Nicholas Powers: Η Λεηλασία της Μαύρης Ζωής. Σκοτώνοντας το Μέλλον

Κείμενο που περιλαμβάνεται στο βιβλίο Who Do You Serve, Who Do You Protect?: Police Violence and Resistance in the United States (Haymarket Books, 2016). Ο Nicholas Powers είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, αρθρογράφος και συγγραφέας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας «Πες μου για τη νύχτα που ο γιος σου σκοτώθηκε από την αστυνομία», ρώτησα. Σηκώθηκε,…

Alexis Petridis: Παρεξηγημένο ή Απεχθές. Η Άνοδος και η Πτώση του Oi!

Η εμφάνιση των Cockney Rejects στο Cedar Club του Μπέρμινγχαμ το 1980 παραμένει απαρατήρητη στην ιστορία του ροκ. Δεν αναφέρεται όταν οι μουσικοί συντάκτες συνθέτουν τις λίστες με τις 100 Πιο Σοκαριστικές Στιγμές στο Ροκ, ούτε τις 100 Πιο Εξωφρενικές Συναυλίες Ποτέ, κάτι που μοιάζει με τρομερή παράληψη. Για να είμαστε δίκαιοι κανένας δεν πρόκειται να αναφέρει τη συναυλία από του κουαρτέτο του Ίστ Έντ – που τότε απολάμβανε μια επιτυχία με μια punk εκδοχή του ύμνου της εξέδρας της West Ham, I'm Forever Blowing Bubbles – δίπλα στον Jimi Hendrix στο Μοντερέι με όρους μουσικής ιδιοφυίας. Ωστόσο, έχει τη δική της αξίωση στην ιστορική αναφορά: ήταν, από κάθε άποψη, η πιο βίαιη συναυλία στη βρετανική ιστορία.

Paul Jackson: Πολιτικές Θρησκείες και Φασισμός

Για τον Gentile, υπάρχουν πολλά βασικά χαρακτηριστικά που χαρακτηρίζουν μια πολιτική θρησκεία. Θεμελιώνεται γύρω από ένα ιεροποιημένο ιδεώδες μιας ουσιαστικά κοσμικής ταυτότητας. Ορισμένες πολιτικές θρησκείες, όπως οι φασιστικές, βασίζονται στην εθνική ταυτότητα και φυλή. Άλλες, όπως ο κομμουνισμός, βασίζονται στην τάξη. Αν και οι ιδέες για τη φυλή, το έθνος και την τάξη είναι ριζικά διαφορετικές μεταξύ τους, για τον Gentile μπορούσαν όλες να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργήσουν μια αίσθηση συλλογικής ταυτότητας που θεωρείται ανώτερη από την ατομική, και έτσι οι άνθρωποι είναι ηθικά υποχρεωμένοι να κάνουν αυτό που είναι καλύτερο για τη συλλογικότητα, όχι για τους ίδιους. Οι πολιτικές θρησκείες είναι διαμετρικά αντίθετες, με άλλα λόγια, με τις φιλελεύθερες αντιλήψεις του ατομικισμού. Υπάρχει επίσης ένα ουτοπικό όραμα στον πυρήνα της πολιτικής θρησκείας, δίνοντάς τους μια αίσθηση μεσσιανικής αποστολής, δεσμεύοντας μαζί ηγέτες και οπαδούς σε ένα κοινό σκοπό. Τέλος, για να το εκφράσουν αυτό, αναπτύσσουν νέες τελετουργίες που καθιστούν το ηγετικό άτομο την εξατομίκευση της αποστολής της πολιτικής θρησκείας, και μια ευρύτερη μυθολογία που επιτρέπει στις κοινωνίες να ασκούν δραστηριότητες που εκφράζουν τη συλλογική πίστη τους στον ιερό σκοπό που ενστερνίζεται η νέα πίστη.

Erin Blakemore: Ειδική Μονάδα

Ο Lesław Dyrcz έσκυψε πάνω από ένα σωρό από πέτρες και χώμα, εντελώς απροετοίμαστος για το ότι θα έκανε μια ανακάλυψη που θα έριχνε φως σε μια από τις σκοτεινότερες στιγμές της ιστορίας. Ήταν 1980, και ο φοιτητής δασολογίας δούλευε για να βοηθήσει στην αποκατάσταση του αρχικού δάσους γύρω από αυτό που ήταν κάποτε το Άουσβιτς-Μπίρκεναου, ένα από τα πιο διαβόητα στρατόπεδα θανάτου των Ναζί. Ο Dyrcz ήταν εκεί για να συμβάλει στην ελαχιστοποίηση των συνεπειών που είχαν στο δάσος δεκαετίες μόλυνσης, προσπαθώντας να κάνουν τα αρχικά πεύκα να αναπτυχθούν ξανά. Ο φοιτητής όμως σε λίγο θα άλλαζε την ιστορία. Καθώς έσκαβε, ο Dyrcz ανακάλυψε θαμμένη στο έδαφος μια δερμάτινη βαλίτσα. Την άνοιξε και βρήκε ένα θερμός. Μέσα στο δοχείο υπήρχαν χειρόγραφες σελίδες. Αν και ο Dyrcz δεν μπορούσε να διαβάσει το κείμενο – ήταν γραμμένο στα ελληνικά – είχε μόλις ανακαλύψει μια από τις σημαντικότερες μαρτυρίες για το Ολοκαύτωμα: την μαρτυρία από πρώτο χέρι των εγκλημάτων των Ναζί, γραμμένη από τον Μαρσέλ Νατζαρή, έναν Εβραίο από την Ελλάδα που είχε πιαστεί και αναγκαστεί, μαζί με περίπου ακόμη 2000 άλλους, να βοηθήσει τους Ναζί καθώς λειτουργούσαν τις αδυσώπητα αποτελεσματικές δολοφονικές τους μηχανές. Ο Νατζαρή ήταν ένα από τα μέλη των Sonderkommando – μιας ομάδας ανδρών, οι περισσότεροι Εβραίοι, που ήταν επιφορτισμένοι με το να παίρνουν τα θύματα των Ναζί από τους θαλάμους αερίων και να ξεφορτώνονται τα σώματα. Στο αποκορύφωμα της λειτουργίας του Άουσβιτς, σχεδόν 6000 Εβραίοι θανατώνονταν με αέριο κάθε μέρα από τους Ναζί. Μετά, άρχιζε το απερίγραπτο έργο των Sonderkommando.

Simon Martin: Ποδόσφαιρο, Φασισμός και Οπαδισμός στην Ιταλία Σήμερα

Το άρθρο αυτό μελετά την σχέση μεταξύ φασισμού και ποδοσφαίρου (calcio) στην Ιταλία από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 και την άνοδο του ιταλικού φασιστικού καθεστώτος μέχρι το σήμερα, εστιάζοντας στο πως το γήπεδο έχει γίνει βασικό όχημα τόσο για την αναζωογόνηση της μνήμης τους καθεστώτος και του Mussolini και για την έκφραση και διάχυση εξτρεμιστικής ιδεολογίας. Ο σκοπός είναι να εντοπίσουμε πως αναπτύχθηκε η σύγχρονη σχέση της ακροδεξιάς με το άθλημα και το κατά πόσο μπορεί να εντοπιστούν οι ρίζες της στον Ιταλικό Φασισμό της δεκαετίας του 1930. Το χρονολόγιο της ανάλυσης θα δείξει τα βασικά σημεία της υφαρπαγής του αθλήματος από το φασισμό πριν συγκειμενοποιήσει την εξέλιξη του στην ιστορία της μεταφασιστικής Ιταλίας. Με βάση την υπάρχουσα γνώση αναφορικά με την φασιστική μνήμη, θα προσφέρει νέο υλικό για την κατανόηση ττου ποδοσφαίρου και της πολιτικής στη σύγχρονη Ιταλία με την τοποθέτηση της σχέσης της ανθεκτικής σχέσης μεταξύ του αθλήματος με την ακροδεξιά μέσα στο πλαίσιο της σύγχρονης ιταλικής ιστορίας. Ενώ υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την πολιτικοποίηση του ιταλικού ποδοσφαίρου και των οπαδικών οργανώσεων, δεν υπάρχει ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για την μακροχρόνια σύνδεση μεταξύ ιταλικού φασισμού και ποδοσφαίρου, λες και ο ισχυρός δεσμός μεταξύ των δύο έσπασε μετά την πολιτική αλλαγή που πραγματοποιήθηκε το 1945. Μετά την κατάρρευση του φασισμού στην Ιταλία το 1943 και του ναζιστικού/φασιστικού κράτους μαριονέτα της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (RSI) το 1945, η επαναδημιουργία του φασιστικού κόμματος έγινε παράνομη με το Ιταλικό Σύνταγμα του 1947, και η απολογία του φασισμού με τον λεγόμενο νόμο Σκέλμπα του 1952. Εξτρεμιστικές ακροδεξιές ιδεολογίες ωστόσο επιβίωσαν στην μεταπολεμική δημοκρατική Ιταλία, και το ποδόσφαιρο έχει προσφέρει από τότε ένα εμφανή χώρο για την έκφραση των απόψεων τους. Δεν είναι ένα απλό πολιτικό/αθλητικό ζήτημα, ωστόσο, είναι ενδεικτικό μιας σειράς από άλυτα προβλήματα μέσα στο μεταπολεμικό κράτος που επέτρεψαν στην ακροδεξιά να διατηρήσει τη παρουσία και την ορατότητα της.

Susan Bachrach: Ναζιστική Φυλετική Υγιεινή, στο Όνομα του Έθνους

Η ιδέα της φυλετικής υγιεινής είχε βαθιές ρίζες στη Γερμανία. Στα τέλη του 19ου και 20ου αιώνα, όλο και περισσότεροι γιατροί και επαγγελματίες της υγείας καυτηρίαζαν την πτώση της γεννητικότητας της Γερμανία και τον θεωρούμενο βιολογικό «εκφυλισμό» του έθνους και πρότειναν μεταρρυθμίζεις για την βελτίωση της ποσότητας και της ποιότητας του πληθυσμού. Η γρήγορη βιομηχανοποίηση και αστικοποίηση είχαν δημιουργήσει πυκνοκατοικημένες πόλεις, με τις κατάλληλες συνθήκες για ακραία φτώχια και εγκληματικότητα· την διάδοση της φυματίωσης, της σύφιλης, γονόρροιας, και άλλων μεταδοτικών ασθενειών· και αυξανόμενο αριθμό προσώπων που οι ψυχίατροι χαρακτήριζαν ως ψυχικά άρρωστους με ανάγκη ιδιαίτερης φροντίδας. Ως το 1945, περίπου 400000 Γερμανοί είχαν στειρωθεί εξαναγκαστικά. Η ιδιαίτερα ασαφής διάγνωση της «ανοησίας» πρόσφερε νομικές βάσεις στις περισσότερες των περιπτώσεων· η διάγνωση της σχιζοφρένειας αφορούσε την δεύτερη μεγαλύτερη κατηγορία. Μετά την εισβολή των γερμανικών δυνάμεων στη Πολωνία το 1939, η ναζιστική φυλετική υγιεινή πήρε μια ριζική στροφή, από τον έλεγχο της αναπαραγωγής και του γάμου στη μαζική δολοφονία των ανθρώπων που θεωρούσε βιολογικές απειλές. Μεταξύ 1939 και 1945, περίπου 200000 Γερμανοί θανατώθηκαν σε προγράμματα «ευθανασίας». Θανάσιμες δόσεις ναρκωτικών, λιμοκτονία, και αέρια ήταν οι μέθοδοι εκτέλεσης, που εφάρμοσαν γιατροί και νοσοκόμες. Η χρήση θαλάμων αερίου μεταμφιεσμένων σε ντους έδωσε το μοντέλο για τη μαζική δολοφονία των Εβραίων, η οποία ξεκίνησε το 1942 στα ναζιστικά στρατόπεδα στην Πολωνία. Ο πόλεμος, και το χαμήλωμα των ηθικών φραγμών σε μια εποχή σύγκρουσης και χάους, πρόσφερε την ευκαιρία για την στρατολόγηση γιατρών στην υλοποίηση αυτών δολοφονικών προγραμμάτων στο όνομα της αναγέννησης της Πατρίδας.

Cyrée Jarelle Johnson: Κοινωνική Σιωπή και Σεξουαλική Κακοποίηση

Ένας λόγος που οι κοινότητες – μια λέξη που χρησιμοποιώ εδώ για να περιγράψω ένα άμορφο συνδυασμό από οικογένειες, γείτονες, θρησκευτικές ή λατρευτικές ομάδες, και θεσμούς όπως το σχολείο και η τοπική κυβέρνηση – επιλέγουν να αγνοήσουν την παιδική σεξουαλική κακοποίηση είναι επειδή η απάντηση θεωρείται πως πρέπει υποχρεωτικά να είναι τιμωρητική και πως απαιτεί ένα τεράστιο αριθμό στοιχείων για να αποδειχτεί. Κανένας δεν θέλει ο Θείος Jerome να πάει φυλακή. Πως μπορείς να αποδείξεις πως ο πάστορας σε άγγιξε; Δεν είσαι πολύ μικρό για να ξέρεις τι είναι βιασμός; Το θύμα τιμωρείται επειδή ο θύτης δεν είναι σε διαθέσιμος για να δεχτεί την τιμωρία είναι πολύ σημαντικός για να τιμωρηθεί. Το θύμα δεν έχει σημασία επειδή έχει κηλιδωθεί από το έγκλημα και είναι ύποπτο επειδή και μόνο που το είπε σε κάποιον. Αντίθετα οι ριζοσπαστικές κοινότητες συνεχώς αναζητούν τρόπους να κάνουν την ευθύνη για την παιδική σεξουαλική κακοποίηση λιγότερο τιμωρητική για εκείνους που την διαπράττουν. Θα ήθελα να δω πρώτα να γίνεται λιγότερο τιμωρητική για τα παιδιά που την έχουν υποστεί.

Erich Fromm: Ένστικτα και Ανθρώπινα Πάθη

Τα ανθρώπινα πάθη μεταμορφώνουν τον άνθρωπο από ένα απλό πράγμα σε ήρωα, σε ένα όν που παρά τρομερά μειονεκτήματα προσπαθεί να κατανοήσει τη ζωή. Θέλει να είναι ο δικός του δημιουργός, να μεταμορφώσει την κατάσταση του ως ανολοκλήρωτου σε μια με κάποιο σκοπό και κάποιο στόχο, επιτρέποντας του να πετύχει ένα βαθμό ενσωμάτωσης. Τα πάθη του ανθρώπου δεν είναι κοινότοπα ψυχολογικά συμπλέγματα που μπορούν να εξηγηθούν επαρκώς ως αποτέλεσμα παιδικών τραυμάτων. Μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνο αν κάποιος προχωρήσει πέρα από το πεδίο της αναγωγικής ψυχολογίας και να τα αναγνωρίσει ως αυτό που είναι: η απόπειρα του ανθρώπου να κατανοήσει τη ζωή και να βιώσει το βέλτιστο της έντασης και της δύναμης που μπορεί (ή νομίζει πως μπορεί) να πετύχει υπό τις δεδομένες συνθήκες. Είναι η θρησκεία του, η λατρεία του, το τελετουργικό του, που πρέπει να κρύψει (ακόμη και από τον ίδιο) στο βαθμό που αποδοκιμάζονται από την ομάδα που ανήκει. Σίγουρα, με δωροδοκία και εκβιασμό, δηλαδή, με κατάλληλη εκπαίδευση, μπορεί να πεισθεί να εγκαταλείψει την «θρησκεία» του και να προσηλυτιστεί στην ευρύτερη λατρεία το μη-εαυτού, του αυτόματου. Αλλά αυτή η ψυχική θεραπεία τον αποστερεί από ότι καλύτερο έχει, το να είναι άνθρωπος και όχι αντικείμενο.

Basharat Peer: Η Εθνικιστική Επίθεση σε Ακαδημαϊκούς και Φοιτητές στην Ινδία

Ένα πρωινό του Αυγούστου του 2015, δύο νεαροί άνδρες που επενέβαιναν σε μια μοτοσικλέτα σταμάτησαν έξω από το σπίτι του Malleshappa Kalburgi, ενός 78χρονου καθηγητή λογοτεχνίας στην πόλη Νταρβάντ στη πολιτεία Καρνατάκα στο νότο. Ο ένας επιβάτης έμεινε στη μοτοσυκλέτα, ενώ ο άλλος περπάτησε μέχρι την πόρτα του Kalburgi και του παρουσιάστηκε ως πρώην φοιτητής. Ο Kalburgi υπήρξε αντιπρόεδρος του Πανεπιστημίου της Κανάντα και ήταν διάσημος για την κριτική του απέναντι στις δεισιδαιμονίες και τις συντηρητικές πρακτικές, κάτι που εξόργισε τους ινδουιστές εξτρεμιστές. Μετά από μια σύντομη συζήτηση, ο «φοιτητής» πυροβόλησε στο Kalburgi με ένα πιστόλι, πετυχαίνοντας τον στο στήθος και στο μέτωπο και διέφυγε με την μοτοσυκλέτα που τον περίμενε. Η δολοφονία του Kalburgi ήταν η τρίτη δολοφονία ενός Ινδού διανοούμενου μέσα σε δύο χρόνια. Τον Φεβρουάριο του 2015, ο Govind Pansare, 81χρονος κομμουνιστής πολιτικός και συγγραφέας, έμπαινε στο σπίτι του μετά από μια πρωινή βόλτα με τη σύζυγό του στην πόλη Κολαπούρ στη δυτική πολιτεία Μχαράστρα. Δύο άντρες σε μια μοτοσικλέτα, τα πρόσωπά τους καλυμμένοι με μαντήλια, σταμάτησαν στο δρόμο και τον πυροβόλησαν πολλές φορές με ένα πιστόλι. Πέθανε στο νοσοκομείο τέσσερις ημέρες αργότερα. Τον Αύγουστο του 2013, Narendra Dabholkar, ένα 67χρονος γιατρός και ορθολογιστής στοχαστή, ο οποίος όπως Kalburgi είχε αγωνιστεί εναντίον της δεισιδαιμονίας και της μαύρης μαγείας για δεκαετίες, έκανε την πρωινή βόλτα του στο Πούνε, λίγες ώρες μακριά από το σπίτι του Pansare, όταν δύο άνδρες τον πυροβολήσαν εξ επαφής και δραπέτευσαν πάνω σε μοτοσικλέτα. Μετά τη δολοφονία του Dhabolkar, ο Pansare είχε δεχτεί μια ανώνυμη επιστολή, έγραφε «Θα έχεις τη μοίρα του Dhabolkar».

Glauber Rocha: Η Αισθητική της Πείνας

Το Cinema Novo διδάσκει πως η αισθητική της βίας είναι μάλλον επαναστατική παρά πρωτόγονη. Η στιγμή της βίας είναι η στιγμή που ο αποικιοκράτης συνειδητοποιεί την ύπαρξη του εποικισμένου. Μόνο τότε, όταν έρχεται αντιμέτωπος με τη βία μπορεί να αντιληφθεί ο αποικιοκράτης, μέσα από το τρόμο, την δύναμη του πολιτισμού τον οποίο εκμεταλλεύεται. Όσο δεν παίρνει τα όπλα, ο εποικισμένος άνθρωπος παραμένει σκλάβος. Έπρεπε να πεθάνει ο πρώτος αστυνομικός πριν οι Γάλλοι συνειδητοποιήσουν την ύπαρξη των Αλγερινών. Με ηθικούς όρους, αυτή η βία δεν είναι γεμάτη μίσος· ούτε συνδέεται με τον παλιό, αποικιοκρατικό ανθρωπισμό. Η αγάπη που ενσωματώνει αυτή η βία είναι εξίσου κτηνώδης με την ίδια την βία, γιατί δεν είναι το είδος της αγάπης που πηγάζει από τoν εφησυχασμό ή την περισυλλογή, αλλά αντίθετα μια αγάπη για δράση και μετασχηματισμό.