα νικήθηκε κοινωνικά, κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς τα βασικά χαρακτηριστικά της επακόλουθης ανδροκρατούμενης κοινωνικής κουλτούρας αλλά και επίσης το τι να χτίσει στη θέση της. Δίχως κατανόηση πως η αρρενωπότητα διαμορφώθηκε κοινωνικά, δεν μπορεί κάποιος να αναλύσει το θεσμό του κράτους και έτσι δεν μπορεί να ορίσει με ακρίβεια τον πόλεμο και την κουλτούρα εξουσίας που σχετίζεται με το κράτος. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να τονίζουμε, επειδή είναι αυτό που άνοιξε το δρόμο στην γυναικοκτονία και στην αποικιοποίηση και την εκμετάλλευση των ανθρώπων. Η κοινωνική υποταγή της γυναίκας ήταν η αισχρότερη αντεπανάσταση που πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ο Öcalan σημειώνει πως «το ξίφος του πολέμου που κραδαίνει το κράτος και το χέρι του άνδρα μέσα στην οικογένεια, είναι σύμβολα ηγεμονίας. Ολόκληρη η ταξική κοινωνία, από τα ανώτερα στρώματα ως τα κατώτερα, είναι εγκλωβισμένο μεταξύ του ξίφους και του χεριού».

Debbie Bookchin: Τι Χρωστά η Δύση στους Κούρδους της Ροζάβα

Πολλές από τις ρίζες – όπως ο φυλετικός σοβινισμός, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, η οικονομική ανισότητα – που έθρεψαν την ανάπτυξη του ISIS στο Ιράκ και τμήματα της Συρίας έξω από την NES, σε μεγάλο βαθμό απουσιάζουν από τη Ροζάβα, όπως λένε οι αξιωματούχοι. Αλλά για να διασφαλιστεί ότι αυτά τα στοιχεία δεν θα εμφανιστούν, η Ahmed λέει: «Χρειαζόμαστε μια οργανωμένη εκστρατεία κατά του κινήματος του ISIS». Πρώτα από όλα, είπε, ο Συνασπισμός θα πρέπει να χρησιμοποιήσει την επιρροή του στο Ιράκ για να τερματιστεί το εμπάργκο της χώρας που έχει στερήσει την NES από τον εξοπλισμό που χρειάζεται για την ικανοποίηση των βιομηχανικών αναγκών του – για παράδειγμα, μύλους για να αλεστεί το άφθονο σιτάρι που καλλιεργούν οι αγρότες στις πεδιάδες στη Τζαζίρα, ή μηχανήματα για την διύλιση του πετρελαίου από τα πηγάδια της περιοχής. Από άσφαλτο ως ιατρικά υλικά, όλα είναι σε έλλειψη. Ακόμα και βασικά αντικείμενα όπως τα θρανία για τα σχολεία είναι δύσκολο να βρεθούν λόγω του κόστους τους, αν και η εκπαίδευση είναι ζωτικής σημασίας για να απαλλαγούν οι άνθρωποι από αυτό που ηγέτες ονομάζουν «νοοτροπία του ISIS».

Mary Fitzgerald & Claire Provost: Το Σκοτεινό Αμερικάνικο Χρήμα Πίσω από την Ευρωπαϊκή Ακροδεξιά

Η στήριξη της αμερικανικής θρησκευτικής δεξιάς σε εκστρατείες κατά των νόμιμων αμβλώσεων, των δικαιωμάτων των LGBTQI ατόμων, της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και άλλων σκοπών σε Αφρική και Λατινική Αμερική είναι καλά καταγεγραμμένη εδώ και χρόνια. Διαβόητα παραδείγματα όπως το νομοσχέδιο «Σκοτώστε τους ομοφυλόφιλους» στην Ουγκάντα και οι δρακόντειοι νόμοι κατά της άμβλωσης στη Λατινική Αμερική έχουν αφήσει ένα μονοπάτι βίας, τραύματος και καταστολής και στις δύο ηπείρους. Αλλά η κλίμακα της εκστρατείας των αμερικάνικου θρησκευτικού συντηρητισμού στην Ευρώπη δεν έχει μελετηθεί ευρέως ή γίνει καλά κατανοητή.

Patrick Strickland & Shane Burley: Η Μάχη Εναντίον της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη

Οι διασυνοριακές φασιστικές συμμαχίες είναι πολύ σημαντικές, επειδή μπορούν να συνεργαστούν μαζί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα ήρθαν αρκετοί Ιταλοί και άνθρωποι από το Σκανδιναβικό Κίνημα Αντίστασης (Nordic Resistance Movement) και που πέρασαν αρκετό χρόνο με την Χρυσή Αυγή. Αυτό που ξέρουμε είναι πως γινόταν σε μια περίοδο που η Χρυσή Αυγή επιδίδονταν σε μια πολύ σκληρή εκστρατεία βίας στο δρόμο ενάντια σε μεταναστευτικές και τις αριστερές κοινότητες. Παλιότερα, η σχέση μεταξύ της Χρυσής Αυγής και των οργανώσεων των ομοϊδεατών τους στις ΗΠΑ ήταν εξαιρετικά σημαντική. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 και στη δεκαετία του '90, η Χρυσή Αυγή δραστηριοποιήθηκε στην μετάφραση της λευκής εθνικιστικής λογοτεχνίας που προέρχονταν από τις ΗΠΑ. Οι εκδόσεις τους μιλούσαν τακτικά για την ιστορία κινήσεων όπως η «The Order», η λευκή ρατσιστική τρομοκρατική ομάδα, εξυμνώντας την και έλεγαν πως αποτελούσε μοντέλο προς μίμηση για την Χρυσή Αυγή. Ο William Luther Pierce, ο ηγέτης της Εθνικής Συμμαχίας (National Alliance), ήρθε στην Ελλάδα για μια μεγάλη διάσκεψη ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων το 1998. Στην Ελλάδα έβγαζαν ακόμη και φτηνές απομιμήσεις του The Turner Diaries.

Shane Burley: Lords of Chaos, μεταφέροντας το βιβλίο ενός νεοναζί στο κινηματογράφο

Στους αρχαίους, προχριστιανικούς σκανδιναβικούς μύθους, οι Oσκορέι (Oskorei) είναι ένα σύνολο ψυχών που πετάνε στον νυχτερινό ουρανό πάνω από τους ζωντανούς, συχνά με το θεό Οντίν να οδηγεί την ορδή τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι Oσκορέι μπορεί να βουτήξουν κάτω προς τη γη για να πολεμήσουν με τους ζωντανούς, με τα πρόσωπα τους βαμμένα λευκά με μαύρα χείλη. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, πραγματοποιήθηκε μια παγανιστική αναβίωση, επαναφέροντας αυτούς τους μύθους υπό νέα οπτική, επαναπροσδιορίζοντάς τους μέσα από το φακό της νεωτερικότητας και αποδίδοντάς τους μεταφυσική σημασία. Ενώ συνέβαινε σε όλη την Ευρώπη και στις ΗΠΑ, ήταν ιδιαίτερα έντονη μεταξύ των εθνικών (völkisch) κινημάτων στη Γερμανία που προσπαθούσαν να ανταπεξέρθουν με την ταυτότητα ενός νεογέννητου έθνους και την αντίδραση προερχόμενη από την ύπαιθρο στην ομογενοποιητική επιρροή της αστικής ζωής και την πρόοδο της βιομηχανικής τεχνολογίας. Με αυτό το πνεύμα, ο Michael Moynihan και ο συνεργάτης του Didrik Søderlind επανεξέτασαν τους Oσκορέι στο Lords of Chaos το 1998, στο οποίο μιλούσαν για τη ταραχώδη γέννηση του νορβηγικού black metal και για τις δολοφονίες και τους εμπρησμούς εκκλησιών που άφησε στο διάβα του. Το βιβλίο έθεσε τον τόνο για το πως το black metal μπήκε στις ΗΠΑ, την κύρια αγορά για τα άλμπουμ του, διηγούμενο την ιστορία του ως αυτή απόλυτων ακροτήτων - βάρβαρο και προσβλητικό, εικονακλαστικό και επικίνδυνο.