Federico Finchelstein: Φασισμός Εναντίον Ψυχανάλυσης

Ως νεαρός ποιητής που μόλις είχε επιστρέψει στην Ευρώπη, ο Jorge Luis Borges έγραψε σε ένα Ισπανό φίλο του το 1921 για ένα φιλόδοξο – αν όχι αδύνατο – λογοτεχνικό εγχείρημα, να γράψει ένα συλλογικό και φανταστικό μυθιστόρημα μαζί με τον Mecedonio Fernandez και άλλους λογοτέχνες φίλους. Η πλοκή, είπε ο Borges, θα περιστρέφονταν γύρω από ένα φανταστικό μπολσεβίκικο σχέδιο να κερδίσουν την εξουσία με το να διαδώσουν μια «γενική νεύρωση» μεταξύ του αργεντίνικου λαού. Ο Borges φυσικά, δεν έγραψε ποτέ αυτό το μυθιστόρημα, και μάλλον δεν είχε προβλέψει πως κάποιος θα φαντάζονταν την υποθετική πλοκή ως πραγματική απειλή προς τη χώρα. Και όμως αυτή ακριβώς ήταν η απειλή που μια ομάδα φασιστών στην Αργεντινή αναγνώρισαν ως εβραϊκή συνωμοσία – δείχνοντας ακόμη και τον ίδιο τον Borges ως μέρος της συνωμοσίας. Σύμφωνα με αυτή την ομάδα, οι Εβραίοι ήταν η επιτομή και της ίδιας της συλλογικής νεύρωσης και συνωμοτούσαν να πάρουν τον έλεγχο της χώρας με το να διαδώσουν την ασθένεια. Η φροϋδική ψυχανάλυση εδώ αποτελούσε και μέσο και σκοπό.

Katherine Elizabeth Fleming: Η Εβραϊκή Ιστορία της «Παλιάς» Ελλάδας

Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση το 1821, καλωσορίστηκε από την Δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μια ευγενική μάχη για δημοκρατική ελευθερία, που δεν ήταν τίποτα λιγότερο από την αναγέννηση των αρχαίων Ελλήνων που είχαν τιμητική θέση στην δυτική πολιτιστική παράδοση. Όπως ανακοίνωσε στο Κογκρέσο ο πρόεδρος James Monroe στα τέλη του 1822, «Το όνομα της Ελλάδας γεμίζει το νου και τη καρδιά με τα υψηλότερα και ευγενικότερα συναισθήματα… η επανεμφάνιση αυτού του λαού με τον αυθεντικό του χαρακτήρα, μαχόμενος για την ελευθερία του… γεννά τον ενθουσιασμό παντού στις Ηνωμένες Πολιτείες». Μια από τις πραγματικότητες της Ελληνικής Επανάστασης ωστόσο, ήταν μια σειρά από αιματηρές θρησκευτικές σφαγές. Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και Εβραίοι που ζούσαν σε κοινό έδαφος για αιώνες έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλο με τρομερή αγριότητα. Ενώ όμως Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι ήταν ξεκάθαρα ταυτισμένοι με την μία ή την άλλη πλευρά – τους Έλληνες και τους Οθωμανούς, αντίστοιχα – οι Εβραίοι, η μικρότερη με διαφορά ομάδα, εγκλωβίστηκαν στη μέση.

Η Νύχτα Που Κράτησε 100 Χρόνια. Η Ακροδεξιά στην Ελλάδα

Στο βιβλίο Το «Βαθύ Κράτος» στη Σημερινή Ελλάδα και η Ακροδεξιά (εκδ. Πόλις, 2014), στην εισαγωγή με τίτλο «Η πολιτική διακύβευση της χαρτογράφησης του ακροδεξιού εξτρεμισμού στο ελληνικό κράτος», που υπογράφει ο Δημήτρης Κουσουρής, σε κάποιο σημείο υπάρχει αναφορά στον Κωνσταντίνο Κόλλια. Ο Κόλλιας ήταν ο δικαστικός που ανέλαβε την περίοδο των ειδικών δικαστηρίων δωσίλογων να οργανώσει τις δικογραφίες των κατηγορούμενων, η λεπτομέρεια που κάνει την διαφορά είναι πως και ο ίδιος ήταν κατηγορούμενος. Τον ίδιο άνθρωπο συναντάμε ως το δικαστικό που προσπάθησε να παρεμποδίσει τις έρευνες στην υπόθεση Λαμπράκη αλλά και που συμμετείχε στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ που ήταν η αρχή μιας πορείας που οδήγησε στα Ιουλιανά και στη συνέχεια στο πραξικόπημα του 1967, όπου και υπήρξε ο πρώτος χουντικός πρωθυπουργός. Στο πρόσωπο του Κόλλια θα μπορούσε να πει κανείς πως προσωποποιείτε η συνέχεια του φασισμού και της ακροδεξιάς στην Ελλάδα, μια συνέχεια με αφετηρία κάπου στην δεύτερη δεκαετία του προηγούμενου αιώνα και φτάνει μέχρι και σήμερα. Το κείμενο άρχισε και σταμάτησε να γράφεται πολλές φορές, η αρχή έγινε με την βεβήλωση του μνημείου του Παύλου Φύσσα από την Combat 18, τότε που όλοι αναρωτιόντουσαν τι είναι αυτή η άγνωστη οργάνωση. Έγιναν κάποιες προσπάθειες να ολοκληρωθεί αλλά πάντα κάποιο γεγονός έστρεφε την προσοχή στη στιγμή. Η ολοκλήρωση του, η συγκέντρωση των σκόρπιων σημειώσεων, και ο εμπλουτισμός με κάποια στοιχεία ήρθε στις 7 Οκτωβρίου 2020, με την επισημοποίηση από πλευράς κράτους της ενοχής της Χρυσής Αυγής. Αν όμως η Χρυσή Αυγή τελείωσε δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως ούτε οι δίκες της Νυρεμβέργης που ήταν το τέλος του 3ου Ράιχ, ήταν το τέλος του φασισμού, του ναζισμού και του αντισημιτισμού, όπως ούτε και οι δίκες της χούντας ήταν το τέλος της ακροδεξιάς διείσδυσης στην ελληνική κοινωνία. Και οι ανακατατάξεις στο χώρο της ακροδεξιάς για την αναπλήρωση του κενού της Χρυσής Αυγής δείχνει ακριβώς αυτό, πως κερδήθηκε ίσως η μεγαλύτερη μάχη ως τώρα, αλλά όχι ο πόλεμος.

Κορνήλιος Καστοριάδης: Σκέψεις Πάνω στο Ρατσισμό

Η ιδέα που για εμένα έχει κεντρική σημασία είναι πως ο ρατσισμός είναι κομμάτι κάτι πολύ πιο οικουμενικού από ότι είναι πρόθυμος κάποιος να παραδεχτεί. Ο ρατσισμός είναι απόγονος, ή μια ιδιαίτερα οξεία και εκτραχυμένη προσωποποιήση – μπαίνω ακόμη στο πειρασμό να πως: είναι μια τερατώδης συγκεκριμενοποίηση – αυτού, που εμπειρικά, είναι σχεδόν καθολικό χαρακτηριστικό των ανθρώπινων κοινωνιών. Αυτό που είναι υπό εξέταση είναι η προφανής ανικανότητα να ορίσει κάποιος τον εαυτό του ως εαυτό του δίχως να αποκλείσει τον άλλο, σε συνδυασμό με την προφανή αδυναμία να αποκλείσει τον άλλο δίχως να τον απαξιώσει και, τελικά, να τον μισήσει. Όπως συμβαίνει πάντοτε όταν φτάνουμε στην δημιουργία της κοινωνίας, το θέμα αναγκαστικά έχει δύο όψεις: αυτή της καθιέρωσης του κοινωνικού φαντασιακού, του φαντασιακού των σημασιών και των θεσμών που δημιουργεί αυτό το φαντασιακό· και αυτή του ψυχισμού των ξεχωριστών ανθρώπινων όντων και του τι επιβάλει αυτός ο ψυχισμός πάνω στο θεσμό της κοινωνίας σχετικά με τους περιορισμούς και που και ο ίδιος υποβάλλεται από το θεσμό της κοινωνίας.

Patricia Posner: Η Κοινοτοπία του Κακού

Ο Capesius και η υπερασπιστική του ομάδα υπολόγιζαν στο διάχυτο αίσθημα στη Γερμανία για λήθη του παρελθόντος. Η έλλειψη δημόσιας υποστήριξης, ήλπιζε ο Capesius μπορεί να σήμαινε πως οι έρευνες του Bauer θα βάλτωναν δίχως ποτέ να φτάσει σε δίκη. Σε μεγάλη απογοήτευση του Capesius, ωστόσο, μια εκπληκτική εξέλιξη εκείνη την άνοιξη αναζωογόνησε το ευρύτερο ενδιαφέρον του κοινού για τα εγκλήματα των ναζί και τη μοίρα των ατιμώρητων δραστών. Μια ομάδα Ισραηλινών ειδικών δυνάμεων εκτέλεσαν μια μυστική αποστολή, βγαλμένη κατευθείαν από τις σελίδες ενός κατασκοπευτικού μυθιστορήματος. Στις 11 Μάϊου 1960, ο Adolf Eichmann – ο αξιωματικός των SS υπεύθυνος για τον εκτοπισμό εκατομμυρίων Εβραίων στα στρατόπεδα θανάτου - είχε τελειώσει τη βάρδια του σε ένα τοπικό εργοστάσιο της Mercedes-Benz, σε ένα προάστιο του Μπουένος Άιρες στην Αργεντινή. Είχε ανέβει σε ένα λεωφορείο στην οδό Γκαριμπάλντι. Όταν κατέβηκε από το λεωφορείο, δεν πρόσεξε ένα κοντινό ακινητοποιημένο αυτοκίνητο στο οποίο δύο άνδρες έλεγχαν τη μηχανή του. Και δεν έδωσε σημασία σε ένα άλλο αυτοκίνητο με τρεις άνδρες μέσα, παρκαρισμένο κοντά στη στάση του. Καθώς περνούσε μπροστά από το πρώτο αυτοκίνητο, οι πίσω πόρτες άνοιξαν και τέσσερις άνδρες τον έριξαν κάτω και τον πέταξαν μέσα. Η απαγωγή κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό. Πριν τον δέσουν και τον φιμώσουν, κατάφερε να πει μόνο: «Παραδίνομαι στη μοίρα μου». Κανείς δεν γνώριζε πως ο Fritz Bauer είχε παίξει ένα καίριο παρασκηνιακό ρόλο στο να πέσει ο Eichmann σε ισραηλινά χέρια. Ήδη από το Σεπτέμβριο του 1957, ο Bauer είχε στείλει ένα μυστικό τηλεγράφημα στον Isser Harel, τον αρχηγό της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών, προσφέροντας πληροφορίες πως ο Eichmann κρύβονταν στην Αργεντινή.

Spencer Sunshine: Η Αντιμαύρη και Αντισημιτική Ιστορία των «Εξωτερικών Προβοκατόρων» (Συνέντευξη)

Με όλους από τον Trump, σε σχολιαστές ειδήσεων, σε ψεύτικους «ANTIFA» λογαριασμούς που διαχειρίζεται η ακροδεξιά, σε κυβερνήτες πολιτειών να επαναλαμβάνουν θεωρίες συνωμοσίας στον απόηχο της αστυνομικής δολοφονίας του George Floyd, σκεφτήκαμε πως είναι μια καλή στιγμή να συζητήσουμε την ιστορία που σχετίζεται με το κλισέ του «εξωτερικού προβοκάτορα». Ενώ ο ίδιος ο όρος προέρχεται από την αστυνομία και τα μέλη της ΚΚΚ που επιτέθηκαν σε μέλη του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων, η ρατσιστική ιδεολογία πίσω από τους αγώνες για την ελευθερία των μαύρων κρύβεται ο «κομμουνισμός» και καθοδηγείται από «Εβραίους», πάει ακόμη πιο παλιά. Θέλοντας να μάθουμε περισσότερα, στραφήκαμε στον Spencer Sunshine, εδώ και πολλά χρόνια ερευνητή πάνω στα ακροδεξιά κινήματα.

Erin Blakemore: Ειδική Μονάδα

Ο Lesław Dyrcz έσκυψε πάνω από ένα σωρό από πέτρες και χώμα, εντελώς απροετοίμαστος για το ότι θα έκανε μια ανακάλυψη που θα έριχνε φως σε μια από τις σκοτεινότερες στιγμές της ιστορίας. Ήταν 1980, και ο φοιτητής δασολογίας δούλευε για να βοηθήσει στην αποκατάσταση του αρχικού δάσους γύρω από αυτό που ήταν κάποτε το Άουσβιτς-Μπίρκεναου, ένα από τα πιο διαβόητα στρατόπεδα θανάτου των Ναζί. Ο Dyrcz ήταν εκεί για να συμβάλει στην ελαχιστοποίηση των συνεπειών που είχαν στο δάσος δεκαετίες μόλυνσης, προσπαθώντας να κάνουν τα αρχικά πεύκα να αναπτυχθούν ξανά. Ο φοιτητής όμως σε λίγο θα άλλαζε την ιστορία. Καθώς έσκαβε, ο Dyrcz ανακάλυψε θαμμένη στο έδαφος μια δερμάτινη βαλίτσα. Την άνοιξε και βρήκε ένα θερμός. Μέσα στο δοχείο υπήρχαν χειρόγραφες σελίδες. Αν και ο Dyrcz δεν μπορούσε να διαβάσει το κείμενο – ήταν γραμμένο στα ελληνικά – είχε μόλις ανακαλύψει μια από τις σημαντικότερες μαρτυρίες για το Ολοκαύτωμα: την μαρτυρία από πρώτο χέρι των εγκλημάτων των Ναζί, γραμμένη από τον Μαρσέλ Νατζαρή, έναν Εβραίο από την Ελλάδα που είχε πιαστεί και αναγκαστεί, μαζί με περίπου ακόμη 2000 άλλους, να βοηθήσει τους Ναζί καθώς λειτουργούσαν τις αδυσώπητα αποτελεσματικές δολοφονικές τους μηχανές. Ο Νατζαρή ήταν ένα από τα μέλη των Sonderkommando – μιας ομάδας ανδρών, οι περισσότεροι Εβραίοι, που ήταν επιφορτισμένοι με το να παίρνουν τα θύματα των Ναζί από τους θαλάμους αερίων και να ξεφορτώνονται τα σώματα. Στο αποκορύφωμα της λειτουργίας του Άουσβιτς, σχεδόν 6000 Εβραίοι θανατώνονταν με αέριο κάθε μέρα από τους Ναζί. Μετά, άρχιζε το απερίγραπτο έργο των Sonderkommando.

Art Spiegelman: Πως ο Φασισμός Διαμόρφωσε την Χρυσή Εποχή των Κόμικ

Οι νεαροί Εβραίοι δημιουργοί των πρώτων υπερηρώων επινόησαν μυθικούς – σχεδόν θεϊκούς – κοσμικούς σωτήρες για να αντιμετωπίσουν την απειλητική οικονομική αναταραχή που τους περιέβαλε κατά τη μεγάλη ύφεση και έδωσαν μορφή στα προαισθήματα τους για τον επερχόμενο παγκόσμιο πόλεμο. Τα κόμικ επέτρεψαν στους αναγνώστες να αποδράσουν στο φανταστικό με το να προβάλουν τους εαυτούς τους πάνω σε άφθαρτους ήρωες. Το Άουσβιτς και η Χιροσίμα είναι περισσότερο κατανοητά ως κατακλυσμοί μέσα σε κόμικ παρά στο πραγματικό κόσμο. Στο σημερινό εντελώς πραγματικό κόσμο, ο πιο μοχθηρός εχθρός του Κάπτεν Αμέρικα, ο Ρέντ Σκαλ, είναι ζωντανός στην οθόνη και ένα Πορτοκαλί Κρανίο (Orange Skull) στοιχειώνει την Αμερική. Ο διεθνής φασισμός παραμονεύει ξανά ελεύθερος )πόσο γρήγορα ξεχνούν οι άνθρωποι – μελετήστε πολύ καλά αυτά τα κόμικ της χρυσής εποχής παιδιά!) και οι αναταραχές που ακολούθησαν την παγκόσμια οικονομική κατάρρευση του 2008 βοήθησαν στο να μας φέρουν σε ένα σημείο που μοιάζει πως θα καταρρεύσει ολόκληρος ο πλανήτης. Ο Αρμαγεδώνας μοιάζει πιθανός και όλοι μας έχουμε μετατραπεί σε αβοήθητα παιδιά τρομαγμένα μπροστά σε δυνάμεις μεγαλύτερες από εκείνες που μπορούμε να φανταστούμε, αναζητώντας ανακούφιση και απαντήσεις σε υπερήρωες που πετούν στις οθόνες στο ναό των ονείρων μας.

Simon Martin: Ποδόσφαιρο, Φασισμός και Οπαδισμός στην Ιταλία Σήμερα

Το άρθρο αυτό μελετά την σχέση μεταξύ φασισμού και ποδοσφαίρου (calcio) στην Ιταλία από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 και την άνοδο του ιταλικού φασιστικού καθεστώτος μέχρι το σήμερα, εστιάζοντας στο πως το γήπεδο έχει γίνει βασικό όχημα τόσο για την αναζωογόνηση της μνήμης τους καθεστώτος και του Mussolini και για την έκφραση και διάχυση εξτρεμιστικής ιδεολογίας. Ο σκοπός είναι να εντοπίσουμε πως αναπτύχθηκε η σύγχρονη σχέση της ακροδεξιάς με το άθλημα και το κατά πόσο μπορεί να εντοπιστούν οι ρίζες της στον Ιταλικό Φασισμό της δεκαετίας του 1930. Το χρονολόγιο της ανάλυσης θα δείξει τα βασικά σημεία της υφαρπαγής του αθλήματος από το φασισμό πριν συγκειμενοποιήσει την εξέλιξη του στην ιστορία της μεταφασιστικής Ιταλίας. Με βάση την υπάρχουσα γνώση αναφορικά με την φασιστική μνήμη, θα προσφέρει νέο υλικό για την κατανόηση ττου ποδοσφαίρου και της πολιτικής στη σύγχρονη Ιταλία με την τοποθέτηση της σχέσης της ανθεκτικής σχέσης μεταξύ του αθλήματος με την ακροδεξιά μέσα στο πλαίσιο της σύγχρονης ιταλικής ιστορίας. Ενώ υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την πολιτικοποίηση του ιταλικού ποδοσφαίρου και των οπαδικών οργανώσεων, δεν υπάρχει ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για την μακροχρόνια σύνδεση μεταξύ ιταλικού φασισμού και ποδοσφαίρου, λες και ο ισχυρός δεσμός μεταξύ των δύο έσπασε μετά την πολιτική αλλαγή που πραγματοποιήθηκε το 1945. Μετά την κατάρρευση του φασισμού στην Ιταλία το 1943 και του ναζιστικού/φασιστικού κράτους μαριονέτα της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (RSI) το 1945, η επαναδημιουργία του φασιστικού κόμματος έγινε παράνομη με το Ιταλικό Σύνταγμα του 1947, και η απολογία του φασισμού με τον λεγόμενο νόμο Σκέλμπα του 1952. Εξτρεμιστικές ακροδεξιές ιδεολογίες ωστόσο επιβίωσαν στην μεταπολεμική δημοκρατική Ιταλία, και το ποδόσφαιρο έχει προσφέρει από τότε ένα εμφανή χώρο για την έκφραση των απόψεων τους. Δεν είναι ένα απλό πολιτικό/αθλητικό ζήτημα, ωστόσο, είναι ενδεικτικό μιας σειράς από άλυτα προβλήματα μέσα στο μεταπολεμικό κράτος που επέτρεψαν στην ακροδεξιά να διατηρήσει τη παρουσία και την ορατότητα της.

Eric Anthamatten: Το Πορτραίτο Ενός Ρατσιστή

Ο ρατσιστής ζει μέσα στο φόβο, και το θεωρούμενο αντικείμενο του μίσους του είναι απλά η προβολή του φόβου που έχει για τον ίδιο, δηλαδή, ο φόβος να είναι άνθρωπος, δηλαδή, ο φόβος να επιλέξει, ο φόβος να είναι υπεύθυνος, ο φόβος της ελευθερίας. Ο ρατσιστής είναι ο άνθρωπος του όχλου, επειδή αρνείται την ελευθερία του, επίσης αρνείται και την δυνατότητα της δημιουργικότητας και της δημιουργίας. Ο ρατσιστής έτσι θέλει μόνο να καταστρέφει, να ισοπεδώνει όσους είναι ελεύθεροι, δημιουργικοί, και υπεύθυνοι, εκείνους που δημιουργούν κόσμους και παίρνουν την ευθύνη για αυτούς τους κόσμους. Ο ρατσιστής «δεν έχει ψευδαισθήσεις για το ποιος είναι. Θεωρεί τον εαυτό του τον μέσο άνθρωπο, απλά μέσο, και σε τελική ανάλυση μέτριο άνθρωπο», γράφει ο Sartre. Και έτσι, η στρατηγική του είναι φέρει όσους είναι γύρω του στο δικό του επίπεδο κενότητας, όχι μόνο μέσα από την καταστροφή της γλώσσας και του νοήματος, αλλά πολύ συχνά, μέσα από την εξόντωση [που έρχεται μέσα από την κάνη ενός όπλου ή την κάψα ενός φούρνου. Για τον ρατσιστή, «δεν υπάρχει το ζήτημα δημιουργίας μιας κοινωνίας αλλά μόνο ο εξαγνισμός αυτής που ήδη υπάρχει».