Sean Guynes: Η Σεξουαλική Βία στον Αναρχικό των Δυο Κόσμων της Ursula Le Guin

Όπως και σε μεγάλο μέρος της φαντασίας της Le Guin, ο Αναρχικός των Δυο Κόσμων είναι αναθεώρηση ενός παραδοσιακού είδους, στην προκειμένη περίπτωση της ουτοπίας, αν και εδώ υπονομεύει την παραδοσιακή αφήγηση της ουτοπίας διανθίζοντας την με ασάφειες, αναγνωρίζοντας ότι η ουτοπία δεν είναι ένα τελικό προϊόν αλλά μόνιμη, συνεχιζόμενη επανάσταση. Στον Αναρχικό των Δυο Κόσμων, αντί να φανταστεί πως η ουτοπική της κοινωνία έχει εξαλείψει τις προκαταλήψεις της προς τις γυναίκες, οι οποίες προκύπτουν από τις θεωρούμενες κοινωνικές ή βιολογικές διαφορές, «η Le Guin καταβάλλει ιδιαίτερες προσπάθειες για να απεικονίσει [την ψευδαίσθηση παρά την πραγματικότητα] μιας μη-σεξιστικής ουτοπίας». Για την στήριξη του επιχειρήματός μου, χρησιμοποιώ την έννοια του «εμπορεύσιμου ερωτισμού» – δηλαδή, το ερωτικό ως θέμα στο μυθιστόρημα που εξαρτάται από την εμπορευματοποίηση, την ανταλλάξιμοτητα και την υλικότητα του σεξ. Μέσα από το φακό του εμπορεύσιμου ερωτισμού που μπορεί να διαδοθεί, είναι δυνατόν να δούμε στον Αναρχικό των Δυο Κόσμων τη θέση πως οι επαναστατικές αλλαγές των πολιτικών και οικονομικών συστημάτων δεν είναι αρκετά από μόνα τους για την κατάργηση της ιεραρχίας των φύλων. Μελετημένο με αυτό τον τρόπο, στο πολιτικό κέντρο του Αναρχικού των Δυο Κόσμων είναι η πιο ανησυχητική σκηνή του μυθιστορήματος, μια πράξη σεξουαλικής βίας που διαπράττεται από έναν αναρχικό που θεωρητικά είναι μακριά από τέτοιες τις ενέργειες αυτές.

Alex DiBranco: Η Πρώτη Αντιφεμινιστική Σφαγή

Στις 6 Δεκεμβρίου 1989, ένας 25χρονος άνδρας, ο Marc Lépine, σκότωσε 14 γυναίκες και τραυμάτισε 10 περισσότερες στο Πολυτεχνείο του Μόντρεαλ, λέγοντας στα θύματα του πως «πολεμούσε το φεμινισμό». Έγραψε σε ένα σημείωμα πως το κίνητρο του ήταν «πολιτικό», «Επειδή αποφάσισα να στείλω τις Φεμινίστριες, που κατέστρεφαν πάντοτε τη ζωή μου, στο Δημιουργό τους». Ο Lépine είχε κάνει προηγουμένως αίτηση εγγραφής που είχε απορριφθεί από τη σχολή. Η επίθεση φαίνεται πως είναι η πρώτη καταγεγραμμένη μαζική δολοφονία που κίνητρό της είναι αποκλειστικά αντιφεμινιστικό μίσος, αλλά τα πιστεύω του έδειχνα μια αναπτυσσόμενη ήδη ιδεολογία που θα μπορούσε να γεννήσει μελλοντικούς δράστες μαζικών δολοφονιών. Στο σημείωμα του, ο Lépine κατάγγελλε τις φεμινίστριες επειδή «ήθελαν να κρατήσουν τα προνόμια των γυναικών… ενώ θα άρπαζαν για τους εαυτούς τους εκείνα των ανδρών» – μια οπτική που ταυτίζεται έντονα με την ιδεολογία των δικαιωμάτων των ανδρών (που κάποιες φορές αποκαλείται «μασκουλινισμός», (masculinism)), που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ και τον Καναδά μετά την επιτυχία του γυναικείου κινήματος την δεκαετία του 1970. Οι ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ανδρών θεωρούν τους εαυτούς τους ως θύματα του φεμινιστικού κινήματος, λέγοντας πως οι επιτυχίες των γυναικών γίνονται εις βάρος των ανδρών.

Gary Wills: Η Εκπαίδευση μου στην Πατριαρχία

Αλλάξτε τη θέση της γυναίκας και θα δείτε πως έχετε επηρεάσει τις πιο προσωπικές και σημαντικές σχέσεις της ζωής: τη σχέση της γυναίκας προς τον άνδρα, της μητέρα προς το παιδί, της αδερφής προς τον αδερφό, της κόρης προς τους γονείς, της εργαζόμενης προς τους συναδέλφους, και της υπαλλήλου προς τον εργοδότη (και το αντίστροφο). Αυτή η αλλαγή στη θέση των γυναικών που μοιάζει να συνέβη σαν χτες, και ακόμη συμβαίνει σήμερα με ένα επιταχυνόμενο ρυθμό, είναι η πιο βαθιά επανάσταση που μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία. Αντλεί και δίνει ενέργεια σε όλες τις άλλες μεταρρυθμίσεις της εποχής μας. Εν τέλει, το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων περιλαμβάνει μαύρες γυναίκες, το LGBTQ κίνημα αφορά λεσβίες, το κίνημα για τα δικαιώματα των ΑμεΑ αφορά γυναίκες με αναπηρία, οι μεταρρυθμίσεις στην υγεία επηρεάζει τις γυναίκες που προσφέρουν φροντίδα και τα αντικείμενα της φροντίδας τους. Ανυψώστε οποιοδήποτε τμήμα της κοινωνίας μας σε μια πιο δίκαιη θέση και η δικαιοσύνη για τις γυναίκες αποτελεί σίγουρα ζήτημα. Είναι αλλαγή όλων των αλλαγών και το βασικό μέτρο της προόδου μας.

bell hooks: Κατανοώντας την Πατριαρχία

Η πατριαρχία είναι η πιο απειλητική κοινωνική νόσος που επιτίθεται στο ανδρικό σώμα και πνεύμα στην κοινωνία μας. Ωστόσο οι περισσότεροι άνδρες δεν χρησιμοποιούν την λέξη «πατριαρχία» στην καθημερινότητα τους. Οι περισσότεροι άνδρες δεν σκέφτονται ποτέ για την πατριαρχία – τι σημαίνει, πως δημιουργείται και διατηρείται. Πολλοί άνδρες στη χώρα μας δεν μπορούν να συλλαβίσουν ή να προφέρουν σωστά την λέξη αυτή. Η λέξη «πατριαρχία» απλά δεν είναι μέρος της κανονικής καθημερινής σκέψης και ομιλίας. Οι άνδρες που έχουν ακούσει και ξέρουν την λέξη την συσχετίζουν με την απελευθέρωση των γυναικών, με τον φεμινισμό, και έτσι την θεωρούν άσχετη με τις δικές τους εμπειρίες. Ανεβαίνω στο βήμα διαλέξεων μιλώντας για την πατριαρχία για περισσότερο από τριάντα χρόνια. Είναι μια λέξη που χρησιμοποιώ καθημερινά, και άνδρες που με ακούν να την χρησιμοποιώ με ρωτάνε συχνά τι εννοώ με αυτή. Συχνά χρησιμοποιώ την φράση «ιμπεριαλιστική λευκή σοβινιστική καπιταλιστική πατριαρχία» για να περιγράψω τα αλληλένδετα πολιτικά συστήματα που είναι το θεμέλιο των πολιτικών της χώρας μας. Από αυτά τα συστήματα εκείνο που μαθαίνουμε καλύτερα μεγαλώνοντας είναι το σύστημα της πατριαρχίας, ακόμη και αν δεν γνωρίζουμε τη λέξη, επειδή οι πατριαρχικοί έμφυλοι ρόλοι μας δίνονται ως παιδιά και μας δίνεται συνεχής καθοδήγηση για τον τρόπο που μπορούμε καλύτερα να εκπληρώσουμε αυτούς τους ρόλους. Η πατριαρχία είναι ένα πολιτικοκοινωνικό σύστημα που θεωρεί ότι τα αρσενικά είναι εγγενώς επικρατούντα, ανώτερα στα πάντα και όλα τα άλλα θεωρούνται αδύναμα, ιδιαίτερα τα θηλυκά, και έχουν το δικαίωμα να κυριαρχούν και να κυβερνούν πάνω στους αδύναμους και να διατηρούν αυτή την κυριαρχία μέσα από διάφορες μορφές τρομοκρατίας και βίας.

Havin Güneşer: Γυναικοκτονία, ο Ατελείωτος Πόλεμος του Πατριαρχικού Συστήματος

Δίχως ανάλυση της διαδικασίας μέσω της οποίας η γυναίκα νικήθηκε κοινωνικά, κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς τα βασικά χαρακτηριστικά της επακόλουθης ανδροκρατούμενης κοινωνικής κουλτούρας αλλά και επίσης το τι να χτίσει στη θέση της. Δίχως κατανόηση πως η αρρενωπότητα διαμορφώθηκε κοινωνικά, δεν μπορεί κάποιος να αναλύσει το θεσμό του κράτους και έτσι δεν μπορεί να ορίσει με ακρίβεια τον πόλεμο και την κουλτούρα εξουσίας που σχετίζεται με το κράτος. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να τονίζουμε, επειδή είναι αυτό που άνοιξε το δρόμο στην γυναικοκτονία και στην αποικιοποίηση και την εκμετάλλευση των ανθρώπων. Η κοινωνική υποταγή της γυναίκας ήταν η αισχρότερη αντεπανάσταση που πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ο Öcalan σημειώνει πως «το ξίφος του πολέμου που κραδαίνει το κράτος και το χέρι του άνδρα μέσα στην οικογένεια, είναι σύμβολα ηγεμονίας. Ολόκληρη η ταξική κοινωνία, από τα ανώτερα στρώματα ως τα κατώτερα, είναι εγκλωβισμένο μεταξύ του ξίφους και του χεριού».

Amanda Hess: Γιατί το Διαδίκτυο δεν Είναι Φιλόξενο για τις Γυναίκες

Όταν οι αρχές αντιμετωπίζουν το Διαδίκτυο σαν τη χώρα του παραμυθιού, έχει βαθιές επιπτώσεις στην διερεύνηση και την αντιμετώπιση των ιντερνετικών απειλών. Οι ποινικοί νόμοι για τις απειλές απαιτούν το θύμα να αισθάνεται ποινικών απειλών σε γενικές γραμμές απαιτούν το θύμα να βιώνει χειροπιαστό, άμεσο και συνεχή φόβο. Στην πολιτεία μου, την Καλιφόρνια, μια απειλή πρέπει να είναι «αμετάκλητα, δίχως όρους, άμεση και ειδική» και να μεταφέρουν μια «βαρύτητα σκοπού και μια άμεση προοπτική εκτέλεσης της απειλής» για να θεωρηθεί έγκλημα. Αν η αστυνομία δεν γνωρίζει αν αυτός που παρενοχλεί ζει στη διπλανή πόρτα ή στην Νεμπράσκα, είναι ευκολότερο για αυτούς να κατηγοριοποιήσουν την απειλή ως μη άμεση. Όταν αντιμετωπίζουν μια απειλή ως αγορίστική φάρσα, η συνέπεια είναι πως η απειλή παύει να είναι εγκληματική παράβαση.

Emma Goldman: Το Κουκλόσπιτο του Henrik Ibsen

Στο Κουκλόσπιτο ο Ibsen σε ένα θέμα πολύ σημαντικό για αυτόν – το Κοινωνικό Ψέμα και το Καθήκον – αυτή τη φορά όπως παρουσιάζονται στον ιερό θεσμό του σπιτιού και στη θέση της γυναίκας στο χρυσό της κλουβί. Η Nora είναι η αγαπημένη, λατρεμένη γυναίκα του Torvald Helmer. Είναι ένας σπουδαίος άνδρας, αυστηρά τίμιος, με υψηλά ηθικά ιδανικά, και παθιασμένα αφοσιωμένος στη γυναίκα και τα παιδιά του. Με λίγα λόγια, ένας καλός άνθρωπος και ένας αξιοζήλευτος σύζυγος. Σχεδόν κάθε μητέρα θα ήταν περήφανη για ένα τέτοιο γάμο για τη κόρη της, και η τελευταία θα αισθάνονταν τυχερή να γίνει η γυναίκα ενός τέτοιου άνδρα. Η Nora επίσης θεωρεί τον εαυτό της τυχερό. Πράγματι, λατρεύει τον άνδρα της, πιστεύει σε εκείνων βαθιά, και είναι σίγουρη αν ποτέ απειλούνταν η ασφάλεια της, ο Torvald, το είδωλό της, ο θεός της, θα έκανε το θαύμα του.

Linda Gordon: Η Πολιτική της Σεξουαλικής Παρενόχλησης

Η σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι θέμα τρόπων ή στυλ. Είναι μια θεμελιώδης μορφή καταπίεσης και είναι μία από τις πιο διαδεδομένες στην κοινωνία μας. Η ανοχή της είναι εντελώς αντίθετη προς τα συμφέροντα όσων έχουν αφοσιωθεί στην δράση για ελευθερία και ισότητα. Η κατανόηση αυτού του ζητήματος και ο αγώνας εναντίον του μπορούν να προωθηθούν αποτελεσματικά μόνο μέσα στο πλαίσιο μιας συνολικής φεμινιστικής ανάλυσης. Φυσικά πρέπει να χρησιμοποιήσουμε νομικές και πειθαρχικές διαδικασίες κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης οπουδήποτε είναι διαθέσιμες σε εμάς, αλλά πρέπει να αντισταθούμε στη μεταφορά της εξουσίας στο κράτος ή σε άλλα θεσμικά όργανα. Πρέπει να επιμείνουμε στην δυνατότητα να ορίσουμε εμείς τη σεξουαλική παρενόχληση· να καταλάβουμε ότι η μόνη αξιόπιστη προστασία των γυναικών θα είναι η δύναμη του γυναικείου κινήματος και όχι η απειλή επίσημης τιμωρίας. Ως εκ τούτου, ο πρωταρχικός μας στόχος θα πρέπει να είναι να αυξήσουμε τη συνείδηση άλλων γυναικών σχετικά με το είδος αντιμετώπισης που τους αξίζει και την ικανότητά τους να υπερασπίζονται τα «ατομικά» δικαιώματα του άλλης συλλογικά.

Emma Goldman: Ο Πατέρας του August Strindberg

Ο Πατέρας απεικονίζει τη τραγωδία ενός άνδρα και μιας γυναίκας που μάχονται για την κυριότητα του παιδιού τους. ο πατέρας, ένας λοχαγός του ιππικού, είναι ένας διανοούμενος, ένα ελεύθερο μυαλό, ένας άνθρωπος γεμάτος ιδέες. Η γυναίκα του είναι στενόμυαλη, εγωίστρια, και αδίστακτη στις μεθόδους τους μόλις ξυπνήσει ο θυμός της. Οι κριτικοί ανακήρυξαν «Τον Πατέρα» μια εκτροπή του μυαλού του Strindberg, απόλυτα ψεύτικη και διαστρεμμένη. Αυτό όμως γίνεται επειδή δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια. στον Strindberg, ωστόσο, η αλήθεια είναι η πιο επαναστατική του σημασία. Ο Πατέρας περιέχει δυο βασικές αλήθειες. Η Μητρότητα, που έχει εξυμνηθεί, ρομαντικοποιηθεί, και χαιρετιστεί ως ένα υπέροχο πράγμα, στην πραγματικότητα πολύ συχνά είναι η μεγαλύτερη αρνητική επιρροή στη ζωή του παιδιού. Υπάρχει ακόμη μια, το κακό που έχει εντυπωθεί στη γυναίκα από την Εκκλησία και τον Πουριτανισμό πως η σεξουαλική έκφραση δίχως το σκοπό της αναπαραγωγής είναι ανήθικη, είναι μια καταστροφική επιρροή.

Lewis Call: Ο Μεταμοντέρνος Αναρχισμός στα Μυθιστορήματα της Ursula K. Le Guin

Είναι αρκετά εύκολο να εντοπίσεις αναρχικά θέματα στην επιστημονική φαντασία της Ursula K. Le Guin. Οι συχνές της κριτικές για την κρατική εξουσία, σε συνδυασμό με την απόρριψη του καπιταλισμού και την προφανή συμπάθεια της σε εναλλακτικά συστήματα πολιτικής οικονομίας, είναι αρκετά για να την τοποθετήσουν στην ευρύτερη αναρχική παράδοση. Και κάποιες στιγμές, αγκάλιασε ανοιχτά αυτή την παράδοση. Η Le Guin είναι, μεταξύ άλλων, κήρυκας των αναρχικών ιδεών. Η πολιτική φιλοσοφία του αναρχισμού είναι σε μεγάλο βαθμό ένα πνευματικό δημιούργημα του δέκατου ένατου αιώνα, που διατυπώθηκε στην Αγγλία από τον William Godwin, στη Γαλλία από τον Pierre-Joseph Proudhon και στη Ρωσία από τους Peter Kropotkin και Mikhail Bakunin. Ωστόσο, αυτή η ζωντανή πνευματική παράδοση παραμένει ακόμη, σε μεγάλο βαθμό, αόρατη στους καθημερινούς ανθρώπους στις αρχές του 21ου αιώνα. Περιγράφοντας τις αναρχικές ιδέες με τρόπο που ταυτόχρονα είναι πιστός στην αναρχική παράδοση και αντιληπτός στο σύγχρονο κοινό, η Le Guin προσφέρει μια πολύτιμη υπηρεσία. Διασώζει τον αναρχισμό από το πολιτιστικό γκέτο στο οποίο έχει κλειστεί. Παρουσιάζει το αναρχικό όραμα σε ένα κοινό αναγνωστών της επιστημονικής φαντασίας που ίσως να μην άνοιγε ποτέ ένα βιβλίο του Kropotkin. Φέρνει τον αναρχισμό (έστω και ελάχιστα) στην κεντρικό πνευματικό διάλογο. Ωστόσο, η Le Guin, όπως πολλοί άλλοι των οποίων οι αναρχικές απόψεις αναπτύχθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, φαίνεται επίσης να αναγνωρίζει πως αυτό δεν είναι αρκετό. Όπως και ο κλασικός μαρξισμός, ο μοντέρνος αναρχισμός αναπτύχθηκε μέσα στο πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό περιβάλλον του δέκατου ένατου αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, ήταν πολύ λογικό οι αναρχικοί να επικεντρώσουν τις κριτικές τους προσπάθειες στις δίδυμες πηγές καταπιεστικής εξουσίας την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης: το κεφάλαιο και το κράτος. Από τα τέλη του 20ου αιώνα, ωστόσο, αυτός ο παραδοσιακός αναρχισμός είχε γίνει επικίνδυνα ξεπερασμένος.