Nicholas Powers: Η Λεηλασία της Μαύρης Ζωής. Σκοτώνοντας το Μέλλον

Κείμενο που περιλαμβάνεται στο βιβλίο Who Do You Serve, Who Do You Protect?: Police Violence and Resistance in the United States (Haymarket Books, 2016). Ο Nicholas Powers είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, αρθρογράφος και συγγραφέας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας «Πες μου για τη νύχτα που ο γιος σου σκοτώθηκε από την αστυνομία», ρώτησα. Σηκώθηκε,…

Erin Blakemore: Ειδική Μονάδα

Ο Lesław Dyrcz έσκυψε πάνω από ένα σωρό από πέτρες και χώμα, εντελώς απροετοίμαστος για το ότι θα έκανε μια ανακάλυψη που θα έριχνε φως σε μια από τις σκοτεινότερες στιγμές της ιστορίας. Ήταν 1980, και ο φοιτητής δασολογίας δούλευε για να βοηθήσει στην αποκατάσταση του αρχικού δάσους γύρω από αυτό που ήταν κάποτε το Άουσβιτς-Μπίρκεναου, ένα από τα πιο διαβόητα στρατόπεδα θανάτου των Ναζί. Ο Dyrcz ήταν εκεί για να συμβάλει στην ελαχιστοποίηση των συνεπειών που είχαν στο δάσος δεκαετίες μόλυνσης, προσπαθώντας να κάνουν τα αρχικά πεύκα να αναπτυχθούν ξανά. Ο φοιτητής όμως σε λίγο θα άλλαζε την ιστορία. Καθώς έσκαβε, ο Dyrcz ανακάλυψε θαμμένη στο έδαφος μια δερμάτινη βαλίτσα. Την άνοιξε και βρήκε ένα θερμός. Μέσα στο δοχείο υπήρχαν χειρόγραφες σελίδες. Αν και ο Dyrcz δεν μπορούσε να διαβάσει το κείμενο – ήταν γραμμένο στα ελληνικά – είχε μόλις ανακαλύψει μια από τις σημαντικότερες μαρτυρίες για το Ολοκαύτωμα: την μαρτυρία από πρώτο χέρι των εγκλημάτων των Ναζί, γραμμένη από τον Μαρσέλ Νατζαρή, έναν Εβραίο από την Ελλάδα που είχε πιαστεί και αναγκαστεί, μαζί με περίπου ακόμη 2000 άλλους, να βοηθήσει τους Ναζί καθώς λειτουργούσαν τις αδυσώπητα αποτελεσματικές δολοφονικές τους μηχανές. Ο Νατζαρή ήταν ένα από τα μέλη των Sonderkommando – μιας ομάδας ανδρών, οι περισσότεροι Εβραίοι, που ήταν επιφορτισμένοι με το να παίρνουν τα θύματα των Ναζί από τους θαλάμους αερίων και να ξεφορτώνονται τα σώματα. Στο αποκορύφωμα της λειτουργίας του Άουσβιτς, σχεδόν 6000 Εβραίοι θανατώνονταν με αέριο κάθε μέρα από τους Ναζί. Μετά, άρχιζε το απερίγραπτο έργο των Sonderkommando.

Art Spiegelman: Πως ο Φασισμός Διαμόρφωσε την Χρυσή Εποχή των Κόμικ

Οι νεαροί Εβραίοι δημιουργοί των πρώτων υπερηρώων επινόησαν μυθικούς – σχεδόν θεϊκούς – κοσμικούς σωτήρες για να αντιμετωπίσουν την απειλητική οικονομική αναταραχή που τους περιέβαλε κατά τη μεγάλη ύφεση και έδωσαν μορφή στα προαισθήματα τους για τον επερχόμενο παγκόσμιο πόλεμο. Τα κόμικ επέτρεψαν στους αναγνώστες να αποδράσουν στο φανταστικό με το να προβάλουν τους εαυτούς τους πάνω σε άφθαρτους ήρωες. Το Άουσβιτς και η Χιροσίμα είναι περισσότερο κατανοητά ως κατακλυσμοί μέσα σε κόμικ παρά στο πραγματικό κόσμο. Στο σημερινό εντελώς πραγματικό κόσμο, ο πιο μοχθηρός εχθρός του Κάπτεν Αμέρικα, ο Ρέντ Σκαλ, είναι ζωντανός στην οθόνη και ένα Πορτοκαλί Κρανίο (Orange Skull) στοιχειώνει την Αμερική. Ο διεθνής φασισμός παραμονεύει ξανά ελεύθερος )πόσο γρήγορα ξεχνούν οι άνθρωποι – μελετήστε πολύ καλά αυτά τα κόμικ της χρυσής εποχής παιδιά!) και οι αναταραχές που ακολούθησαν την παγκόσμια οικονομική κατάρρευση του 2008 βοήθησαν στο να μας φέρουν σε ένα σημείο που μοιάζει πως θα καταρρεύσει ολόκληρος ο πλανήτης. Ο Αρμαγεδώνας μοιάζει πιθανός και όλοι μας έχουμε μετατραπεί σε αβοήθητα παιδιά τρομαγμένα μπροστά σε δυνάμεις μεγαλύτερες από εκείνες που μπορούμε να φανταστούμε, αναζητώντας ανακούφιση και απαντήσεις σε υπερήρωες που πετούν στις οθόνες στο ναό των ονείρων μας.

Simon Martin: Ποδόσφαιρο, Φασισμός και Οπαδισμός στην Ιταλία Σήμερα

Το άρθρο αυτό μελετά την σχέση μεταξύ φασισμού και ποδοσφαίρου (calcio) στην Ιταλία από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 και την άνοδο του ιταλικού φασιστικού καθεστώτος μέχρι το σήμερα, εστιάζοντας στο πως το γήπεδο έχει γίνει βασικό όχημα τόσο για την αναζωογόνηση της μνήμης τους καθεστώτος και του Mussolini και για την έκφραση και διάχυση εξτρεμιστικής ιδεολογίας. Ο σκοπός είναι να εντοπίσουμε πως αναπτύχθηκε η σύγχρονη σχέση της ακροδεξιάς με το άθλημα και το κατά πόσο μπορεί να εντοπιστούν οι ρίζες της στον Ιταλικό Φασισμό της δεκαετίας του 1930. Το χρονολόγιο της ανάλυσης θα δείξει τα βασικά σημεία της υφαρπαγής του αθλήματος από το φασισμό πριν συγκειμενοποιήσει την εξέλιξη του στην ιστορία της μεταφασιστικής Ιταλίας. Με βάση την υπάρχουσα γνώση αναφορικά με την φασιστική μνήμη, θα προσφέρει νέο υλικό για την κατανόηση ττου ποδοσφαίρου και της πολιτικής στη σύγχρονη Ιταλία με την τοποθέτηση της σχέσης της ανθεκτικής σχέσης μεταξύ του αθλήματος με την ακροδεξιά μέσα στο πλαίσιο της σύγχρονης ιταλικής ιστορίας. Ενώ υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την πολιτικοποίηση του ιταλικού ποδοσφαίρου και των οπαδικών οργανώσεων, δεν υπάρχει ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για την μακροχρόνια σύνδεση μεταξύ ιταλικού φασισμού και ποδοσφαίρου, λες και ο ισχυρός δεσμός μεταξύ των δύο έσπασε μετά την πολιτική αλλαγή που πραγματοποιήθηκε το 1945. Μετά την κατάρρευση του φασισμού στην Ιταλία το 1943 και του ναζιστικού/φασιστικού κράτους μαριονέτα της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (RSI) το 1945, η επαναδημιουργία του φασιστικού κόμματος έγινε παράνομη με το Ιταλικό Σύνταγμα του 1947, και η απολογία του φασισμού με τον λεγόμενο νόμο Σκέλμπα του 1952. Εξτρεμιστικές ακροδεξιές ιδεολογίες ωστόσο επιβίωσαν στην μεταπολεμική δημοκρατική Ιταλία, και το ποδόσφαιρο έχει προσφέρει από τότε ένα εμφανή χώρο για την έκφραση των απόψεων τους. Δεν είναι ένα απλό πολιτικό/αθλητικό ζήτημα, ωστόσο, είναι ενδεικτικό μιας σειράς από άλυτα προβλήματα μέσα στο μεταπολεμικό κράτος που επέτρεψαν στην ακροδεξιά να διατηρήσει τη παρουσία και την ορατότητα της.

Shiloh Carroll: Η Φυλή στο Game of Thrones

Η δυτική μεσαιωνιστική φαντασία βασίζεται ιδιαίτερα στην ευρωπαϊκή ιστορία και μυθολογικές παραδόσεις. Όταν άνθρωποι άλλων φυλών εμφανίζονται στα κλασικά κείμενα φαντασίας, συχνά απεικονίζονται ως ο «Άλλος». Είναι Ο Εχθρός, ή τουλάχιστον μια ομάδα έναντι της οποίας αναμένεται ο αναγνώστης να παραβάλει την κυρίαρχη, λευκή κουλτούρα. Η απεικόνιση του «ψευδομεσαιωνικού» κόσμου της Μέσης Γης από τον Tolkien έχει επηρεάσει ιδιαίτερα την ΛΦ που ακολούθησε. Και μέσα από αυτή είχε σημαντική επίπτωση στην ευρύτερη δημόσια κατανόηση του Μεσαίωνα. Αυτή είναι η αρχή αυτού που η Young, στις μελέτες της πάνω στα fandom της ΕΦ, έχει περιγράψει ως «ανατροφοδοτούμενο βρόχο». Σε αυτό τον «ανατροφοδοτούμενο βρόχο», οι αναγνώστες εκτίθενται σε μια μεσαιωνιστική εκδοχή του Μεσαίωνα μέσα από την ΛΦ. Στη συνέχεια καταλήγουν να πιστεύουν πως αυτή η μεσαιωνιστική εκδοχή είναι «ακριβής» αναπαράσταση του Μεσαίωνα. Κάνοντάς το αυτό, οι άνθρωποι μετά επιμένουν πάνω σε αυτή την εκδοχή του Μεσαίωνα σε κάθε μελλοντικό λογοτεχνικό έργο επειδή είναι «ακριβής». Και το ίδιο επαναλαμβάνεται συνεχώς. Τελικά, όλες οι φανταστικές εκδοχές του Μεσαίωνα μοιάζουν λίγο πολύ ίδιες. Και ελάχιστα βιβλία λογοτεχνίας είναι περισσότερο προϊόντα αυτής της αυτό-επιβαλλόμενης διεργασίας από τη σειρά βιβλίων Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου του George R.R. Martin.

Jacques Derrida: Η Τελευταία Λέξη του Ρατσισμού

Απαρτχάιντ – ας είναι αυτό το όνομα από εδώ και πέρα, ο μοναδικός τίτλος για το τελικό επίπεδο του ρατσισμού στο κόσμο, το τελευταίο πολλών. Ας μείνει έτσι, αλλά μακάρι να έρθει μια μέρα που θα είναι μόνο στη μνήμη του ανθρώπου. Μια μνήμη εκ των προτέρων: που ίσως δηλαδή, είναι η διάρκεια αυτής της έκθεσης. Την ίδια στιγμή αναγκαία και άκαιρη, εκθέτει τον εαυτό της και ρισκάρει με το χρόνο, στοιχηματίζει και στέκεται πέρα από το στοίχημα. Δίχως να υπολογίζει σε οποιαδήποτε παρούσα στιγμή, προσφέρει απλά το σχέδιο μιας πρόβλεψης, σχεδόν σιωπηλά, την ανάμνηση ενός μέλλοντος στο οποίο το απαρτχάιντ θα είναι το όνομα από κάτι που επιτέλους καταργήθηκε. Περιορισμένο και εγκαταλειμμένο σε αυτή τη σιωπή της μνήμης, το όνομα αυτό θα αντηχεί μόνο του, ελαχιστοποιημένο σε όρο που έχει πέσει σε αχρηστία. Το πράγμα του οποίου αποτελεί σήμερα το όνομα του δεν θα υπάρχει πια. Δεν ήταν όμως πάντοτε το απαρτχάιντ η καταγραφή αυτού που δεν μπορούσε να ονομαστεί; Για αυτό η έκθεση δεν αποτελεί παρουσίαση. Τίποτα δεν προσφέρεται εδώ στο παρόν, τίποτα που να μπορεί να παρουσιαστεί – μόνο, στο καθρέφτη του αύριο, ο ύστερος, τελικός ρατσισμός, ο τελευταίος πολλών.

Maik Fielitz: Ακροδεξιά Αυτοδικία στα Σύνορα της Ευρώπης

Ένα κύμα βίαιων δραστηριοτήτων έχει απλωθεί στα ελληνικά νησιά και στα ελληνοτουρκικά χερσαία σύνορα, με αυτόκλητους τιμωρούς να στοχοποιούν ΜΚΟ, δημοσιογράφους και μετανάστες. Ποιοι είναι αυτοί οι νέοι προστάτες; Πώς συνδέονται με ακροδεξιές οργανώσεις; Με δακρυγόνα, χειροβομβίδες και σφαίρες από καουτσούκ, η ελληνική συνοριοφυλακή και στρατός «υπερασπίζονται» τα σύνορα από άοπλους μετανάστες που είναι παγιδευμένοι σε μια ουδέτερη ζώνη μεταξύ δύο ιστορικά αντίπαλων κρατών. Η αστυνομία και ο στρατός βοηθήθηκαν από έναν όλο και μεγαλύτερο αριθμό ένοπλων παραστρατιωτικών που περιπολούν τις παραμεθόριες περιοχές της ηπειρωτικής χώρας και τα νησιά. Αυτοί οι «προστάτες» έχουν επιτεθεί βίαια κατά του προσωπικού των ΜΚΟ και των ξένων δημοσιογράφων. Αυτή η κλιμάκωση των παραστρατιωτικών δραστηριοτήτων είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη από ακροδεξιές ομάδες που προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν τη δυναμική τους. Ωστόσο, η ατμόσφαιρα μιας κατάστασης εξαίρεσης που δικαιολογεί τη βία έχει επίσης ενθαρρυνθεί τους τελευταίους μήνες από τα πολιτικά κόμματα της κύριας πολιτικής σκηνής και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι πρόσφατες βίαιες κινητοποιήσεις είναι επομένως κατανοητές μόνο στο πλαίσιο της επιθετικότερης πολιτικής ρητορικής κατά των μεταναστών και των προσφύγων.

Eric Anthamatten: Το Πορτραίτο Ενός Ρατσιστή

Ο ρατσιστής ζει μέσα στο φόβο, και το θεωρούμενο αντικείμενο του μίσους του είναι απλά η προβολή του φόβου που έχει για τον ίδιο, δηλαδή, ο φόβος να είναι άνθρωπος, δηλαδή, ο φόβος να επιλέξει, ο φόβος να είναι υπεύθυνος, ο φόβος της ελευθερίας. Ο ρατσιστής είναι ο άνθρωπος του όχλου, επειδή αρνείται την ελευθερία του, επίσης αρνείται και την δυνατότητα της δημιουργικότητας και της δημιουργίας. Ο ρατσιστής έτσι θέλει μόνο να καταστρέφει, να ισοπεδώνει όσους είναι ελεύθεροι, δημιουργικοί, και υπεύθυνοι, εκείνους που δημιουργούν κόσμους και παίρνουν την ευθύνη για αυτούς τους κόσμους. Ο ρατσιστής «δεν έχει ψευδαισθήσεις για το ποιος είναι. Θεωρεί τον εαυτό του τον μέσο άνθρωπο, απλά μέσο, και σε τελική ανάλυση μέτριο άνθρωπο», γράφει ο Sartre. Και έτσι, η στρατηγική του είναι φέρει όσους είναι γύρω του στο δικό του επίπεδο κενότητας, όχι μόνο μέσα από την καταστροφή της γλώσσας και του νοήματος, αλλά πολύ συχνά, μέσα από την εξόντωση [που έρχεται μέσα από την κάνη ενός όπλου ή την κάψα ενός φούρνου. Για τον ρατσιστή, «δεν υπάρχει το ζήτημα δημιουργίας μιας κοινωνίας αλλά μόνο ο εξαγνισμός αυτής που ήδη υπάρχει».

Basharat Peer: Η Εθνικιστική Επίθεση σε Ακαδημαϊκούς και Φοιτητές στην Ινδία

Ένα πρωινό του Αυγούστου του 2015, δύο νεαροί άνδρες που επενέβαιναν σε μια μοτοσικλέτα σταμάτησαν έξω από το σπίτι του Malleshappa Kalburgi, ενός 78χρονου καθηγητή λογοτεχνίας στην πόλη Νταρβάντ στη πολιτεία Καρνατάκα στο νότο. Ο ένας επιβάτης έμεινε στη μοτοσυκλέτα, ενώ ο άλλος περπάτησε μέχρι την πόρτα του Kalburgi και του παρουσιάστηκε ως πρώην φοιτητής. Ο Kalburgi υπήρξε αντιπρόεδρος του Πανεπιστημίου της Κανάντα και ήταν διάσημος για την κριτική του απέναντι στις δεισιδαιμονίες και τις συντηρητικές πρακτικές, κάτι που εξόργισε τους ινδουιστές εξτρεμιστές. Μετά από μια σύντομη συζήτηση, ο «φοιτητής» πυροβόλησε στο Kalburgi με ένα πιστόλι, πετυχαίνοντας τον στο στήθος και στο μέτωπο και διέφυγε με την μοτοσυκλέτα που τον περίμενε. Η δολοφονία του Kalburgi ήταν η τρίτη δολοφονία ενός Ινδού διανοούμενου μέσα σε δύο χρόνια. Τον Φεβρουάριο του 2015, ο Govind Pansare, 81χρονος κομμουνιστής πολιτικός και συγγραφέας, έμπαινε στο σπίτι του μετά από μια πρωινή βόλτα με τη σύζυγό του στην πόλη Κολαπούρ στη δυτική πολιτεία Μχαράστρα. Δύο άντρες σε μια μοτοσικλέτα, τα πρόσωπά τους καλυμμένοι με μαντήλια, σταμάτησαν στο δρόμο και τον πυροβόλησαν πολλές φορές με ένα πιστόλι. Πέθανε στο νοσοκομείο τέσσερις ημέρες αργότερα. Τον Αύγουστο του 2013, Narendra Dabholkar, ένα 67χρονος γιατρός και ορθολογιστής στοχαστή, ο οποίος όπως Kalburgi είχε αγωνιστεί εναντίον της δεισιδαιμονίας και της μαύρης μαγείας για δεκαετίες, έκανε την πρωινή βόλτα του στο Πούνε, λίγες ώρες μακριά από το σπίτι του Pansare, όταν δύο άνδρες τον πυροβολήσαν εξ επαφής και δραπέτευσαν πάνω σε μοτοσικλέτα. Μετά τη δολοφονία του Dhabolkar, ο Pansare είχε δεχτεί μια ανώνυμη επιστολή, έγραφε «Θα έχεις τη μοίρα του Dhabolkar».

Alexander Reid Ross: Το Πνεύμα και η Κουλτούρα του Φασισμού

Από τις τεράστιες εθνικιστικές μηχανές των φασιστικών κρατών της περιόδου του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου που επεδίωκαν την «απόλυτη κινητοποίηση» των μαζών των λαών, οι φασίστες στράφηκαν πίσω σε αυτό που οραματίστηκαν πως ήταν οι καθαρές της μορφές, βασισμένες σε εγγενή, μυθικά και προγονικά στοιχεία – τόσο το τοπικό ρίζωμα της κουλτούρας όσο και η υπερβατικότητα του πνεύματος. Αυτό που παραμένει σταθερό μέσα από τα διαφορετικά και συχνά αντιμαχόμενα, ιδεολογικά συστήματα είναι μια συχνή αναφορά στην εξουσία του ατόμου πάνω το πλήθος – ένα είδος λυκόμορφου χαρακτήρα που παραμονεύει το ανυποψίαστο πρόβατο που κάνει αυτό που το προστάζει η κοινωνία. Όπως η αγέλη λύκων, η «φυλή» παρέμεινε η τέλεια μορφή φορέα αυτών των ιδεών – το οποίο ίσως είναι ο λόγος που ο φασισμός αναπτύχθηκε κυρίως σε κοινότητες που οργανώθηκαν γύρω από αβαντ-γκαρντ μουσικές σκηνές όπως το neofolk και η noise (με τις εμφανείς ρίζες στο φουτουρισμό). Ωστόσο, ο «αριστοκράτης πολεμιστής» του Evola και ο Οντινιστής στρατιώτης της Christensen δεν θα περιοριστούν στη μουσική και τη τέχνη· αντίθετα, θα αφήσουν ένα μονοπάτι αίματος σε ολόκληρο το υπόλοιπο του 20ου αιώνα, από την Ιταλία στο Κολοράντο.