Pyotr Kropotkin: Η οργανωμένη εκδίκηση που ονομάζεται «Δικαιοσύνη»

Το Κράτος και η εξέλιξη της Εκδίκησης, που ονομάζεται Δικαιοσύνη, είναι συγγενικοί θεσμοί – γεννώντας ο ένας τον άλλο, στηρίζοντας ο ένας τον άλλο, πως ιστορικά είναι ένα. Μια στιγμή όμως ήρεμης σκέψης αρκεί για να καταλάβει κανείς πώς και οι δυο θεσμοί αλληλεξαρτούνται, πώς και οι δύο έχουν κοινή καταγωγή την ίδια ιδέα: την Εξουσία που φροντίζει την ασφάλεια της κοινωνίας και που επιβάλει την εκδίκηση πάνω σε εκείνους που παραβαίνουν τους θεσπισμένους κανόνες ή νόμους. Εάν αναγνωρίζετε την ύπαρξη των δικαστών, ως ειδικά επιλεγμένα μέλη της κοινωνίας, επιφορτισμένα με την φροντίδα της εφαρμογής των κωδικοποιημένων παραδόσεων, ανεξάρτητα από ποιους επιλέγονται ή εκλέγονται, – έχετε το σπόρο του Κράτος. Η αποκαλούμενη Δικαιοσύνη είναι ένα απομεινάρι από τη προηγούμενη δουλοπαροικία που βασίζεται, για το συμφέρον των προνομιούχων τάξεων, στο Ρωμαϊκό νόμο και στις ιδέες της θείας Εκδίκησης. Στην ιστορία της κοινωνίας, η οργάνωση της Εκδίκησης με το όνομα της Δικαιοσύνης γειτονεύει με το Κράτος, συνεπάγεται το ένα το άλλο, γεννήθηκαν μαζί, άκμασαν μαζί και είναι καταδικασμένα να παρακμάσουν μαζί. Μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς δικαστές στην κοινωνία, όπως μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς αφεντικά στην παραγωγή.

Advertisements

Witney Seibold: Δέκα χρόνια μετά το 300 είναι πιο κακόβουλο από ποτέ

Σήμερα, η ακροδεξιά έχει πιο δυνατή φωνή από ότι είχε εδώ και πολύ καιρό, που σε κάποιους, είναι κάτι σαν ανακούφιση. Η τωρινή κυβέρνηση κηρύσσει μια ρητορική ατομικής δύναμης, στρατιωτικής ισχύος, και απόρριψης των μεταναστών. Ακόμη πιο μεγαλόφωνα από ποτέ, έχουμε μια κυβέρνηση, έχουμε μια κυβέρνηση που επιβεβαιώνει το κοινό πως ο απόλυτος απομονωτισμός ως φιλοσοφία ζωής είναι κάτι το θετικό, και πως πρέπει να προετοιμαστούμε για να «υπερασπιστούμε τα σύνορα μας» από «κακούς τύπους». Όλα αυτά μπορεί να είναι ακαδημαϊκά στον σύγχρονο αμερικάνικο πολιτικό διάλογο, αλλά μια ταινία σαν το 300 μπορεί να ρίξει λίγο φως στο σκοτεινό άκρο που μπορεί να πάρει αυτή η μορφή σκέψης. Μπορούμε να είμαστε μια τέλεια πολιτεία, ακριβώς όπως στο 300, αρκεί να απορρίψουμε τη συμπόνοια («χιονονιφάδα!»), η διαφήμιση της γενετικής ανωτερότητας (a la «alt-right»), και να διασφαλίσουμε πως οι Πέρσες θα μείνουν μακριά, πολύ μακριά από εμάς

Cory Doctorow: Στο έλεος των αλγορίθμων

Η προτεινόμενη αλλαγή στην Οδηγία για τα Πνευματικά Δικαιώματα της ΕΕ θα έρθει προς ψήφιση στην επιτροπή στις 20 ή 21 Ιουνίου και στο κοινοβούλιο είτε αρχές Ιουλίου ή τέλη Σεπτεμβρίου. Ενώ η οδηγία διορθώνει κάποια μακροχρόνια προβλήματα με τις ευρωπαϊκές οδηγίες, δημιουργεί πολύ, πολύ μεγαλύτερα: προβλήματα τόσο μεγάλα που απειλούν να καταστρέψουν το ίδιο το διαδίκτυο. Τα Άρθρα 13 και 11 είναι εντελώς άστοχα, κακογραμμένα, ανεφάρμοστα – και επικίνδυνα. Η παράπλευρη ζημιά που θα επιβάλουν σε κάθε πεδίο της δημόσιας ζωής δεν είναι ασήμαντη. Το Διαδίκτυο, εν τέλει, είναι αδιάσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής εκατομμυρίων Ευρωπαίων και ένας μεγάλος αριθμός ιστότοπων και υπηρεσιών θα επηρεαστούν ανεπανόρθωτα από το Άρθρο 13. Η Ευρώπη δεν έχει το περιθώριο να θέσει την εκπαίδευση, την εργασία, την οικογενειακή ζωή, την δημιουργικότητα, τις συναλλαγές, τις διαμαρτυρίες και την πολιτική, και χιλιάδες άλλες δραστηριότητες στο έλεος αλγοριθμικών φίλτρων.

Helin Dirik: Μάγισσα, πουτάνα, φόνισσα. Διαπόμπευση, στοχοποίηση και άλλα εργαλεία της πατριαρχίας

Η πατριαρχία δεν επιζεί απλά και μόνο σε δομές που είναι πέρα από την επιρροή και τον έλεγχο μας. Στην πραγματικότητα, η πατριαρχική νοοτροπία είναι τέτοια που περνά μέσα στις κοινωνίες από γενιά σε γενιά, και που αλλάζει το χαρακτήρα της ανάλογα με τον ιστορικό τόπο και χρόνο. Όταν κοιτάμε στα ιδεολογικά και στα ψυχολογικά μέσα του πολέμου, που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον των γυναικών τα τελευταία 5000 χρόνια, μπορούμε να αναγνωρίσουμε συγκεκριμένα μοτίβα, τα οποία μας είναι γνώριμα καθώς τα αντιμετωπίζουμε στη καθημερινότητα μας σήμερα. Για να το ονομάσουμε με σαφήνεια, μιλάμε για μια δαιμονοποίηση των γυναικών, συνοδευόμενη από τη διαπόμπευση και υποτίμηση των γυναικών. Επιπλέον, το πατριαρχικό σύστημα γίνεται αντιληπτό ως φυσικό και θεόσταλτο. Μεταξύ άλλων, το Κουρδικό γυναικείο κίνημα έχει αναλύσει την ιδιαίτερη απεικόνιση θηλυκών χαρακτήρων στη Σουμεριακή, Βαβυλωνιακή, Ινδική και Ελληνική μυθολογία. Μιλά για ένα σημείο καμπής που υπήρξε στις μυθολογίες, ένα σημείο καμπής που κατέστρεψε την εικόνα της λατρείας της Θεάς και άρχισε να αποδίδει σε αυτή καταστρεπτικές ιδιότητες. Από τη στιγμή αυτή η αρχή της πατριαρχικής κοινωνίας είναι ανιχνεύσιμη. Η ιστορία της πατριαρχίας είναι την ίδια στιγμή η ιστορία ενός πολέμου εναντίον στο επαναστατημένο σώμα και το αντιστεκόμενο πνεύμα. Με την γέννηση του καπιταλισμού, ο πόλεμος κατά του επαναστατημένου σώματος εντατικοποιήθηκε όταν προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν και να μετατρέψουν κάθε δημιουργική, χρήσιμη ενέργεια του ανθρώπου σε εργατική δύναμη. Η αντίστασή αντιμετωπίστηκε με ταπείνωση και διαπόμπευση. Η διαπόμπευση, η ταπείνωση και η κατηγορία είναι τα μέσα του πολέμου που η σεξιστική κοινωνία χρησιμοποιεί σε κάθε πτυχή της ζωής. Τα αισθήματα της ντροπής και ενοχής λειτουργούν για να σπάσουν το ηθικό της γυναίκας, να υποτάξουν την (συλλογική) αντίσταση της και να αποδυναμώσουν την αυτοπεποίθηση της.

Kobi Snitz: Δακρυγόνα και Τσάι

Η υποχρέωση των πολιτών να αντιστέκονται στις εγκληματικές πράξεις και τις πολιτικές που διαπράττονται από τις κυβερνήσεις τους, αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο και απαιτεί από τους Ισραηλινούς να κάνουν ό,τι μπορούν για να αντισταθούν στην κυβέρνησή τους. Είναι σημαντικότερο ότι η ηθική υποχρέωση να αντισταθεί κανείς στο τείχος γίνεται προφανής σε οποιονδήποτε έχει γίνει μάρτυρας στο γεγονός ότι αυτό αποκόπτει χωριά και πόλεις ή σε κάποιον που απλά έχει δει τη διαδρομή του σχεδιασμένη σ' έναν χάρτη. Το να κοιτά κανείς αλλού και να αγνοεί τα εγκλήματα που διαπράττονται στο όνομά μας, με τους φόρους μας, από τους φοιτητές που εκπαιδεύουμε ή από εκείνους με τους οποίους κάνουμε ευγενικά παρέα, σημαίνει ότι αυτός έχει χάσει μέρος της ανθρωπιάς του. Αυτό είναι ένα βάρος στο οποίο οι Ισραηλινοί έχουν υποδουλωθεί από φόβο. Υπό την έννοια αυτή, η πράξη της ανυπακοής και της αντίστασης είναι επίσης μια πράξη προσωπικής απελευθέρωσης.

Garance Le Caisne: Ο φωτογράφος που κατέγραψε τα βασανιστήρια του Assad

Είμαι ο Ceasar. Δούλευα για το Συριακό καθεστώς. Ήμουν φωτογράφος για τη στρατιωτική αστυνομία στη Δαμασκό. Θα περιγράψω τη δουλειά μου πριν την Επανάσταση και στη διάρκεια των δυο πρώτων χρόνων της Επανάστασης. Δεν μπορώ να τα συμπεριλάβω όλα, γιατί φοβάμαι πως το καθεστώς μπορεί να είναι σε θέση να με αναγνωρίσει. Φοβάμαι πως θα με βρουν και θα με εξοντώσουν, ή η οικογένεια μου θα υποστεί αντίποινα. Στη Συρία όμως του Assad του Πρεσβύτερου και του Νεότερου υπάρχουν ορισμένα πράγματα για τα οποία δε μιλάς, πράγματα που δε τολμάς να κριτικάρεις ούτε ψιθυριστά στους φίλους και στην οικογένεια σου. Ένα λεκτικό παράπτωμα και μπορεί να καταλήξεις στη φυλακή. Οι φωτογραφίες του Ceasar έδειχναν βασανιστήρια και θάνατο καταγεγραμμένα και καταχωρημένα από το καθεστώς. Αυτή τη φορά το κράτος το ίδιο έλεγε την ιστορία του τρόμου που επέβαλε. Τραβηγμένες στα μπουντρούμια των στρατιωτικών νοσοκομείων, οι εικόνες αυτές είναι αδιαμφισβήτητες αποδείξεις της βαρβαρότητας της εξουσίας. Αντίθετα με τα ερασιτεχνικά βίντεο, γεμάτα από συναίσθημα, που ακτιβιστές υπέρ της ελευθερίας τραβούσαν στους δρόμους των πόλεων, αυτά τα επίσημα έγραφα πάγωναν το αίμα.

Nawal El Saadawi: Το κρυμμένο πρόσωπο της Εύας (απόσπασμα)

Η πρώτη επίθεση που βιώνει το κορίτσι στη κοινωνία είναι η αίσθηση πως οι άνθρωποι δεν την καλωσορίζουν στο κόσμο. Η εκπαίδευση που δέχεται ένα κορίτσι στην Αραβική κοινωνία είναι μια σειρά συνεχόμενων προειδοποιήσεων για πράγματα που υποτίθεται πως είναι βλαπτικά, απαγορευμένα, ντροπιαστικά ή αποκηρυγμένα από τη θρησκεία. Το παιδί έτσι εκπαιδεύεται να καταπιέζει τις ίδιες τις επιθυμίες της, να αδειάσει τον εαυτό της από αυθεντικές, γνήσιες ανάγκες που συνδέονται με τον εαυτό της και να γεμίζει το κενό που προκύπτει εκπληρώνοντας τις επιθυμίες των άλλων. Ένα κορίτσι που έχει χάσει τη προσωπικότητα της, την ικανότητα της να σκέφτεται ανεξάρτητα και να χρησιμοποιεί το δικό της μυαλό, θα κάνει ότι της πουν οι άλλοι και θα γίνει παιχνίδι στα χέρια τους και θύμα των αποφάσεων τους. Ποιοι είναι όμως αυτοί οι άλλοι για τους οποίους μιλάμε; Είναι οι άνδρες της οικογένειας της, και κάποιες φορές και άνδρες έξω από την οικογένεια της έξω από την οικογένεια και με που τυχαίνει να έρθουν σε επαφή μαζί της σε κάποια φάση της ζωής της. Μιας και οι επιθέσεις αυτές συμβαίνουν σε παιδιά ή νεαρά κορίτσια, λησμονιούνται μέσα από τη διαδικασία γνωστή ως «νηπιακή αμνησία». Η αμνησία αυτή όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι ποτέ απόλυτη, μιας και κάτι παραμένει από αυτά θαμμένο στο υποσυνείδητο, και μπορεί να βγει στην επιφάνεια για τον ένα ή τον άλλο λόγο, ή στη διάρκεια μιας ψυχικής ή ηθικής κρίσης.

Michael Moorcock: Starship Stormtroopers

Ο ληστής ήρωας – ο αδικημένος επαναστάτης – γίνεται τόσο συχνά ο πολιτικός τύραννος, και πάντοτε μένουμε άναυδοι! Τέτοιες φιγούρες κάνουν επίκληση στους ανώριμους εαυτούς μας – αυτό που είναι κακό γύρω από αυτούς στη πραγματική ζωή είναι πως είναι συνήθως ανώριμοι, δίχως αυτοσυγκράτηση, επιβιώνοντας συχνά με τη «γοητεία» τους. Η φαντασία τους επιτρέπει να παραμείνουν, όπως ο Ζορό ή ο Ρομπέν των Δασών, αιώνια χαρισματικοί. Στην πραγματικότητα πολύ συχνά είναι οι μικροκαμωμένοι, φανατικοί άνθρωποι με παρουσιαστικό και ύφος νευρωτικού λογιστή που έρχονται στην εξουσία ενώ οι πραγματικοί ήρωες, αν είναι τυχεροί, πεθαίνουν δοξασμένα, αφήνοντάς μας να ανακαλύψουμε πως ενώ τους ακολουθούσαμε, τους αντιγράφαμε, ένας νέος Τσάρος έβαλε τον εαυτό του σε θέση εξουσίας και ο Τρόμος επέστρεψε ενώ χρησιμοποιούσαμε όλη μας την ενέργεια για να ζήσουμε ένα ρομαντικό ψέμα. Οι ήρωες μας προδίδουν. Με το να τους έχουμε στη πραγματική ζωή, προδίδουμε τους εαυτούς μας. Αναρχικός δεν είναι ένα άγριο ανεξέλεγκτο παιδί, αλλά ένας ώριμος, ρεαλιστής ενήλικας που θέτει ο ίδιος νόμους στον εαυτό του και τους τροποποιεί ανάλογα με την εμπειρία τα ζωής, με μια ερμηνεία του κόσμου. Ένας «επαναστάτης» δεν χρησιμοποιεί την «επαναστατική γοητεία» για να κατευνάσει την εξουσία (το οποίο κάνουν οι επαναστάτες ήρωες σε όλες αυτές τις τυπικές ιστορίες). Πάντα υπάρχει η καταθλιπτική στιγμή που ο Ρομπέν των Δασών βγάζει το καπέλο με σεβασμό μπροστά στο Βασιλιά Ριχάρδο, έχοντας κοπανήσει τον αντίπαλο βασιλιά.

Robert Fisk: Συνενοχή και συμμετοχή, ντόπιοι πληθυσμοί και γενοκτονίες

Πως οργανώνεις μια πετυχημένη γενοκτονία – στη τουρκική Αρμενία έναν αιώνα πριν, στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη στα 1940, ή στην Μέση Ανατολή σήμερα; Μια αξιοπρόσεχτη έρευνα από έναν νεαρό ερευνητή του Χάρβαρντ – που εστιάζει στη σφαγή των Αρμενίων σε μια Οθωμανική πόλη πριν από 103 χρόνια – δείχνει πως η απάντηση είναι απλή: μια γενοκτονική κυβέρνηση πρέπει να έχει τη τοπική υποστήριξη από κάθε πτυχή της αξιοπρεπούς κυβέρνησης: εφοριακοί, δικαστές, εισαγγελείς, κατώτεροι αστυνομικοί υπάλληλοι, ιερείς, δικηγόροι, τραπεζίτες και, το πιο επώδυνο, οι γείτονες των θυμάτων. Η εθνοκάθαρση, η γενοκτονία, οι μαζικές σεκταριστικές σφαγές μπορεί να καθοδηγούνται από τη Κωνσταντινούπολή, το Βερολίνο ή τη Μοσούλη. Οι εγκληματίες πολέμου όμως χρειάζονται τους ντόπιους πληθυσμούς για να ολοκληρώσουν τα σχέδια τους ή – για να χρησιμοποιήσουμε μια παλιά Γερμανική έκφραση – «να δώσουν ένα χέρι για να σπρώξουν το τροχό».

Shaunagh Connaire: «Τα καλά κορίτσια δε πηδιούνται», η μάχη για το δικαίωμα στην έκτρωση

Δεν έκανα ποτέ έκτρωση, αλλά στα 20 μου μια πολύ αγαπημένη φίλη χρειάστηκε μια. Μιλήσαμε για τις επιλογές της σε μια μυστική συνάντηση ένα σκοτεινό δρόμο του Δουβλίνου. Ήταν στην έκτη εβδομάδα κύησης και αποφάσισε το τερματισμό της. Έκλεισε εισιτήρια για την Αγγλία, πήρε δυο μέρες άδεια από τη δουλειά και δε ξαναμιλήσαμε για αυτό για 12 χρόνια. Κοιτώντας πίσω, αυτή ήταν η στιγμή που έγινα άνευ όρων και απόλυτα υπέρ του δικαιώματος της επιλογής. Μπορεί να μην ήξερα ποια τροπολογία του ιρλανδικού συντάγματος ανάγκασε τη φίλη μου να ανέβη στο αεροπλάνο εκείνη τη μέρα, ήξερα όμως πως κάτι ήταν πολύ λάθος στο τρόπο που η χώρα μας συμπεριφέρονταν σε αυτό το «καλό κορίτσι», τη φίλη μου, που έκανε μια πολύ δύσκολη επιλογή. Δεν είχε βιαστεί, δεν είχε μάθει ότι το έμβρυο δεν θα επιζούσε έξω από τη μήτρα. Δεν ήταν έτοιμη να γίνει μητέρα. Σαν κάτοχος του σώματος της, και υπεύθυνη για τη ζωής της, η απόφαση ήταν δικαιωματικά δική της. Εγκαταλείφθηκε όμως, εξοστρακισμένη, και νιώθοντας πως είχε γίνει μια από τις εξαγωγές ντροπής της Ιρλανδίας.