Sean Guynes: Η Σεξουαλική Βία στον Αναρχικό των Δυο Κόσμων της Ursula Le Guin

Όπως και σε μεγάλο μέρος της φαντασίας της Le Guin, ο Αναρχικός των Δυο Κόσμων είναι αναθεώρηση ενός παραδοσιακού είδους, στην προκειμένη περίπτωση της ουτοπίας, αν και εδώ υπονομεύει την παραδοσιακή αφήγηση της ουτοπίας διανθίζοντας την με ασάφειες, αναγνωρίζοντας ότι η ουτοπία δεν είναι ένα τελικό προϊόν αλλά μόνιμη, συνεχιζόμενη επανάσταση. Στον Αναρχικό των Δυο Κόσμων, αντί να φανταστεί πως η ουτοπική της κοινωνία έχει εξαλείψει τις προκαταλήψεις της προς τις γυναίκες, οι οποίες προκύπτουν από τις θεωρούμενες κοινωνικές ή βιολογικές διαφορές, «η Le Guin καταβάλλει ιδιαίτερες προσπάθειες για να απεικονίσει [την ψευδαίσθηση παρά την πραγματικότητα] μιας μη-σεξιστικής ουτοπίας». Για την στήριξη του επιχειρήματός μου, χρησιμοποιώ την έννοια του «εμπορεύσιμου ερωτισμού» – δηλαδή, το ερωτικό ως θέμα στο μυθιστόρημα που εξαρτάται από την εμπορευματοποίηση, την ανταλλάξιμοτητα και την υλικότητα του σεξ. Μέσα από το φακό του εμπορεύσιμου ερωτισμού που μπορεί να διαδοθεί, είναι δυνατόν να δούμε στον Αναρχικό των Δυο Κόσμων τη θέση πως οι επαναστατικές αλλαγές των πολιτικών και οικονομικών συστημάτων δεν είναι αρκετά από μόνα τους για την κατάργηση της ιεραρχίας των φύλων. Μελετημένο με αυτό τον τρόπο, στο πολιτικό κέντρο του Αναρχικού των Δυο Κόσμων είναι η πιο ανησυχητική σκηνή του μυθιστορήματος, μια πράξη σεξουαλικής βίας που διαπράττεται από έναν αναρχικό που θεωρητικά είναι μακριά από τέτοιες τις ενέργειες αυτές.

Alex DiBranco: Η Πρώτη Αντιφεμινιστική Σφαγή

Στις 6 Δεκεμβρίου 1989, ένας 25χρονος άνδρας, ο Marc Lépine, σκότωσε 14 γυναίκες και τραυμάτισε 10 περισσότερες στο Πολυτεχνείο του Μόντρεαλ, λέγοντας στα θύματα του πως «πολεμούσε το φεμινισμό». Έγραψε σε ένα σημείωμα πως το κίνητρο του ήταν «πολιτικό», «Επειδή αποφάσισα να στείλω τις Φεμινίστριες, που κατέστρεφαν πάντοτε τη ζωή μου, στο Δημιουργό τους». Ο Lépine είχε κάνει προηγουμένως αίτηση εγγραφής που είχε απορριφθεί από τη σχολή. Η επίθεση φαίνεται πως είναι η πρώτη καταγεγραμμένη μαζική δολοφονία που κίνητρό της είναι αποκλειστικά αντιφεμινιστικό μίσος, αλλά τα πιστεύω του έδειχνα μια αναπτυσσόμενη ήδη ιδεολογία που θα μπορούσε να γεννήσει μελλοντικούς δράστες μαζικών δολοφονιών. Στο σημείωμα του, ο Lépine κατάγγελλε τις φεμινίστριες επειδή «ήθελαν να κρατήσουν τα προνόμια των γυναικών… ενώ θα άρπαζαν για τους εαυτούς τους εκείνα των ανδρών» – μια οπτική που ταυτίζεται έντονα με την ιδεολογία των δικαιωμάτων των ανδρών (που κάποιες φορές αποκαλείται «μασκουλινισμός», (masculinism)), που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ και τον Καναδά μετά την επιτυχία του γυναικείου κινήματος την δεκαετία του 1970. Οι ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ανδρών θεωρούν τους εαυτούς τους ως θύματα του φεμινιστικού κινήματος, λέγοντας πως οι επιτυχίες των γυναικών γίνονται εις βάρος των ανδρών.

bell hooks: Κατανοώντας την Πατριαρχία

Η πατριαρχία είναι η πιο απειλητική κοινωνική νόσος που επιτίθεται στο ανδρικό σώμα και πνεύμα στην κοινωνία μας. Ωστόσο οι περισσότεροι άνδρες δεν χρησιμοποιούν την λέξη «πατριαρχία» στην καθημερινότητα τους. Οι περισσότεροι άνδρες δεν σκέφτονται ποτέ για την πατριαρχία – τι σημαίνει, πως δημιουργείται και διατηρείται. Πολλοί άνδρες στη χώρα μας δεν μπορούν να συλλαβίσουν ή να προφέρουν σωστά την λέξη αυτή. Η λέξη «πατριαρχία» απλά δεν είναι μέρος της κανονικής καθημερινής σκέψης και ομιλίας. Οι άνδρες που έχουν ακούσει και ξέρουν την λέξη την συσχετίζουν με την απελευθέρωση των γυναικών, με τον φεμινισμό, και έτσι την θεωρούν άσχετη με τις δικές τους εμπειρίες. Ανεβαίνω στο βήμα διαλέξεων μιλώντας για την πατριαρχία για περισσότερο από τριάντα χρόνια. Είναι μια λέξη που χρησιμοποιώ καθημερινά, και άνδρες που με ακούν να την χρησιμοποιώ με ρωτάνε συχνά τι εννοώ με αυτή. Συχνά χρησιμοποιώ την φράση «ιμπεριαλιστική λευκή σοβινιστική καπιταλιστική πατριαρχία» για να περιγράψω τα αλληλένδετα πολιτικά συστήματα που είναι το θεμέλιο των πολιτικών της χώρας μας. Από αυτά τα συστήματα εκείνο που μαθαίνουμε καλύτερα μεγαλώνοντας είναι το σύστημα της πατριαρχίας, ακόμη και αν δεν γνωρίζουμε τη λέξη, επειδή οι πατριαρχικοί έμφυλοι ρόλοι μας δίνονται ως παιδιά και μας δίνεται συνεχής καθοδήγηση για τον τρόπο που μπορούμε καλύτερα να εκπληρώσουμε αυτούς τους ρόλους. Η πατριαρχία είναι ένα πολιτικοκοινωνικό σύστημα που θεωρεί ότι τα αρσενικά είναι εγγενώς επικρατούντα, ανώτερα στα πάντα και όλα τα άλλα θεωρούνται αδύναμα, ιδιαίτερα τα θηλυκά, και έχουν το δικαίωμα να κυριαρχούν και να κυβερνούν πάνω στους αδύναμους και να διατηρούν αυτή την κυριαρχία μέσα από διάφορες μορφές τρομοκρατίας και βίας.

Amanda Hess: Γιατί το Διαδίκτυο δεν Είναι Φιλόξενο για τις Γυναίκες

Όταν οι αρχές αντιμετωπίζουν το Διαδίκτυο σαν τη χώρα του παραμυθιού, έχει βαθιές επιπτώσεις στην διερεύνηση και την αντιμετώπιση των ιντερνετικών απειλών. Οι ποινικοί νόμοι για τις απειλές απαιτούν το θύμα να αισθάνεται ποινικών απειλών σε γενικές γραμμές απαιτούν το θύμα να βιώνει χειροπιαστό, άμεσο και συνεχή φόβο. Στην πολιτεία μου, την Καλιφόρνια, μια απειλή πρέπει να είναι «αμετάκλητα, δίχως όρους, άμεση και ειδική» και να μεταφέρουν μια «βαρύτητα σκοπού και μια άμεση προοπτική εκτέλεσης της απειλής» για να θεωρηθεί έγκλημα. Αν η αστυνομία δεν γνωρίζει αν αυτός που παρενοχλεί ζει στη διπλανή πόρτα ή στην Νεμπράσκα, είναι ευκολότερο για αυτούς να κατηγοριοποιήσουν την απειλή ως μη άμεση. Όταν αντιμετωπίζουν μια απειλή ως αγορίστική φάρσα, η συνέπεια είναι πως η απειλή παύει να είναι εγκληματική παράβαση.

Irina Astashkevich: Το Τέλειο Όπλο. Ο Μαζικός Βιασμός ως Δημόσιο Θέαμα

Στο πλαίσιο μιας βίαιης σύγκρουσης όπως οι πόλεμοι ή οι εξεγέρσεις, υπάρχει ένας τύπος βίας εκτός της δολοφονικής, που δεν στοχεύει να επιτύχει το θάνατο ενός εχθρού ως κύριο σκοπό, αλλά στοχεύει στο να καταστρέψει τον ίδιο το πυρήνα του ανθρώπινου όντος – του ικανού ίδιου – ενώ κρατά το σώμα ζωντανό. Η σκλαβιά, ο βασανισμός, και ο βιασμός κλέβουν από το θύμα την ικανότητα να ελέγξει τις πράξεις του και το σώμα του, και έχει στόχο να προκαλέσει ένα πόνο που είναι συνεχής. Συχνά, η σκλαβιά, τα βασανιστήρια, και ο βιασμός είναι αλληλένδετα, και χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα, και η διάκριση μεταξύ των τριών μπορεί να γίνει δύσκολη. Θεωρητικά, τα βασανιστήρια και η σκλαβιά δεν έχουν ως βάση το φύλο, και μπορεί να έχουν πρακτικούς σκοπούς, όπως η απόσπαση εργασίας ή και πληροφοριών, αν και αυτό δεν είναι προϋπόθεση. Ο βιασμός, ανεξάρτητα από την ταυτότητα του θύματος, είναι πάντοτε έμφυλο έγκλημα, που δεν έχει και δεν μπορεί να έχει πρακτικούς σκοπούς, αλλά μπορεί να προκαλέσει μέγιστο πόνο στα θύματα, στο κοινό που παρακολουθεί, και στην ευρύτερη κοινωνία.

Marisa Peters: Το Gaslighting με Εμπόδισε από το να Καταλάβω το Βιασμό μου

Έπρεπε να αρχίσω από την αρχή ξανά. Έπρεπε να μάθω από την αρχή όσα είχα μάθει για το βιασμό και τη συγκατάθεση, για τη θρησκεία με την οποία ήμουν τόσο δεμένη, για το σεξ και για τον ορισμό της δύναμης. Βλέπω αυτές τις τρύπες σε οργανωμένη θρησκεία, στην εκπαίδευση, στη γονική φροντίδα. Έχουμε κάνει τα παιδιά μας να σιωπούν. Τους έχουμε διδάξει ότι πρέπει να αποτρέψουν τη δική τους κακοποίηση ακολουθώντας τους ίδιους τους κανόνες που την διαιωνίζουν, αντί να τους διδάσκουμε να μην εκμεταλλεύονται τους άλλους. Χρησιμοποιήσαμε το gaslighting για να δημιουργήσουμε άγνοια, για να διαιωνίσουμε τη βία, για να σιωπήσουμε την ανταπόκριση και να προστατέψουμε τους κακοποιούς. Η αίσθηση του καθήκοντός σας να προστατεύσετε την αθωότητα των παιδιών σας, θα έχει κόστος. Έχω γράψει και ξαναγράψω αυτό το κομμάτι τόσες πολλές φορές προσπαθώντας να σιγουρευτώ ότι δεν βγάζει υπερβολική αυτολύπηση, ή πολύ απόμακρο επειδή ένα θύμα βιασμού υποτίθεται ότι ενεργεί με συγκεκριμένο τρόπο, να νιώθει με συγκεκριμένο τρόπο. Ακόμα αισθάνομαι τη πίεση να παραμείνω ήσυχη, ώστε να μην παρεξηγηθώ. Αλλά δεν θα το κάνω.

Kim Kelly: #KillTheKing, όταν το Heavy Metal συνάντησε το #MeToo

Όταν είσαι κομμάτι μιας σκηνής για πάνω από δέκα χρόνια, όλα αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν απλά συσσωρεύονται και αναρωτιέσαι, «Αυτός είναι ο τρόπος που πρέπει να μου φέρονται; Θέλω να ζήσω έτσι όλη μου τη ζωή;». Και θύμωσα ακόμη πιο πολύ. Είδα όλο το σεξισμό και το μισογυνισμό μέσα στη σκηνή και τους ανθρώπους να τον δέχονται, επειδή, «Έτσι είναι τα πράγματα, δεν με νοιάζει». Λοιπόν, εγώ πρέπει να νοιαστώ, επειδή είναι η ζωή μου. Νεύριασα πραγματικά, και βρήκα και άλλες γυναίκες που επίσης ήταν πραγματικά θυμωμένες, και τώρα είμαστε θυμωμένες όλες μαζί!. Το metal πάντοτε σήμαινε να πηγαίνεις ενάντια στο ρεύμα.

Benjamin Winterhalter: Ο Εμπορεύσιμος Μισογυνισμός του James Bond

Ο James Bond, ένας λογοτεχνικός χαρακτήρας κατασκόπου, δημιουργήθηκε το 1953 από το συγγραφέα και πρώην αξιωματικό πληροφοριών του ναυτικού Ian Fleming, με την πρώτη του εμφάνιση να είναι στο Casino Royale. Ο Fleming ήθελε ο Bond να είναι ένας «ιδιαίτερα βαρετός, συνηθισμένος άνθρωπος στον οποίο συνέβαιναν πράγματα», και επέλεξε το όνομα James Bond εξαιτίας της ανιαρότητας του, όπως είπε στο περιοδικό New Yorker το 1962. Όχι μόνο ο Bond είναι βαρετός, ζει την ίδια ιστορία ξανά και ξανά. Όπως ο κριτικός κινηματογράφου και σκηνοθέτης τηλεοπτικών σποτ Drew Moniot σημείωνε σε ένα άρθρο του για το περιοδικό Journal of the University Film Association το 1976, η σειρά ταινιών του Bond οφείλει την επιτυχία της στην επαναλαμβανόμενη συνταγή τους. κάθε ταινία ακολουθεί την ίδια βασική δομή πλοκής – μια σκηνή πριν τους τίτλους αρχής, τίτλοι αρχής, εισαγωγική σκηνή δράσης, συνάντηση με τον/την M και τον Q, μετά ταξίδι σε κάποιο εξωτικό προορισμό για μια τρελή περιπέτεια – προσθέτοντας σε αυτή ότι τεχνολογικό, πολιτισμικό και στιλιστικό στοιχείο είναι της μόδας εκείνη τη χρονιά. Η ουσία όλων αυτών, εξηγεί ο Moniot, είναι να προσφέρει παρηγοριά με το να είναι ακριβώς το ίδιο, δείχνοντας «πως το υπάρχον κοινωνικό σύστημα μπορεί να ακόμη καθαριστεί παρά να απορριφθεί».

Girolamo De Michele: Φασίστες, Μπάτσοι και μια Εντολή Άνωθεν. Ο Βιασμός της Franca Rame

Στις 9 Μαρτίου 1973 η Franca Rame απάχθηκε από πέντε άντρες και την έβαλαν με τη βία σε ένα κλειστό φορτηγό όπου την βασάνισαν και τη βίασαν. Η Franca, κατάφερε να μιλήσει για αυτή την επίθεση σε ένα μονόλογο που με τίτλο «Lo Stupro» (Ο Βιασμός), που περιλαμβάνονταν στη παράσταση «Tutta Casa, Letto e Chiesa» (Όλο Σπίτι, Κρεβάτι κι Εκκλησία). Για μεγάλο διάστημα η Franca έλεγε πως εμπνεύστηκε την ιστορία από μια ιστορία στις ειδήσεις, δίχως να αποκαλύπτει πως ήταν στη πραγματικότητα το θύμα του βιασμού. Το βράδυ της 9ης Μαρτίου 1975, ακούγοντας για το βιασμό, κάποιος πανηγύρισε στο Μιλάνο – ο Στρατηγός Palumbo, διοικητής του τάγματος Παστρένγκο. «Τα νέα του βιασμού της Rame έγιναν δεκτά με ξέφρενες επευφημίες στο στρατώνα, ο διοικητής ήταν περιχαρής σαν να είχε ολοκληρώσει με επιτυχία μια στρατιωτική επιχείρηση. Όχι, ακόμα περισσότερο…».

Jessica Knoll: Τι Ξέρω

Ο πρώτος άνθρωπος που μου είπε πως με βίασαν ομαδικά ήταν μια ψυχοθεραπεύτρια, επτά χρόνια μετά το συμβάν. Ο δεύτερος ήταν η λογοτεχνική πράκτοράς μου, πέντε χρόνια αργότερα, μόνο δεν μιλούσε για μένα. Μίλησε για την Ani, την πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματός μου, Luckiest Girl Alive, που είναι έργο μυθοπλασίας. Αυτό όμως που έχω κρατήσει κρυφό, μέχρι σήμερα, είναι πως η πηγή έμπνευσής του δεν είναι.