Cyrée Jarelle Johnson: Κοινωνική Σιωπή και Σεξουαλική Κακοποίηση

Ένας λόγος που οι κοινότητες – μια λέξη που χρησιμοποιώ εδώ για να περιγράψω ένα άμορφο συνδυασμό από οικογένειες, γείτονες, θρησκευτικές ή λατρευτικές ομάδες, και θεσμούς όπως το σχολείο και η τοπική κυβέρνηση – επιλέγουν να αγνοήσουν την παιδική σεξουαλική κακοποίηση είναι επειδή η απάντηση θεωρείται πως πρέπει υποχρεωτικά να είναι τιμωρητική και πως απαιτεί ένα τεράστιο αριθμό στοιχείων για να αποδειχτεί. Κανένας δεν θέλει ο Θείος Jerome να πάει φυλακή. Πως μπορείς να αποδείξεις πως ο πάστορας σε άγγιξε; Δεν είσαι πολύ μικρό για να ξέρεις τι είναι βιασμός; Το θύμα τιμωρείται επειδή ο θύτης δεν είναι σε διαθέσιμος για να δεχτεί την τιμωρία είναι πολύ σημαντικός για να τιμωρηθεί. Το θύμα δεν έχει σημασία επειδή έχει κηλιδωθεί από το έγκλημα και είναι ύποπτο επειδή και μόνο που το είπε σε κάποιον. Αντίθετα οι ριζοσπαστικές κοινότητες συνεχώς αναζητούν τρόπους να κάνουν την ευθύνη για την παιδική σεξουαλική κακοποίηση λιγότερο τιμωρητική για εκείνους που την διαπράττουν. Θα ήθελα να δω πρώτα να γίνεται λιγότερο τιμωρητική για τα παιδιά που την έχουν υποστεί.

Shane Burley: Το Φθινόπωρο της Alt-Right

Ενώ η Alt-Right ήταν ξεκάθαρα σε ανοδική πορεία στις αρχές του 2017, σίγουρα δεν είναι πλέον. Τα κοινωνική δίκτυα τους πρόσφεραν το ίδιο βήμα με Γερουσιαστές και ηθοποιούς, και με μερικά έξυπνα hastag και την μαγεία των meme μπόρεσαν να εξαπλώσουν την οπτική τους και να χειραγωγήσουν μια μιντιακή σφαίρα πεινασμένη για αντιπαραθέσεις. Ήταν εκείνη τη στιγμή που οι edgelords μακρινών φόρουμ, που ριζοσπαστικοποιούνταν με το μισογυνισμό του κινήματος για τα Δικαιώματα των Ανδρών και το Gamergate, αναζητούσαν μια ιδεολογία στην οποία θα μπορούσαν να διοχετεύσουν την νέα τους δυσαρέσκεια. Ο ακαταλαβίστικος κόσμος του ακαδημαϊκού φασισμού έγινε η #AltRight: ρατσιστές δημιουργοί meme και εφευρέτες ρατσιστικών βρισιών.

Sean Guynes: Η Σεξουαλική Βία στον Αναρχικό των Δυο Κόσμων της Ursula Le Guin

Όπως και σε μεγάλο μέρος της φαντασίας της Le Guin, ο Αναρχικός των Δυο Κόσμων είναι αναθεώρηση ενός παραδοσιακού είδους, στην προκειμένη περίπτωση της ουτοπίας, αν και εδώ υπονομεύει την παραδοσιακή αφήγηση της ουτοπίας διανθίζοντας την με ασάφειες, αναγνωρίζοντας ότι η ουτοπία δεν είναι ένα τελικό προϊόν αλλά μόνιμη, συνεχιζόμενη επανάσταση. Στον Αναρχικό των Δυο Κόσμων, αντί να φανταστεί πως η ουτοπική της κοινωνία έχει εξαλείψει τις προκαταλήψεις της προς τις γυναίκες, οι οποίες προκύπτουν από τις θεωρούμενες κοινωνικές ή βιολογικές διαφορές, «η Le Guin καταβάλλει ιδιαίτερες προσπάθειες για να απεικονίσει [την ψευδαίσθηση παρά την πραγματικότητα] μιας μη-σεξιστικής ουτοπίας». Για την στήριξη του επιχειρήματός μου, χρησιμοποιώ την έννοια του «εμπορεύσιμου ερωτισμού» – δηλαδή, το ερωτικό ως θέμα στο μυθιστόρημα που εξαρτάται από την εμπορευματοποίηση, την ανταλλάξιμοτητα και την υλικότητα του σεξ. Μέσα από το φακό του εμπορεύσιμου ερωτισμού που μπορεί να διαδοθεί, είναι δυνατόν να δούμε στον Αναρχικό των Δυο Κόσμων τη θέση πως οι επαναστατικές αλλαγές των πολιτικών και οικονομικών συστημάτων δεν είναι αρκετά από μόνα τους για την κατάργηση της ιεραρχίας των φύλων. Μελετημένο με αυτό τον τρόπο, στο πολιτικό κέντρο του Αναρχικού των Δυο Κόσμων είναι η πιο ανησυχητική σκηνή του μυθιστορήματος, μια πράξη σεξουαλικής βίας που διαπράττεται από έναν αναρχικό που θεωρητικά είναι μακριά από τέτοιες τις ενέργειες αυτές.

Ruth B. Bottigheimer: Ο Έλεγχος της Γυναικείας Γονιμότητας Μέσα Από τα Παραμύθια

Μεταξύ 1500 και 1700, δηλαδή στη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της πρώιμης σύγχρονης εποχής, οι ρόλοι των κοριτσιών και των γυναικών στις συλλογές ιστοριών άλλαξαν δραματικά, με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργηθεί το πλαίσιο για την εμφάνιση της σύγχρονης ηρωίδας των παραμυθιών. Στην αρχή αυτής της περιόδου οι ηρωίδες των βιβλίων αντιμετώπιζαν μόνες τους ένα κόσμο γεμάτο με ανταγωνιστές, χρησιμοποιώντας την μητρική σοφία για να διατηρήσουν την κοινωνική και σεξουαλική τους ανεξαρτησία. Δύο αιώνες αργότερα, τα κορίτσια είχαν μεταμορφωθεί σε τρομοκρατημένες δεσποινίδες, οι μητέρες τους είχαν υποχωρήσει στις σκιές, και υπηρέτριες και αδελφές που προηγουμένως είχαν προσφέρει την βοήθεια τους στην πρωταγωνίστρια είχαν εξαφανιστεί. Παράλληλα με την απώλεια του ελέγχου της γονιμότητας από τις γυναίκες υπήρξε η εμφάνιση ενός νέου λογοτεχνικού είδους , των παραμυθιών. Καθώς το είδος εξελίχθηκε προς την σύγχρονη μορφή του, δύο σημαντικές αλλαγές σημειώθηκαν στη πλοκή τους. Οι άνδρες έγιναν κίνδυνος για τις γυναίκες, και οι πρόσφατα αποδυναμωμένες γυναίκες ζάρωναν με φόβο. Είχαν χάσει εντελώς κυριολεκτικά το μυαλό τους. Οι κίνδυνοι που αποτελούσαν σεξουαλικά οι άνδρες γενικεύτηκαν σε ένα φανταστικό κόσμο στον οποίο οι γυναίκες υπέφεραν διαβολικούς απαγωγείς, ανελέητους φύλακες, μακροχρόνιες αιχμαλωσίες, και όλο και μεγαλύτερη απομόνωση. Εν ολίγης, η σύγχρονη ηρωίδα των παραμυθιών είχε γεννηθεί.

Alex DiBranco: Η Πρώτη Αντιφεμινιστική Σφαγή

Στις 6 Δεκεμβρίου 1989, ένας 25χρονος άνδρας, ο Marc Lépine, σκότωσε 14 γυναίκες και τραυμάτισε 10 περισσότερες στο Πολυτεχνείο του Μόντρεαλ, λέγοντας στα θύματα του πως «πολεμούσε το φεμινισμό». Έγραψε σε ένα σημείωμα πως το κίνητρο του ήταν «πολιτικό», «Επειδή αποφάσισα να στείλω τις Φεμινίστριες, που κατέστρεφαν πάντοτε τη ζωή μου, στο Δημιουργό τους». Ο Lépine είχε κάνει προηγουμένως αίτηση εγγραφής που είχε απορριφθεί από τη σχολή. Η επίθεση φαίνεται πως είναι η πρώτη καταγεγραμμένη μαζική δολοφονία που κίνητρό της είναι αποκλειστικά αντιφεμινιστικό μίσος, αλλά τα πιστεύω του έδειχνα μια αναπτυσσόμενη ήδη ιδεολογία που θα μπορούσε να γεννήσει μελλοντικούς δράστες μαζικών δολοφονιών. Στο σημείωμα του, ο Lépine κατάγγελλε τις φεμινίστριες επειδή «ήθελαν να κρατήσουν τα προνόμια των γυναικών… ενώ θα άρπαζαν για τους εαυτούς τους εκείνα των ανδρών» – μια οπτική που ταυτίζεται έντονα με την ιδεολογία των δικαιωμάτων των ανδρών (που κάποιες φορές αποκαλείται «μασκουλινισμός», (masculinism)), που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ και τον Καναδά μετά την επιτυχία του γυναικείου κινήματος την δεκαετία του 1970. Οι ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ανδρών θεωρούν τους εαυτούς τους ως θύματα του φεμινιστικού κινήματος, λέγοντας πως οι επιτυχίες των γυναικών γίνονται εις βάρος των ανδρών.

Gary Wills: Η Εκπαίδευση μου στην Πατριαρχία

Αλλάξτε τη θέση της γυναίκας και θα δείτε πως έχετε επηρεάσει τις πιο προσωπικές και σημαντικές σχέσεις της ζωής: τη σχέση της γυναίκας προς τον άνδρα, της μητέρα προς το παιδί, της αδερφής προς τον αδερφό, της κόρης προς τους γονείς, της εργαζόμενης προς τους συναδέλφους, και της υπαλλήλου προς τον εργοδότη (και το αντίστροφο). Αυτή η αλλαγή στη θέση των γυναικών που μοιάζει να συνέβη σαν χτες, και ακόμη συμβαίνει σήμερα με ένα επιταχυνόμενο ρυθμό, είναι η πιο βαθιά επανάσταση που μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία. Αντλεί και δίνει ενέργεια σε όλες τις άλλες μεταρρυθμίσεις της εποχής μας. Εν τέλει, το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων περιλαμβάνει μαύρες γυναίκες, το LGBTQ κίνημα αφορά λεσβίες, το κίνημα για τα δικαιώματα των ΑμεΑ αφορά γυναίκες με αναπηρία, οι μεταρρυθμίσεις στην υγεία επηρεάζει τις γυναίκες που προσφέρουν φροντίδα και τα αντικείμενα της φροντίδας τους. Ανυψώστε οποιοδήποτε τμήμα της κοινωνίας μας σε μια πιο δίκαιη θέση και η δικαιοσύνη για τις γυναίκες αποτελεί σίγουρα ζήτημα. Είναι αλλαγή όλων των αλλαγών και το βασικό μέτρο της προόδου μας.

bell hooks: Κατανοώντας την Πατριαρχία

Η πατριαρχία είναι η πιο απειλητική κοινωνική νόσος που επιτίθεται στο ανδρικό σώμα και πνεύμα στην κοινωνία μας. Ωστόσο οι περισσότεροι άνδρες δεν χρησιμοποιούν την λέξη «πατριαρχία» στην καθημερινότητα τους. Οι περισσότεροι άνδρες δεν σκέφτονται ποτέ για την πατριαρχία – τι σημαίνει, πως δημιουργείται και διατηρείται. Πολλοί άνδρες στη χώρα μας δεν μπορούν να συλλαβίσουν ή να προφέρουν σωστά την λέξη αυτή. Η λέξη «πατριαρχία» απλά δεν είναι μέρος της κανονικής καθημερινής σκέψης και ομιλίας. Οι άνδρες που έχουν ακούσει και ξέρουν την λέξη την συσχετίζουν με την απελευθέρωση των γυναικών, με τον φεμινισμό, και έτσι την θεωρούν άσχετη με τις δικές τους εμπειρίες. Ανεβαίνω στο βήμα διαλέξεων μιλώντας για την πατριαρχία για περισσότερο από τριάντα χρόνια. Είναι μια λέξη που χρησιμοποιώ καθημερινά, και άνδρες που με ακούν να την χρησιμοποιώ με ρωτάνε συχνά τι εννοώ με αυτή. Συχνά χρησιμοποιώ την φράση «ιμπεριαλιστική λευκή σοβινιστική καπιταλιστική πατριαρχία» για να περιγράψω τα αλληλένδετα πολιτικά συστήματα που είναι το θεμέλιο των πολιτικών της χώρας μας. Από αυτά τα συστήματα εκείνο που μαθαίνουμε καλύτερα μεγαλώνοντας είναι το σύστημα της πατριαρχίας, ακόμη και αν δεν γνωρίζουμε τη λέξη, επειδή οι πατριαρχικοί έμφυλοι ρόλοι μας δίνονται ως παιδιά και μας δίνεται συνεχής καθοδήγηση για τον τρόπο που μπορούμε καλύτερα να εκπληρώσουμε αυτούς τους ρόλους. Η πατριαρχία είναι ένα πολιτικοκοινωνικό σύστημα που θεωρεί ότι τα αρσενικά είναι εγγενώς επικρατούντα, ανώτερα στα πάντα και όλα τα άλλα θεωρούνται αδύναμα, ιδιαίτερα τα θηλυκά, και έχουν το δικαίωμα να κυριαρχούν και να κυβερνούν πάνω στους αδύναμους και να διατηρούν αυτή την κυριαρχία μέσα από διάφορες μορφές τρομοκρατίας και βίας.

Amanda Hess: Γιατί το Διαδίκτυο δεν Είναι Φιλόξενο για τις Γυναίκες

Όταν οι αρχές αντιμετωπίζουν το Διαδίκτυο σαν τη χώρα του παραμυθιού, έχει βαθιές επιπτώσεις στην διερεύνηση και την αντιμετώπιση των ιντερνετικών απειλών. Οι ποινικοί νόμοι για τις απειλές απαιτούν το θύμα να αισθάνεται ποινικών απειλών σε γενικές γραμμές απαιτούν το θύμα να βιώνει χειροπιαστό, άμεσο και συνεχή φόβο. Στην πολιτεία μου, την Καλιφόρνια, μια απειλή πρέπει να είναι «αμετάκλητα, δίχως όρους, άμεση και ειδική» και να μεταφέρουν μια «βαρύτητα σκοπού και μια άμεση προοπτική εκτέλεσης της απειλής» για να θεωρηθεί έγκλημα. Αν η αστυνομία δεν γνωρίζει αν αυτός που παρενοχλεί ζει στη διπλανή πόρτα ή στην Νεμπράσκα, είναι ευκολότερο για αυτούς να κατηγοριοποιήσουν την απειλή ως μη άμεση. Όταν αντιμετωπίζουν μια απειλή ως αγορίστική φάρσα, η συνέπεια είναι πως η απειλή παύει να είναι εγκληματική παράβαση.

Richard Plant: Το Ροζ Τρίγωνο

Η μοίρα των ομοφυλόφιλων στο Τρίτο Ράιχ μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση για όλα εκείνα τα θύματα που χάθηκαν στην καταιγίδα του μίσους. Ως σήμερα, η έκταση και η επίπτωση αυτής της καταστροφής δεν έχει γίνει πλήρως κατανοητή. Στο τέλος των εχθροπραξιών, όταν οι στρατιώτες των Συμμάχων μπήκαν για πρώτη φορά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν κατανόησαν πλήρως τι αντίκρυσαν. Και παρά την συντριπτική πλημμύρα πληροφοριών για τον διαβολικό μηχανισμό των Ναζί, ακόμη δεν έχουμε καταλάβει τι μπορεί να προοιωνίζει. Με πολλούς τρόπους, τα φαντάσματα του Τρίτου Ράιχ μας στοιχειώνουν ακόμη – όχι επειδή μερικοί γέροι Ναζί μπορεί να κρύβονται στη Λατινική Αμερική και όχι επειδή ομάδες νεότερων νεοναζί απαιτούν την προσοχή μας με ανακυκλωμένες ιδεολογίες και εμβλήματα της σβάστικας. Τα φαντάσματα έρχονται στη ζωή όποτε φανατικοί φονταμενταλιστές κάθε σέχτας – θρησκευτικής ή πολιτικής – καταλαμβάνουν ένα κράτος και καλούν σε ιερό πόλεμο εναντίον των πιο ευάλωτων και συκοφαντημένων μειονοτήτων.

Irina Astashkevich: Το Τέλειο Όπλο. Ο Μαζικός Βιασμός ως Δημόσιο Θέαμα

Στο πλαίσιο μιας βίαιης σύγκρουσης όπως οι πόλεμοι ή οι εξεγέρσεις, υπάρχει ένας τύπος βίας εκτός της δολοφονικής, που δεν στοχεύει να επιτύχει το θάνατο ενός εχθρού ως κύριο σκοπό, αλλά στοχεύει στο να καταστρέψει τον ίδιο το πυρήνα του ανθρώπινου όντος – του ικανού ίδιου – ενώ κρατά το σώμα ζωντανό. Η σκλαβιά, ο βασανισμός, και ο βιασμός κλέβουν από το θύμα την ικανότητα να ελέγξει τις πράξεις του και το σώμα του, και έχει στόχο να προκαλέσει ένα πόνο που είναι συνεχής. Συχνά, η σκλαβιά, τα βασανιστήρια, και ο βιασμός είναι αλληλένδετα, και χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα, και η διάκριση μεταξύ των τριών μπορεί να γίνει δύσκολη. Θεωρητικά, τα βασανιστήρια και η σκλαβιά δεν έχουν ως βάση το φύλο, και μπορεί να έχουν πρακτικούς σκοπούς, όπως η απόσπαση εργασίας ή και πληροφοριών, αν και αυτό δεν είναι προϋπόθεση. Ο βιασμός, ανεξάρτητα από την ταυτότητα του θύματος, είναι πάντοτε έμφυλο έγκλημα, που δεν έχει και δεν μπορεί να έχει πρακτικούς σκοπούς, αλλά μπορεί να προκαλέσει μέγιστο πόνο στα θύματα, στο κοινό που παρακολουθεί, και στην ευρύτερη κοινωνία.