Cyrée Jarelle Johnson: Κοινωνική Σιωπή και Σεξουαλική Κακοποίηση

Ένας λόγος που οι κοινότητες – μια λέξη που χρησιμοποιώ εδώ για να περιγράψω ένα άμορφο συνδυασμό από οικογένειες, γείτονες, θρησκευτικές ή λατρευτικές ομάδες, και θεσμούς όπως το σχολείο και η τοπική κυβέρνηση – επιλέγουν να αγνοήσουν την παιδική σεξουαλική κακοποίηση είναι επειδή η απάντηση θεωρείται πως πρέπει υποχρεωτικά να είναι τιμωρητική και πως απαιτεί ένα τεράστιο αριθμό στοιχείων για να αποδειχτεί. Κανένας δεν θέλει ο Θείος Jerome να πάει φυλακή. Πως μπορείς να αποδείξεις πως ο πάστορας σε άγγιξε; Δεν είσαι πολύ μικρό για να ξέρεις τι είναι βιασμός; Το θύμα τιμωρείται επειδή ο θύτης δεν είναι σε διαθέσιμος για να δεχτεί την τιμωρία είναι πολύ σημαντικός για να τιμωρηθεί. Το θύμα δεν έχει σημασία επειδή έχει κηλιδωθεί από το έγκλημα και είναι ύποπτο επειδή και μόνο που το είπε σε κάποιον. Αντίθετα οι ριζοσπαστικές κοινότητες συνεχώς αναζητούν τρόπους να κάνουν την ευθύνη για την παιδική σεξουαλική κακοποίηση λιγότερο τιμωρητική για εκείνους που την διαπράττουν. Θα ήθελα να δω πρώτα να γίνεται λιγότερο τιμωρητική για τα παιδιά που την έχουν υποστεί.

Marisa Peters: Το Gaslighting με Εμπόδισε από το να Καταλάβω το Βιασμό μου

Έπρεπε να αρχίσω από την αρχή ξανά. Έπρεπε να μάθω από την αρχή όσα είχα μάθει για το βιασμό και τη συγκατάθεση, για τη θρησκεία με την οποία ήμουν τόσο δεμένη, για το σεξ και για τον ορισμό της δύναμης. Βλέπω αυτές τις τρύπες σε οργανωμένη θρησκεία, στην εκπαίδευση, στη γονική φροντίδα. Έχουμε κάνει τα παιδιά μας να σιωπούν. Τους έχουμε διδάξει ότι πρέπει να αποτρέψουν τη δική τους κακοποίηση ακολουθώντας τους ίδιους τους κανόνες που την διαιωνίζουν, αντί να τους διδάσκουμε να μην εκμεταλλεύονται τους άλλους. Χρησιμοποιήσαμε το gaslighting για να δημιουργήσουμε άγνοια, για να διαιωνίσουμε τη βία, για να σιωπήσουμε την ανταπόκριση και να προστατέψουμε τους κακοποιούς. Η αίσθηση του καθήκοντός σας να προστατεύσετε την αθωότητα των παιδιών σας, θα έχει κόστος. Έχω γράψει και ξαναγράψω αυτό το κομμάτι τόσες πολλές φορές προσπαθώντας να σιγουρευτώ ότι δεν βγάζει υπερβολική αυτολύπηση, ή πολύ απόμακρο επειδή ένα θύμα βιασμού υποτίθεται ότι ενεργεί με συγκεκριμένο τρόπο, να νιώθει με συγκεκριμένο τρόπο. Ακόμα αισθάνομαι τη πίεση να παραμείνω ήσυχη, ώστε να μην παρεξηγηθώ. Αλλά δεν θα το κάνω.

Kim Kelly: #KillTheKing, όταν το Heavy Metal συνάντησε το #MeToo

Όταν είσαι κομμάτι μιας σκηνής για πάνω από δέκα χρόνια, όλα αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν απλά συσσωρεύονται και αναρωτιέσαι, «Αυτός είναι ο τρόπος που πρέπει να μου φέρονται; Θέλω να ζήσω έτσι όλη μου τη ζωή;». Και θύμωσα ακόμη πιο πολύ. Είδα όλο το σεξισμό και το μισογυνισμό μέσα στη σκηνή και τους ανθρώπους να τον δέχονται, επειδή, «Έτσι είναι τα πράγματα, δεν με νοιάζει». Λοιπόν, εγώ πρέπει να νοιαστώ, επειδή είναι η ζωή μου. Νεύριασα πραγματικά, και βρήκα και άλλες γυναίκες που επίσης ήταν πραγματικά θυμωμένες, και τώρα είμαστε θυμωμένες όλες μαζί!. Το metal πάντοτε σήμαινε να πηγαίνεις ενάντια στο ρεύμα.

Benjamin Winterhalter: Ο Εμπορεύσιμος Μισογυνισμός του James Bond

Ο James Bond, ένας λογοτεχνικός χαρακτήρας κατασκόπου, δημιουργήθηκε το 1953 από το συγγραφέα και πρώην αξιωματικό πληροφοριών του ναυτικού Ian Fleming, με την πρώτη του εμφάνιση να είναι στο Casino Royale. Ο Fleming ήθελε ο Bond να είναι ένας «ιδιαίτερα βαρετός, συνηθισμένος άνθρωπος στον οποίο συνέβαιναν πράγματα», και επέλεξε το όνομα James Bond εξαιτίας της ανιαρότητας του, όπως είπε στο περιοδικό New Yorker το 1962. Όχι μόνο ο Bond είναι βαρετός, ζει την ίδια ιστορία ξανά και ξανά. Όπως ο κριτικός κινηματογράφου και σκηνοθέτης τηλεοπτικών σποτ Drew Moniot σημείωνε σε ένα άρθρο του για το περιοδικό Journal of the University Film Association το 1976, η σειρά ταινιών του Bond οφείλει την επιτυχία της στην επαναλαμβανόμενη συνταγή τους. κάθε ταινία ακολουθεί την ίδια βασική δομή πλοκής – μια σκηνή πριν τους τίτλους αρχής, τίτλοι αρχής, εισαγωγική σκηνή δράσης, συνάντηση με τον/την M και τον Q, μετά ταξίδι σε κάποιο εξωτικό προορισμό για μια τρελή περιπέτεια – προσθέτοντας σε αυτή ότι τεχνολογικό, πολιτισμικό και στιλιστικό στοιχείο είναι της μόδας εκείνη τη χρονιά. Η ουσία όλων αυτών, εξηγεί ο Moniot, είναι να προσφέρει παρηγοριά με το να είναι ακριβώς το ίδιο, δείχνοντας «πως το υπάρχον κοινωνικό σύστημα μπορεί να ακόμη καθαριστεί παρά να απορριφθεί».

Girolamo De Michele: Φασίστες, Μπάτσοι και μια Εντολή Άνωθεν. Ο Βιασμός της Franca Rame

Στις 9 Μαρτίου 1973 η Franca Rame απάχθηκε από πέντε άντρες και την έβαλαν με τη βία σε ένα κλειστό φορτηγό όπου την βασάνισαν και τη βίασαν. Η Franca, κατάφερε να μιλήσει για αυτή την επίθεση σε ένα μονόλογο που με τίτλο «Lo Stupro» (Ο Βιασμός), που περιλαμβάνονταν στη παράσταση «Tutta Casa, Letto e Chiesa» (Όλο Σπίτι, Κρεβάτι κι Εκκλησία). Για μεγάλο διάστημα η Franca έλεγε πως εμπνεύστηκε την ιστορία από μια ιστορία στις ειδήσεις, δίχως να αποκαλύπτει πως ήταν στη πραγματικότητα το θύμα του βιασμού. Το βράδυ της 9ης Μαρτίου 1975, ακούγοντας για το βιασμό, κάποιος πανηγύρισε στο Μιλάνο – ο Στρατηγός Palumbo, διοικητής του τάγματος Παστρένγκο. «Τα νέα του βιασμού της Rame έγιναν δεκτά με ξέφρενες επευφημίες στο στρατώνα, ο διοικητής ήταν περιχαρής σαν να είχε ολοκληρώσει με επιτυχία μια στρατιωτική επιχείρηση. Όχι, ακόμα περισσότερο…».

Jessica Knoll: Τι Ξέρω

Ο πρώτος άνθρωπος που μου είπε πως με βίασαν ομαδικά ήταν μια ψυχοθεραπεύτρια, επτά χρόνια μετά το συμβάν. Ο δεύτερος ήταν η λογοτεχνική πράκτοράς μου, πέντε χρόνια αργότερα, μόνο δεν μιλούσε για μένα. Μίλησε για την Ani, την πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματός μου, Luckiest Girl Alive, που είναι έργο μυθοπλασίας. Αυτό όμως που έχω κρατήσει κρυφό, μέχρι σήμερα, είναι πως η πηγή έμπνευσής του δεν είναι.

Sevgül Uludağ: Το κρυφό τραύμα, Τουρκοκύπριες και Ελληνοκύπριες θύματα βιασμού πολέμου

Ήταν η Μαρία Χατζηπαύλου, που μου μίλησε αρχικά για τους βιασμούς στη διάρκεια του πολέμου. Νεαρή δημοσιογράφος, πίσω στο 1974, είχε πάει σε ένα καταυλισμό προσφύγων, όπου είδε ένα νεαρό κορίτσι, να τρέχει γύρω γύρω, έξω από το στρατόπεδο, κλαίγοντας γοερά επειδή δεν την άφηναν να μπει μέσα…. Ήταν μια θλιβερή ιστορία: οι παντρεμένες Ελληνοκύπριες στο καταυλισμό προσφύγων την είχαν πετάξει έξω από το καταυλισμό επειδή είχε βιαστεί από Τούρκους στρατιώτες και «φοβόντουσαν» πως «θα κοιμόνταν με τους άντρες τους!». Έδειξε πως η κοινωνία δεν αποδέχεται τους βιασμούς και αντί να απλώσει ένα χέρι κατανόησης στα θύματα βιασμού, τα διώχνει μακριά ή τουλάχιστον προσπαθεί να τα «κρύψει».

Tanya Jha: Ο βιασμός ως εμπόρευμα

Η κανονικοποίηση της κουλτούρας του βιασμού έχει φτάσει σε ένα επίπεδο όπου η σεξουαλική επίθεση έχει πλέον μετατραπεί σε εμπορεύσιμο προϊόν με χιλιάδες καταναλωτές που το ανταλλάσσουν για να αποκτήσουν χρηματικά οφέλη ή για να ικανοποιήσουν τις ηδονοβλεπτικές τους επιθυμίες. Οι έμποροι συχνά κλέβουν βίντεο βιασμών από τις συσκευές των βιαστών όταν αυτοί πηγαίνουν τις συσκευές τους σε καταστήματα κινητής τηλεφωνίας για να τα επισκευάσουν. Σε άλλες περιπτώσεις, οι ίδιοι οι δράστες βιντεοσκοπούν πραγματικά περιστατικά σεξουαλικής βίας και τα πουλάνε στους έμπορους για να κερδίσουν χρήματα. Για να ξεχωρίσουν τα βίντεο βιασμών από άλλο πορνογραφικό υλικό, χρησιμοποιούν συνθηματικά, παρόμοια με μυστικές χειραψίες έτσι ώστε να ξέρουν πως ο πελάτης αναζητά βίντεο βιασμών ανάμεσα στα διαθέσιμα πορνογραφικά βίντεο. Το ληφθέν υλικό στη συνέχεια διακινείται μέσα από διάφορες ομάδες του Whatsapp και άλλες εφαρμογές άμεσων μηνυμάτων

Heather Murphy: Τι γνωρίζουμε για τους άνδρες που βιάζουν

Το 1976 ένας διδακτορικός υποψήφιος στο Claremont Graduate University δημοσίευσε μια κάπως ασυνήθιστη μικρή αγγελία στις εφημερίδες του Los Angeles. Έκατσε δίπλα από το τηλέφωνο του, αμφιβάλλοντας αν θα χτυπήσει. «Δεν πίστευα πως οποιοδήποτε ήθελε να απαντήσει». Το τηλέφωνο όμως χτύπησε. Σχεδόν 200 φορές. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ένας προγραμματιστής υπολογιστών που είχε βιάσει την «κάτι σαν κοπέλα» του, ένας ζωγράφος που βίασε τη σύζυγο ενός γνωστού του, και ένα επιστάτη σχολείου που περιέγραψε 10 με 15 βιασμούς ως μέσο εκδίκησης προς τα «πλούσια μπάσταρδα» του Μπέβερλι Χιλς. Στη διάρκεια των τελευταίων μερικών εβδομάδων, γυναίκες σε όλο το κόσμο έχουν εξιστορήσει ιστορίες παρενόχλησης και σεξουαλικής επίθεσης με το να αναρτούν ιστορίες που δεν είχαν πει ποτέ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με την ετικέτα #MeToo. Ακόμη και απλά εστιάζουμε στη δεύτερη κατηγορία, τα βιογραφικά των κατηγορούμενων είναι τόσο διαφορετικά που μοιάζουν να στηρίζουν την παρατήρηση του Δρ. Smithyman. Πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν όμως πως υπάρχουν μερικά κοινά στοιχεία. Στις δεκαετίες που πέρασαν από την έρευνα του, οι επιστήμονες σταδιακά συμπληρώνουν μια εικόνα των ανδρών που προβαίνουν σε σεξουαλικές επιθέσεις. Οι πιο έντονες ομοιότητες έχουν να κάνουν ελάχιστα με τις παραδοσιακές δημογραφικές κατηγορίες, όπως φυλή, τάξη και οικογενειακή κατάσταση. Αντίθετα, άλλου τύπου μοτίβα έχουν εμφανιστεί: αυτοί οι άνδρες ξεκινούν νωρίς, δείχνουν οι έρευνες. Μπορεί να έχουν σχέσεις με άλλους που ασκούν σεξουαλική βία. Συνήθως αρνούνται πως έχουν βιάσει γυναίκες ακόμη και αν παραδέχονται πως έχουν κάνει μη συναινετικό σεξ.

Η μυθολογία του βιασμού

Για τους περισσότερους ανθρώπους ο βιασμός σημαίνει επίθεση σε ένα ανυπεράσπιστο θύμα από κάποιον ξένο σε κάποιο εξωτερικό χώρο, τη χρήση ή την απειλή χρήσης βίας από το θύτη και την σαφή ύπαρξη αντίστασης από το θύμα. Αυτό το σενάριο ονομάζεται στερεότυπο του «πραγματικού βιασμού», είναι στερεότυπο γιατί αποτελεί μια γενίκευση που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Το στερεότυπο αυτό δεν περιγράφει απλά τι είναι βιασμός αλλά θέτει και τα κοινωνικά κριτήρια με τα οποία κάθε περίπτωση ελέγχεται ώστε να ονομαστεί βιασμός. Το στερεότυπο αυτό είναι το μέτρο με το οποίο η κοινή γνώμη και τα μέσα δικάζουν και αποφασίζουν, τι είναι και τι δεν είναι βιασμός, δηλαδή συμφωνεί με όλα τα κριτήρια που θέτει ή όχι.