Karen Ingala Smith: Γυναικοκτονία

Απόσπασμα από το βιβλίο The Routledge Handbook of Gender and Violence (Routledge, 2018). Η Karen Ingala Smith είναι διευθύνων σύμβουλος της οργάνωσης nia για την στήριξη γυναικών και κοριτσιών που έχουν βιώσει σεξουαλική και ενδοοικογενειακή βία. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας Προειδοποίηση περιεχομένου: Περιγραφές γυναικοκτονιών Εισαγωγή Αυτό το κείμενο εξετάζει την γυναικοκτονία, την δολοφονία γυναικών από άνδρες.…

Emily Gaarder: Αντιμετωπίζοντας την Βία Κατά των Γυναικών. Εναλλακτικές στον Κρατικό Νόμο και Τιμωρία

Οι αναρχικοί δεν ήταν πάντα ξεκάθαροι γύρω από τέτοια ζητήματα, εκτός από το να υποθέσουν πως η βία θα εξαφανιστεί όταν οι άνθρωποι απελευθερωθούν από την κυριαρχία του Κράτους. Ο πυροβολισμός κατά της Voltairine de Cleyre, την αναρχική φεμινίστρια του 19ου αιώνα, είναι μια εξαιρετική απεικόνιση του. Το Δεκέμβριο του 1902, η de Cleyre ήταν στο δρόμο της για να παραδώσει ένα ιδιαίτερο μάθημα. Καθώς ανέβηκε σε ένα τραμ, ο Herman Helcher, ένας πρώην μαθητής της, σήκωσε ένα πιστόλι και την πυροβόλησε εξ επαφής στο στήθος. Πυροβόλησε ακόμη τρεις φορές, καρφώνοντας τις επόμενες σφαίρες στην πλάτη της. Η de Cleyre κατόρθωσε να τρέξει μισό τετράγωνο πριν καταρρεύσει. Οι σφαίρες δεν αφαιρέθηκαν ποτέ από το σώμα της και υπέφερε στην υπόλοιπη ζωή της από τις συνέπειες των σφαιρών. Η de Cleyre αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον Helcher ως αυτόν που της επιτέθηκε ή να κάνει μήνυση εναντίον του. Αρκετούς μήνες αργότερα πραγματοποίησε μια διάλεξη με το τίτλο «Έγκλημα και Τιμωρία» επικρίνοντας την υποκρισία του κράτους και καταγγέλλοντας το σύστημα των φυλακών. Κατηγόρησε την κυβέρνηση πως ήταν ο «μεγαλύτερος των δολοφόνων», λέγοντας πως τα μεγαλύτερα εγκλήματα πραγματοποιούνται από την ίδια την κυβέρνηση. Όπως δηλώνει σωστά η de Cleyre, η βία πρέπει να γίνει αντιληπτή μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο της ανισότητας. Αυτό όμως που καταλήγει να λείπει από την ανάλυση, ωστόσο, είναι η αναφορά στην έμφυλη βία που προκύπτει μέσα στην ανδροκρατούμενη κοινωνία. Η απίστευτη σταθερότητα των αρχών της de Cleyre είναι για εμένα αξιοθαύμαστη αλλά και θλιβερή. Ο αναρχισμός της δεν είχε χώρο για να αναγνωρίσει το κακό που της έγινε. Η θέση της πως η «συγχώρεση είναι καλύτερη από την οργή» είναι αξιοθαύμαστη, όπως και η ανάλυση της για το ρόλο του κράτους στην εγκληματικότητα. Δεν μπορώ παρά να εύχομαι η de Cleyre να είχε την υποστήριξη μιας κοινότητας ή ενός θεωρητικού πλαισίου που θα της είχε επιτρέψει να ασχοληθεί με το πρόβλημα της βίας των ανδρών κατά των γυναικών δίχως την επίκληση της κυριαρχίας του Κράτους.

Megan M. Ruxton: Femina Sacra Πέρα Από Σύνορα. Ο Agamben στον 21ο Αιώνα

Μέσα από το φακό του πολέμου και της στρατιωτικοποίησης, η έννοια της femina sacra έχει αποσαφηνιστεί από την Ronit Lentin και την Christina Masters, προσφέροντας μια βαθύτερη κατανόηση της έμφυτης έμφυλης πραγματικότητας των γυναικών στην βιοπολιτική, όπου δεν είναι μόνο το φύλο τους το καθοριστικό γνώρισμα της υποταγής τους, αλλά είναι χρησιμοποιείται επίσης ως εργαλείο κυριαρχίας. Η Lentin αναφέρει πως «στο έλεος της κυρίαρχης εξουσίας, οι γυναίκες, λόγω της λειτουργίας τους ως οχήματος εθνοκάθαρσης, και της σεξουαλικής της ευαλλωτότητας, αναμφισβήτητα γίνεται femina sacra στο έλεος της κυρίαρχης δύναμης: εκείνη που μπορεί να σκοτωθεί, αλλά και να κυοφορήσει, αλλά που δεν μπορεί να θυσιαστεί λόγω της ακαθαρτότητας της». έτσι, οι γυναίκες μειώνονται στις αναπαραγωγικές τους χρήσεις, καθαρά σεξουαλικά αντικείμενα που μπορούν να βιαστούν ως εργαλείο επικυριαρχίας, οδηγώντας στην εθνοκάθαρση μέσα από την διάδοση των «ανώτερων» γονιδίων της κατακτητικής στρατιωτικής δύναμης. Οι Lentin και Masters το χρησιμοποιούν αυτό στο πλαίσιο της γενοκτονίας και του Αμερικάνικου Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας, αλλά η Masters ειδικά δείχνει πως η femina sacra απλά προσφέρει ένα όνομα για την ήδη έμφυλη έννοια του homo sacer, με την επιπλέον βιοπολιτική διάσταση της σεξουαλικής βίας ως μέσω υποταγής. Η femina sacra ήταν πάντα μια πτυχή του πολιτικού, πριν από την εμφάνιση της νεωτερικότητας του Agamben, και έχει πάρει απλά νέες μορφές στην σύγχρονη πολιτική. Για να θυμίσει την θέση της Masters, για να δείξει ανοιχτά το ρόλο των γυναικών στη πολιτική ως έμφυλη σχέση εξουσίας δεν είναι «για να πούμε αναγκαστικά πως οι γυναίκες είναι κάπως περισσότερο αποκλεισμένες, καταπιεσμένες και υποταγμένες από τους άνδρες, αλλά μάλλον για να δείξει πως η κυρίαρχη εξουσία λειτουργεί με ιδιαίτερους τρόπους πάνω στα σώματα και τις ζωές των γυναικών· είναι για την αποκάλυψη μιας ιδιαίτερης αρρενωπής και ρατσιστικής βιοπολιτικής που λειτουργεί με έντονα δραστικούς τρόπους πάνω στα σώματα των γυναικών». Η βιοπολιτική θέση των γυναικών ως φυσική σε αυτό που αποκλείεται δείχνει πως η βιοπολιτική ήταν ήδη σε δράση ακόμη και στην παραδοσιακή πολιτική παράδοση, ενώ ο Agamben δείχνει μέσα από την ανάλυση του την εμφάνιση της νεωτερικότητας στο ότι ήταν μόντο όταν οι βιολογικές πτυχές τόσο των γυναικών όσο και των ανδρών χρησιμοποιήθηκαν ως βάση για την πολιτική εξουσία. Πριν από αυτό, η έμφυτη ευαλωτότητα των γυναικών σε ένα πατριαρχικό κυρίαρχο κράτος ήταν δεκτή ως μέρος της πολιτικής, μια αρένα όπου η κυριαρχία και η βία χρησιμοποιούνταν ως μέσο για να μείνουν αποκλεισμένες από την πολιτική οι γυναίκες ενώ ταυτόχρονα παρέμεναν δεσμευμένες στους νόμους της κοινωνίας. Αυτό που κατορθώνει η έννοια της βιοπολιτικής του Agamben είναι να δείξει πόσο πιο διαδεδομένη έχει γίνει η βιοπολιτική, και πόσο πιο μοχθηρή είναι στην πραγματικότητα σήμερα, εξαιτίας της διάδοσης της στον συχνά αυτορρυθμιζόμενο Δυτικό δημοκρατικό κόσμο. Ακόμη πιο απεχθής, η βιοπολιτική έχει επεκταθεί πέρα από το κρατοκεντρικό μοντέλο από το οποίο ο Agamben αντλεί τα συμπεράσματα του για τη σχέση μεταξύ του κυρίαρχου και του homo sacer, τα δυο είναι οι αντίθετες όψεις του ίδιου νομίσματος, αλλά πάντα υπάρχει μέσα στο δεσμευτικό πολιτικό σύστημα τους έθνους-κράτους.

Claudia Gina Hassan: Γυναικοκτονία, μια Πολιτισμική Κληρονομιά

Η κοινωνιολογική έρευνα έχει προσπαθήσει να εξηγήσει το πως, τοπ πότε, και το πόσες με, με την εξερεύνηση του κόσμου των θυμάτων γυναικοκτονίας και εκείνου των δραστών. Ωστόσο, το ερώτημα γιατί η γυναικοκτονία συμβαίνει είναι αναπόφευκτο, και η κοινωνιολογική έρευνα δεν μπορεί να αποφύγει την ενασχόληση μαζί του, αλλά την ίδια στιγμή είναι το πιο δύσκολο ερώτημα και σίγουρα δεν έχει μια σαφή και απλή απάντηση. Έχουν περάσει κάμποσα χρόνια – ήταν το 1976 – από τότε που ο όρος γυναικοκτονία επινοήθηκε από την Diana Russell, προκαλώντας μια πραγματική αλλαγή στην αντίληψη του φαινομένου. Η δημιουργία της λέξης γυναικοκτονία αντιστοιχούσε, στην πράξη, σε μια πραγματικότητα που δεν είχε κωδικοποιηθεί ακόμη. Ήταν μια σημαντική διαίσθηση και πολιτισμική λειτουργία που μας επέτρεψε να ορίσουμε τα όρια ενός κοινωνικού φαινομένου. Η γυναικοκτονία. Είναι η μισογυνιστική δολοφονία που είναι κοινωνικό φαινόμενο του οποίου τα στοιχεία κακίας, μίσους και περιφρόνησης παίζουν σημαντικό ρόλο. Χρόνια μετά την επινόηση του όρου, δεν μπορούμε να πούμε πως η χρήση του είναι κοινή και ομόφωνη. . Θα ήταν καθησυχαστικό για εμάς να πιστέψουμε πως οι δολοφόνοι συζύγων και αρραβωνιαστικών είναι όλοι πνευματικά ασταθείς ή εντελώς παρανοϊκοί. Αντίθετα, ο αριθμός και η συχνότητα των γυναικοκτονιών μας λέει πως είναι ένα φαινόμενο προς ταξινόμηση μεταξύ της «κανονικής» κατηγορίας των καθημερινών γεγονότων, και τα αίτια του θα μελετηθούν επίσης στο επίπεδο της ιστορίας της μακροπρόθεσμης κουλτούρας. Η εικόνα του αποδιοπομπαίου τράγου γεννήθηκε κυριολεκτικά για να διοχετεύσει κάθε διχαστική δύναμη σε μια μοναδική κατεύθυνση ή σε ένα μοναδικό στόχο. Είναι έτσι που όλη η εσωτερική βία κατευθύνεται προς την γυναίκα. Η καταστροφική δύναμη της βίας χτυπά το θύμα της και δεν ασχολείται με μια πιθανώς αυτοκαταστροφική εσωτερική κρίση. Αξιώνει την ιδιοκτησία της ζωής της γυναίκας. Όπως στις αρχαίες θυσίες, η αρχή της ενοχής αγνοείται, έτσι η επιλογή της θυματοποίησης μιας γυναίκας υπονοεί μια χιμαιρική υπόθεση ενοχής, και η σύγχυση παράγει και αναζητά μια δράση: την γυναικοκτονία

Debra Bergoffen: (Από)Εμφυλοποιώντας την Ευαλωτότητα, το Νόημα του Βιασμού Άνδρα από Άνδρα

Η γενοκτονία στη Ρουάντα και η εθνοκάθαρση/γενοκτονία στη πρώην Γιουγκοσλαβία έβαλαν νέο πρόσωπο πάνω στον ετεροφυλόφιλο βιασμό σε καιρό πολέμου και τη σεξουαλική βία. Αν και οι γυναίκες έχουν τοποθετηθεί μεταξύ εκείνων που θεωρούνται λάφυρα πολέμου όσο υπάρχει πόλεμος, και έχουν διεκδικηθεί και οικειοποιηθεί ως περιουσία από τους στρατούς των κατακτητών, στις γενοκτονίες στη Ρουάντα και στη πρώην Γιουγκοσλαβία οι στρατοί δεν περίμεναν πρώτα να κερδίσουν το πόλεμο για να αρπάξουν τις γυναίκες του εχθρού ως επίδειξη της ισχύος τους. Στρατιώτες επιτέθηκαν με βιαιότητα στις γυναίκες για να αποκτήσουν στρατιωτικό πλεονέκτημα. Ο ετεροφυλόφιλος βιασμός, η σεξουαλική υποδούλωση και, σε κάποιες περιπτώσεις, η δια της βίας γονιμοποίηση των γυναικών εμφανίστηκαν σαν ιδιαίτερη στρατιωτική στρατηγική. Η εμφάνιση αυτής της στρατηγικής δεν ήταν τυχαία. Δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Είναι μια εκδήλωση μεταξύ άλλων αυτού που ο Michel Foucault και ο Giorgio Agamben περιγράφουν ως την πολιτική της βιοεξουσίας. Τόσο ο Foucault όσο και ο Agamben αναγνωρίζουν την βιοπολιτική ως κεντρικό σημείο της νεωτερικότητας. Αν και ο Foucault θεωρεί αυτή τη πολιτική ως απομάκρυνση από το παρελθόν και ο Agamben την αντιλαμβάνεται ως ριζωμένη στο παρελθόν, αναφέροντας την Πολιτική του Αριστοτέλη για να στηρίξει τη θέση του, οι περιγραφές τους για αυτή τη πολιτική ταιριάζουν. Ο Foucault μας λέει πως οι βιοπολιτικοί μηχανισμοί που χρησιμοποιούνται για να ενισχύσουν τις ζωτικές δυνάμεις ενός λαού χρησιμοποιούνται επίσης για την αφαίρεση ζωής όταν αυτό θεωρείται αναγκαίο για να εξασφαλίσουν την υγεία του κοινωνικού σώματος. Αυτός ο μοντέρνος τρόπος πολιτικής αλλάζει το χαρακτήρα του πολέμου. Ο Foucault γράφει, «πραγματοποιούμενος για λογαριασμού της ύπαρξης του καθενός, ολόκληροι οι πληθυσμού κινητοποιούνται για το σκοπό της εκτεταμένης σφαγής στο όνομα της ζωτικής αναγκαιότητας…. Η γενοκτονία είναι πράγματι το όνειρο των σύγχρονων δυνάμεων». Έτσι, «ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ένα ζώο που η πολιτική του θέτει την ύπαρξη του ως ζωντανό ον υπό αμφισβήτηση».

Ethel C. Brooks: Οι Δυνατότητες Ενός Ρομ Φεμινισμού

Μια συγκεχυμένη σχέση υπάρχει μεταξύ Ρομά και μη Ρομά που υπάρχει εδώ και μια χιλιετία. Η ασάφεια – ή αμφιθυμία – συνοψίζεται σε ένα στίχο από το τραγούδι Break The Spell των Gogol Bordello: «You love our music, but you hate our guts». Αν και η φύση αυτής της τεταμένης σχέση δεν έχει τις ρίζες της στον ιμπεριαλισμό όπως η ήταν η βρετανική σχέση με την Βεγγάλη – η κληρονομιά της οποίας συνεχίζει μέχρι σήμερα – οι Ρομά σε όλο το κόσμο έχουν υποστεί υποδούλωση, βίαιο εκτοπισμό και εξορία, βία και θάνατο. Έχουμε αντιμετωπιστεί ως υπάνθρωποι και διωχθεί και δεχτεί εκμετάλλευση κατά αυτό το τρόπο. Τον 16ο αιώνα, στην πρώτη καταγεγραμμένη παρουσία Ρομά στην Αγγλία, οι Βρετανοί δημιούργησαν μια σειρά από αντι-Αιγυπτιακούς νόμους που έδιωχνα, απέλαυναν ή κρεμούσαν Ρομά (ή «Αιγυπτίους» ή «Γύφτους», όπως αποκαλούνταν) και εκείνων που συναναστρέφονταν μαζί τους. Οι Ρομά υποδουλώθηκαν σε αυτό που σήμερα είναι η Ρουμανία και σε άλλα μέρη των Βαλκανίων. Οι Ρομά διώχθηκαν από την Ισπανική Ιερά Εξέταση. Οι Ρομά ήταν επίσης μέρος του Διατλαντικού Δουλεμπορίου, πηγαίνοντας από Αγγλία σε Αφρική και στην Αμερική. Σε όλη την Ευρώπη, η Ρομ ύπαρξη χαρακτηρίζονταν από τη βία των πογκρόμ, διώξεων, και εγκλεισμών. Με την εμφάνιση του εθνικού κράτους, η δίωξη των Ρομά κλιμακώθηκε σε γενοκτονία. Στη διάρκεια του 20ου αιώνα οι Ρομά βίωσαν την σχεδόν εξόντωση στο Ολοκαύτωμα – με τρία τέταρτα του Ρομ πληθυσμού να δολοφονούνται. Η γλώσσα τους και οι πρακτικές τους ήταν απαγορευμένες στην Φρανκική Ισπανία, και υποβλήθηκαν σε συστεμική διάκριση σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην σημερινή περίοδο, ο Ρομά αντιμετωπίζουν νεοφασιστική και κεντρώα κρατική βία, περιλαμβανομένων φόνων, πογκρόμ, αναγκαστικών απελάσεων, εξαναγκαστικών στειρώσεων, και πολλές άλλες βίες σε όλη την Ευρώπη και εκτός αυτής. Η άλλη πλευρά της ασαφούς σχέσης ήταν η οικειοποίηση της Ρομ κουλτούρας – η μουσική μας, το φαγητό μας, η τέχνη μας, και οι παραδοσιακές τέχνες μας – μια οικειοποίηση που αναμιγνύει φαντασιώσεις γύρω από και μίσος για την ίδια μας την ύπαρξη. Οι γυναίκες Ρομά έχουν παρουσιαστεί ως σεξουαλικά διαθέσημα αντικείμενα φαντασίας ή γριές μάγισσες. Έχουμε παρουσιαστεί ως παθητικά θύματα της πατριαρχίας που έχουν ανάγκη σωσίματος και κλέφτρες και ζητιάνες που πλουτίζουμε από το κράτος πρόνοιας. Αυτό είναι το ρατσιστικό υπόβαθρο στην προτροπή από την φεμινίστρια «αδελφή» μου προς εμένα να εγκαταλείψω μια ταυτότητα για χάρη μιας άλλης. Αν ενταχθώ στην πλευρά των φεμινιστριών, αρνούμενη την σύνδεση μου στην Ρομ κοινότητα, θα σώσει, αυτό τελικά, της Ρομά αδελφές μου;

Nawal El Saadawi: Τα Τρία Οικουμενικά Ταμπού. Σεξ, Θρησκεία, Πολιτική

Ο οικουμενικός αγώνας είναι η λύση και η ελευθερία έχει υψηλό τίμημα, αλλά το τίμημα της σκλαβιάς είναι μεγαλύτερο έτσι είναι καλύτερα να πληρώσεις το τίμημα να είσαι ελεύθερος από το να πληρώσεις και να είσαι σκλάβος. Πρέπει να συνδυαστούν προσπάθειες για να κινητοποιηθούν άνδρες, γυναίκες, νέοι και παιδιά ώστε να οργανωθούν και να αποτελέσουν μια πολιτική και κοινωνική δύναμη, ικανή να αλλάξουν οι υπάρχουσες πατριαρχικές-ταξικές αξίες και νόμοι. Αυτό απαιτεί πραγματική δημοκρατία. Αυτό απαιτεί ελευθερία για οργάνωση και κριτική. Αυτό απαιτεί συλλογικό αγώνα ενάντια στην κρατική δικτατορία, ενάντια στην οικογενειακή δικτατορία, και ενάντια στη ψευδή συνείδηση που δημιουργήθηκε από τα κυβερνητικά μέσα και το εκπαιδευτικό σύστημα. Αν το ίδιο το κράτος βασίζεται στην πατριαρχία, τη τάξη και τη θρησκεία, πως μπορεί να αντιμετωπίσει την καταπίεση που είναι προϊόν της πατριαρχίας, της τάξης και της θρησκείας;

Chanelle Gallant: Γαμήσου, Πλήρωσε Με

Η σεξεργασία παίρνει αυτό που οι γυναίκες και οι θηλυκοί άνθρωποι κάθε φύλου αναμένεται να κάνουν τζάμπα και το χρηματικοποεί: το να σεξουλικοποιούνται από cis άνδρες, να επιβεβαιώνουν την αρρενωπότητα τους, να τους δίνουν προσοχή, χαμόγελο, φλερτ, να τους κάνουν να αισθάνονται σημαντικοί και θελκτικοί ακόμη και αν είναι ανιαροί, να δημιουργούν οικειότητα και να συγκρατούν την ευαλωτότητα, να δίνουν χρόνο και χρήμα στα μεσοαστικά λευκά πρότυπα ομορφιάς και να κάνουν σεξ που στοχεύει κυρίως στην ικανοποίηση των ανδρών. Οι σεξεργάτ(ρι)ες τα κάνουν όλα αυτά – απλά όχι τζάμπα.

Shawna Potter: Δημιουργώντας Ασφαλέστερους Χώρους

Είναι `ανακουφιστικό το ότι δέχομαι μεγάλη υποστήριξη από τους ανθρώπους που συμμετέχουν στα workshop μου, πολλά «Αυτό είναι τρελό!» και «Δεν πιστεύω πως το έκανε αυτό!» ή «Όλα αυτά για ένα κωλοδάχτυλο;». Είναι προφανές για αυτούς πως η συμπεριφορά του εκείνη τη στιγμή ήταν λάθος. Είναι επίσης εμφανές, σε εμένα, πως η δυσπιστία τους για την άσχημη συμπεριφορά του, που αθώα προέρχεται από το ότι δεν την βίωσαν εκείνοι, θα μπορούσε να δημιουργήσει τις συνθήκες για κάνουν κάποιον να αισθανθεί πιο άσχημα για την παρενόχληση που βίωσαν μόλις. Κάθε δήλωση όπως «Το έκανε πραγματικά αυτό; Επειδή έκανες Χ;», ανεξάρτητα πόσο καλοπροαίρετη, μετατοπίζει ελαφρά την εστίαση από την συμπεριφορά του, όπου θα έπρεπε να είναι, σε εμένα. Επίσης, η δυσπιστία μπορεί να γίνει αντιληπτή ως έλλειψη εμπιστοσύνης. Είναι δύσκολο να ακούς «Δεν μπορώ να φανταστώ για κάποιος θα έκανε κάτι τέτοιο» ή «Δεν έχω δει κάτι τέτοιο», επειδή το έχω ακούσει εγώ. Και το ίδιο πολλοί άνθρωποι που για διάφορους λόγους. Θα μπορούσα ξαφνικά να αναρωτιέμαι αν το πρόσωπο στο οποίο λέω την ιστορία μου με πιστεύει και θα με στηρίξει, όταν θα έπρεπε να εστιάζω στο να ηρεμήσω.

Diana Stoica: Η Βία Κατά των Γυναικών στη Διάρκεια της Πανδημίας του COVID-19

Η περίοδος της πανδημίας του COVID-19, χαρακτηρίστηκε από μια αύξηση σε ότι αφορά τον αριθμό των περιστατικών οικογενειακής βίας στις περισσότερες χώρες. Ερευνητές σημείωσαν πως στην διάρκεια δύσκολων περιόδων, όταν εμφανίζονται φυσικές καταστροφές όπως τυφώνες, σεισμοί και τσουνάμι, η συμπεριφορά των ανθρώπων τείνει να είναι πιο βίαιη προς την οικογένεια και ιδιαίτερα προς τι γυναίκες (σύζυγοι, σύντροφοι, κόρες, μητέρες κλπ). Αυτός ο τύπος συμπεριφοράς παρατηρήθηκε επίσης «μετά τις 29 πυρκαγιές του ‘Μαύρου Σαββάτου’ στην Αυστραλία και τον σεισμό των 7 βαθμών στην Αϊτή το 2010». Επίσης, στον «απόηχο του Τυφώνα Κατρίνα, μια μελέτη έδειξε έναν τετραπλασιασμό στα ποσοστά της έμφυλης βίας, που αφορούσε κυρίως βία εναντίον συντρόφων, μεταξύ των εκτοπισμένων γυναικών στο Μισισιπή». Την ίδια περίοδο, στη διάρκεια της έξαρσης του Εμπόλα, «μια επιδημία βιασμών, σεξουαλικών επιθέσεων, και βίας εναντίον των γυναικών» παρατηρήθηκε σε ολόκληρη την περιοχή της Δυτικής Αφρικής. Παρομοίως, τα στατιστικά δεδομένα έδειξαν πως «στη διάρκεια έξαρσης του Ζίκα, οι έμφυλες ανισότητες αυξήθηκαν και οι γυναίκες ήταν οι πιο ευάλωτες από κοινωνικο-οικονομική οπτική». Γιατροί, δικηγόροι, ψυχολόγοι, και ειδικοί έχουν δείξει πως πέρα από τον υψηλότερο αριθμό περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας, οι πράξεις βίας γίνονται όλο και περισσότερο βάναυσες και απεχθείς στην διάρκεια των περιόδων έκτακτης ανάγκης. Έτσι, ο τόπος που έπρεπε να είναι ο πιο άνετος και ευχάριστος, που έπρεπε να προστατεύει και στηρίζει, μετατρέπεται σε μια εφιαλτική πραγματικότητα.