Raphael Schlembach: «Αυτόνομοι Εθνικιστές»

Όταν οι πρώτοι Αυτόνομοι Εθνικιστές άρχισαν να υιοθετούν τα στιλιστικά στοιχεία της αριστερής και της αναρχικής αντικουλτούρας, πολλοί οργανωμένοι φασίστες απέρριψαν αυτή τη τάση ως προσωρινή μόδα. Ωστόσο, το κοινωνικά φαινόμενο των νέων ανθρώπων, κυρίως ανδρών, να σχηματίζουν μαύρα μπλοκ και να επιδίδονται σε βίαιες και μαχητικές διαδηλώσεις στους δρόμους εναντίον του «παγκόσμιου καπιταλισμού», έχει αποκτήσει πάτημα μέσα στα νεοναζιστικά φάσματα στη Γερμανία, το Βέλγιο και την Ολλανδία, όπως επίσης και στη Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Φυσικά, πιο παραδοσιακές και λαϊκίστικες πολιτικές παραμένουν σημαντικές για την το ακροδεξιό κίνημα στην Ευρώπη. Οι Αυτόνομοι Εθνικιστές αποτελούν περισσότερο ένα περιθωριακό φαινόμενο, ωστόσο αποτελούν μια πολύ καλή περίπτωση μελέτης λόγω της στρατηγικής και συνειδητής χρήσης κωδίκων συμβόλων, των στοιχείων τους που έχουν απήχηση στη νεανική κουλτούρα, και τις αντιδράσεις που έχουν προκαλέσει τόσο μεταξύ του παραδοσιακού οργανωμένου φασιστικού κινήματος, και μεταξύ των αντιφασιστών και στο δημοκρατικό δημόσιο διάλογο. Επιπλέον, επισημαίνοντας την δικτυωμένη και οριζόντια εμφάνιση τους, την εστίαση τους στο DIY και την αντικουλτούρα, και τα αντικαπιταλιστικά συνθήματα επιτρέπει μια ιδιαίτερη και κριτική γωνία παρατήρησης της αντιφατικής φύσης τέτοιων θεμάτων και μεθόδων στο νεοναζιστικό κίνημα.

Martin A. Lee: Οι Εθνικομπολσεβίκοι

Οι Σέρβοι οικοδεσπότες του δεν μπορούσαν να είναι πιο χαρούμενοι όταν ο Edward Limonov, ένας από τους πιο χαρισματικούς ηγέτες του νέου κύματος ρωσικού εθνικισμού, φόρεσε στρατιωτική στολή και εντάχθηκε σε μια ομάδα ελεύθερων σκοπευτών που ήταν κρυμμένη στους λόφους της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Τηλεοπτικές κάμερες κατέγραφαν την χαρούμενη έκφραση καθώς ο εμφανίσιμος Ρώσος ιμπρεσάριος σημάδεψε και πίεσε τη σκανδάλη για μια μεγάλη ριπή πυρών πολυβόλου με κατεύθυνση χαμηλά προς τη πόλη του Σεράγεβου. Ο Limonov λάτρευε να στήνεται για φωτογραφίες με Σέρβους πολιτοφύλακες όταν επισκέφτηκε τη κομματιασμένη Γιουγκοσλαβία λίγο μετά το ξέσπασμα του εμφύλιου πολέμου. Ο ρωσικός τύπος στη συνέχεια έγραψε πως η κυβέρνηση της Βοσνίας τον είχε επικηρύξει με 500000$ - μια ιστορία που ενίσχυσε τη θέση του Limonov ως λαϊκού ήρωα πίσω στη χώρα του. Για το Limonov, ο πόλεμος ήταν η ζωή στο αποκορύφωμα της. Συγγραφέας στο επάγγελμα, δεν έβλεπε κάποια αντίφαση στο κάλεσμά του ως καλλιτέχνη και τη διασκέδαση του ως στρατιώτη. Με τη ταιριαστή περιγραφή ως το «δερματοφορεμένο κακό παιδί» της ρωσικής ακραίας ριζοσπαστικής πολιτικής, ο Limonov είχε περάσει δεκαοχτώ χρόνια στο εξωτερικό ως αντιπολιτευόμενος συγγραφέας – πρώτα στη Νέα Υόρκη, και έπειτα στο Παρίσι. Ανάμεσα στους ήρωες του υπολόγιζε το Ρώσο αναρχικό Michael Bakunin («την εθνική μας περηφάνια») και το Stalin («Το Μπολσεβίκο Καίσαρα της πατρίδας μας στη καλύτερη περίοδο της»). Ο Limonov επίσης θαύμαζε τους Ιταλούς φουτουριστές που ενέπνευσαν το Mussolini, και αναγνώριζε ως αδελφό πνεύμα τον Yukio Mishima, τον Ιάπωνα υπερεθνικιστή που έκανε χαρακίρι το 1970. «Ο Mishima και εγώ ανήκουμε στο ίδιο πολιτικό στρατόπεδο», εξηγούσε ο Limonov. «Πιστεύει στις παραδόσεις όπως και εγώ».

Alexander Reid Ross: Πως οι φασίστες προσεγγίζουν τα μετά-αριστερά αναρχικά κινήματα

Η μετά-αριστερά προέρχεται κυρίως από μια τάση που ευνοούσε την ατομική ελευθερία, αυτόνομη από τη πολιτική ιδεολογία της αριστεράς και της δεξιάς, ενώ διατηρεί κάποια στοιχεία της αριστεράς. Αν και είναι ένα ευρύ φάσμα με πολλές αντικρουόμενες θέσεις, οι μετα-αριστεροί εντοπίζουν συχνά τις ρίζες τους στον ατομικιστή Max Stirner, του οποίου η πίστη στην ανωτερότητα του Ευρωπαίου ατόμου πάνω και απέναντι από έθνος, τάξη και δόγμα επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το φιλόσοφο G.W.F. Hegel. Μετά το θάνατό του το 1856, η διάδοση το κολεκτιβισμού και του νεοκαντιανισμού έσπρωξε στο παρασκήνιο την ατομιστική του φιλοσοφία μέχρι που ο Friedrich Nietzsche τον έφερε ξανά στο προσκήνιο κατά το τελευταίο κομμάτι του 19ου αιώνα. Επηρεασμένος από το Stirner, ο Nietzsche μίλησε για την υπέρβαση του σοσιαλισμού και του «μοντέρνου κόσμου» από τον εικονοκλάστη, αριστοκράτη φιλόσοφο γνωστό ως «Υπεράνθρωπο» ή «übermensch». Στη διάρκεια των τελών του 19ου αιώνα, οι στιρνεριστές συγχώνευσαν τον «Υπεράνθρωπο» με την υποτιθέμενη ευθύνη των γυναικών να γεννήσουν μια ανώτερη ευρωπαϊκή φυλή – ένα «Νέο Άνθρωπο» για να δημιουργήσει και για να δημιουργηθεί από μια «Νέα Εποχή».

Nick Griffin (ψευδώνυμο): Εθνικό-Αναρχισμός, ο Δούρειος Ίππος των Λευκών Εθνικιστών

Οι ριζοσπαστικές πολιτικές κάθε τύπου πήραν μια νέα στροφή μετά τη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και αυτό επιταχύνθηκε μετά τις διαδηλώσεις κατά του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου στο Σιάτλ το 1999. Αποκεντρωμένες και διασυνδεδεμένες πολιτικές μορφές άρχισαν να γίνονται οι κύριες μορφές αντίστασης. Τα τελευταία χρόνια, έχουμε δει πως ο αναρχισμός έχει αντικαταστήσει το μαρξισμό ως το κύριο ριζοσπαστικό κίνημα στις ΗΠΑ, αλλά οι αλλαγές συνέβησαν και αλλού. Κομμάτια του κινήματος του λευκού ρατσιστικού κινήματος άρχισαν να στηρίζουν την «ακηδεμόνευτη αντίσταση» ήδη από τα 1980· οι ισλαμιστές τζιχαντιστές της Αλ Κάιντα είναι μια ακρατική, υπερεθνική οντότητα· ακόμη και μαρξιστικές ομάδες όπως το Left Turn έχουν απορρίψει το σφιχτό μοντέλο του «πρωτοποριακού κόμματος» για χάρη μιας δομής που είναι περισσότερο βασισμένη σε δίκτυα. Αλλά και ο αναρχισμός ο ίδιος έχει γίνει μαγνήτης για τη ρατσιστική ριζοσπαστική δεξιά, και μια μικρή περιφερειακή ομάδα στο Ηνωμένο Βασίλειο που ονομάζεται National Revolutionary Faction έχει αλλάξει το όνομα του σε Εθνικό-Αναρχικοί. Προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν αναρχικό συμβολισμό και ρητορική για να στρατολογήσουν τόσο «Λευκούς Εθνικιστές» όσο και αναρχικούς – ιδιαίτερα αναρχοοικολόγους – στο περίεργο αξιακό τους σύστημα. Προωθούν ένα αποκεντρωμένο οικονομικό και πολιτικό σύστημα που περιλαμβάνει εθνικά καθαρά χωριά που χαρακτηρίζονται από φυλετικό διαχωρισμό, αντισημιτισμό και ομοφοβία.

Spencer Sunshine: Εθνικό-Αναρχισμός, επαναπροσδιορίζοντας το φασισμό

Το 1990 ο Chip Berlet στο Right Woos Left έδειξε πως η άκρα δεξιά στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει κάνει αναρίθμητες προσεγγίσεις στην Αριστερά. «Η φασιστική δεξιά έχει προσεγγίσει τη προοδευτική Αριστερά κυρίως σε ζητήματα όπως η αντίθεση στη χρήση του στρατού των ΗΠΑ σε διεθνείς στρατιωτικές επεμβάσεις, την υποστήριξη προς το Ισραήλ, τα προβλήματα λόγω των παραπτωμάτων της και των μυστικών δράσεων της CIA, την εσωτερική κυβερνητική καταστολή, τα δικαιώματα της ιδιωτικότητας και πολιτικές ελευθερίες». Πιο πρόσφατα, η φασιστική Δεξιά επίσης προσπάθησε να χτίσει συμμαχίες βασισμένες στις ανησυχίες για το περιβάλλον, τον σκληροπυρηνικό αντισιωνισμό και την αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση. Η ιδέα του Εθνικού Αναρχισμού διαδόθηκε σε όλο το κόσμο μέσω του διαδικτύου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες φιλοξενούν λίγες μόνο ιστοσελίδες, αλλά η τάση ως τώρα ήταν προς μια σταθερή αύξηση. Αντιπροσωπεύει όμως αυτό που πολλοί βλέπουν ως το πιθανό νέο πρόσωπο του φασισμού. Υιοθετώντας επιλεγμένα σύμβολα, συνθήματα και στάσεις του αριστερού αναρχικού κινήματος συγκεκριμένα, η νέα μορφή του μεταπολεμικού φασισμού (όπως η Ευρωπαϊκή Νέα Δεξιά) ελπίζει να αποφύγει το στίγμα της παλιότερης παράδοσης, καθώς εγχέει τις βασικές φασιστικές αρχές στο νεότερο κίνημα ακτιβιστών κατά της παγκοσμιοποίησης και συγγενικών τους αποκεντρωμένων πολιτικών ομάδων. Ταυτόχρονα, οι Εθνικό-Αναρχικοί ελπίζουν να προσελκύσουν μέλη (όπως αντιδραστικά μέλη αντικουλτούρων και μέλη του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος) από παραδοσιακές ομάδες Λευκών Εθνικιστών προς το δικό τους είδος αυτού που ισχυρίζονται πως δεν είναι «ούτε αριστερά, ούτε δεξιά».