Dieter Nelles: Αναρχοσυνδικαλισμός και το Κίνημα της Σεξουαλικής Μεταρρύθμισης στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης

«Όλες οι εργατικές οργανώσεις ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με οικονομικά και πολιτικά ζητήματα. Και τα κόμματα και οι ενώσεις αντιμετωπίζουν το ζήτημα του σεξ ως αδιάφορο, ασήμαντο. Κάποτε υπήρξε μια εποχή που θεωρούνταν ασέβεια να μιλάς δημόσια για προβλήματα σχετικά με σεξουαλικές σχέσεις. Και όμως είναι τόσο σημαντικό να αντιμετωπιστεί το σεξουαλικό ζήτημα δίχως ίχνος διστακτικότητας, όπως και το ζήτημα της πείνας. Γιατί η πείνα και ο έρωτας είναι οι δυο πόλοι γύρω από τους οποίους περιστρέφεται κάθε ανθρώπινη ζωή και ορμή. Αυτά τα δυο ζητήματα είναι τόσο στενά συνδεδεμένα που είναι δύσκολο δυνητικά να συζητηθεί το ένα δίχως να αναλογιστούμε το άλλο». Μπροστά στις υπολογιζόμενες ένα εκατομμύριο εκτρώσεις που πραγματοποιήθηκαν το 1930, το έργο των λαϊκών οργανώσεων δεν μπορεί να εκτιμηθεί πλήρως. Πρόσφεραν σεξουαλική εκπαίδευση, πληροφορούσαν κόσμο για τις μεθόδους αντισύλληψης και τα αντισυλληπτικά, και τα έδιναν φτηνά σε όσες αναζητούσαν βοήθεια. Με το τρόπο αυτό, συνέβαλαν σημαντικά στην σεξουαλική χειραφέτηση της εργατικής τάξης. Ωστόσο, αυτή η «σεξουαλική επανάσταση» όπως την ονομάζει η Atina Grossmann, ήταν περίπλοκη και αντιφατική. «Αν και η σεξουαλική ικανοποίηση για της γυναίκες ήταν ζητούμενο, διακηρύσσονταν και ορίζονταν κυρίως από άνδρες». Αυτή η εκτίμηση επίσης ισχύει για την FAUD, παρά το γεγονός πως ήταν περισσότερο ανοιχτή από άλλες εργατικές οργανώσεις σχετικά με το ζήτημα της σεξουαλικότητας. «Βλέπουμε συνεχώς», σημείωνε η Trautchen Caspers, ακτιβίστρια στη FAUD και στην SFB στο Σάχτεϊν (Ρηνανίας), «πως οι άνδρες στο κίνημα μας βλέπουν τις γυναίκες μόνο σαν σκλάβες, υπηρέτριες, και μηχανές τεκνοποιίας, αλλά όχι ως ανθρώπους και συντρόφους». Η Trauchen Caspers ήταν μια από τις λίγες προλετάριες γυναίκες στη FAUD που προωθούσαν και ασκούσαν το ιδανικό του «ελεύθερου έρωτα». Ο ορισμός της αυτού του ιδανικού ήταν κάθε άλλο παρά μια «εξαγνισμένη μορφή του αστικού γάμου» (που προωθούνταν κατά τα άλλα μεταξύ αναρχικών της εργατικής τάξης). Έγραψε για αυτό στην Syndikalist: «Ακόμη και εμείς οι προλετάριοι πρέπει να ξέρουμε πως η ανθρώπινη ελευθερία περιλαμβάνει επίσης σεξουαλικές σχέσεις. Κάποιος μπορεί να παρατηρήσει πως ένας άνδρας, λόγω της κυριαρχικής του θέσης, αναγκάζει την γυναίκα να υποταχθεί σε αυτόν, αν και ξέρει πως η αγάπη της κατευθύνεται αλλού. Τέτοια συμπεριφορά είναι το ίδιο αποτρόπαια όσο εκείνη του βρωμιάρη που βιάζει ένα ανυπεράσπιστο κορίτσι. Η απληστία του να σου ανήκει μια γυναίκα είναι από μόνη της βάρβαρη και μια εξόφθαλμη αντίφαση με την ευρέως διακηρυγμένη ισότητα των γυναικών».

Katerina Stefatos: Σεξουαλικά Βασανιστήρια και Έμφυλο Τραύμα στην Διάρκεια της Στρατιωτικής Δικτατορίας (1967-1974)

Το σώμα της πολιτικά επαναστατημένης γυναίκας, όπως υποστηρίζει η Begona Aretxaga, δεν είναι ουδέτερο, αλλά «ένα σώμα που ήδη έχει ποτιστεί με τα νοήματα της σεξουαλικής διαφοροποίησης», και στην ελληνική περίπτωση, πολιτικής διαφοροποίησης. Κατά συνέπεια, η εμπειρία τοΰ εγκλεισμού, η σεξουαλική τρομοκρατία και ο βασανισμός των αντιφρονουσών γυναικών έφερε χαρακτηριστικές έμφυλες διαφοροποιήσεις που ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της θυματοποίησης τους και την ανάγκη να αναλυθούν μέσα σε ένα εθνικιστικό, μιλιταριστικό και υπερ-αρρενωπό πλαίσιο που έλεγχε και τιμωρούσε τα σώματα, τις πράξεις, τις απόψεις των γυναικών που ήταν σε θέση να αμφισβητήσουν τις κυρίαρχες έμφυλες και εξουσιαστικές ιεραρχίες. Οι άνδρες αντιφρονούντες την περίοδο της στρατιωτικής χούντας επίσης θυματοποιήθηκαν ιδιαίτερα καθώς εξευτελίζονταν ψυχολογικά, κακοποιούνταν σωματικά και σεξουαλικά και ταπεινώνονταν πολιτικά. Όπως με την κακοποίηση και τρομοκράτηση των γυναικών, ο στόχος ήταν να αποδυναμωθεί το ηθικό των αντιφρονούντων και να τους αναπροσδιορίζει ως εχθρούς ώστε να τους μεταμορφώσει σε κατώτερα όντα και να εκλογικεύσει το βασανισμό τους. Το αρσενικό σώμα μέσα από την σεξουαλική κακοποίηση και βασανισμό, πειθαρχούνταν μέσα από την μεταμόρφωση του σε θηλυκό, ευάλωτο σώμα. Θηλυκοποιώντας το αρσενικό σώμα, η πράξη του βασανιστηρίου κανονικοποιείται και φυσιολογικοποιείται, ενώ ο στόχος της επίθεσης δεν είναι μόνο το φυσικό σώμα του θύματος, είτε αρσενικό είτε θηλυκό αλλά και ο πολιτικός τόπος που αντιπροσωπεύει. Για αυτό, η σεξουαλική κακοποίηση των ανδρών πρέπει να εξεταστεί σε σχέση με την γυναικεία θυματοποίηση, καθώς είναι στενά συνδεδεμένη με ένα ιεραρχικό σύστημα σχέσεων εξουσίας και φύλου. Έτσι, ήταν μέσα από την κακοποίηση των γυναικών και των θηλυκών σωμάτων ή των θηλυκοποιημένων αρσενικών σωμάτων που αυτοί οι έμφυλοι δείκτες χρησιμοποιούνταν ως εθνικές φαντασιώσεις και προσδοκίες μέσα στην εξιδανικευμένη εθνικιστική αρσενική πολιτική.

Ruth B. Bottigheimer: Ο Έλεγχος της Γυναικείας Γονιμότητας Μέσα Από τα Παραμύθια

Μεταξύ 1500 και 1700, δηλαδή στη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της πρώιμης σύγχρονης εποχής, οι ρόλοι των κοριτσιών και των γυναικών στις συλλογές ιστοριών άλλαξαν δραματικά, με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργηθεί το πλαίσιο για την εμφάνιση της σύγχρονης ηρωίδας των παραμυθιών. Στην αρχή αυτής της περιόδου οι ηρωίδες των βιβλίων αντιμετώπιζαν μόνες τους ένα κόσμο γεμάτο με ανταγωνιστές, χρησιμοποιώντας την μητρική σοφία για να διατηρήσουν την κοινωνική και σεξουαλική τους ανεξαρτησία. Δύο αιώνες αργότερα, τα κορίτσια είχαν μεταμορφωθεί σε τρομοκρατημένες δεσποινίδες, οι μητέρες τους είχαν υποχωρήσει στις σκιές, και υπηρέτριες και αδελφές που προηγουμένως είχαν προσφέρει την βοήθεια τους στην πρωταγωνίστρια είχαν εξαφανιστεί. Παράλληλα με την απώλεια του ελέγχου της γονιμότητας από τις γυναίκες υπήρξε η εμφάνιση ενός νέου λογοτεχνικού είδους , των παραμυθιών. Καθώς το είδος εξελίχθηκε προς την σύγχρονη μορφή του, δύο σημαντικές αλλαγές σημειώθηκαν στη πλοκή τους. Οι άνδρες έγιναν κίνδυνος για τις γυναίκες, και οι πρόσφατα αποδυναμωμένες γυναίκες ζάρωναν με φόβο. Είχαν χάσει εντελώς κυριολεκτικά το μυαλό τους. Οι κίνδυνοι που αποτελούσαν σεξουαλικά οι άνδρες γενικεύτηκαν σε ένα φανταστικό κόσμο στον οποίο οι γυναίκες υπέφεραν διαβολικούς απαγωγείς, ανελέητους φύλακες, μακροχρόνιες αιχμαλωσίες, και όλο και μεγαλύτερη απομόνωση. Εν ολίγης, η σύγχρονη ηρωίδα των παραμυθιών είχε γεννηθεί.

Candace Falk: Emma Goldman, Έρωτας και Αναρχία

Ο φακός μέσα από τον οποίο η Emma έβλεπε το κόσμο διαφέρει από το δικό μας. ωστόσο, η οξεία κριτική της των πολιτικών της απληστίας, του πολέμου, και την ανέχεια του σώματος και του πνεύματος· της καταπίεσης τόσο φυσικής όσο και ψυχικής, η οποία πνίγει την δημιουργικότητα και την ατομικότητα· και η σιγουριά της πως το δικαίωμα στην ανυπακοή είναι σημαντικό για την ευημερία μιας δίκαιης κοινωνίας, θα παραμείνουν, ελπίζω, αιώνια. Η άποψη της Emma πως οι προσωπικοί αγώνες μπορούν να συνυπάρξουν πλάι από μεγάλα πολιτικά δράματα παραμένει επίκαιρη. Η υποκειμενική της θέση ως μετανάστρια Εβραία γυναίκα και αναρχική – δηλαδή τόσο στο κέντρο της κοινωνίας και απόλυτα στην περιφέρεια της – της πρόσφερε ένα μοναδικό παράδειγμα μέσω του οποίου αναλύει, κρίνει και μάχεται τις καταπιεστικές δυνάμεις που διεύθυναν τη ζωή της και τις ζωές των περιθωριοποιημένων ανθρώπων σε ολόκληρο το κόσμο. Η Emma Goldman όριζε τον αναρχισμό ως «τη φιλοσοφία μιας νέας κοινωνικής τάξης βασισμένης σε μια ελευθερία που δεν περιορίζεται από ανθρώπινο νόμο· η θεωρία πως όλες οι μορφές κυβέρνησης βασίζονται στη βία, και για αυτό είναι άδικες και κακές, όσο και άχρηστες». Στην αυτοβιογραφία της έγραψε, «Θέλω ελευθερία, το δικαίωμα για αυτοέκφραση, το δικαίωμα όλων σε όμορφα, λαμπερά πράγματα». Ίσως όταν πρόκειται για τον έρωτα, οι περισσότεροι από εμάς είναι αναρχικοί, όπως και η Emma, που ονειρευόμαστε τη λάμψη της απόλυτης αρμονίας ενώ ζούμε στη γκρίζα ζώνη του «υπαρκτού» – και προχωράμε.

Gary Wills: Η Εκπαίδευση μου στην Πατριαρχία

Αλλάξτε τη θέση της γυναίκας και θα δείτε πως έχετε επηρεάσει τις πιο προσωπικές και σημαντικές σχέσεις της ζωής: τη σχέση της γυναίκας προς τον άνδρα, της μητέρα προς το παιδί, της αδερφής προς τον αδερφό, της κόρης προς τους γονείς, της εργαζόμενης προς τους συναδέλφους, και της υπαλλήλου προς τον εργοδότη (και το αντίστροφο). Αυτή η αλλαγή στη θέση των γυναικών που μοιάζει να συνέβη σαν χτες, και ακόμη συμβαίνει σήμερα με ένα επιταχυνόμενο ρυθμό, είναι η πιο βαθιά επανάσταση που μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία. Αντλεί και δίνει ενέργεια σε όλες τις άλλες μεταρρυθμίσεις της εποχής μας. Εν τέλει, το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων περιλαμβάνει μαύρες γυναίκες, το LGBTQ κίνημα αφορά λεσβίες, το κίνημα για τα δικαιώματα των ΑμεΑ αφορά γυναίκες με αναπηρία, οι μεταρρυθμίσεις στην υγεία επηρεάζει τις γυναίκες που προσφέρουν φροντίδα και τα αντικείμενα της φροντίδας τους. Ανυψώστε οποιοδήποτε τμήμα της κοινωνίας μας σε μια πιο δίκαιη θέση και η δικαιοσύνη για τις γυναίκες αποτελεί σίγουρα ζήτημα. Είναι αλλαγή όλων των αλλαγών και το βασικό μέτρο της προόδου μας.

Havin Güneşer: Γυναικοκτονία, ο Ατελείωτος Πόλεμος του Πατριαρχικού Συστήματος

Δίχως ανάλυση της διαδικασίας μέσω της οποίας η γυναίκα νικήθηκε κοινωνικά, κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς τα βασικά χαρακτηριστικά της επακόλουθης ανδροκρατούμενης κοινωνικής κουλτούρας αλλά και επίσης το τι να χτίσει στη θέση της. Δίχως κατανόηση πως η αρρενωπότητα διαμορφώθηκε κοινωνικά, δεν μπορεί κάποιος να αναλύσει το θεσμό του κράτους και έτσι δεν μπορεί να ορίσει με ακρίβεια τον πόλεμο και την κουλτούρα εξουσίας που σχετίζεται με το κράτος. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να τονίζουμε, επειδή είναι αυτό που άνοιξε το δρόμο στην γυναικοκτονία και στην αποικιοποίηση και την εκμετάλλευση των ανθρώπων. Η κοινωνική υποταγή της γυναίκας ήταν η αισχρότερη αντεπανάσταση που πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ο Öcalan σημειώνει πως «το ξίφος του πολέμου που κραδαίνει το κράτος και το χέρι του άνδρα μέσα στην οικογένεια, είναι σύμβολα ηγεμονίας. Ολόκληρη η ταξική κοινωνία, από τα ανώτερα στρώματα ως τα κατώτερα, είναι εγκλωβισμένο μεταξύ του ξίφους και του χεριού».

Silvia Federici: Για την Έννοια του «Κουτσομπολιού»

Η αναζήτηση της ιστορίας των λέξεων που χρησιμοποιούνται συχνά για να ορίσουν και να υποβιβάσουν τις γυναίκες είναι ένα αναγκαίο βήμα αν θέλουμε να κατανοήσουμε πως λειτουργεί και αυτό-αναπαράγεται η έμφυλη καταπίεση. Η ιστορία του «κουτσομπολιού» στο πλαίσιο αυτό είναι εμβληματική. Μέσα από αυτή μπορούμε να παρακολουθήσουμε δυο αιώνες επιθέσεων στις γυναίκες στην αυγή της σύγχρονης Αγγλίας, όταν ένας όρος που τυπικά σήμαινε μια στενή γυναικεία φιλία μετατράπηκε σε κάτι που σήμαινε ανούσιες, κακόβουλες συζητήσεις, δηλαδή συζητήσεις που πιθανώς σπέρνει τη διχόνοια, το αντίθετο της αλληλεγγύης που η γυναικεία φιλία συνεπάγεται και παράγει. Αποδίδοντας ένα δυσφημιστικό νόημα στον όρο που υποδεικνύει φιλία μεταξύ των γυναικών, εξυπηρέτησε τη καταστροφή της γυναικείας κοινωνικοποίησης που είχε κυριαρχήσει κατά το Μεσαίωνα, όταν οι περισσότερες δραστηριότητες πραγματοποιούνταν από τις γυναίκες ήταν συλλογικής φύσης και, στις κατώτερες τάξεις τουλάχιστον, οι γυναίκες σχημάτιζαν μια πολύ δεμένη κοινότητα, που ήταν η πηγή μιας δύναμης δίχως αντίστοιχο στη σύγχρονη εποχή.

Gisela Bock: Ρατσισμός και Σεξισμός στη Ναζιστική Γερμανία

Επιχειρώντας να δούμε την κατάσταση όλων των γυναικών από την οπτική των «μη»-γυναικών μπορεί να βοηθήσει να αναλύσουμε και να εντοπίσουμε τα όρια αυτού του διαχωρισμού. Όσον αφορά τον αγώνα για τα αναπαραγωγικά μας δικαιώματα – για τη σεξουαλικότητα μας, τα παιδιά μας και τα χρήματα που θέλουμε και χρειαζόμαστε – η ναζιστική εμπειρία μπορεί να μας διδάξει πως μια ένας επιτυχημένος αγώνας πρέπει να στοχεύει στην επίτευξη και των δικαιωμάτων και των οικονομικών μέσων που επιτρέπουν στις γυναίκες να επιλέγουν μεταξύ του να έχουν ή να μην έχουν παιδιά δίχως να γίνονται οικονομικά εξαρτώμενες από άλλους ανθρώπους ή από αθέμιτες δεύτερες και τρίτες εργασίες. Περικοπές στη προνοιακή μέριμνα για τις ανύπαντρες μητέρες, κακοποίηση μέσω στείρωσης, και η επίθεση στην ελεύθερη έκτρωση είναι απλά διαφορετικές όψεις μιας επίθεσης που σκοπό έχει τη διαίρεση των γυναικών. Η σημερινή πληθυσμιακή και οικογενειακή πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Τρίτο Κόσμο κάνουν την γερμανική εμπειρία υπό τον εθνικοσοσιαλισμό ιδιαίτερα επίκαιρη. Νέες επιθέσεις στις ελεύθερες εκτρώσεις, την ίδρυση νέων πανεπιστημιακών τμημάτων «επιστημών πληθυσμού», πειράματα στείρωσης σε γυναίκες και στείρωση γυναικών σε προνοιακή μέριμνα εν αγνοία τους, πίεση σε γυναίκες Ρομά (ιδιαίτερα αν λαμβάνουν προνομιακά επιδόματα) να μη κάνουν παιδιά, ξενοφοβικές κραυγές εναντίον μεταναστών που «αναπαράγονται σαν τα ζώα» και κάποιοι που απαιτούν τον «ευνουχισμό ή στείρωση» τους, υπερβολικά εύκολες εκτρώσεις για γυναίκες τουρκικής καταγωγής και στειρώσεις, η μείωση κρατικών επιχορηγήσεων σε σχέση με την ανθρώπινη αναπαραγωγή, τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά, έχουν όλα συμβεί στη Γερμανία κατά τα δυο τελευταία χρόνια. Στη διάρκεια της παρούσας οικονομικής κρίσης, αυτό που θα προκύψει από αυτά τα δυο φαινομενικά ασύνδετα γεγονότα είναι ένα ανοιχτό ερώτημα.

Έμφυλη βία και μύθος, από τη Μέδουσα ως την Ωραία Κοιμωμένη

Κείμενο Δημήτρης Πλαστήρας Προειδοποίηση κειμένου: έμφυλη βία, βιασμός «Κάτι θα του έκανε και τη χτύπησε», «Αν δεν ήθελε να τη βιάσουν δε θα πέταγε τα βυζιά και το κώλο της έξω», «Σιγά που δε γούσταρε», «Τον θέλει και τα λέει για να τον χωρίσει από την άλλη», «Είναι τρελή», «Έτσι κάνει, γαμιέται με όποιον βρει…