Mario Sznajder & Zeev Sternhell*: Εθνικοσυνδικαλισμός

Μια από τις βασικές ενδείξεις της διαχωριστικής γραμμής μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς και μεταξύ επαναστατικού συνδικαλισμού και φασισμού (περνώντας μέσα από τον εθνικοσυνδικαλισμό) ήταν το είδος της επανάστασης που ήθελαν κάποιοι συνδικαλιστές θεωρητικοί να δημιουργήσουν. Όπως ισχύει σχεδόν πάντοτε, η διαλεκτική των στόχων και των μέσων καθόριζε το βαθμό στον οποίο μπορούσε να ξεπεραστεί η γραμμή. Στην περίπτωση κάποιου σαν τον De Ambris, που έγινε μαχητικός αντιφασίστας, η σημασία που έδινε στο ιταλικό εθνικό ζήτημα δεν πρέπει να μας τυφλώνει ως προς το ότι θεωρούσε την πραγματική φύση και σκοπό της επανάστασης την κοινωνικοοικονομική αλλαγή. Από τη σκοπιά του, ο ελιτισμός, η ηθική ανωτερότητα, και ο εθνικισμός ήταν απλά λειτουργικά μέσα για την επιτάχυνση της κινητοποίησης της ιταλικής κοινωνίας προς την προετοιμασία μια επανάστασης. Από την άλλη, άλλοι, όπως οι Lanzillo, Orano, Olivetti, και Panunzio, που έγιναν Φασίστες, έβλεπαν την επανάσταση με όρους ηθικής αλλαγής. Πίστευαν πως η μόνη λειτουργία των κορπορατιστικών και παραγωγιστικών μοντέλων ήταν να στηρίξει την διαδικασία που οδηγούσαν στην ηθική επανάσταση που είχε ανάγκη η Ιταλία. Αυτή η ομάδα δέχονταν την σορελιανή ιδέα πως μια κοινωνία, αν το επιθυμεί να αποφύγει το τέλμα και την παρακμή, πρέπει να ζει σε μια κατάσταση μόνιμης αλλαγής – μια αλλαγή που είναι η ουσία της ιστορίας. Πίστευαν πως η ύπαρξη μιας ελίτ, ενεργοποιημένης από την θέληση για κατάκτηση, αυτής της τέλειας έκφρασης του βολονταρισμού, και ασκώντας τις άλλες ιδανικές αρετές του αλτρουισμού και ηρωισμού, ήταν έμφυτη και σίγουρα όχι λειτουργική σε φύση. Περιέγραφαν την επανάσταση τους ως πρώτα και κύρια μια ηθική μετάλλαξη. Μόνο μια ελίτ που είχε περάσει μια αλλαγή πνευματικών αρχών ήταν ικανή, πίστευαν, να δημιουργήσει το κορπορατιστικό-βιομηχανικό σύστημα που θα έφερνε την Ιταλία έξω από το αδιέξοδο στο οποίο είχε βρεθεί λόγω του πολιτικού προοδευτισμού.

Jacques Rancière: Οι Ανόητοι και ο Σοφός

Η ξεροκέφαλη άρνηση δεν είναι το γνώρισμα οπισθοδρομικών μυαλών αλλά μια εκδοχή της κυρίαρχης λογικής, έτσι και η κουλτούρα του μίσους δεν είναι το προϊόν των μη προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων αλλά των λειτουργικών θεσμών μας. είναι μια μέθοδος «διαμόρφωσης ανθρώπων», ένας τρόπος δημιουργίας που ανήκει στη λογική της ανισότητας. Σχεδόν διακόσια χρόνια πριν, ο Joseph Jacotot, στοχαστής της διανοητικής χειραφέτησης, έδειξε πως η αντιχειραφετική παράνοια ήταν η βάση μιας κοινωνίας στην οποία κάθε κατώτερος ήταν ικανός να βρει κάποιον πιο κατώτερο από αυτόν και να απολαύσει την ανωτερότητα του. Μόλις ένα τέταρτο του αιώνα πριν ανέφερα πως η ταύτιση της δημοκρατίας με την συναίνεση παρήγαγε , στη θέση ενός λαού κοινωνικής διαίρεσης, που τώρα αποκαλείται αρχαϊκός, έναν πολύ πιο αρχαϊκό λαό βασισμένο αποκλειστικά στις υποθέσεις του μίσους και του αποκλεισμού. Αντί της ασφάλειας της αγανάκτησης και της περιφρόνησης, τα γεγονότα που χαρακτήρισαν το τέλος της προεδρίας του Donald Trump θα πρέπει να μας σπρώξει να ρίξουμε μια σχετικά πιο προσεκτική ματιά στις μορφές σκέψης που αποκαλούμε ορθολογικές και τις μορφές κοινότητας που αποκαλούμε δημοκρατικές.

Η Νύχτα Που Κράτησε 100 Χρόνια. Η Ακροδεξιά στην Ελλάδα

Στο βιβλίο Το «Βαθύ Κράτος» στη Σημερινή Ελλάδα και η Ακροδεξιά (εκδ. Πόλις, 2014), στην εισαγωγή με τίτλο «Η πολιτική διακύβευση της χαρτογράφησης του ακροδεξιού εξτρεμισμού στο ελληνικό κράτος», που υπογράφει ο Δημήτρης Κουσουρής, σε κάποιο σημείο υπάρχει αναφορά στον Κωνσταντίνο Κόλλια. Ο Κόλλιας ήταν ο δικαστικός που ανέλαβε την περίοδο των ειδικών δικαστηρίων δωσίλογων να οργανώσει τις δικογραφίες των κατηγορούμενων, η λεπτομέρεια που κάνει την διαφορά είναι πως και ο ίδιος ήταν κατηγορούμενος. Τον ίδιο άνθρωπο συναντάμε ως το δικαστικό που προσπάθησε να παρεμποδίσει τις έρευνες στην υπόθεση Λαμπράκη αλλά και που συμμετείχε στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ που ήταν η αρχή μιας πορείας που οδήγησε στα Ιουλιανά και στη συνέχεια στο πραξικόπημα του 1967, όπου και υπήρξε ο πρώτος χουντικός πρωθυπουργός. Στο πρόσωπο του Κόλλια θα μπορούσε να πει κανείς πως προσωποποιείτε η συνέχεια του φασισμού και της ακροδεξιάς στην Ελλάδα, μια συνέχεια με αφετηρία κάπου στην δεύτερη δεκαετία του προηγούμενου αιώνα και φτάνει μέχρι και σήμερα. Το κείμενο άρχισε και σταμάτησε να γράφεται πολλές φορές, η αρχή έγινε με την βεβήλωση του μνημείου του Παύλου Φύσσα από την Combat 18, τότε που όλοι αναρωτιόντουσαν τι είναι αυτή η άγνωστη οργάνωση. Έγιναν κάποιες προσπάθειες να ολοκληρωθεί αλλά πάντα κάποιο γεγονός έστρεφε την προσοχή στη στιγμή. Η ολοκλήρωση του, η συγκέντρωση των σκόρπιων σημειώσεων, και ο εμπλουτισμός με κάποια στοιχεία ήρθε στις 7 Οκτωβρίου 2020, με την επισημοποίηση από πλευράς κράτους της ενοχής της Χρυσής Αυγής. Αν όμως η Χρυσή Αυγή τελείωσε δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως ούτε οι δίκες της Νυρεμβέργης που ήταν το τέλος του 3ου Ράιχ, ήταν το τέλος του φασισμού, του ναζισμού και του αντισημιτισμού, όπως ούτε και οι δίκες της χούντας ήταν το τέλος της ακροδεξιάς διείσδυσης στην ελληνική κοινωνία. Και οι ανακατατάξεις στο χώρο της ακροδεξιάς για την αναπλήρωση του κενού της Χρυσής Αυγής δείχνει ακριβώς αυτό, πως κερδήθηκε ίσως η μεγαλύτερη μάχη ως τώρα, αλλά όχι ο πόλεμος.

Ryan Shaffer: Το Soundtrack του Νεοφασισμού

Το 1987, εκατοντάδες νεοφασίστες σκίνχεντ από ολόκληρη την Ευρώπη συγκεντρώθηκαν σε ένα αχυρώνα στην επαρχία του Σάφολκ στην Αγγλία για να παρακολουθήσουν τους Skrewdriver να παίζουν το σήμα κατατεθέν κομμάτι τους «White Power». Η συναυλία ήταν μέρος ενός μουσικού φεστιβάλ που οργάνωνε το White Noise Club του Εθνικού Μετώπου. Στη διάρκεια του τραγουδιού, εκατοντάδες σκίνχεντ χοροπηδούσαν πάνω κάτω καθώς τραγουδούσαν μαζί με και αντέγραφαν τον τραγουδιστή καθώς έκανε ναζιστικό χαιρετισμό στη διάρκεια του ρεφραίν που απαιτούσε «λευκή δύναμη για την Βρετανία». Για όσους δεν ήταν εκεί, εικόνες και περιγραφές της συναυλίας υπήρχαν στο White Noise, το επίσημο περιοδικό του White Noise Club που έφτανε σε εκατοντάδες έφηβους σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη. Η συναυλία και το περιοδικό δεν ήταν απλά διασκέδαση αλλά συνειδητή προσπάθεια από την ελίτ του NF να στρατολογήσει, να συγκεντρώσει χρήματα, και να διαδώσει ιδέες και να δημιουργήσει διεθνείς δεσμούς. Για να προωθήσει αυτούς τους σκοπούς οι ηγέτες του NF δεν είχαν κανένα πρόβλημα να συνδέσουν την πολιτική τους με ορδές νέων που φώναζαν «Sieg Heil» με ναζιστικό χαιρετισμό σε κάθε τραγούδι. Σε ολόκληρη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η στενή σχέση του NF με νεαρούς νεοναζί και η απομάκρυνση του από παραδοσιακές πολιτικές εκστρατείες περιόρισε την απήχηση του κυρίως σε νεαρά άτομα. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι νεοφασίστες πολιτικοί κατάλαβαν πως η νεοναζιστική υποκουλτούρα έκανε ζημιά στις εκλογικές τους προοπτικές. Αφού ο Griffin έγινε αρχηγός του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος το 1999, άρχισε να καθαρίζει τη γλώσσα και την δημόσια εικόνα του κόμματος, αλλά παρέμεινε αντίθετος στην ισότητα, και επιζητούσε τον επαναπατρισμό των «μη-αυτόχθονων». Με ένα φαινομενικά νέο πολιτικό προφίλ, το κόμμα κέρδισε περισσότερες από πενήντα έδρες τοπικών συμβουλίων, και έγινε το πιο πετυχημένο βρετανικό φασιστικό κόμμα, ξεπερνώντας την Βρετανική Ένωση Φασιστών με δυο στη δεκαετία του 1930.

Michael A. Peters: Reich, Fromm, Foucault, Deleuze και Guattari. Η Κοινωνική Παθολογία του Φασισμού του 21ου Αιώνα

Οι πρώτες δυο δεκαετίες του 21ου αιώνα συνοδεύτηκαν από την «επιστροφή» της φασιστικής συμπεριφοράς και την καλλιέργεια της φιλοσοφίας του Φασισμού στις ταραγμένες φιλελεύθερες δημοκρατίες της Δύσης. Επίσης γίναμε μάρτυρες της εδραίωσης αυταρχικών μονοκομματικών κρατών σε Ρωσία, Κίνα, Μέση Ανατολή, Ασία και Αφρική, δημιουργώντας μερικές μη παραδοσιακές συμμαχίες σε άξονες Ανατολής-Δύσης και Βορρά-Νότου. Οι πολιτικοί επιστήμονες κάνουν διάφορες διακρίσεις μεταξύ ολοκληρωτισμού, αυταρχισμού και φασισμού για να προωθήσουν τόσο την ιστορική ανάλυση αλλά και να δείξουν τους δεσμούς κοινωνίας των πολιτών και αυταρχισμού. Ενώ είναι όλα μορφές διακυβέρνησης διαφέρουν σε όρους εξουσίας του κράτους, τη λατρεία και τη χαρισματικότητα του ηγέτη, τα όρια της πολιτικής ελευθερίας, την εξύμνηση της βίας και με όρους της έννοιας της επιθυμίας. Η φασιστική σεξουαλικότητα βασισμένη στην κυριαρχία και στο σεξουαλικό αυταρχισμό σε μια «κουλτούρα αρρενωπότητας» είναι ουσιαστικά αντιγυναικεία, πιστεύοντας γενικά πως οι γυναίκες πρέπει να μένουν στο σπίτι κάνοντας και προσέχοντας μωρά. Όλο και περισσότερο, στοιχεία ανελευθερίας έχουν κάνει την εμφάνιση τους σε δημοκρατίες με την άνοδο αντιμεταναστευτικών, αντιπεριβαλλοντικών, ρατσιστικών και λευκών σοβινιστικών κομμάτων και κινημάτων, όπως και η εμφάνιση και εδραίωση διάφορων τρομοκρατικών δικτύων του σκοτεινού διαδικτύου σε ολόκληρη την Ευρώπη, την Λατινική Αμερική και τις ΗΠΑ.

Spencer Sunshine: Η Αντιμαύρη και Αντισημιτική Ιστορία των «Εξωτερικών Προβοκατόρων» (Συνέντευξη)

Με όλους από τον Trump, σε σχολιαστές ειδήσεων, σε ψεύτικους «ANTIFA» λογαριασμούς που διαχειρίζεται η ακροδεξιά, σε κυβερνήτες πολιτειών να επαναλαμβάνουν θεωρίες συνωμοσίας στον απόηχο της αστυνομικής δολοφονίας του George Floyd, σκεφτήκαμε πως είναι μια καλή στιγμή να συζητήσουμε την ιστορία που σχετίζεται με το κλισέ του «εξωτερικού προβοκάτορα». Ενώ ο ίδιος ο όρος προέρχεται από την αστυνομία και τα μέλη της ΚΚΚ που επιτέθηκαν σε μέλη του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων, η ρατσιστική ιδεολογία πίσω από τους αγώνες για την ελευθερία των μαύρων κρύβεται ο «κομμουνισμός» και καθοδηγείται από «Εβραίους», πάει ακόμη πιο παλιά. Θέλοντας να μάθουμε περισσότερα, στραφήκαμε στον Spencer Sunshine, εδώ και πολλά χρόνια ερευνητή πάνω στα ακροδεξιά κινήματα.

Julian Göpffarth: Γιατί ο Heidegger Έγινε ο Βασικός Φιλόσοφος της Ακροδεξιάς

Στις 28 Μαϊου 2020, ο Björn Höcke, ο ηγέτης του γερμανικού ακροδεξιού κόμματος Alternative für Deutschland στη Θουριγγία, δημοσίευσε στο προφίλ του στο Facebook μια προσεγμένη φωτογραφία με τον ίδιο. Στη φωτογραφία , τον βλέπει κανείς να κάθεται σε ένα παγκάκι στο πάρκο διαβάζοντας ένα περιοδικό με το τίτλο Die Kehre, ένα νέο ακροδεξιό περιοδικό που το πρώτο του τεύχος δημοσιεύτηκε την άνοιξη του 2020. Ο τίτλος και το περιεχόμενο του είναι, όπως η περιγραφή του περιοδικού λέει, «εμπνευσμένη» από το Die Technik und die Kehre του Heidegger, ένα από τα έργα του φιλοσόφου μετά τον 2ο ΠΠ, «στο οποίο αναγνωρίζει στη τεχνολογία την εμφάνιση του μεγαλύτερου κινδύνου» για «το ανθρώπινο ον μας». το περιοδικό, που επιμελείται ένα μέλος του αποκαλούμενου Ταυτοτικού Κινήματος, στοχεύει να δημιουργήσει μια αντίληψη της περιβαλλοντικής προστασίας που υπερβαίνει «τη στενή εστίαση της οικολογίας πάνω στη κλιματική αλλαγή» και που περιλαμβάνει την «διδασκαλία του περιβάλλοντος ως σύνολο, περιλαμβανόμενων των πολιτισμικών τοπίων και εθίμων». Οι συντάκτες περιλαμβάνουν πρώην αντισοσιαλιστές αντιφρονούντες της ΛΔΓ (Ανατολική Γερμανία) που, τα τελευταία χρόνια, έχουν αποκτήσει μια νέα αντίθεση προς ένα σύγχρονο απολυταρχικό γερμανικό πολιτικό καθεστώς. Στο σχόλιο του στην ανάρτηση ο Höcke υποστηρίζει πως η σκέψη του Heidegger και το περιοδικό δείχνουν πως η προστασία της φύσης μπορεί η ακροδεξιά να ανακτήσει από την «Πράσινο κόμμα που μισεί τη πατρίδα». Η εξύμνηση του Heidegger από τον Höcke και το περιοδικό είναι ένα μεταξύ πολλών παραδειγμάτων που δείχνουν πως η ακροδεξιά, στη Γερμανία και πέρα από αυτή, εκθειάζει τον διαβόητοι φιλόσοφο. Από τον Steve Bannon που αποκάλεσε τον Heidegger «ο δικός μου» σε μια συνέντευξη στο Der Spiegel ως τον Aleksander Dugin και το όραμα του για μια τέταρτη πολιτική θεωρία, ο Heidegger έχει αναδειχτεί ως ο κεντρικός φιλόσοφος μιας παγκομιοποιητικής ακροδεξιάς.

Michael Kimmel*: Jackie, Ο Πιο Μισητός Άνθρωπος στη Σουηδία

Η φυλακή της Κούμλα είναι ένα επιβλητικά ασφαλές κτίριο: χαμηλά, χοντρά τσιμεντένια κτίρια δίχως παράθυρα στη μέση μιας τεράστιας επίπεδης έκτασης, δυο ώρες βόρεια της Στοκχόλμης. Η Κούμλα είναι η πιο ασφαλής φυλακή στη Σουηδία, αυτή στην οποία στέλνονται οι τριακόσιοι πιο σκληροί εγκληματίες. Ήμουν εκεί για να συναντήσω τον Jackie Arklöv, τον «πιο μισητό άνθρωπο» στη Σουηδία. Διάφοροι δημοσιογράφοι και άλλοι μου τον περιέγραψαν ως τον «Charlie Manson» της Σουηδίας, ο Arklöv ήταν νεοναζί, ηγέτης μιας μικρής φράξιας που ονομάζονταν Εθνικοσοσιαλιστικό Μέτωπο (NSF). Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, για να χρηματοδοτήσει την αγορά όπλων για το σχέδιο του NSF για την κατάληψη του σουηδικού κράτους, ο Arklöv άρχισε μια σειρά από ληστείες σε τράπεζες. Εγκλωβισμένος μετά από μια από αυτές τις ληστείες ο Arklöv πυροβόλησε και σκότωσε δυο αστυνομικούς. Τώρα εκτίει ποινή ισοβίων. Στη διάρκεια της δίκης του, αποκαλύφτηκε πως ήταν καταζητούμενος για κατηγορίες εγκλημάτων πολέμου που του απαγγέλθηκαν από διεθνές δικαστήριο που ερευνούσε τις ακρότητες – βασανιστήρια, βαρβαρότητα – που διαπράχθηκαν από τις δυνάμεις των Κροατών στην Βοσνία στα μέσα στης δεκαετίας του 1990. Έχει δηλώσει ένοχος και για αυτά το εγκλήματα επίσης. Η ποινή του για αυτά εκτίεται συνδυαστικά. Υποθέτω πως πλέον έχετε σχηματίσει μια σχετική πλήρη θεωρητική εικόνα του Jackie Arklöv, σωστά; Ένας τεράστιος νεοναζί σκίνχεντ, με τεράστιο, ξυρισμένο κεφάλι, ψυχρά, ψυχρά δολοφονικά μάτια, και τατουάζ με σβάστικες και τον σιδηρού σταυρό να καλύπτουν το γυμνό του στήθος. Πράγμα που με έκανε να είμαι εντελώς απροετοίμαστος για τον άνδρα που μπήκε στο δωμάτιο επισκέψεων για να με χαιρετίσει, και που στη συνέχεια τον κλείδωσαν (από έξω!) στο ίδιο δωμάτιο με εμένα. Ο Jackie είναι μετρίου αναστήματος, με δυνατό στήθος σαν μπόντι μπίλντερ και στενή μέση, και μακριά λεπτά δάχτυλα. Το φωτεινό του βλέμμα είναι άμεσο, αφοσιωμένο, και ζωντανό, δείχνοντας μια έντονη διανόηση, μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα από την είσοδό του, περιέγραφε σε εμένα τα βιβλία των Dostoevsky και Coetzee που διάβαζε. Α, ναι. Είπα πως ο Jackie Arklöv είναι μαύρος; Ναι, ο πιο τρομακτικός νεοναζί δολοφόνος είναι μαύρος.

Maik Fielitz: Ακροδεξιά Αυτοδικία στα Σύνορα της Ευρώπης

Ένα κύμα βίαιων δραστηριοτήτων έχει απλωθεί στα ελληνικά νησιά και στα ελληνοτουρκικά χερσαία σύνορα, με αυτόκλητους τιμωρούς να στοχοποιούν ΜΚΟ, δημοσιογράφους και μετανάστες. Ποιοι είναι αυτοί οι νέοι προστάτες; Πώς συνδέονται με ακροδεξιές οργανώσεις; Με δακρυγόνα, χειροβομβίδες και σφαίρες από καουτσούκ, η ελληνική συνοριοφυλακή και στρατός «υπερασπίζονται» τα σύνορα από άοπλους μετανάστες που είναι παγιδευμένοι σε μια ουδέτερη ζώνη μεταξύ δύο ιστορικά αντίπαλων κρατών. Η αστυνομία και ο στρατός βοηθήθηκαν από έναν όλο και μεγαλύτερο αριθμό ένοπλων παραστρατιωτικών που περιπολούν τις παραμεθόριες περιοχές της ηπειρωτικής χώρας και τα νησιά. Αυτοί οι «προστάτες» έχουν επιτεθεί βίαια κατά του προσωπικού των ΜΚΟ και των ξένων δημοσιογράφων. Αυτή η κλιμάκωση των παραστρατιωτικών δραστηριοτήτων είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη από ακροδεξιές ομάδες που προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν τη δυναμική τους. Ωστόσο, η ατμόσφαιρα μιας κατάστασης εξαίρεσης που δικαιολογεί τη βία έχει επίσης ενθαρρυνθεί τους τελευταίους μήνες από τα πολιτικά κόμματα της κύριας πολιτικής σκηνής και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι πρόσφατες βίαιες κινητοποιήσεις είναι επομένως κατανοητές μόνο στο πλαίσιο της επιθετικότερης πολιτικής ρητορικής κατά των μεταναστών και των προσφύγων.

Shane Burley: Το Φθινόπωρο της Alt-Right

Ενώ η Alt-Right ήταν ξεκάθαρα σε ανοδική πορεία στις αρχές του 2017, σίγουρα δεν είναι πλέον. Τα κοινωνική δίκτυα τους πρόσφεραν το ίδιο βήμα με Γερουσιαστές και ηθοποιούς, και με μερικά έξυπνα hastag και την μαγεία των meme μπόρεσαν να εξαπλώσουν την οπτική τους και να χειραγωγήσουν μια μιντιακή σφαίρα πεινασμένη για αντιπαραθέσεις. Ήταν εκείνη τη στιγμή που οι edgelords μακρινών φόρουμ, που ριζοσπαστικοποιούνταν με το μισογυνισμό του κινήματος για τα Δικαιώματα των Ανδρών και το Gamergate, αναζητούσαν μια ιδεολογία στην οποία θα μπορούσαν να διοχετεύσουν την νέα τους δυσαρέσκεια. Ο ακαταλαβίστικος κόσμος του ακαδημαϊκού φασισμού έγινε η #AltRight: ρατσιστές δημιουργοί meme και εφευρέτες ρατσιστικών βρισιών.