Mumia Abu-Jamal: Επίκεντρο: Ferguson

Ας είμαστε ειλικρινείς, η μαύρη Αμερική παρά τα φτιασιδώματα και τη μόδα, είναι μια καταπιεσμένη κοινότητα. Την εκμεταλλεύονται οικονομικά, όπως στο Ferguson όπου μια πληθώρα τελών και προστίμων απειλούν τους ανθρώπους με φυλάκιση, εκτός και αν αναγκαστούν να πληρώσουν το εξωφρενικό δικαστικό κόστος. Τα χρήματα αυτά συντηρούν ένα πραγματικό apartheid, μια κατά κύριο λόγο λευκή αλλά και εξαιρετικά μη αντιπροσωπευτική τοπική κυβέρνηση, σε συνδυασμό με την ουσία αυτού που προκάλεσε την επανάσταση των αποικιών εναντίον του πανίσχυρου βρετανικού στέμματος: φορολόγηση δίχως αντιπροσώπευση.

Margaret Garb: Ο 60χρονος αγώνας των καταλήψεων εναντίον της ιδιοκτησίας

Οι καταλήψεις αν και δεν δημιούργησαν πόλεις ελεύθερες από το καπιταλισμό, πέτυχαν μερικές νίκες. Στο Άμστερνταμ, που μεταξύ 1964 και 1999 ζούσαν κάπου 70000 άτομα σε καταλήψεις, η κατάληψη έγινε ένα ευρύ πολιτικό κίνημα. Μια σημαντική στιγμή ήταν το 1975 όταν η πόλη εξέδωσε μαζικά ειδοποιητήρια εξώσεων ως μέρος ενός σχεδίου να γκρεμίσουν το Nieuwmarkt, μια εργατική γειτονιά στον παλιό εβραϊκό τομέα, και να την αντικαταστήσουν με σταθμό του μετρό, μια λεωφόρο 4 λωρίδων και εμπορική ζώνη. Η γειτονιά που ήταν σχεδόν άδεια από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η μεγάλη πλειονότητα των Εβραίων της πόλης απελάθηκαν και δολοφονήθηκαν. Οι καταληψίες που κατείχαν τα κτίρια πίεσαν επιτυχώς την πόλη να μικρύνει το μέγεθος της ανάπλασης, να κατασκευάσει κοινωνικές δομές στέγης και να συμπεριλάβει τους κατοίκους σε όποιο μελλοντικό σχεδιασμό. Η κατάληψη δεν ήταν πια μια «συμβολική πράξη διαμαρτυρίας» αλλά κίνημα ικανό να αλλάξει την στεγαστική αγορά της πόλης.

Lane Windham: Ο φεμινισμός της εργατικής τάξης

Κρατώντας σφιχτά ένα πανό που έγραφε «Πυροσβέστες για τα δικαιώματα και την ισότητα των γυναικών» στην Πορεία των Γυναικών στην Ουάσιγκτον, μια ομάδα γυναικών που έγραψε ιστορία ως οι πρώτες γυναίκες πυροσβέστες της πόλης της Νέας Υόρκης ανέβαιναν την Λεωφόρο Ανεξαρτησίας. Εκεί ενώθηκαν με μια νέα γενιά εργαζόμενων ακτιβιστών: εργαζόμενες και εργαζόμενους σε σχολεία, σε νοσοκομεία, σε κρατικές υπηρεσίες, στη πρόνοια, στις επικοινωνίες και χιλιάδες άλλους άνδρες και γυναίκες της εργατικής τάξης που βγήκαν για να διαμαρτυρηθούν για την ορκωμοσία του Donald Trump, στην ίσως μεγαλύτερη πολιτική κινητοποίηση στην παγκόσμια ιστορία. Οι γυναίκες συνέχισαν να διαδηλώνουν, να συγκεντρώνονται, να απεργούν και να οργανώνονται εναντίον του Trump από τον Ιανουάριο, ανάμεσά τους ένα πλήθος νεαρών εργαζόμενων γυναικών. Είναι πιθανή η δημιουργία ενός αρκετά δυνατού λαϊκού κινήματος από γυναίκες – ανάμεσά τους και αυτές της εργατικής τάξης – που να μπορεί υπερνικήσει τον Trump;

Νόαμ Τσόμσκυ: Στη σκιά της Χιροσίμα

6 Αυγούστου, η επέτειος της ρίψης της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα πρέπει να είναι μια ημέρα σοβαρού στοχασμού, όχι μόνο στα φριχτά γεγονότα εκείνης της ημέρας του 1945 αλλά και σε αυτό που αποκάλυψε: οι άνθρωποι στην με αποφασιστικότητα αναζήτηση τους για επέκταση των δυνατοτήτων τους για καταστροφή, επιτέλους βρήκαν ένα τρόπο για να πλησιάσουν το ύστατο όριο.

Cord Jefferson: Πώς έμαθα να μισώ τους τρανς ανθρώπους

Η αποστροφή είναι συνηθισμένο θέμα στο κανόνα τρανς άτομα ως πηγή αστείων. Αυτό όμως που επικρατεί συνηθέστερα είναι το στοιχείο της απάτης. Ξανά και ξανά, τόσο σε κωμικές όσο και σε δραματικές ταινίες, οι τρανς άνθρωποι παρουσιάζονται σαν διεστραμμένοι απατεώνες που βγαίνουν έξω με σκοπό να παρασύρουν αθώους ανθρώπους να κοιμηθούν μαζί τους. Οι πιο πρόσφατες απεικονίσεις τρανς χαρακτήρων είναι λιγότερο αντιδραστικές, αλλά ακόμη δεν τους εξανθρωπίζουν ικανοποιητικά. Στα χρόνια που πέρασαν από τότε που γελούσα μαζί με τον Ace Ventura, μεγάλωσα και σταμάτησα να σπάω πλάκα με τους LGBTQ ανθρώπους – θα μπορούσες να πεις έγινα καλύτερος άνθρωπος. Δεν μπορώ όμως παρά να αναρωτηθώ αν οι δολοφόνοι του Brandon Teena γελούσαν και αυτοί.

Yves Engler: Η μάστιγα του πλανήτη

Φανταστείτε αν μια επιχείρηση έπρεπε να αιτιολογήσει την ύπαρξη της πέρα από το να βγάζει κέρδος για τους καπιταλιστές. Τι θα συνέβαινε αν εκτός από τον οικονομικό ισολογισμό έπρεπε να συμπληρώνουν και έναν κοινωνικό κάθε χρόνο και οι εταιρίες με συνεχή ελλείμματα έπρεπε να κλείσουν; Σκεφτείτε την Barrick Gold. Αν η μεγαλύτερη εταιρία εξόρυξης χρυσού έπαυε να υπάρχει θα ήταν καλύτερος ο κόσμος;

Benjamin Dangl: Η ελεύθερη σκέψη ως αντίσταση στην εποχή της επιτήρησης

Η αυτολογοκρισία που καλλιεργείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες θυμίζει το Πανοπτικό, ένα μοντέλο φυλακών, σχεδιασμένο από τον Jeremy Bentham στα τέλη του 18ου αιώνα, που επέτρεπε την συνεχή παρακολούθηση ώστε να επιβάλλει την υπακοή. Το Πανοπτικό, γράφει ο Greenwald, δείχνει πως «η συμπεριφορά μεγάλων ομάδων ανθρώπων μπορεί να ελεγχθεί αποτελεσματικά μέσα από αρχιτεκτονικά μοντέλα που προσφέρουν την δυνατότητα να μπορούν να παρατηρηθούν ανά πάσα στιγμή ακόμη και αν δεν μπορούν να γνωρίζουν οι ίδιοι αν όντως παρακολουθούνται, αναγκάζοντάς τους έτσι να συμπεριφέρονται σαν να είναι υπό παρακολούθηση συνεχώς»

Mumia Abu-Jamal: Black Lives Matter και αστυνομική βία (συνέντευξη)

Αξιοποιήστε την αλήθεια για να ανοίξτε μάτια και μυαλά για να δουν την πραγματική φύση του κράτους, πάντα χρησιμοποιεί το «δίκαιο» του σαν εργαλείο καταπίεσης. Πρέπει να καταλάβουμε πως το κράτος είναι έγκλημα μίσους εναντίον των φτωχών, των καταπιεσμένων, των μαύρων, των λατίνων κλπ. Τα κινήματα ξεπηδούν από την ανάγκη, από το αίσθημα πως πια δεν υπάρχει τίποτα να χαθεί, από την βεβαιότητα πως το κράτος τους πρόδωσε χθες, τους προδίδει σήμερα και θα τους προδώσει αύριο, το κράτος δεν είναι η λύση είναι το πρόβλημα για αυτό πρέπει να δημιουργήσουν και να επεκτείνουν το χώρο για να ορθώσουν αντίλογο. Η ιστορία προσφέρει μια ατελείωτη πηγή ανθρώπινης εμπειρίας που οι άνθρωποι, οι κοινότητες και τα κινήματα μπορούν να αντλήσουν και να κινηθούν προς το μέλλον, εξηγεί γιατί το σήμερα είναι έτσι όπως είναι και δίνει ιδέες για το πως να μεταμορφώσεις το αύριο.

Joris Leverink: Το θρυμματισμένο δημοκρατικό προσωπείο του νεοφιλελευθερισμού

Το πιθανότερο είναι πως όχι. Όταν θα σκεφτόμαστε τη δεκαετία του 2010. Θα θυμόμαστε τους διαδηλωτές στους δρόμους, τους πολέμους που ερημώνουν τη Μέση Ανατολή και αναγκάζουν ολόκληρους πληθυσμούς να αφήνουν τα σπίτια και τις πατρίδες πίσω τους, και τα εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο το κόσμο που ρισκάρουν τις ζωές τους για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τα προς το ζην κάπου αλλού. Θα θυμόμαστε τις ξενοφοβικές επιθέσεις, τους ρατσιστές πολιτικούς, τη λογοκρισία και τη καταστολή. Ίσως περισσότερο από κάθε τι άλλο θα κοιτάμε με δυσπιστία, ανίκανοι να καταλάβουμε πως στεκόμασταν άπρακτοι κοιτώντας την αργή αλλά σταθερή καταστροφή του πλανήτη μας – καθώς καίγαμε, σκάβαμε και κόβαμε τυφλά ξεπερνώντας το σημείο χωρίς επιστροφή. Η τουρκική περίπτωση μας δείχνει τι παραμονεύει πίσω από το παραμύθι του προσωπείου του νεοφιλελευθερισμού και τι συμβαίνει όταν η αυταρχική του φύση επανέρχεται στο προσκήνιο. Η υιοθέτηση του νεοφιλελευθερισμού από την Τουρκία ως την κατευθυντήρια της αρχή από τη μια επέτρεψε στην πολιτική και οικονομική ελίτ να χτίσουν, στοιχηματίσουν, ισοπεδώσουν και να φιλονικήσουν όσο τραβάει η όρεξη τους και από την άλλη δημιούργησε ένα προπέτασμα καπνού υψηλών ρυθμών ανάπτυξης και κερδοφόρων επενδύσεων που επέτρεψαν να μείνουν όλα ίδια δίχως εξωτερικές παρεμβάσεις. Το νεοφιλελεύθερο κράτος μετατρέπεται σε μια όλο και πιο εξουσιαστική οντότητα στις διαταγές της κυβερνώσας ελίτ της. Αν τώρα αυτή η ελίτ τυχαίνει να είναι ξενόφοβοι λαϊκιστές με μια αυταρχική προδιάθεση, δεν θα αργήσει να βρεθεί η χώρα να ατενίζει την άβυσσο.

Jacques Rancière: Αντιπροσώπευση εναντίον δημοκρατίας (συνέντευξη)

Ο όρος «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» είναι περισσότερο από ασαφής. Στον πυρήνα της είναι ολιγαρχικό σύστημα, όχι δημοκρατικό. Στην Γαλλία η ολιγαρχία αυτή έχασε την νομιμοποίηση της, όταν έγινε σαφές πως οι πεφωτισμένοι ιδιοκτήτες γης αντιπροσώπευαν μόνο τα συμφέροντα της ιδιοκτησίας. Η ολιγαρχία έγινε σιγά σιγά μια τάξη πολιτικών που δεν αντιπροσωπεύουν παρά μόνο το σύστημα το ίδιο.