Shane Burley: Το Φθινόπωρο της Alt-Right

Ενώ η Alt-Right ήταν ξεκάθαρα σε ανοδική πορεία στις αρχές του 2017, σίγουρα δεν είναι πλέον. Τα κοινωνική δίκτυα τους πρόσφεραν το ίδιο βήμα με Γερουσιαστές και ηθοποιούς, και με μερικά έξυπνα hastag και την μαγεία των meme μπόρεσαν να εξαπλώσουν την οπτική τους και να χειραγωγήσουν μια μιντιακή σφαίρα πεινασμένη για αντιπαραθέσεις. Ήταν εκείνη τη στιγμή που οι edgelords μακρινών φόρουμ, που ριζοσπαστικοποιούνταν με το μισογυνισμό του κινήματος για τα Δικαιώματα των Ανδρών και το Gamergate, αναζητούσαν μια ιδεολογία στην οποία θα μπορούσαν να διοχετεύσουν την νέα τους δυσαρέσκεια. Ο ακαταλαβίστικος κόσμος του ακαδημαϊκού φασισμού έγινε η #AltRight: ρατσιστές δημιουργοί meme και εφευρέτες ρατσιστικών βρισιών.

Blake Stewart: Η Άνοδος του Ακροδεξιού Πολιτισμισμού

Ο ακροδεξιός πολιτισμισμός αποτελεί ένα εναλλακτικό όραμα για μια καπιταλιστική παγκόσμια τάξη, η οποία μπορεί να πέτυχε μια όλο και μεγαλύτερη νομιμοποίηση στο κεντρικό πολιτικό διάλογο λόγω της σχέσης της οικονομικής κρίσης του 2007-08 και των δεκαετιών ηγεμονίας του νεοφιλελέυθερου κοσμοπολιτισμού. Οι αντιδραστικές κοινωνικές δυνάμεις με βαθιές ρίζες στο διαταλαντικό μπλοκ των κρατών έχουν υιοθετήσει ξενοφοβικές και απολυταρχικές ερμηνείες για τις περίπλοκες αγωνίες που παράχθηκαν από δεκαετίες νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας διακυβέρνησης και δεκαετίες στρατιωτικών επεμβάσεων στο παγκόσμιο Νότο. Ο ακροδεξιός πολιτισμισμός είναι η ιδεολογία που ενώνει αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις, και το μοντέλο της για την παγκόσμια τάξη έχει εκφραστεί από ακροδεξιούς ελίτ διανοούμενους από τα πάνω, όπως και από μια διαδικτυακή εμπροσθοφυλακή, που θεωρείται μερικές φορές ως οι νέοι «Γκραμσιανοί της Δεξιάς», που για την ώρα είναι στη «μακρά πορεία μέσα στους θεσμούς» και επιδιώκουν να αντικαταστήσουν το πέπλο του πολιτισμικού κοσμοπολιτισμού και του φιλελεύθερου διεθνισμού )στον οποίο αναφέρονται ως «Πολιτιστικός Μαρξισμός») με μια αποθέωση του υπερεθνικισμού και ενός ανοιχτά δυτικού σοβινισμού. Για τους οπαδούς του, ο ακροδεξιός πολιτισμισμός συμβολίζει μια λογική και εφαρμόσιμη απομάκρυνση από μια ελιτίστικη «παγκοσμιοποιητική» ατζέντα που βλέπουν ως κυρίαρχη μέσα στους κύκλους λήψης αποφάσεων των προηγμένων διατλαντικών φιλελεύθερων κρατών.

Alexander Reid Ross: Μια Δυσοίωνη Σχέση

Όταν άρχισε να κυκλοφορεί στο Twitter μια φωτογραφία του πρώην ακτιβιστή βουλευτή των Βρεττανών Εργατικών, George Galloway σε μια προσωπική φιλική συνάντηση με τον ακροδεξιό ιδεολόγο και πρώην γκουρού του Trump, Steve Bannon, ένα σοκ διαπέρασε ολόκληρη την αριστερά. Ο Galloway προσπάθησε να δικαιολογήσει το σκάνδαλο, δικαιολογώντας το ως απλή έκφραση ομόνοιας αφού είχαν μοιραστεί το βήμα στο, με τον εύστοχο τίτλο, πάνελ «Κρίση Εμπιστοσύνης: Παγκόσμια Ισορροπία Δυνάμεων» στο εξίσου εύστοχα ονομασμένο συνέδριο «Ο Κόσμος Σήμερα: Μεταμορφώνοντας την Πραγματικότητα;» που διοργανώθηκε από το Eurasian Media Forum στο Καζακστάν. Ο «Ευρασιανισμός» που προσπαθεί να προωθήσει το συνέδριο έχει δύο προσωπεία: μια κοινότοπη οικονομική και πολιτική συνεργασία μεταξύ των κρατών της Κεντρικής Ασίας, ή ένα σχέδιο του ρωσικού ιμπεριαλισμού. To Eurasian Media Forum έχει φιλοξενήσει μιντιακές και πολιτικές προσωπικότητες από τις Ηνωμένες Πολιτείες που προωθούν το πρώτο, και τον Alexander Dugin που προωθεί το δεύτερο.

Mary Fitzgerald & Claire Provost: Το Σκοτεινό Αμερικάνικο Χρήμα Πίσω από την Ευρωπαϊκή Ακροδεξιά

Η στήριξη της αμερικανικής θρησκευτικής δεξιάς σε εκστρατείες κατά των νόμιμων αμβλώσεων, των δικαιωμάτων των LGBTQI ατόμων, της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και άλλων σκοπών σε Αφρική και Λατινική Αμερική είναι καλά καταγεγραμμένη εδώ και χρόνια. Διαβόητα παραδείγματα όπως το νομοσχέδιο «Σκοτώστε τους ομοφυλόφιλους» στην Ουγκάντα και οι δρακόντειοι νόμοι κατά της άμβλωσης στη Λατινική Αμερική έχουν αφήσει ένα μονοπάτι βίας, τραύματος και καταστολής και στις δύο ηπείρους. Αλλά η κλίμακα της εκστρατείας των αμερικάνικου θρησκευτικού συντηρητισμού στην Ευρώπη δεν έχει μελετηθεί ευρέως ή γίνει καλά κατανοητή.

Nicholas Goodrick-Clarke: Η ιέρεια του Hitler

Τα άγνωστα κείμενα της Savitri Devi (1905-1982), προφήτισσας της Άριας αναγέννησης και του άβαταρ του Hitler, ασκεί σημαντική και διαρκή επιρροή πάνω στον συνολικό ναζισμό του μεταπολεμικού αγγλοσαξονικού κόσμου και αλλού. Η θερμή της αφοσίωση στον Adolf Hitler, η εξυμνητική γλώσσα των βιβλίων, η υπερβολική θρησκευτικότητα του αποστολικού της ζήλου και το προσκύνημα της στην κατεχόμενη από τους Συμμάχους Γερμανία, την έκαναν υπόδειγμα της μεταπολεμικής ναζιστικής πίστης. Την συνέλαβαν το 1949 για την διάδοση παράνομης ναζιστικής προπαγάνδας στο κατεστραμμένο Ράιχ, φυλακίστηκε σε μια βρετανική στρατιωτική φυλακή. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 εντάχθηκε στο γερμανικό παράνομο εθνικιστικό κίνημα, και έγινε στενή φίλη των ηγετών των βραχύβιων νεοναζιστικών κομμάτων και επισκέφτηκε διαβόητους ναζί εμιγκρέδες σε Ισπανία και Αίγυπτο. Με το εξωτικό ινδουιστικό της υπόβαθρο, πρόσφερε στους απολογητές του Ναζισμού μια απροκάλυπτη παγανιστική, αντιχριστιανική έκφραση του χιτλερικού δόγματος. Περιφρονώντας τα ανθρωποκεντρικά πιστεύω της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφότητας, απέρριψε τον χριστιανισμό, τον ιουδαϊσμό και το μαρξισμό και προσδοκούσε μια Άρεια κληρονομιά που πήγαζε από τα πάνθεα της κλασικής Ελλάδας, την αρχαία Γερμανία, και την βεδική Ινδία. Τα βιβλία της ενέπνευσαν τους Lincoln Rockwell, William Pierce, Matt Koehl και Colin Jordan. Ήταν ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη της Παγκόσμιας Ένωσης Εθνικοσοσιαλιστών (WUNS) στο συνέδριο του Κότσγουολντ το 1962 και παρέμεινε διασημότητα της παγκόσμιας νεοναζιστικής σκηνής μέχρι και το θάνατο της είκοσι χρόνια αργότερα.

Andrew Fergus Wilson: Ακροδεξιά και Θεωρίες Συνωμοσίας

Οι θεωρίες συνωμοσίας συχνά παρουσιάζονται ως οι φαντασιώσεις των αδύναμων ή οι συνέπειες των ατομικών αποτυχιών, αλλά πρέπει να αντιμετωπιστούν ως κάτι βαθιά ενσωματωμένο στις πολιτικές κουλτούρες παρά ως μια πτυχή της ατομικής ψυχολογίας. Η επιρροή τους και η σημασία τους στην άκρα δεξιά ρητορική πρέπει να ληφθούν πολύ πιο σοβαρά υπόψη. Οι θεωρίες συνωμοσίας και οι εσχατολογικές πεποιθήσεις είναι η lingua franca της ακροδεξιάς. Εκφράζουν και δικαιολογούν τη μανιχαϊκή διαίρεση του γεμάτου με μίσος κόσμου τους σε ένα εκλεκτό «εμείς» και σε ένα επικίνδυνο, ανατρεπτικό «αυτοί». Αν και παράλογοι στους ισχυρισμούς τους, παρέχουν μια στρεβλωμένη λογική στην πολιτική της ακροδεξιάς. Παρόλα αυτά, στην αποκαλυπτική τους διάσταση – την αποκάλυψη της πλοκής ενάντια στον «λαό» – παρέχουν μια εσχατολογική αφήγηση στον «αγώνα»: είτε ο λαός θα κυριαρχήσει και θα επιτύχει έναν παράδεισο για τους «αγνούς» είτε η συνωμοσία θα επιτύχει και θα τους εξαλείψει. Γίνονται σύμβολα πίστης και ιδεολογίες.

Shane Burley: Η τρομοκρατία των μοναχικών λύκων

Ένα από τα βασικά σημεία που αντιμετώπιζαν πάντα οι αντιφασιστές είναι ότι η διάδοση ρατσιστικών ιδεών θα συνεχίσει να αυξάνει τη ρατσιστική βία, ακόμη και αν υπάρχει μεγάλη ρατσιστική βία υπάρχει σε καθημερινή βάση έξω από το οργανωμένο ρατσιστικό κίνημα. Αυτή η αύξηση δεν οφείλεται μόνο στην παραγωγή υλικού από τις επαναστατικές ομάδες, αλλά οι φασιστικές οργανώσεις που στοχεύουν στην ιδεολογική προπαγάνδιση διαδραματίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο στην παραγωγή του υλικού που τελικά ωθεί τους «μοναχούς λύκους» στα άκρα. Όπως επισημάνθηκε στο Why We Fight I, η πρωταρχική απειλή με όρους οργάνωσης αφορά την τύχη του ριζοσπαστισμού, υπάρχει ώμος και μια επίπτωση ενίσχυσης που οι έχουν αυτές οι ομάδες πάνω από τη βίαιη πτέρυγα του κινήματος τους. Συνεχίζουν να τροφοδοτούν το φυλετικό μίσος, την ανάγκη για «επανάσταση» και άλλες ιδέες που οδηγούν σε συνειδητές ενέργειες προστασίας του λευκού σοβινισμού.

Pankaj Mishra: Ο Jordan Peterson και ο φασιστικός μυστικισμός

Οι αντιδραστικοί λευκοί άνδρες θα ενθουσιαστούν σίγουρα από το μίσος του Peterson για τους «πολεμιστές τη κοινωνικής δικαιοσύνης» και την θέση του πως οι νόμοι για το διαζύγιο δεν έπρεπε να γίνουν προοδευτικότεροι το 1960. Εκείνοι που μάχονται κατά της πολιτικής ορθότητας στους πανεπιστημιακούς χώρους θα στηρίξουν ένθερμα τη θέση του Peterson πως «υπάρχουν ολόκληρες κατευθύνσεις στο πανεπιστήμιο που είναι ανοιχτά εχθρικές προς τους άνδρες». Οι ισλαμόφοβοι θα εμψυχωθούν από τον ισχυρισμό του πως «οι φεμινίστριες αποφεύγουν τη κριτική στο Ισλάμ επειδή υποσυνείδητα επιθυμούν την αρσενική κυριαρχία». Οι οικονομικοί φιλελεύθεροι θα χαρούν με την αποθέωση του Peterson για τις ατομικές φιλοδοξίες, και το αυστηρό του μήνυμα για όσους είναι σε μειονεκτική θέση («Ίσως δεν είναι ο κόσμος που έχει πρόβλημα. Ίσως το πρόβλημα το έχετε εσείς. Εσείς αποτύχατε να πετύχετε κάτι»). Οι δημαγωγοί της εποχής μας δεν διαβάζουν πολύ, αλλά, καθώς καταστέλλουν ανελέητα πρόσφυγες και μετανάστες, αντλούν αρκετή φιλοσοφική υποστήριξη από τις επικεφαλίδες των υποκεφαλαίων του Peterson: «Η συμπόνια ως ελάττωμα» και «Γίνε άντρας, παλιονυφίτσα».

Shane Burley: Εξαιτίας της βίας τους

Ο λευκός εθνικισμός περιέχει από φυσικού του τη βία. Δεν μπορεί να υπάρξει δίχως αυτήν. Η υπόθεση, από μόνη της, είναι βυθισμένη στις πιο επεκτατικές και κρυφές μορφές βίας. Ακόμα και η προοδευτική αμερικάνικη κοινότητα, που δεν μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό της ως μια χειραφετημένη κοινότητα δίχως επαναστατική αλλαγή, αναγνωρίζει τη βαθιά βία που οδήγησε στην ίδρυσή της και που κινητοποιεί τις μικρές απόπειρες για κοινωνική πρόοδο. Ενώ ο εθνικισμός βλέπει τη βία του παρελθόντος, από τη σκλαβιά ως την αποικιοκρατία και τις φυλετικές διακρίσεις, ως μεθόδους εξευτελισμού του ηττημένου: η βία είναι φυσιολογική στις φυλετικές σχέσεις. Αυτή η νοοτροπία του «ο νικητής τα παίρνει όλα» συνδυασμένη με την πεποίθηση περί της κατωτερότητας του άλλου, είναι που επιτρέπει την γενοκτονία των αυτόχθονων λαών και τη συνεχιζόμενη φυλετική βία εναντίον των ανθρώπων που κατάγονται από την Αφρική ως φυσιολογική και λογική αντίδραση των λευκών, μια ιδεολογία που έχει τη βία στο επίκεντρό της. Δεν αποτελεί έκπληξη όταν η βία αυτή μεταμορφώνεται από έμμεση στο άμεση.

Chauncey DeVega: Μπορούμε επιτέλους να πούμε τον Trump φασίστα;

Ο Donald Trump είναι φασίστας και ρατσιστής. Για πολλά χρόνια προσπαθούσα να προειδοποιήσω τους αναγνώστες μου στο Salon και όσους ακούν την δικτυακή εκπομπή μου για αυτό. Ο Trump έδειχνε τις βασικές του αρχές προς τα έξω σε κάθε ευκαιρία. Παρόλα αυτά, πολλοί Αμερικάνοι μοιάζουν να έχουν εγκλωβιστεί σε μια συνεχή και καθημερινή έκπληξη για την συμπεριφορά του. Είναι λυπηρό να το βλέπεις. Γιατί να αποτελεί οτιδήποτε από αυτά έκπληξη; Ο Trump είναι άξεστος. Ποτέ του δεν ήταν συγκρατημένος σε ότι αφορά την εξωτερίκευση των αρχών και των πεποιθήσεων του. Σε συνέντευξη τύπου στο Οβάλ Γραφείο με τον Καναδό πρωθυπουργό Justin Trudeau, είπε: «Είναι πραγματικά αηδιαστικός ο τρόπος με τον οποίο ο τύπος μπορεί και γράφει ότι θέλει, και πρέπει να το κοιτάξουμε». Θα υπάρξει, ξανά, η συνηθισμένη αντίδραση από τα ειδησεογραφικά μέσα, τους αναλυτές, τους αρθρογράφους και τους δημοσιογράφους. Δημοκρατικοί και ίσως κάποιοι Ρεπουμπλικάνοι θα εμφανιστούν σε βραδινά ενημερωτικά προγράμματα και θα αναφέρουν τις ανησυχίες τους για το ύφος και τη συμπεριφορά του Trump. Η τρομερή «λέξη από Φ» όμως δεν θα ακουστεί.